بازارسال شده از کانال گروه فرهنگی عطف
توی این کارگاه چه میکنیم؟!دوستان در مورد سیر کارگاه سوال کرده بودند. اول از همه میرویم به وضعیت منطقه به قبل از جنگ جهانی اول. یعنی حوالی سالهای 1280 و 1290 شمسی. این خط زمانی را میگیریم و میآییم جلو. توی سر و کله زدنهای استعمار فرانسه و انگلیس را مرور و با هم تحلیل میکنیم. اینکه هر کدام از اینها چرا و چطور روی یک بخش از منطقه چنبره زده و در ادامه هم خیلی محرمانه و سری، مرزهای کشورهایی را شکل دادند که امروز به نام خاورمیانه نامیده میشود. بله! مرزهای همۀ کشورهای فعلی منطقه به جز ایران و مصر حاصل همین صد سال اخیر است!لابلای این داستانها به این قصه میپردازیم که پروژۀ صهیونیسم و اسرائیل که یک ایدۀ تلمودیِ برگرفته از یهود باستان بود چطور با منافع استعماری امپراطوری بریتانیا آن هم در منطقۀ فلسطین سازگار شد و نطفۀ موجودی شکل گرفت که از اردیبهشت 1327 شمسی تا الان به نام اسرائیل خوانده میشود. چرا امریکا که در ابتدا با این پروژه مخالفت کارشناسی داشت و شکلگیری چنین موجودی را خلاف منافع خودش میدانست در ادامه با آن همراه شد تا به امروز که دیگر تقریبا به نیابتی او در غرب آسیا تبدیل شده. مسیر و داستان و کارگاه جذابی را با هم مرور میکنیم تا برایمان روشن شود که ریشۀ بسیاری از وقایع امروز در همین اتفاقات است.اینستاگرام | تلگرام | بله@AtfCulturalGroup
وقتی خبر از میدان به تاریخ میرسددر این روزهایی که حسابی سرم برای پیگیری مقدمات کارگاه سفر اسرائیل شلوغ بود، خانم لیلا مهدوی نویسندۀ آثاری چون «خون دریا» و «نشان حسن» یادداشتی در خبرگزاری مهر منتشر کردند و از «دوازده صفر سه» گفتند. پیش از آنکه متن کامل یادداشت را اینجا بگذارم اول اینکه از ایشان متشکرم و دوم هم اینکه دوازده صفر سه را میتوانید از اینجا از اپلیکیشن کتابخوان طاقچه دریافت کنید و بخوانید. برویم سراغ متن خانم مهدوی:من «دوازده صفر سه» را روایت یک تشییع از جنس خاطره نمیبینم؛ کتاب از ابتدا خودش را در نسبت با واقعهای زنده تعریف میکند؛ با خبری که هنوز تمام نشده و نویسندهای که میکوشد نسبت و فاصله خودش را در برابر آن حفظ کند. این فاصله، به نظرم، یکی از مهمترین ویژگیهای کتاب است؛ فاصلهای که اجازه میدهد روایت در هیجان واقعه حل نشود و در عین حال، از تجربه زیسته نویسنده هم تهی نماند اما «دوازده صفر سه» در مرز خبر متوقف نمیشود.هرچه جلوتر میروم، احساس میکنم کتاب از گزارش واقعه عبور میکند و به چیزی نزدیک میشود که میتوان آن را جستار روایی نامید؛ جستاری که ماده خامش خبر است، اما موضوعش خبر نیست. یکی از دلایلش، توجه نویسنده به درونیات خودش است. او آنچه را میبیند ثبت میکند و حضور خودش را هم در مواجهه با آنچه میبیند پنهان نمیکند. این «منِ نویسنده» قرار نیست جای واقعه را بگیرد، اما به یکی از ابزارهای فهم واقعه تبدیل میشود.از سوی دیگر، چیزی که برای من مهمتر است، نگاه لانگشات نویسنده به وقایع روز و مهمتر از آن، وقایع تاریخی غرب آسیاست. او به آنچه در قاب روبهرویش اتفاق میافتد نگاه میکند و همزمان قاب را عقب میبرد. آدمها، خیابان، تشییع، لبنان و سیدحسن نصرالله، در یک قاب بزرگتر قرار میگیرند؛ قابِ تاریخ معاصر غرب آسیا، مقاومت و جریانهایی که سالهاست در این جغرافیا در حال شکلدادن به مناسبات قدرت و هویتاند. این همان جایی است که به نظرم «دوازده صفر سه» از یک روزنگاری ساده فاصله میگیرد.روایت دیگر پاسخ به این پرسش نیست که «چه اتفاقی افتاد؟» بلکه آرامآرام به این پرسش نزدیک میشود که «این اتفاق در کجای یک تاریخ بزرگتر ایستاده است؟»و اتفاقاً همینجاست که میشود نسبت کتاب با مفهوم «کنش جمعی» را فهمید. جمعیت تشییع یک توده انسانی نیست؛ مجموعهای از آدمهاست که در یک لحظه، کنش مشترکی انجام میدهند. این کنش، جدا از تاریخ و سیاست و حافظه منطقه نیست. آدمهایی که در خیابان راه میروند، در نسبت با یک تاریخ، یک جریان و یک جغرافیای سیاسی و عاطفی ایستادهاند.به همین دلیل، برای من «دوازده صفر سه» کتابی درباره معنای یک مراسم در دل یک تاریخ است؛ درباره لحظهای که فقدان یک فرد، به کنشی جمعی تبدیل میشود و جمعیت، خودش به بخشی از روایت بدل میشود و شاید همین ویژگی، یک انتظار طبیعی برای آینده قلم محمدصادق علیزاده ایجاد کند.اگر «دوازده صفر سه» را یک قدم از خبر به سمت جستار روایی بدانیم، میتوان این انتظار را داشت که «دوازده صفر سه» اسپیناف نوشته تحلیلی بعدی نویسنده باشد که قرار است جریانهای مؤثر در غرب آسیا را در مسیر ایستگاههای مقاومت بررسی خواهد کرد! آنوقت «دوازده صفر سه» را میشود مقدمه یک مسیر دانست؛ مسیری که در آن نویسنده از مشاهده یک واقعه به فهم سازوکار تاریخی وقایع میرسد.خبر، لحظه را ثبت میکند؛ جستار، لحظه را به گذشته و آینده وصل میکند و «دوازده صفر سه» به نظرم درست در همین فاصله میان این دو ایستاده است؛ با یک چشم در میدان و چشم دیگر در تاریخ .شاید مهمترین امتیاز کتاب هم همین باشد: واقعه را آنقدر نزدیک میبیند که جزئیاتش را از دست ندهد و آنقدر دور میایستد که معنای بزرگترش را ببیند.@mhsadeq1414new
۱۱بازارسال شده از رادیو سِفر
دشمنها مگر با هم برادر میشوند؟!در اپیزود یازدهم سفر بنبست به صورت مفصل و در اپیزودهای قبلی هم به صورت اشاره صحبت کردیم که چطور ترس از دشمن مشترک و نگرانی از رها شدن از سوی امریکا موجب شد اسرائیل و اعراب خلیج فارس به هم نزدیک شوند. حالا در این پست قصد داریم یک کتاب معرفی کنیم که به صورت مفصل به این موضوع پرداخته.کتاب «دشمنان برادر» اثر مشترک کلایو جونز (استاد دانشگاه دورهام و عضو انجمن سلطنتی تاریخ بریتانیا) و یوئل گوزانسکی (پژوهشگر ارشد انستیتو مطالعات امنیت ملی اسرائیل و فعال پیشین در شورای امنیت ملی رژیم عبری) پرده از این روابط برمیدارد. جذابیت این کتاب در ترکیب نگاه آکادمیک جونز با تجربه دستاول امنیتی گوزانسکی است که توانستهاند پدیدهای به نام «رژیم امنیتی ضمنی» را پیش از توافق ابراهیم واکاوی کنند. کتاب با ترجمه امیررضا مقومی و سعی انتشارات جوینده منتشر شده.این اثر به ما نشان میدهد چگونه تلآویو و پادشاهیهای خلیج فارس مثل امارات و عربستان، به دور از هیاهوهای رسانهای و بر اساس منافع سختافزاری و ترسهای مشترک منطقهای به خصوص از سوی ایران، چطور سالها پیش از علنی شدن روابط، کانالهای ارتباطی و دیپلماسی پنهان خود را مدیریت میکردند. خواندن این کتاب برای هر کسی که میخواهد بداند خاورمیانه چطور از تقابل به همگراییِ عملگرایانه رسیده، مثل داشتن یک نقشه راه امنیتی با جزئیاتی خیرهکننده است.صحبت از اپیزود یازدهم شد. این اپیزود را با لمس یکی از پیوندهای زیر میتوانید بشنوید : فیــــــــــــــــدیبو: https://B2n.ir/rd2594
کستباکس: https://B2n.ir/sy7682
داتکســت: https://B2n.ir/nb7242
شنـــــــــــوتو: https://B2n.ir/mj1260
درگاههای رسانهای رادیو سِفر: اینستاگرام | بله | تلگرام | توییتر@SefrRadio
پاسخ به چند پرسش پرتکرار هفتههای اخیردیگر جنگ نمیشود؟ جواب قطعی که نمیشود به این سوالها داد ولی شخصا بعید میدانم دوباره جنگ نشود. امریکا هم دَمپَرمان نیاید، اسرائیل این فرصت دو سال باقیمانده تا انتهای ریاست جمهوری ترامپ را از دست نخواهد داد. از نظر خودشان ممکن است تا چند دهۀ دیگر چنین فرصتی گیر اسرائیل نیاید که ایران اینقدر ضعیف شده باشد و نیابتیهایش هم از دور خارج.امریکا چه؟ امریکا برای باز کردن مجدد درگیری گسترده با ایران شبیه آنچه در جنگ 40 روزه دیدیدم محدودیتهای زیادی دارد از مالی گرفته تا لجستیک نظامی. از آن طرف هم عمدۀ توان لجستیکی و نظامی خودش را از اطراف ایران دور و در اسرائیل مستقر کرده. معنای گزارۀ اول این است که «احتمالا» درگیری به آن شکل جنگ 40 روزه نخواهیم داشت. معنای گزارۀ دوم آن است که در صورت تشدید تنش، کمپین بمباران هوایی از گزینههای «احتمالی» است. دومی اما گرهی از مشکل «فعلی» امریکاییها باز نمیکند. کدام مشکل؟ قفل تنگۀ هرمز!آخرش چه؟ همه چیز دقیقا به همین اندازه شترگاوپلنگ و در بنبست است. خود امریکاییها هم تویش ماندهاند. ایران با جنگ رام نشده. با تهدید رام نشده. تفاهمنامه را هم که امریکا زد زیرش و حاضر نیست به ایران امتیاز بدهد. ته این قضیه به کجا ختم میشود؟ هیچکس نمیداند. این سوال را چند ماه است که تحلیلگران دنیا دارند از ترامپ میپرسند که چرا دردسرهایی درست میکنی که خودت هم تویش میمانی!جنگ 40 روزه به نفع چه کسی تمام شد؟ برای ارزیابی باید ببینیم اهداف راهبردی کدام طرف تامین شد. اهداف راهبردی، همان اهدافی هستند که به خاطرشان جنگها راه میافتد. ائتلاف امریکایی-اسرائیلی برای جنگ 3 هدف مشترک عینی داشت: - کندن ریشۀ آن 440 کیلو اورانیوم و بقیۀ توانمندیهای هستهای ایران- نابودیِ مطلق توانمندی موشکی و پهپادی- رها کردن گروههای مقاومت از سوی ایرانزخمهای جدی به ایران زدند؟ بله! سیدعلی خامنهای و دیگران ترور شدند؟ بله! بعضی زیرساختهای ایران صدمۀ دید و از مدار خارج شد؟ بله! اینها همه واقعیتهای جنگ است و از آنها گریزی نیست اما برای توفیق طرف امریکایی – اسرائیلی باید دید کدام یک از سه هدف راهبردی قبلی محقق شده؟ به اندازهای که آنها محقق شده باشند میتواند گفت ائتلاف امریکایی-اسرائیلی توفیق یافته. قضاوت اینکه چقدرش محقق شده با خودتان.
آن سه هدف راهبردی امریکایی-اسرائیلی را یک بار دیگر مرور کنید. با جنگی که رخ داد و تیری که از چلۀ امریکاییها رها شد و به هدف نخورد یک معضل دیگر هم به معضلات سهگانۀ بالا اضافه شده. این معضل چهارم آنقدر هم مهم هست که امریکاییها سه تای قبلی را رها کرده و به این آخری چسبیدهاند. همین هم اسرائیلیها را عصبانی کرده. میگویند اینکه جنگ را برای آن سه تا به ایران تحمیل کردیم و حالا امریکاییها آن سه تا به حاشیه راندهاند و هدف اول و آخرشان شده یک چیز: باز کردن قفل هرمز!خیلیها پیش از جنگ میگفتند اگر امریکا با ایران وارد جنگ شود، ایران اگر کمرش نشکند اما حتما بقایش دچار مشکل خواهد شد. حالا 6 ماه از جنگ گذشته. تمام نشده ولی یک اتفاق مهم افتاده: ایران برای بقا نمیجنگد! خیلی وقت است از این مرحله عبور کرده. ایران نه تنها از جنگ زنده بیرون آمد و کمرش نشکست بلکه حالا دارد برای نظم آتی منطقه با امریکا میجنگد. میجنگد به نمایندگی از همۀ کسانی که حاضر نیستند نظم غرب آسیا به مانند قرارداد سایکسپیکوی اردیبهشتِ 1295 شمسی به دست کارمندان استعماری فرانسه و بریتانیا رقم بخورد. @mhsadeq1414new
۱۱۹۷بازارسال شده از کانال گروه فرهنگی عطف
(2)توی این کارگاه چه میکنیم؟!یکی از مشکلاتی که خیلیها برای شروع مطالعات اسرائیلشناسی و صهیونیسمشناسی با آن دست و پنجه نرم میکنند این سوال مهم است: از کجا و از کدام کتاب شروع کنیم؟ همیشه این افراد یک ایراد و نقد بزرگ دارند که کتابهایی که توی این حوزه منتشر شده آدم را بمباران اطلاعاتی میکنند و آدم نمیفهمد چه شد و چه نشد! ما در این کارگاه با کتابها جلو میرویم، بحث میکنیم که برای هر موضوع و هر مرحلهای سراغ چه کتابی برویم، هر کتابی به درد کدام بخش این تایملاین میخورد و حتی اینکه کجاهای هر کتاب حرف حساب است و کجاها کلام رایگان! این شکلی دیگر ما با یک تصویر بزرگ و قاب لانگشات از ماجرا روبرو میشویم که هر کتابی میرود و توی کلوزآپ درست سر جای خودش مینشنید. دیگر سردرگم و بمباران اطلاعاتی هم نمیشوید. اینستاگرام | تلگرام | بله@AtfCulturalGroup
بازارسال شده از صبحانه ایرانی
آینده پذیرفتن شرطهای آمریکا+ محمدصادق علیزاده، کارشناس مسائل منطقه
#آمریکا #مذاکره #صبحانه_ایرانی
@sobhaneye_irani
بیانیۀ معنادار کتائب سیدالشهدا و مخالفت صریح با خلع سلاحاوضاع در عراق در حال جالب شدن است. پس از مخالفت تعدادی از گروههای مقاومت با موضوع خلع سلاح که نخستوزیر علیالزیدی پیگیر آن است حالا کتائب سیدالشهدا - یکی از گروههای مقاومتِ عراقی نزدیک به ایران و مخالف با ایدۀ خلع سلاح گروههای مقاومت - با انتشار بیانیهای، شروط خود را برای خلع سلاح اعلام کرده. شروطی که نه الان بلکه بعید است تا چند سال دیگر هم در عراق امکان اجرایی شدن داشته باشند. با این تفاسیر و تفاصیل احتمالا تنشها و اصطکاکهای میان گروههای مقاومت با دولت عراق بیشتر شود. نکتۀ جالب در بیانیۀ کتائب سیدالشهدا آنکه «اخراج گروههای اپوزیسیون ایرانی از نقاط استقرارشان در شمال عراق»، «توقف دخالتهای سفارت امریکا در عراق» و «کنترل دولت عراق بر زمین، دریا و آسمان عراق» از جمله شروط خلع سلاح اعلام شده است. متن کامل بیانیه کتائب سیدالشهدا(ع) را در ادامه بخوانید: به نام خداوند بخشندهٔ مهربان«همانا کسانی که گفتند پروردگار ما خداست، سپس استقامت ورزیدند، نه ترسی بر آنان است و نه اندوهگین میشوند.»بیانیهٔ موضعگیری دربارهٔ پروندهٔ سلاح مقاومت اسلامی – کتائب سیدالشهدا برای آنکه عراق آقای خود باشد
در زمانی که شهدای بزرگوار را یاد میکنیم که با خون پاک خود زمین عقیده و میهن را آبیاری کردند، در دفاع از دین و مذهب، و برای پاسداری از کرامت و شرافت، و حفظ حاکمیت و اصول، و استقرار معیارهای بینالمللی، موضع خود را در برابر پروندهٔ سلاح مقاومت، پیش روی مردم سرافراز عراق قرار میدهیم، با در نظر گرفتن، و با آگاهی عمیق و دیدگاهی جامع، مصلحت عالی کشور، خطرات پیرامون آن و رویدادهای شتابان پیرامونش.
اصل در ادبیات مقاومت، دولت و عزت دین و مذهب است، اما مقاومت و سایر نیروهای مسلح، خواه رسمی باشند یا آنهایی که فرهنگ برخاسته از چالشها آنها را پدید آورده، ابزارهای حاکم برای دفاع از موجودیت اعتقادی و میهنی هستند. از این رو، حمل سلاح برای رویارویی با خطرات، تصمیمی تجملی و بیدلیل نیست، بلکه محصول شرایط و مقتضیاتی است که چالشهای واقعی آن را تحمیل کردهاند. پس اگر این بهانهها از میان بروند، نیاز به آن متوقف میشود، و ممکن است هر گاه ضرورت اقتضا کند بازگردد، و هیچ نیرویی در هستی نیست که در آن هنگام مانع آن شود.
از این منظر، اعلام میداریم که میزان تعامل ما با رویکرد ساماندهی سلاح، با اجرای ده شرط زیر تعیین میشود:
اول: خروج کامل اشغالگران آمریکا از زمین، دریای و آسمان عراق و پایان دادن به حضور آن تحت هر عنوانی و جلوگیری از استفاده از حریم هوایی عراق به عنوان سکوی پرتاب برای هدف قرار دادن دیگر کشورها به ویژه کشورهای همسایه.
دوم: تصویب قانون حشد شعبی (بسیج مردمی) به گونهای که حقوق مجاهدان، شهیدان و مجروحان آن را تضمین کند، کرامت آنان را حفظ نماید، کارشان را سامان دهد و آنان را از نظر تجهیزات و آمادگی توانمند سازد.
سوم: اعمال حاکمیت کامل نیروهای امنیتی عراق بر هر وجب از خاک کشور از شمالترین نقطه تا جنوبترین نقطه در زمین و دریا و هوا.
چهارم: اعمال حاکمیت دولت بر آسمان عراق از طریق تقویت دفاع هوایی آن با سامانههای پیشرفتهای که منحصراً با تصمیم مسئولان عراقی عمل میکنند برای مقابله با هر گونه حملهای که حاکمیت آن را هدف قرار دهد، هر جا که منشأ آن باشد.
پنجم: اخراج نیروهایی پ.ک.ک از خاک عراق برای پایان دادن به بهانههای حملات ترکیه به خاک عراق.
ششم: اخراج نظامیان ارتش ترکیه مستقر در شمال عراق و عقبنشینی به داخل مرزهای ترکیه.
هفتم: کنترل و دست گرفتن مرزهای عراق در اقلیم کردستان توسط ارتش عراق و اینکه این ماموریت به عنوان مأموریتی انحصاری و حاکمیتی برای ارتش عراق باشد و کنترل تمامی گذرگاههای مرزی و مدیریت آنها توسط دولت فدرال.
هشتم: اخراج گروههای اپوزیسیون ایرانی از نقاط استقرارشان در شمال عراق تا خاک عراق محل حملهٔ زمینی به کشورهای همسایه نباشد.
نهم: اقدام برای آزادسازی فرایندهای مالی و اقتصادی عراق از سیطرهٔ آمریکا در راستای تحقق اصل «عراق آقای خود باشد» که مرجعیت عالی و مردم غیرتمند عزیز عراق بر آن تأکید داشتهاند.
دهم: اقدام برای آزادسازی تصمیمهای سیاسی عراق از دخالت آمریکا و پایان دادن به بدعت «فرستادهٔ ویژهٔ اشغالگران آمریکا در عراق» و توقف دخالت سفارت آمریکا در امور داخلی.
دبیرخانهٔ کل مقاومت اسلامی در عراقکتائب سیدالشهدا
@mhsadeq1414new
۱۵۱۲۳۱
۱۵۱۳۳۱این وسط یک چیزی هم بگویم بد نیست که فرمود العاقل یکفی بالاشاره! به جز فرماندۀ نیروی قدس و دکتر قالیباف، نمایندۀ رهبر انقلاب هم در روزهای گذشته به عراق سفر کرده. حالا اینکه در این سفر دیدارهایی با عشایر و نمایندگان مردم عراق صورت گرفته جای خود اما گویا دیدارهایی هم با گروههای مقاومت و جریانهای شیعی سیاسی عراق انجام شده. اینکه سه چهار روز بعد از این سفر چنین بیانیهای از سوی یکی از گروههای مقاومت صادر میشود سفر مزبور را معنادارتر میکند. @mhsadeq1414new
۲۸۱