بله | کانال اینجا یک منبر دیجیتال است.!

۱۴ بهمن ۱۴۰۴

بسمه تعالی‎امروز در اوج گرفتاری های ساعت ده، صدای تلفن بلند شد. نگاهش کردم. بر روی صفحه اش نوشته بود: حضرت یار! و می دانی ساعت کار، زمان پرداختن به امور شخصی نیست. رجکتش کردم و مشغول کار شدم. ده ثانیه بعد دوباره صدایش درآمد و دوباره ساکتش کردم. و چند ثانیه بعد بازهم تلفن زنگ خورد. قرارمان این است که اگر مسئله خیلی اضطراری بود، تماس تا بار سوم ادامه پیدا کند. نگران شدم و تلفن را برداشتم...از آن‌سوی خط صدای کسی می‌آمد که در خانه موشی دیده بود و اصرار می کرد به خانه بروم و موش را بگیرم. توضیح دادم که آدمی زاد وسط گرفتاری های ساعت ده نمی تواند به دنبال گرفتن موش برود. پیشنهاد دادم یکی دو ساعت بالای صندلی ها بمانند تا برسم. و شنیدم که محمد مهدی از ترس یک نفس جیغ می زند و قلبش ضربان قلب گنجشک را دارد.‎سر و ته گرفتاری های ساعت ده که در آمد، خودم را به خانه رساندم. محمد مهدی از خانه بیرون زده بود و پشت در نشسته بود. با دیدن من از جا پرید و درحالیکه با هیجان دستهایش را تکان می داد، شروع به جیغ و فریاد کرد. از میان کلمات بریده بریده اش فقط موش و کتابخانه معلوم بود. با هم وارد شدیم و محمد مهدی که با دیدن پدرش جان گرفته بود برای آقا موشه لگد می پراند. القصه! تله گذاشتیم و نیم ساعته گرفتیمش. حالا محمد مهدی که دو ساعتی را بالای صندلی و پشت در خانه گذرانده بود، شیر شده و می خواست با دست موش را بگیرد و تحویل گربه سیاهه کوچه بدهد. پس از عملیات معدوم سازی هم به مادرش قوت قلب می داد که اگر دوباره موشی به خانه آمد لازم نیست جیغ بزند و بالای صندلی برود؛ بل کافی است فقط به شیر ژیان، یعنی محمد مهدی بگوید.‎الغرض! سالها است موش به زندگیمان افتاده و آرامشمان را برهم زده؛ ولی پدرمان نیامده است. سالها است از ترس موش بالای صندلی و پشت در خانه نشسته ایم؛ ولی پدرمان نیامده است. سالها است با هیجان و بریده بریده از موش حرف می زنیم؛ ولی پدرمان از راه نرسیده است...‎و سرانجام پدرمان از راه می رسد و ما شیر می شویم. رجز می خوانیم و آقا موشه را نابود می کنیم.یا علی مدد

<اینجا یک منبر دیجیتال است.!>