جامعه میتواند به نقطهای برسد که زن و مرد، پیش از آنکه #انسان دیده شوند، بهعنوان #بدن دیده شوند.
و این دقیقاً برخلاف کرامت انسان است.
و این دقیقاً برخلاف کرامت انسان است.
۸۰۳۲۱بازار مد، تبلیغات، شبکههای اجتماعی و اقتصاد توجه نیز میتوانند این وضعیت را تشدید کنند. در چنین فضایی، حتی بدن انسان به سرمایه تبدیل میشود: هرچه بیشتر دیده شوی، بیشتر کلیک میگیری؛ هرچه بیشتر تحریک کنی، بیشتر دیده میشوی؛ و هرچه بیشتر دیده شوی، امکان بیشتری برای تبدیل توجه به پول پیدا میکنی.در اینجا دیگر با یک مسئله ساده فردی روبهرو نیستیم؛ با یک اقتصادِ تحریک روبهرو هستیم.اقتصادی که از ضعفهای غریزی انسان درآمد تولید میکند.
۶۰۲حکومت نباید تصور کند مسئله عفاف را میتوان فقط با ابزار انتظامی حل کرد. پلیس ممکن است در نقطهای از نظم اجتماعی وظیفهای داشته باشد، قانون نیز جایگاه خودش را دارد؛ اما هیچ جامعهای صرفاً با بخشنامه و برخورد، عفیف نمیشود.عفاف قبل از آنکه محصول اجبار باشد، محصول تربیت، خانواده، معنا، هویت، اعتماد اجتماعی، الگوی فرهنگی و اقناع است.
۷۵۹۱۱۱شاید وقت آن رسیده باشد که مسئله عفاف را از میدان نزاعهای فرسوده سیاسی بیرون بیاوریم.
عفاف نه ملک اختصاصی یک جناح است و نه نماد عقبماندگی جناح دیگر.
عفاف یک مسئله انسانی است.
عفاف نه ملک اختصاصی یک جناح است و نه نماد عقبماندگی جناح دیگر.
عفاف یک مسئله انسانی است.
۷۵۷۱۱۱عفاف را باید دوباره بزرگ کرد.آنقدر بزرگ که چشم من، زبان من، پوشش من، تلفن همراه من، صفحه مجازی من، رسانه من، بازار من و شیوه امر به معروف من را هم شامل شود.آنوقت شاید بتوانیم بهجای جنگ دائمی بر سر #حجاب ، درباره چیزی بسیار بنیادیتر گفتوگو کنیم:چگونه جامعهای بسازیم که انسان در آن، پیش از آنکه #بدن باشد، #انسان دیده شود؟
۳۱۰۹۱۸۳متاسفانه برای اکثر ما، خود مساله حجاب هدف شده، یعنی همه تلاششون برای رسیدن به جامعه باحجاب هست و بد جور از عفاف غافل شده اند. در صورتی که هدف عفاف است و حجاب یکی از ابزارها برای رسیدن به این هدف.
۱۱۹۸۶۵۱ #شیعهٔ_امامشادکنروایتی پنجقسمتی از منشور شیعهبودن در کلام امام حسن عسکری علیهالسلام
محمدرضا حدادپور جهرمی#قسمت_اول
گاهی یک وصیت، چکیده یک مکتب است؛ نه سخنی برای بدرقه، بلکه نقشهای برای ساختن انسان. وصیت امام حسن عسکری علیهالسلام به شیعیان، از همین جنس است. حضرت در روزگاری این سخنان را فرمودند که جامعه شیعه زیر فشار سیاسی و نظارت امنیتی حکومت عباسی قرار داشت و رفتار هر شیعه میتوانست به نام تمام خاندان رسالت نوشته شود.
امام سخن را چنین آغاز میکنند:
«أُوصِیکُمْ بِتَقْوَی اللَّهِ، وَالْوَرَعِ فِی دِینِکُمْ، وَالِاجْتِهَادِ لِلَّهِ».
شما را به تقوای الهی، پارسایی در دین و تلاش برای خدا سفارش میکنم.
«تقوا» در منطق قرآن و اهلبیت علیهمالسلام، فقط ترس از مجازات نیست؛ نوعی خودمراقبتیِ آگاهانه در محضر خداست. انسان باتقوا، خدا را از متن تصمیمهای خود حذف نمیکند. پیش از سخنگفتن، داوریکردن و انتخابکردن، از خود میپرسد: «آیا این رفتار در پیشگاه خداوند قابل دفاع است؟»
پس از تقوا، امام از «ورع در دین» سخن میگویند. ورع، مرتبهای دقیقتر از ترک محرمات آشکار است؛ نوعی حساسیت ایمانی در برابر شبههها، لغزشگاهها و توجیههایی که ممکن است بهتدریج مرز حق و باطل را در ذهن انسان کمرنگ کنند. گاهی سقوط اخلاقی از یک گناه بزرگ آغاز نمیشود؛ از کوچکشمردن یک بیانصافی، توجیه یک دروغ یا بیاعتنایی به یک حق آغاز میشود.
سومین سفارش، «الاجتهاد لله» است؛ یعنی همه تلاش انسان، جهت الهی پیدا کند. ممکن است کسی بسیار فعال، پرکار و حتی مذهبی باشد، اما نیروی محرک او شهرت، رقابت، ریاستطلبی یا جلب تحسین دیگران باشد. امام نمیفرمایند فقط تلاش کنید؛ میفرمایند «برای خدا» تلاش کنید.
این سه تعبیر، ساختار درونی شخصیت شیعه را میسازند: تقوا، جهت کلی زندگی را الهی میکند؛ ورع، از مرزهای آن حفاظت میکند؛ و اجتهاد، این جهتگیری را به حرکت و مجاهدت تبدیل میسازد.
در منطق امام عسکری علیهالسلام، تشیع فقط یک انتساب تاریخی یا عاطفی نیست؛ کیفیتی از بودن و زیستن است. شیعهبودن از آنجا آغاز میشود که انسان در خلوتِ انتخابهایش، خدا را حاضر ببیند؛ حتی آنجا که هیچ ناظری جز او وجود ندارد.
کانال #حدادپور_جهرمی @mohamadrezahadadpour
۲۱ #شیعهٔ_امامشادکنروایتی پنجقسمتی از منشور شیعهبودن در کلام امام حسن عسکری علیهالسلام
محمدرضا حدادپور جهرمی#قسمت_دوم
امام حسن عسکری علیهالسلام پس از تقوا، ورع و اخلاص، سه نشانه عینی برای شخصیت شیعه معرفی میکنند:
«وَصِدْقِ الْحَدِیثِ، وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ إِلَی مَنِ ائْتَمَنَکُمْ مِنْ بَرٍّ أَوْ فَاجِرٍ، وَطُولِ السُّجُودِ».
راستگو باشید، امانت را به هرکس که شما را امین دانسته است ــ خواه نیکوکار باشد یا بدکار ــ بازگردانید و سجدههای طولانی داشته باشید.
نخستین نشانه، صدقالحدیث است. راستگویی در این روایت، فضیلتی فردی و حاشیهای نیست؛ زیربنای #اعتماد_عمومی است. جامعهای که در آن دروغ عادی شود، حتی اگر ظاهری مذهبی داشته باشد، سرمایه اجتماعی خود را از دست میدهد. دروغ فقط بیان یک خبر خلاف واقع نیست؛ #وعدهای که قصد وفاکردن به آن نداریم، #گزارشی که بخشی از حقیقت را عامدانه پنهان میکند و #تصویری_ساختگی که از خود به دیگران نشان میدهیم، همگی از صورتهای بیصداقتیاند.
سپس امام بر ادای امانت تأکید میکنند؛ حتی اگر صاحب امانت، انسان فاجری باشد. این قید، بنیانی مهم در اخلاق اسلامی را آشکار میسازد: اخلاق مؤمن، واکنشی و معاملهای نیست. شیعه نمیتواند به بهانه بدکاری دیگری، حقوق او را پایمال کند. امانتداری، تعهد ما به خداست، نه پاداشی که تنها به انسانهای شایسته میدهیم.
#مال، #راز، #آبرو، #مسئولیت_اداری ، #بیتالمال ، #اطلاعات_محرمانه و حتی اعتمادی که انسانی به ما کرده است، همگی میتوانند مصداق امانت باشند. تمدن نیز بر شبکهای از همین اعتمادها بنا میشود و با خیانت در آنها فرومیریزد.
در کنار صداقت و امانت، امام از طول سجود سخن میگویند. این همنشینی بسیار معنادار است: گویی انسان برای آنکه در برابر مردم صادق و امین بماند، باید در برابر خدا بسیار سر بر خاک بگذارد. سجده، تمرین فروکاستن خودخواهی و مهار #من_متورم است؛ همان منی که برای حفظ منفعت خود دروغ میگوید و در امانت دست میبرد.
در هندسه این روایت، عبادت و اخلاق از یکدیگر جدا نیستند. سجدهای که به صداقت و امانت نینجامد، هنوز نتوانسته است از پیشانی انسان به شخصیت او راه پیدا کند.
کانال #حدادپور_جهرمی@mohamadrezahadadpour
۲۶