بسم الله...شب بیست و سوم، کمی قبل از شروع مراسم قدر، در مسجد دانشگاه با چند نفر از استادان نشسته بودیم که صدای مهیبی آمد. از جا پریدم و به اطراف نگاه کردم. همه سرشان به کار خودشان بود. یکی از اساتید زیر لب گفت: بچهها در آبدارخانه را بهم میکوبند. چند لحظه بعد، دوباره بومببب... باز هم از جا پریدم و بازهم در آبدارخانه بود. خادم مسجد را صدا کردم و گفتم یک چیزی لای در بگذار که اینقدر تن ما را نلرزاند. بی قید گفت: آخه چی بگذارم؟؟ غریدم که پایت را بگذار. انگار که کشفی کرده باشد گفت: یک لنگه دمپایی میگذارم.
هنوز چند دقیقه نگذشته بود که دوباره بومببب. و پشت سرش صدای خادم بود که: یک ، دو ،سه ... امتحان میکنیم... صدا... دندانهایم را به هم فشار دادم و چشم غرهای رفتم.
دوباره چند لحظه بعد، بومببب، بومبببب. نیمخیز شدم برای خادم که گفت: حاج آقا داره میزنه!!! اینبار واقعا بمب بود. یا شاید پهپاد. یا پدافند. من در تشخیص صداها ضعیفم، اما خادم میگفت پهپاد است و بعدش پدافند..
قصد داشتم در منبر شب قدر، درباره وظایفمان صحبت کنم. درباره ضرورت شرکت در راهپیمایی روز قدس. میخواستم به مردم بگویم از تهدیدها نترسید و میدان را خالی نکنید. در مقدمات بحث بودم که بازهم بمباران شد. صحبت از نترسیدن منتفی بود، باید با ظرافت، موضوع بحث را به چیز دیگری میکشاندم. حتی پیرمردی که کل منبر را چرت میزد هم نترسیده بود و به کارش ادامه میداد. درباره مردم و سلاح آخرالزمانی خمینی کبیر حرف زدم.
فردا صبح به شدت سرماخورده بودم. بدن درد داشتم و صدایم در نمیآمد. به سختی لباس پوشیدم و از خانه بیرون آمدم. وقتی به کوچه پا گذاشتم، پورههای برف و باران، با سردی هوا به صورتم خورد. همین را کم داشتم. گلویم از آلودگی سوختن مخازن نفت هنوز میسوخت که سرما هم اضافه شده بود. کاش دیشب حداقل درباره سرما یا آلودگی هوا یا خلوت بودن تهران یا چیزی مشابه آن تذکری داده بودم تا مردم میدان را خالی نمیگذاشتند...
پیچیدم در خیابان و تا تئاتر شهر آمدم. خبر دادند اسرائیل تهدید کرده میخواهد منیریه را بزند. با یک نفر بحث میکردیم که میخواهد مردم را بترساند که میدان را خالی کنند و زهی خیال باطل که... بومبببب. گردن کشیدم به امید دیدن دری که بهم بخورد، صدای باندی که آزمایش شود یا ... ولی از لای جمعیت، دود چهارراه ولیعصر پیدا بود و صدای شعارهای مردم، این سلاح آخرالزمانی خمینی کبیر.یا علی مدد
<اینجا یک منبر دیجیتال است.!>
شناسه:https://ble.ir/menbar_digital
هنوز چند دقیقه نگذشته بود که دوباره بومببب. و پشت سرش صدای خادم بود که: یک ، دو ،سه ... امتحان میکنیم... صدا... دندانهایم را به هم فشار دادم و چشم غرهای رفتم.
دوباره چند لحظه بعد، بومببب، بومبببب. نیمخیز شدم برای خادم که گفت: حاج آقا داره میزنه!!! اینبار واقعا بمب بود. یا شاید پهپاد. یا پدافند. من در تشخیص صداها ضعیفم، اما خادم میگفت پهپاد است و بعدش پدافند..
قصد داشتم در منبر شب قدر، درباره وظایفمان صحبت کنم. درباره ضرورت شرکت در راهپیمایی روز قدس. میخواستم به مردم بگویم از تهدیدها نترسید و میدان را خالی نکنید. در مقدمات بحث بودم که بازهم بمباران شد. صحبت از نترسیدن منتفی بود، باید با ظرافت، موضوع بحث را به چیز دیگری میکشاندم. حتی پیرمردی که کل منبر را چرت میزد هم نترسیده بود و به کارش ادامه میداد. درباره مردم و سلاح آخرالزمانی خمینی کبیر حرف زدم.
فردا صبح به شدت سرماخورده بودم. بدن درد داشتم و صدایم در نمیآمد. به سختی لباس پوشیدم و از خانه بیرون آمدم. وقتی به کوچه پا گذاشتم، پورههای برف و باران، با سردی هوا به صورتم خورد. همین را کم داشتم. گلویم از آلودگی سوختن مخازن نفت هنوز میسوخت که سرما هم اضافه شده بود. کاش دیشب حداقل درباره سرما یا آلودگی هوا یا خلوت بودن تهران یا چیزی مشابه آن تذکری داده بودم تا مردم میدان را خالی نمیگذاشتند...
پیچیدم در خیابان و تا تئاتر شهر آمدم. خبر دادند اسرائیل تهدید کرده میخواهد منیریه را بزند. با یک نفر بحث میکردیم که میخواهد مردم را بترساند که میدان را خالی کنند و زهی خیال باطل که... بومبببب. گردن کشیدم به امید دیدن دری که بهم بخورد، صدای باندی که آزمایش شود یا ... ولی از لای جمعیت، دود چهارراه ولیعصر پیدا بود و صدای شعارهای مردم، این سلاح آخرالزمانی خمینی کبیر.یا علی مدد
<اینجا یک منبر دیجیتال است.!>
۱.۸K
۲۱:۱۵
مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ با کمال تأسف، از خبر ترور و شهادت استاد فرهیخته دانشگاه علم و صنعت ایران، جناب آقای دکتر سعید شمقدری و فرزندانشان به دست رژیم سفاک صهیونیستی مطلع شدیم.به یقین این استاد دانشمند، از سلاله اندیشمندان مسلمانی بود که آرزویش اعتلای اسلام و ایران بود. کسی که جرمی جز اندیشیدن و ظلم ستیزی نداشت و منش خود را به خوبی به دانشجویانش آموخت.اینجانب فقدان این استاد فرهیخته را به امام زمان عجل الله تعالی فرجه و مقام معظم رهبری و جامعه دانشگاهیان دانشگاه علم و صنعت ایران تبریک و تسلیت عرض کرده و قسم یاد میکنیم انتقام خون او و همه شهدای جنگ اخیر را خواهیم گرفت.عاش سعیدا و مات سعیدا
میثم شریف اصفهانی مسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری دانشگاه علم و صنعت ایران
<اینجا یک منبر دیجیتال است.!>
شناسه:https://ble.ir/menbar_digital
میثم شریف اصفهانی مسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری دانشگاه علم و صنعت ایران
<اینجا یک منبر دیجیتال است.!>
۸.۲K
۹:۲۴
بسم الله صبح سه شنبه یک دانشجوی دکترا آمده بود برای مشاوره. مادرش چند ماه پیش فوت شده بود و گرفتار اختلال سوگ بود. انسان وقتی مصیبتی میبیند، در چند مرحله آن مصیبت را هضم میکند. ابتدا بهتزده میشود. سپس انکار میکند. سپس دنبال مقصر است. بعد از آن به دنبال توجیه فلسفی میافتد. و دست آخر با موضوع کنار میآید. اختلال سوگ این است که انسان از یکی از این مراحل عبور نکند. و این خانم منکر مرگ مادرش بود و اعتقاد داشت او را زنده به گور کردهاند.
پس از او خانم دکتر جلیلی آمد. هیئت علمی معماری است و مشاور امور بانوان رییس دانشگاه. بیش فعال است و همیشه فهرستی از کارهای مربوط به خانمهای استاد و دانشجو در موبایلش دارد. فهرستش که تمام شد، موقع رفتن، پا به پا کرد و گفت: «حاج آقا ببخشید خانم دکتر انصاری از دست شما به شدت ناراحت است.» دکتر انصاری، استاد مکانیک است و مادر چهار فرزند. متعجب پرسیدم: از دست من؟ چرا؟ ـ یک سال است برای دیدار آقا به شما گفته و کاری نکردهاید.ـ یکبار که رفت.ـ اگر رفته بود که گله نداشت.به دفتر گفتم خانم دکتر انصاری را بگیرد. معلوم شد گمان من اشتباه بوده. قول دادم در اولین دیدار ممکن، برایش کارت بگیرم. با دلخوری آمیخته با خوشحالی خداحافظی کرد.
نزدیک مغرب از نهاد بیرون زدم. عجله داشتم که افطار را به خانه برسم، اما مامور حراست گیت را باز نمیکرد. کمی منتظر شدم ولی فایده نداشت. گمان کردم شاید من را ندیده. بوق کوچکی زدم. مامور حراست سرش را از پنجره اتاقک بیرون آورد و اشاره کرد که باز نمیکنم. وقتی دیدمش توی دلم گفتم: وای دوباره این است. از اتاقکش بیرون آمد. مظلومانه گفتم: خیلی مخلصیم!!ـ به علی نمیگذارم از دانشگاه بیرون بروی. ما با آدم نامرد کاری نداریم. برو از یک در دیگر.بازهم مظلومانه نگاهش کردم که یکهو پرید از پنجره کله ام را گرفت. عمامه بین دست او و سر من و چهارچوب پنجره له شد. هفت هشت تا ماچ کرد. به معنای دقیق کلمه «ماچ». ـ به علی این دفعه آخر است که در را برایت وا میکنم. مسئول نهادی که عرضه نداشته باشد یکبار دائیتو بفرسته دیدن آقا، به درد هیچی نمیخوره.قیافه غلطاندازی دارد. هارت و پورتش هم زیاد است. و یک سال است سمج شده که برود دیدار.ـ آخه برادر من! قاطی کی بفرستمت؟ دانشجوها؟ استادها؟ نخبگان؟براق شد که ما هیچی نیستیم. آقا مگه با کسایی که هیچ کارهاند دیدن نداره؟ از ترس دوباره حملهور شدندش چندبار گفتم چشم و راه افتادم.
در راه بودم که تماس گرفتند و خبر دیدار دانشجویی یکشنبه را دادند. باز هم سهمیه خیلی کم بود. غر زدم که با این چندتا دانه سهمیه نمیتوانم جواب یک دانشگاه را بدهم...ـ حاج آقا ول کن تو را به خدا!! استادیوم آزادی نیست که به هر دانشگاه صدتا سهمیه بدهیم. اسامی و مشخصات را تا فردا برسانید. کارتهای دیدار شنبه صادر میشود...
اول وقت شنبه، کارتها رسید و بلافاصله توزیع شد.یک ساعت بعد تلفنی درباره افطار فعالین فرهنگی با دکتر فرج الهی صحبت میکردم که صدای انفجار آمد. داشتم میگفتم قطع کن تا ببینیم چه خبر شده که پشت دانشگاه را به شدت زدند. از ساختمان بیرون ریختیم. تا شب فقط خبر بد میآمد و ما بهت زده بودیم. و شب، خبر مصیبت اصلی را دادند...
قبل از ظهر یکشنبه، دانشجوی دختری آمد نهاد...ـ حاج آقا برای دیدار دانشجویی امروز، از چه ساعتی بیت باشیم؟؟متعجب نگاهش کردم. پیش خودم گفتم شاید از «مصیبت» خبر ندارد. گفتم بنشیند و بعد آرام آرام توضیح دادم چه خاکی بر سرمان شده. چشمهایش «جان» نداشت. گفت میداند مردم چه میگویند. گفت این حرفها دروغ است. آقا زنده است چون میدانم این حرفها دروغ است و آقا زنده است...
... انسان وقتی مصیبتی میبیند، در چند مرحله با آن مصیبت کنار میآید. اول بهتزده است. بعد انکار میکند. سپس... اختلال سوگ این است که انسان از یکی از این مراحل عبور نکند. کاش همه ملت، مثل آن دختر دانشجو، اختلال سوگ میگرفتیم. کاش زیر بار مصیبت نمیرفتیم. کاش حرف مردم دروغ بود. کاش قبول نمیکردیم بی «آقا» شدهایم...
یا علی مدد!!
<اینجا یک منبر دیجیتال است.!>
شناسه:https://ble.ir/menbar_digital
پس از او خانم دکتر جلیلی آمد. هیئت علمی معماری است و مشاور امور بانوان رییس دانشگاه. بیش فعال است و همیشه فهرستی از کارهای مربوط به خانمهای استاد و دانشجو در موبایلش دارد. فهرستش که تمام شد، موقع رفتن، پا به پا کرد و گفت: «حاج آقا ببخشید خانم دکتر انصاری از دست شما به شدت ناراحت است.» دکتر انصاری، استاد مکانیک است و مادر چهار فرزند. متعجب پرسیدم: از دست من؟ چرا؟ ـ یک سال است برای دیدار آقا به شما گفته و کاری نکردهاید.ـ یکبار که رفت.ـ اگر رفته بود که گله نداشت.به دفتر گفتم خانم دکتر انصاری را بگیرد. معلوم شد گمان من اشتباه بوده. قول دادم در اولین دیدار ممکن، برایش کارت بگیرم. با دلخوری آمیخته با خوشحالی خداحافظی کرد.
نزدیک مغرب از نهاد بیرون زدم. عجله داشتم که افطار را به خانه برسم، اما مامور حراست گیت را باز نمیکرد. کمی منتظر شدم ولی فایده نداشت. گمان کردم شاید من را ندیده. بوق کوچکی زدم. مامور حراست سرش را از پنجره اتاقک بیرون آورد و اشاره کرد که باز نمیکنم. وقتی دیدمش توی دلم گفتم: وای دوباره این است. از اتاقکش بیرون آمد. مظلومانه گفتم: خیلی مخلصیم!!ـ به علی نمیگذارم از دانشگاه بیرون بروی. ما با آدم نامرد کاری نداریم. برو از یک در دیگر.بازهم مظلومانه نگاهش کردم که یکهو پرید از پنجره کله ام را گرفت. عمامه بین دست او و سر من و چهارچوب پنجره له شد. هفت هشت تا ماچ کرد. به معنای دقیق کلمه «ماچ». ـ به علی این دفعه آخر است که در را برایت وا میکنم. مسئول نهادی که عرضه نداشته باشد یکبار دائیتو بفرسته دیدن آقا، به درد هیچی نمیخوره.قیافه غلطاندازی دارد. هارت و پورتش هم زیاد است. و یک سال است سمج شده که برود دیدار.ـ آخه برادر من! قاطی کی بفرستمت؟ دانشجوها؟ استادها؟ نخبگان؟براق شد که ما هیچی نیستیم. آقا مگه با کسایی که هیچ کارهاند دیدن نداره؟ از ترس دوباره حملهور شدندش چندبار گفتم چشم و راه افتادم.
در راه بودم که تماس گرفتند و خبر دیدار دانشجویی یکشنبه را دادند. باز هم سهمیه خیلی کم بود. غر زدم که با این چندتا دانه سهمیه نمیتوانم جواب یک دانشگاه را بدهم...ـ حاج آقا ول کن تو را به خدا!! استادیوم آزادی نیست که به هر دانشگاه صدتا سهمیه بدهیم. اسامی و مشخصات را تا فردا برسانید. کارتهای دیدار شنبه صادر میشود...
اول وقت شنبه، کارتها رسید و بلافاصله توزیع شد.یک ساعت بعد تلفنی درباره افطار فعالین فرهنگی با دکتر فرج الهی صحبت میکردم که صدای انفجار آمد. داشتم میگفتم قطع کن تا ببینیم چه خبر شده که پشت دانشگاه را به شدت زدند. از ساختمان بیرون ریختیم. تا شب فقط خبر بد میآمد و ما بهت زده بودیم. و شب، خبر مصیبت اصلی را دادند...
قبل از ظهر یکشنبه، دانشجوی دختری آمد نهاد...ـ حاج آقا برای دیدار دانشجویی امروز، از چه ساعتی بیت باشیم؟؟متعجب نگاهش کردم. پیش خودم گفتم شاید از «مصیبت» خبر ندارد. گفتم بنشیند و بعد آرام آرام توضیح دادم چه خاکی بر سرمان شده. چشمهایش «جان» نداشت. گفت میداند مردم چه میگویند. گفت این حرفها دروغ است. آقا زنده است چون میدانم این حرفها دروغ است و آقا زنده است...
... انسان وقتی مصیبتی میبیند، در چند مرحله با آن مصیبت کنار میآید. اول بهتزده است. بعد انکار میکند. سپس... اختلال سوگ این است که انسان از یکی از این مراحل عبور نکند. کاش همه ملت، مثل آن دختر دانشجو، اختلال سوگ میگرفتیم. کاش زیر بار مصیبت نمیرفتیم. کاش حرف مردم دروغ بود. کاش قبول نمیکردیم بی «آقا» شدهایم...
یا علی مدد!!
<اینجا یک منبر دیجیتال است.!>
۱.۷K
۱۱:۰۳
ایمانِ تومایکی از حواریون عیسی مسیح، «توما» است. توما از یک سو دلداده مسیح بود و از سوی دیگر به سختی به چیزی باور پیدا میکرد. تا آنجا که به او «تومای شکاک» میگفتند. مسیحیان معتقدند توما بر خلاف بقیه حواریون به رستاخیز مسیح پس از به صلیب کشیده شدندش باور نداشت. تا آنکه مسیح بر یارانش ظاهر شد و توما را در آغوش کشید و توما انگشتش را در زخم پهلوی مسیح فروکرد. پس از آن بود که تومای شکاک، به رستاخیز مسیح ایمان آورد.
یکی از تمناهای امثال من، «شهادت طلبی» است. در موارد زیادی این تمنا با احوال واقعی آدم فاصله زیادی دارد. قرآن هم میگوید پیش از آنکه زمینهاش پیش آید، آرزوی شهادت داشتید و زمانیکه با آن روبرو شدید، بهت زده، فرار کردید.مواجهه با مرگ سه مرحله دارد: اولی کاملاً ذهنی و برخاسته از مبانی فکری و ایدئولوژیک آدم است. اینکه به دنیا و مرگ چگونه نگاه میکنی و ...
هفته پیش اصفهان بودم که برای سومین بار مجموعه صنایع اپتیک وزارت دفاع را در صد متری ما با هفت موشک کروز زدند. کنار ورودی شیشهای ایوان نشسته بودم که صدای سوت موشکی که با سرعت نزدیک میشد آمد و فقط سه ثانیه فرصت داد از کنار پنجره روی سر مادرم شیرجه بروم که مثلاً از هرآنچه ممکن بود بعدش پیش آید جلوگیری کنم و بعد از آن صدای انفجار و موج انفجار و تخریبهای انفجار.تجربه من این است که در آن سه ثانیه، کاملاً سلب اختیار هستی. آدرنالین میپاشد توی خونت و چشم در چشم مرگ میشوی...
چند سال پیش، پابوس امام رئوف بودیم که دانشجوها سمج شدند که موجهای آبی برویم. آنجا هم به زور من را سوار تونل سقوط آزاد کردند. مکانیسم ماجرا این است که نیم ساعتی باید لخت توی صف بایستید، و متلک و دلهره و دلداری بقیه را تحمل کنید. وقتی نوبتت رسید وارد یک محفظه شیشهای شبیه تابوتی ایستاده میشوی. در تابوت را میبندند و صداها ناگهان قطع میشود. اپراتور در را قفل میکند و با پایین هماهنگ میشود که کسی در مسیر نباشد. بعد از آن با کلید تابوت، دو تقه به شیشه میزند تا آماده باشی. و سه ثانیه بعد زیر پایت خالی میشود. آن سه ثانیه میان تقه تا خالی شدن زیر پایت، دقیقا مثل لحظات شنیدن سوت کروز است. بیاختیار میشوی و آدرنالین میپاشد توی خونت. در آن لحظه است که با مرگ چشم در چشم شدهای. این دومین مرحله مردن است...
... وقتی زیر پایت خالی میشود، دیگر چیزی نمیفهمی. یک تونل است و ناگهان وارد محیط دیگری شدهای .به قول کسی: وقتی صدای بمب را میشنوی، یعنی زنده ماندهای و طبعا وقتی از خط عبور کردی، دیگر هراسی نیست. نکته این جاست که عبور از خط که مهمترین مرحله ماجرا و اصل فرآیند مردن است، یک لحظه است و هیچ احساسی همراه خود ندارد. آن سه ثانیهی آدرنالین، آن سه ثانیهی سلب اختیار هم که در دست ما نیست. میماند همان مرحله ذهنی مواجهه با مرگ.
هفته گذشته یکی از رفقا پرسید چه کنیم که از موشکها نترسیم؟ پاسخ در مواجهه ذهنی با مرگ است. هرچند سختی ماجرا آنجاست که مرگ مانند گربهای که با موش گرفتار بازی میکند، به راحتی ما را از مرحله دوم عبور نمیدهد و ممکن است بارها با مرگ چشم در چشم شوی ولی از خط عبور نکنی.
یکی از تمناهای امثال من، «شهادت طلبی» است. ادعایی که وقتی با سوت مرگ مواجهه میشویم، آزموده میشود. از خواص جنگ، آزمودن خویشتن است. انسان مادامی که همچون «تومای شکاک» سوت مرگ را در آغوش نکشیده باشد و انگشت در زخم مرگ نکرده باشد، به باور شهادت طلبی نمیرسد. جنگ، گذشته از چهره خشنی که دارد، همیشه یک نعمت بوده است. یکی از آنها رسیدن به یقین است. همه ما «همچون تومای حواری، برای باور، محتاج لمسیم»
یا علی مدد!
<اینجا یک منبر دیجیتال است.!>
شناسه:https://ble.ir/menbar_digital
یکی از تمناهای امثال من، «شهادت طلبی» است. در موارد زیادی این تمنا با احوال واقعی آدم فاصله زیادی دارد. قرآن هم میگوید پیش از آنکه زمینهاش پیش آید، آرزوی شهادت داشتید و زمانیکه با آن روبرو شدید، بهت زده، فرار کردید.مواجهه با مرگ سه مرحله دارد: اولی کاملاً ذهنی و برخاسته از مبانی فکری و ایدئولوژیک آدم است. اینکه به دنیا و مرگ چگونه نگاه میکنی و ...
هفته پیش اصفهان بودم که برای سومین بار مجموعه صنایع اپتیک وزارت دفاع را در صد متری ما با هفت موشک کروز زدند. کنار ورودی شیشهای ایوان نشسته بودم که صدای سوت موشکی که با سرعت نزدیک میشد آمد و فقط سه ثانیه فرصت داد از کنار پنجره روی سر مادرم شیرجه بروم که مثلاً از هرآنچه ممکن بود بعدش پیش آید جلوگیری کنم و بعد از آن صدای انفجار و موج انفجار و تخریبهای انفجار.تجربه من این است که در آن سه ثانیه، کاملاً سلب اختیار هستی. آدرنالین میپاشد توی خونت و چشم در چشم مرگ میشوی...
چند سال پیش، پابوس امام رئوف بودیم که دانشجوها سمج شدند که موجهای آبی برویم. آنجا هم به زور من را سوار تونل سقوط آزاد کردند. مکانیسم ماجرا این است که نیم ساعتی باید لخت توی صف بایستید، و متلک و دلهره و دلداری بقیه را تحمل کنید. وقتی نوبتت رسید وارد یک محفظه شیشهای شبیه تابوتی ایستاده میشوی. در تابوت را میبندند و صداها ناگهان قطع میشود. اپراتور در را قفل میکند و با پایین هماهنگ میشود که کسی در مسیر نباشد. بعد از آن با کلید تابوت، دو تقه به شیشه میزند تا آماده باشی. و سه ثانیه بعد زیر پایت خالی میشود. آن سه ثانیه میان تقه تا خالی شدن زیر پایت، دقیقا مثل لحظات شنیدن سوت کروز است. بیاختیار میشوی و آدرنالین میپاشد توی خونت. در آن لحظه است که با مرگ چشم در چشم شدهای. این دومین مرحله مردن است...
... وقتی زیر پایت خالی میشود، دیگر چیزی نمیفهمی. یک تونل است و ناگهان وارد محیط دیگری شدهای .به قول کسی: وقتی صدای بمب را میشنوی، یعنی زنده ماندهای و طبعا وقتی از خط عبور کردی، دیگر هراسی نیست. نکته این جاست که عبور از خط که مهمترین مرحله ماجرا و اصل فرآیند مردن است، یک لحظه است و هیچ احساسی همراه خود ندارد. آن سه ثانیهی آدرنالین، آن سه ثانیهی سلب اختیار هم که در دست ما نیست. میماند همان مرحله ذهنی مواجهه با مرگ.
هفته گذشته یکی از رفقا پرسید چه کنیم که از موشکها نترسیم؟ پاسخ در مواجهه ذهنی با مرگ است. هرچند سختی ماجرا آنجاست که مرگ مانند گربهای که با موش گرفتار بازی میکند، به راحتی ما را از مرحله دوم عبور نمیدهد و ممکن است بارها با مرگ چشم در چشم شوی ولی از خط عبور نکنی.
یکی از تمناهای امثال من، «شهادت طلبی» است. ادعایی که وقتی با سوت مرگ مواجهه میشویم، آزموده میشود. از خواص جنگ، آزمودن خویشتن است. انسان مادامی که همچون «تومای شکاک» سوت مرگ را در آغوش نکشیده باشد و انگشت در زخم مرگ نکرده باشد، به باور شهادت طلبی نمیرسد. جنگ، گذشته از چهره خشنی که دارد، همیشه یک نعمت بوده است. یکی از آنها رسیدن به یقین است. همه ما «همچون تومای حواری، برای باور، محتاج لمسیم»
یا علی مدد!
<اینجا یک منبر دیجیتال است.!>
۱.۶K
۱۳:۳۴
بسم الله الرحمن الرحیممِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ
با نهایت تأسف از درگذشت اندوهبار استاد فرهیخته جناب آقای عبدالحمید نقرهکار مطلع شدیم.معماری نوین اسلامی با نام این استاد فرهیخته عجین است و طراحی مساجد و بقاع متبرک زیادی همچون حرم حضرت عبدالعظیم حسنی و نیز مسجد باشکوه دانشگاه علم و صنعت، مرهون دانش و هنر اوست.در حوزه سیاست، عبدالحمید نقرهکار از مبارزین دیرین نهضت خمینی کبیر بود و با درک درست از نظریه ولایت فقیه و البته خلوص و دنیاگریزی مثالزدنیاش، هرگز اجازه نداد نسبتهای دنیوی، او را از خط امام شهید جدا کند.
اینجانب فقدان این استاد فرهیخته را به محضر رهبر معظم انقلاب و جامعه دانشگاهیان دانشگاه علم و صنعت ایران تسلیت عرض میکنم عاش سعیدا و مات سعیدا
میثم شریف اصفهانی مسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری دانشگاه علم و صنعت ایران
<اینجا یک منبر دیجیتال است.!>
شناسه:https://ble.ir/menbar_digital
با نهایت تأسف از درگذشت اندوهبار استاد فرهیخته جناب آقای عبدالحمید نقرهکار مطلع شدیم.معماری نوین اسلامی با نام این استاد فرهیخته عجین است و طراحی مساجد و بقاع متبرک زیادی همچون حرم حضرت عبدالعظیم حسنی و نیز مسجد باشکوه دانشگاه علم و صنعت، مرهون دانش و هنر اوست.در حوزه سیاست، عبدالحمید نقرهکار از مبارزین دیرین نهضت خمینی کبیر بود و با درک درست از نظریه ولایت فقیه و البته خلوص و دنیاگریزی مثالزدنیاش، هرگز اجازه نداد نسبتهای دنیوی، او را از خط امام شهید جدا کند.
اینجانب فقدان این استاد فرهیخته را به محضر رهبر معظم انقلاب و جامعه دانشگاهیان دانشگاه علم و صنعت ایران تسلیت عرض میکنم عاش سعیدا و مات سعیدا
میثم شریف اصفهانی مسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری دانشگاه علم و صنعت ایران
<اینجا یک منبر دیجیتال است.!>
۳.۷K
۱۱:۰۰
احسانو.mp3
۲۱:۱۵-۱۹.۴۶ مگابایت
بسم الله...آدمها هنر خودشان را صرف چیزهای زیادی میکنند ولی ورود به بعضی از ساحتها، فقط با نگاه و اجازه اهل بیت ممکن است.همانطور که شهریار با اجازه امیرالمومنین توانست علی ای همای رحمت را بسراید، احسان عبدی پور هم بدون عنایت اباعبدالله نمیتوانست چنین متنی بنویسد.
به گمان من همین یک کار شب عاشورایی برای به سعادت رسیدن «احسانو» کافی است. تا فردا ظهر آن را بشنوید، شما هم با من هم نظر میشوید.
اینجا یک منبر دیجیتال است.!
شناسه:https://ble.ir/menbar_digital
به گمان من همین یک کار شب عاشورایی برای به سعادت رسیدن «احسانو» کافی است. تا فردا ظهر آن را بشنوید، شما هم با من هم نظر میشوید.
اینجا یک منبر دیجیتال است.!
۳.۳K
۱۸:۰۹
بسم الله من المومنین رجال صدقوا ما عاهدوا الله علیهفمنهم من قضی نحبهو منهم من ینتظر
ما بر پیمانی که با خمینی کبیر و امام شهیدمان بستیم، صادقانه وفادار خواهیم ماند.امام ما به آرزویش رسیدو ما منتظر ملحق شدن به او هستیم
آنچه در دانشگاه علم و صنعت انجام دادیم، نه از روی تکلیف و نه رفتاری احساسی بود. ستاد تشییع، برونریز عشقی بود که به امام شهیدمان داشتیم. که رازِ عشق برونمیزند به ناچاری، چنانکه بوی خوش از حجرههای عطاران!
هیهات که غمت را فراموش کنیم.هیهات که از مسیرت برگردیم.هیهات که با همچون یزیدی بیعت کنیم.هیهات که از پدرکشتگی با قاتل تو کوتاه بیاییم
حاشا که غمت جامه ی آرام بپوشداز مقتل خونین تو خونخواه بجوشد
چون داغ حسین بن علی تازه و سرخ استموجی ست که لبتشنه به ایام خروشد
هرگز نشود بیعت من با چو یزیدیتا روز ابد دل، سر این جمله بکوشد
با قاتل تو ربط، پدرکشتگی ماستحاشا که پسر خون پدر را بفروشد
میثم شریف اصفهانی آخرین روز ستاد تشییع قائد شهیددانشگاه علم و صنعت
<اینجا یک منبر دیجیتال است.!>
شناسه:https://ble.ir/menbar_digital
ما بر پیمانی که با خمینی کبیر و امام شهیدمان بستیم، صادقانه وفادار خواهیم ماند.امام ما به آرزویش رسیدو ما منتظر ملحق شدن به او هستیم
آنچه در دانشگاه علم و صنعت انجام دادیم، نه از روی تکلیف و نه رفتاری احساسی بود. ستاد تشییع، برونریز عشقی بود که به امام شهیدمان داشتیم. که رازِ عشق برونمیزند به ناچاری، چنانکه بوی خوش از حجرههای عطاران!
هیهات که غمت را فراموش کنیم.هیهات که از مسیرت برگردیم.هیهات که با همچون یزیدی بیعت کنیم.هیهات که از پدرکشتگی با قاتل تو کوتاه بیاییم
حاشا که غمت جامه ی آرام بپوشداز مقتل خونین تو خونخواه بجوشد
چون داغ حسین بن علی تازه و سرخ استموجی ست که لبتشنه به ایام خروشد
هرگز نشود بیعت من با چو یزیدیتا روز ابد دل، سر این جمله بکوشد
با قاتل تو ربط، پدرکشتگی ماستحاشا که پسر خون پدر را بفروشد
میثم شریف اصفهانی آخرین روز ستاد تشییع قائد شهیددانشگاه علم و صنعت
<اینجا یک منبر دیجیتال است.!>
۳.۲K
۱۰:۵۰
به مناسبت ششم اگوست سالگرد بمباران اتمی ژاپن؛بریدهای از کتاب کاهن معبد جینجا نوشته وحید یامینپور
۱. در موزه صلح و سرتاسر مراسم یادبود جانباختگان بمباران، حرفی از هواپیمای آمریکایی نیست. گویی بمب خود به خود منفجر شده است. از زمان انفجار بمب تا به حال بیش از ۳۰۳ هزار نفر جان باختهاند...
۲.پیرمرد از همان آغاز با تأثر خاطراتش را بازگو میکند: لحظه انفجار بمب تا شعاع یک کیلومتر هشتاد درصد همه ساکنین سوختند و جان باختند بمب تا پنج هزار درجه سانتیگراد گرما تولید کرد و تا صدها متر هر کسی در معرض این گرما قرار داشت ذوب شد.
ساکنان هیروشیما دقیقاً نمی دانستند چه اتفاقی افتاده است.
آنها یک نور عظیم و درخشان را در آسمان دیده بودند؛ نوری که به هرکس تابیده بود ذوبش کرده بود در ساعات اولیه انفجار بمب هفتاد هزار نفر جان باختند
سالها طول کشید تا پزشکان ژاپنی تشخیص دادند حتی کسانی که چندین روز بعد از انفجار به این شهر آمدهاند به بیماریهای لاعلاجی مبتلا شدهاند.
۳.قصه رودخانه موتویاسوگاوا خیلی غم انگیز است. گرمای ناشی از انفجار بمب اتم بیش از چندهزار درجه سانتیگراد بود، گوشت تن مردم از شدت حرارت ذوب شد؛ بسیاری برای رها شدن از رنج سوختگی خودرا به رودخانه انداختند. غافل ازاینکه آب رودخانه به نقطه جوش رسیده است...مردم تا مدتها گوشت نخوردند.
۴. پرویز پرستویی بیمقدمه روی پا میایستد و میگوید: " میخواهم چیزی شبیه این را برای شما تعریف کنم. وقتی ناو آمریکاییِ وینسس هواپیمای ایرباس ایرانی را با موشک هدف قرار داد، همه ۲۹۰ سرنشین هواپیما جان باختند و به دریا افتادند، پس از حادثه مردم بندرعباس تا یک سال ماهی نخوردند !"
۵. هیباکوشا میگوید ما به ۳ دلیل از آمریکاییها کینه نداریم و دشمنی نمیکنیم. یک اینکه آمریکاییها بعد از انفجار بمب به ما کمک کردند تا افراد مجروح را مداوا کنیم. هر چند که پول کمک هایشان را از ما گرفتند! دوم اینکه ما ژاپنی ها معتقدیم باید گذشته را به رودخانه ریخت و فراموشش کرد!سوم اینکه ما بودایی هستیم و بوداییها به تقدیر اعتقاد دارند. بنابراین با خودمان گفتیم این تقدیر ما بوده که در چنین روزی به این وسیله کشته بشویم! بنابراین دلیلی ندارد که کینه آمریکاییها را در دل داشته باشیم.من به چشمهای تنگ هیباکوشا دقیق میشوم تا شاید بفهمم این حرفها را جدی میگوید یا با طنز و کنایه...!
پینوشت:اینکه بعضی آرزوی ژاپن شدن ایران را دارند، بماند.این هم بماند که بعضی به آمریکا، به این کثافت مطلق امید دارند.فقط همین بس که آمار کشتهشدگان هیروشیما برابر است با آمار کشتهشدگانی که اینترنشنال برای کودتای دی ماه اعلام کرده است. و عدهای هم آن را باور کردهاند. همینقدر تباه، همینقدر ابله.
<اینجا یک منبر دیجیتال است.!>https://ble.ir/menbar_digital
۱. در موزه صلح و سرتاسر مراسم یادبود جانباختگان بمباران، حرفی از هواپیمای آمریکایی نیست. گویی بمب خود به خود منفجر شده است. از زمان انفجار بمب تا به حال بیش از ۳۰۳ هزار نفر جان باختهاند...
۲.پیرمرد از همان آغاز با تأثر خاطراتش را بازگو میکند: لحظه انفجار بمب تا شعاع یک کیلومتر هشتاد درصد همه ساکنین سوختند و جان باختند بمب تا پنج هزار درجه سانتیگراد گرما تولید کرد و تا صدها متر هر کسی در معرض این گرما قرار داشت ذوب شد.
ساکنان هیروشیما دقیقاً نمی دانستند چه اتفاقی افتاده است.
آنها یک نور عظیم و درخشان را در آسمان دیده بودند؛ نوری که به هرکس تابیده بود ذوبش کرده بود در ساعات اولیه انفجار بمب هفتاد هزار نفر جان باختند
سالها طول کشید تا پزشکان ژاپنی تشخیص دادند حتی کسانی که چندین روز بعد از انفجار به این شهر آمدهاند به بیماریهای لاعلاجی مبتلا شدهاند.
۳.قصه رودخانه موتویاسوگاوا خیلی غم انگیز است. گرمای ناشی از انفجار بمب اتم بیش از چندهزار درجه سانتیگراد بود، گوشت تن مردم از شدت حرارت ذوب شد؛ بسیاری برای رها شدن از رنج سوختگی خودرا به رودخانه انداختند. غافل ازاینکه آب رودخانه به نقطه جوش رسیده است...مردم تا مدتها گوشت نخوردند.
۴. پرویز پرستویی بیمقدمه روی پا میایستد و میگوید: " میخواهم چیزی شبیه این را برای شما تعریف کنم. وقتی ناو آمریکاییِ وینسس هواپیمای ایرباس ایرانی را با موشک هدف قرار داد، همه ۲۹۰ سرنشین هواپیما جان باختند و به دریا افتادند، پس از حادثه مردم بندرعباس تا یک سال ماهی نخوردند !"
۵. هیباکوشا میگوید ما به ۳ دلیل از آمریکاییها کینه نداریم و دشمنی نمیکنیم. یک اینکه آمریکاییها بعد از انفجار بمب به ما کمک کردند تا افراد مجروح را مداوا کنیم. هر چند که پول کمک هایشان را از ما گرفتند! دوم اینکه ما ژاپنی ها معتقدیم باید گذشته را به رودخانه ریخت و فراموشش کرد!سوم اینکه ما بودایی هستیم و بوداییها به تقدیر اعتقاد دارند. بنابراین با خودمان گفتیم این تقدیر ما بوده که در چنین روزی به این وسیله کشته بشویم! بنابراین دلیلی ندارد که کینه آمریکاییها را در دل داشته باشیم.من به چشمهای تنگ هیباکوشا دقیق میشوم تا شاید بفهمم این حرفها را جدی میگوید یا با طنز و کنایه...!
پینوشت:اینکه بعضی آرزوی ژاپن شدن ایران را دارند، بماند.این هم بماند که بعضی به آمریکا، به این کثافت مطلق امید دارند.فقط همین بس که آمار کشتهشدگان هیروشیما برابر است با آمار کشتهشدگانی که اینترنشنال برای کودتای دی ماه اعلام کرده است. و عدهای هم آن را باور کردهاند. همینقدر تباه، همینقدر ابله.
<اینجا یک منبر دیجیتال است.!>https://ble.ir/menbar_digital
۳.۵K
۱۶:۳۹
بسم الله...چند روز است حال و اوضاع خوبی ندارم. نمیدانم کوک نبودن قلب، عامل بیحوصلگی است یا برعکس، ناکوک بودن روحی باعث همراه نبودن قلب. دلم میخواست کاری نداشتم و کمی میخوابیدم. ولی در گوگل کلندر برایم نوشته بودند: «دانشجو/ مشاوره ازدواج» جلسه قبلش کمی طول کشید. لخلخ به اتاقم رسیدم. پشت در یک دختر و پسر ایستاده بودند. پسر تیپی اسپرت زده بود و با بند کولهاش ور میرفت. دختر هم حجاب درستی نداشت. سلام و علیکی کردیم و به شوخی به داماد گفتم: توی این هاگیرواگیر کی زن میگیره؟ به قول فروید، پشت هر شوخی، حرفی جدی مخفی شده است.
موقع نشستن، موبایل پسر زنگ خورد. کلیدش روی موبایل بود و فقط خودش در گوشه عکس پس زمینه پیدا بود. جایی کنار دریا، پشت یک میز دایرهای، با یک نفر دیگر که معلوم نبود. ولی عکس قفل صفحه، تصویری سیاه و سفید از آقای شهید بود.اول کار، پسر گفت: نمیدانم از کجا شروع کنم!! گفتم اول بگو توی این چهارشنبه بازار، من را از کجا پیدا کردید؟ گفت: استادمان ما را به هم معرفی کرده و تا مدتی واسطه کارمان بوده، ولی دیگه نمیتواند همراهی کند. آمدهایم کمی برای ادامه مسیر کمک کنید. گفتم: استادتان چرا نمیخواهد کارتان را ادامه دهد؟گفت: نه اینکه نخواهد، نمیتواند.گفتم: درست بگو چرا نمیخواهد یا نمیتواند؟به دختر نگاه کرد، آب دهنش را قورت داد و گفت: چند ماه پیش شهید شده...به سرعت در ذهنم اطلاعات را کنار هم چیدم و گفتم: نکند شاگرد دکتر...پرید وسط حرفم و گفت: بله. هر دو شاگردش بودیم.گفتم: مگه وسط این همه مسئولیت و پروژه و گرفتاری، فرصت میکرد از این کارها هم بکند؟؟گفت: دکتر همیشه برای همه کاری وقت داشتگفتم: خدا بیامرزدش! و زیر لب ادامه دادم: المومن قلیل المئونه، کثیر المعونه.به قول شمس تبریزی: رقصِ مردانِ خدا لطیف باشد و سبک،گویی که برگِ کَهی است که بر روی آب میرود؛اندرون چون کوه و صدهزار کوه،و برون چون کاه.
پی نوشت: وسطهای گفتگو، چند بار دیگر موبایلش زنگ خورد. کلید کنار رفته بود و عکس پسزمینه کامل پیدا شد. دور یک میز گرد نشسته بودند. لب تنگه هرمز، با استاد شهیدش، دکتر سعید شمقدری...
<اینجا یک منبر دیجیتال است.!>
شناسه:https://ble.ir/menbar_digital
موقع نشستن، موبایل پسر زنگ خورد. کلیدش روی موبایل بود و فقط خودش در گوشه عکس پس زمینه پیدا بود. جایی کنار دریا، پشت یک میز دایرهای، با یک نفر دیگر که معلوم نبود. ولی عکس قفل صفحه، تصویری سیاه و سفید از آقای شهید بود.اول کار، پسر گفت: نمیدانم از کجا شروع کنم!! گفتم اول بگو توی این چهارشنبه بازار، من را از کجا پیدا کردید؟ گفت: استادمان ما را به هم معرفی کرده و تا مدتی واسطه کارمان بوده، ولی دیگه نمیتواند همراهی کند. آمدهایم کمی برای ادامه مسیر کمک کنید. گفتم: استادتان چرا نمیخواهد کارتان را ادامه دهد؟گفت: نه اینکه نخواهد، نمیتواند.گفتم: درست بگو چرا نمیخواهد یا نمیتواند؟به دختر نگاه کرد، آب دهنش را قورت داد و گفت: چند ماه پیش شهید شده...به سرعت در ذهنم اطلاعات را کنار هم چیدم و گفتم: نکند شاگرد دکتر...پرید وسط حرفم و گفت: بله. هر دو شاگردش بودیم.گفتم: مگه وسط این همه مسئولیت و پروژه و گرفتاری، فرصت میکرد از این کارها هم بکند؟؟گفت: دکتر همیشه برای همه کاری وقت داشتگفتم: خدا بیامرزدش! و زیر لب ادامه دادم: المومن قلیل المئونه، کثیر المعونه.به قول شمس تبریزی: رقصِ مردانِ خدا لطیف باشد و سبک،گویی که برگِ کَهی است که بر روی آب میرود؛اندرون چون کوه و صدهزار کوه،و برون چون کاه.
پی نوشت: وسطهای گفتگو، چند بار دیگر موبایلش زنگ خورد. کلید کنار رفته بود و عکس پسزمینه کامل پیدا شد. دور یک میز گرد نشسته بودند. لب تنگه هرمز، با استاد شهیدش، دکتر سعید شمقدری...
<اینجا یک منبر دیجیتال است.!>
۳.۳K
۱۷:۰۶
ابر متراکم آقای حکمران!
بسم الله...دیروز با دکتر محمد جواد لاریجانی رییس IPM (مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات) جلسهای داشتیم. وسطهای بحث، کسی از «ذره هیگز» پرسید. دکتر لاریجانی کمی مکث کرد. مکثش غیر عادی بود. بعد از اینکه خودش را جمع و جور کرد، گفت: چند سال پیش در جلسهای که با پژوهشگران IPM خدمت امام شهید بودیم، از همین ذره هیگز که آن روزها به «ذره خدا» مشهور بود، پرسیدند. دکتر چشمهای بهت زده ما را که دید گفت: از ذره هیگز، از آخرین تحقیقات علوم شناختی، از خواص سیاهچالهها، از مطالعات کیهانشناختی و از هرآنچه لازمه علمی ساختن تمدن ایرانی - اسلامی است، میپرسیدند. میگفت برای ما عجیب بود کسی که هیچگاه در دانشگاه تحصیل نکرده، اینگونه به راهبری علم مسلط باشد. از موضوع بحث دور شده بودیم. دکتر گفت بگذارید خاطرهای برایتان تعریف کنم. ابتدای زعامت امام شهید بود که فناوری اینترنت ساخته شد. البته در آن زمان، یک فناوری عمومی نبود و تنها دانشگاههای رتبه یک دنیا به این سامانه که فقط در حد ایمیل بود، متصل بودند. من با وزیر وقت مخابرات رایزنی کردم و درخواست کردم زیرساخت تلفنی ویژه این کار را در اختیار ما بگذارند تا پژوهشگاه IPM به اینترنت متصل شود. وزیر که اعتقاد داشت ایمیل، همان فکس است و به عمق ماجرا پی نبرده بود، با درخواست موافقت نکرد. بالاجبار متنی را برای آقا نوشتم و در کمتر از پانزده صفحه، توضیحاتی درباره فناوری اینترنت دادم. هرچند امیدی نداشتم در میان انبوه مسائل، به نتیجهای برسم.چند روز بعد، از دفتر آقا تماس گرفتند که فلان شب برای نماز مغرب، بیت باشید. پرسیدم: غیر از من چه کسی در جلسه است؟ گفتند: وزیر مخابرات!!! فهمیدم که با دست خودم گور خودم را کندهام. از اینجا به بعد ماجرا و حمایت امام شهید، قابل پیشبینی است. قسمت جالب ماجرا، دستور سهبندی آقا درباره اینترنت است:اول. مسئولین مخابرات زیر ساخت لازم برای این موضوع را مهیا کنند. این دستور بلافاصله اجرا شد و پژوهشگاه IPM اولین سازمان دولتی در ایران است که به شبکه اینترنت متصل شد و دامنه ir. را ثبت کرد.دوم. پیشبینی میکنم جوانان علاقه زیادی به این فناوری داشته باشند. اولویت حضور در این فضا، چه به عنوان کاربر و چه به عنوان مدیر، با آنان است. برای این دستور اقدام خاصی صورت نگرفت. اما در عمل، اینترنت ابزار جوانان شد.سوم. این فناوری مخاطرات زیادی دارد. از الان به فکر آفاتش باشید. نشود مثل بقیه فناوریها که اول آوردید و بعد مجبور به محدود کردنش شدید. برای این دستور هرگز اتفاق خاصی نیفتاد.
پینوشت:راست گفت حامد عسکری. ردای حکمرانی به حدی ضخیم بود و ابر شخصیت خامنهای به قدری متراکم، که او را نشناختیم.
<اینجا یک منبر دیجیتال است.!https://ble.ir/menbar_digital
بسم الله...دیروز با دکتر محمد جواد لاریجانی رییس IPM (مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات) جلسهای داشتیم. وسطهای بحث، کسی از «ذره هیگز» پرسید. دکتر لاریجانی کمی مکث کرد. مکثش غیر عادی بود. بعد از اینکه خودش را جمع و جور کرد، گفت: چند سال پیش در جلسهای که با پژوهشگران IPM خدمت امام شهید بودیم، از همین ذره هیگز که آن روزها به «ذره خدا» مشهور بود، پرسیدند. دکتر چشمهای بهت زده ما را که دید گفت: از ذره هیگز، از آخرین تحقیقات علوم شناختی، از خواص سیاهچالهها، از مطالعات کیهانشناختی و از هرآنچه لازمه علمی ساختن تمدن ایرانی - اسلامی است، میپرسیدند. میگفت برای ما عجیب بود کسی که هیچگاه در دانشگاه تحصیل نکرده، اینگونه به راهبری علم مسلط باشد. از موضوع بحث دور شده بودیم. دکتر گفت بگذارید خاطرهای برایتان تعریف کنم. ابتدای زعامت امام شهید بود که فناوری اینترنت ساخته شد. البته در آن زمان، یک فناوری عمومی نبود و تنها دانشگاههای رتبه یک دنیا به این سامانه که فقط در حد ایمیل بود، متصل بودند. من با وزیر وقت مخابرات رایزنی کردم و درخواست کردم زیرساخت تلفنی ویژه این کار را در اختیار ما بگذارند تا پژوهشگاه IPM به اینترنت متصل شود. وزیر که اعتقاد داشت ایمیل، همان فکس است و به عمق ماجرا پی نبرده بود، با درخواست موافقت نکرد. بالاجبار متنی را برای آقا نوشتم و در کمتر از پانزده صفحه، توضیحاتی درباره فناوری اینترنت دادم. هرچند امیدی نداشتم در میان انبوه مسائل، به نتیجهای برسم.چند روز بعد، از دفتر آقا تماس گرفتند که فلان شب برای نماز مغرب، بیت باشید. پرسیدم: غیر از من چه کسی در جلسه است؟ گفتند: وزیر مخابرات!!! فهمیدم که با دست خودم گور خودم را کندهام. از اینجا به بعد ماجرا و حمایت امام شهید، قابل پیشبینی است. قسمت جالب ماجرا، دستور سهبندی آقا درباره اینترنت است:اول. مسئولین مخابرات زیر ساخت لازم برای این موضوع را مهیا کنند. این دستور بلافاصله اجرا شد و پژوهشگاه IPM اولین سازمان دولتی در ایران است که به شبکه اینترنت متصل شد و دامنه ir. را ثبت کرد.دوم. پیشبینی میکنم جوانان علاقه زیادی به این فناوری داشته باشند. اولویت حضور در این فضا، چه به عنوان کاربر و چه به عنوان مدیر، با آنان است. برای این دستور اقدام خاصی صورت نگرفت. اما در عمل، اینترنت ابزار جوانان شد.سوم. این فناوری مخاطرات زیادی دارد. از الان به فکر آفاتش باشید. نشود مثل بقیه فناوریها که اول آوردید و بعد مجبور به محدود کردنش شدید. برای این دستور هرگز اتفاق خاصی نیفتاد.
پینوشت:راست گفت حامد عسکری. ردای حکمرانی به حدی ضخیم بود و ابر شخصیت خامنهای به قدری متراکم، که او را نشناختیم.
<اینجا یک منبر دیجیتال است.!https://ble.ir/menbar_digital
۱.۲K
۱۲:۳۷