بله | کانال مثلِ بهشتی l نسل جدید انقلاب

۹ تیر

صدرحمت به شترگاوپلنگ!

علی عسگری
پس از اعلام آتش‌بس در تاریخ ۱۹ فروردین ۱۴۰۵، دل خیلی از مردم نگران تکرار مجدد دور باطلی بود که فرسایشی شدن مبارزه با آمریکا و اسرائیل را دنبال می‌کرد؛ چرخه‌ی جنگ، آتش‌بس، مذاکره و دوباره جنگ...
نگرانی مردم اما، آن زمان خیلی درک نمی‌شد چراکه برخی از انقلابی‌ها و دوستان خوش‌خیالمان می‌گفتند: این‌بار فرق می‌کند. این بار کُت، تن رهبر انقلاب است و سردار و وزیر و رئیس و وکیل، همگی از تجارب گذشته درس خوبی گرفته‌اند.
همه می دانند ‌که نباید در این چرخه قرار گرفت و این مذاکره اولین شیوه‌ی عزت‌مندانه‌ی آن است. حتی رئیس مجلس هم گفته بود که در این چرخه نخواهیم افتاد!
من اما جور دیگری می‌اندیشیدم. تقصیری هم نداشتم؛ چراکه جامعه‌شناسی مرا به ساختار‌ها بدبین کرده بود‌. ساختار که می‌گویم نه اینکه از چند وزارت‌خانه و چند ارگان رسمی حرف بزنم؛ نه! منظورم از ساختار، کارخانه‌ای است که در آن، همه برای منافع یکدیگر بازی می‌کنند و برای رسیدن به پول، جیب همدیگر را پر می‌کنند تا همه چیز بین خودشان بماند و جای دیگری درز نکند‌. این جیب به جیب‌کردن روحیه‌ی محافظه‌کاری را افزایش می‌دهد و اجازه‌ی نُطُق‌کشیدن به هیچ مسئولی را نمی‌دهد.
کافی است مسئولی بگوید که من مخالف فلان تصمیم بودم؛ آن وقت جیب‌هایش همان لحظه سوراخ می‌شوند و پول‌ها و سکه‌ها و هزار سند به نام خورده است که جلوی چشمان مردم سرازیر شوند. آن هم مردمی که مبعوث شده‌اند!
بنابراین باید به چنین ساختاری حق داد که پشت به مردم بنشیند و با مردم سخن بگوید. این رسم ساختارگرایی است!
در آخر هم که قرار بود چیزی را تصویب کنند، به قول خودشان دست به دامن کاریزماتیک‌ترین فرد در کشور می‌شوند که هرچند بلندمرتبه است؛ اما در ساختار اعتبارش تنها روی قاب‌ عکس‌ها‌ی امام و رهبری جاخوش کرده است؛ وگرنه دستور را ظریف و نحیف‌ها می‌دهند که الگوی سیاست‌شان لبخند ژکوند جان‌کری بود و نهایت تحلیل‌شان شل‌کردن پیچ و مهره‌های اقتصاد توسط بایدن!
بعد هم وقتی عزیزی می‌گوید علی الاصول نظر دیگری داشتم و خودتان باید خیر و شرَّش را گردن بگیرید؛ باز پشت به امام و مردم می‌نشینند و توییت‌کاری می‌کنند که اختلاف نظر طبیعی است، و آنچه مهم است، اتحاد است!
شاید باورتان نشود اما این اتحاد تا آنجایی به مذاق ساختاری‌ها خوش می‌‌آید که سر و صدایی از جیب به جیب‌شدن‌هایشان بیرون نیاید، والا گور بابای انسجام. به قول یارو گفتنی اون دیگی که برای ما نجوشه، می‌خواهیم سر سگ توش بجوشه.
این مرامِ ساختارگرایانه هیچگاه اجازه نداده است تا آب خوش از گلوی انقلاب و انقلابی‌ها پایین برود. مهم‌ترین جلوه‌اش نیز زهرمار کردن مشارکت ۸۴ درصدی انتخابات ۸۸ بود که در نهایت با دم‌تکانی برای آمریکا و برادرانش، هزار تحریم و مکافات را عاید کشور کردند.
وقتی هم می‌خواهند معامله و معاهده‌ای انجام دهند، فقط اسمش را به نام رهبری منتسب می‌کنند تا پیچ و مهره‌ی گردنشان خدایی نکرده از شدت مسئولیت‌پذیری درد نگیرد و دوباره جیب به جیب کنند. مثل سکه‌‌‌‌‌های برجامی که در جیب مسئولان رفت، اما مردم رنگ گلابی‌هایش را هم ندیدند.
خلاصه ساختار در جمهوری اسلامی، نه خیلی جمهور را مهم می‌داند که اگر اهمیت داشت، میکروفون را از منبع آگاه می‌گرفتند و خود با مردم حرف می‌زدند؛
و از طرفی نه خیلی پایبند به اسلام است که اگر بود خون امام شهید را با پول‌های نسیه و گندم‌های وارداتی معاوضه نمی‌کرد تا عزت مسلمین را لکه‌دار کند و خون‌بهای آقای شهید را به زمان ظهور حضرت حجت(عج) واگذار کند تا ظاهر انقلابی‌شان ترک بر ندارد‌.
من و ملت مبعوث شده از همان اول همه‌ی اینها را می‌دیدیم اما باز عده‌ای می‌گفتند این بار فرق می‌کند.
بفرمایید و تحویل بگیرید که این بار ساختارگرایی به مقام دیکتاتوری رسیده است و می‌خواهد جمع‌بندی نهایی را به نهادی نامعلوم بسپارد. نهادی که اگر حدسی بزنیم خواهیم گفت: صدرحمت به شترگاوپلنگ!
"مثل بهشتی"؛ منعکس‌کننده بهترین تحلیل‌ها؛ عضو شوید