لوگوی پیام رسان بلهدانلود «بله»
عکس پروفایل کتابخانه عمومی موسوی بجنوردیک
۱۷۸ عضو

کتابخانه عمومی موسوی بجنوردی

کتابخانه عمومی موسوی بجنوردی
مشاهده در وب بله
۲۶ آبان
thumbnail
undefined۹

۵۷

۱۴:۴۷

thumbnail
undefined۹

۵۷

۱۴:۴۷

thumbnail
undefined۹

۵۷

۱۴:۴۷

۲۷ آبان
thumbnail
undefinedundefined
نشست ویژه مادران، هم‌زمان با هفته کتاب، در کتابخانه برگزار شد.
نشستی صمیمی که با کتاب‌خوانی و تبریک هفته کتاب به یکدیگر و به کتابدار کتابخانه آغاز شد و در ادامه، مادران درباره کتاب‌هایی که خوانده بودند به گفت‌وگو، نقد و تبادل نظر پرداختند.
تبریک هفته کتاب به همه مادران کتاب‌خوان که کتاب بهانه این دیدارهاست.

۵۱

۵:۱۲

thumbnail

۵۱

۵:۱۲

thumbnail
undefinedundefined
undefined بعد از مدت‌ها برای تمدید عضویتش به کتابخانه می‌آید. قفسه‌ی کتاب‌های تازه را نشانش می‌دهم. دو جلد انتخاب می‌کند. بعد سراغ کتابی درباره‌ی سوگ را می‌گیرد. کتابی برایش پیدا می‌کنم.
می‌گوید: «می‌خواهم به کسی که دوران سوگ را می‌گذراند کمک کنم و درباره‌ی این موضوع بیشتر بخوانم.»
ناگهان اشک‌هایش سرازیر می‌شود.
می‌گوید: «خواهرم است. مدتی پیش کسی را که دوست داشت از دست داده. خیلی غمگین است. وقتی سنگینی غمش را می‌بینم، خودم هم رنج می‌کشم.»
در آن لحظه احساس می‌کنم او بیشتر از کتاب، به یک بغل نیاز دارد. از پشت میز بلند می‌شوم و بغلش می‌کنم. آرام گریه می‌کند. به حرف‌هایش گوش می‌دهم. انگار مدت‌ها بغضش را فروخورده و حالا که بغضش شکسته، راحت‌تر می‌تواند حرف بزند.
هنگام رفتن، این بار اوست که مرا بغل می‌کند. می‌خندد و تشکر می‌کند؛ برای کتاب‌ها و بغل‌ها.undefinedundefinedundefined





پی‌نوشت:وقتی داشتم این خاطره را می‌نوشتم، یکی از همکارها این گلدان را گذاشت روی میز تا برایش برگ‌بیدی بکارم.من هم بی‌اختیار گفتم: «کف چخارینگ!» خندید.
نه اینکه واقعاً بخواهم او کوفت دربیاورد! به قول خانم خیابانی‌مقدم، این‌ها کهن‌الگوهایی هستند که با ما هستند!«کف چخارینگ» هم یعنی اینکه چرا گلدان کثیف را روی میز گذاشتی و هم اینکه چرا سر صبح، وقتی داشتم از سوگ می‌نوشتم، حس و حالم را خراب کردی! undefined
undefined۹
undefined۲

۵۲

۵:۵۹

thumbnail
undefinedundefined
پیرمردی هشتاد و یک ساله، برای گرفتن کتاب تاریخی به کتابخانه آمد. با کمک پسرهایی که همان ساعت برای بازدید از کتابخانه آمده بودند، چند کتاب برایش انتخاب کردیم.
پسرها کتاب‌ها را یکی‌یکی برایش می‌آوردند و او از میانشان کتاب امیرکبیر را انتخاب کرد.او عصا به دست، کتاب به دست و خنده بر لب، راهش را گرفت و رفت.پسرها هم خوشحال از اینکه توانسته بودند به کسی کمک کنند. undefinedundefinedundefined
undefined۱۱

۷۲

۸:۵۱

۲۸ آبان
thumbnail
undefined۸

۴۱

۱۱:۵۲

thumbnail
undefined۸

۴۱

۱۱:۵۲

thumbnail
undefinedundefined
به تقلید از هاجر و برنامه‌ی «چهارشنبه‌ها با کتاب»، من هم با یک روز تأخیر، در روستا «پنجشنبه‌ها با کتابِ گریوان» را در مغازه‌ی طبقه پایین خانه‌مان راه انداخته‌ام و هر پنجشنبه، از ساعت ۱۰ تا ۱۲، آنجا هستم.
undefined گاهی کتاب امانت می‌دهم، گاهی بچه‌ها می‌آیند، نقاشی می‌کشند و کتابی به امانت می‌برند و گاهی هم دور هم می‌نشینیم و گپ می‌زنیم.
به‌زودی می‌خواهیم با بچه‌ها نشست‌های کتاب‌خوانی را هم شروع کنیم و برنامه‌های دیگری داشته باشیم. دلمان می‌خواهد در همین فضای ۲۵ متری، در کنار گلیم‌ها و صنایع دستی روستا، یک کتابخانه کوچک و دنج راه بیندازیم؛ جایی برای پیوند کتاب و زندگی روستایی.
مثلاً نشست «ک. ک. ک» (کتاب، کلم، کدو) را برگزار کنیم؛ بهانه‌ای برای پیوند کتاب با محصولات و داشته‌های خاص روستا. یا از بزرگان روستا دعوت کنیم برای بچه‌ها قصه بگویند و خاطرات و داستان‌هایی از روزگار قدیم را زنده کنند.


undefined امروز همکلاسی دوران دبیرستانم که اتفاقی از آن حوالی می‌گذشت، سرزده آمد و کتاب «شما که غریبه نیستید» را به امانت گرفت.
undefinedundefined
#پنجشنبه‌ها_با_کتاب_گریوان
undefined۸

۴۱

۱۱:۵۲