حرف دل مردم کف میدان خطاب به شعام و دولت و رئیس مجلس، مثلا
از زبان مجری شبکه 14 عبری 3 : داریم به خاکسپاری [آیت الله] خامنه ای نزدیک میشویم، ما او را کشتیم اما هزینه خاصی پرداخت نکردیم او که مرکز رنج ما بود، درست وسط تهران ترور شد در حالی که فکر میکردیم ایران کار دیوانه واری کند تنها 40 روز جنگید و سپس به توقف جنگ رضایت داد، 2 دهه ترس از پاسخ ایران در صورت ترور [آیت الله] خامنه ای اشتباه بود، ایران اراده لازم برای انجام کارهای دیوانه وار ندارد فکر میکردیم حداقل کاری که ایران کند خروج از NPT باشد اما این کار را نکرد به هر حال باید از نخست وزیر شجاع خود بی بی نتانیاهو تشکر کنیم زیرا او بود که ریسک کرد و پیروز شد، نصرالله، خامنه ای، فرماندهان نظامی ایرانی و دانشمندان آنها را کشتیم و پاسخ تنها چند موشک بود امیدوارم اگر فرصتی پیش بیاید به قول وزیر دفاع کاتس، کار [آیت الله] مجتبی خامنه ای را هم تمام کنیم.
۱.۸K
۲۳:۵۷
رضا نصری، حقوقدان بینالملل با انتشار ویدئویی از مراسم باشکوه تشییع رهبر شهید ایران، نوشت:
ترامپ گفت: «همین حالا مردم آنها بسیار گرسنهاند.» مارکو روبیو اعلام کرد: «من هیچ کشور دیگری را نمیشناسم که شکاف میان رهبرانش و مردمی که در آن زندگی میکنند، تا این اندازه بزرگ باشد.» اسکات بسنت در داووس با افتخار گفت: «این همان دیپلماسی اقتصادی است؛ بدون شلیک حتی یک گلوله.» پیت هگست نیز گمان میکرد میتواند نیروهای زمینی را وارد خاک ایران کند.
همه آنها یک نظریه داشتند: زیرساختهای ایران را بمباران کنید، ارزش پول ملی را فروبپاشانید، مردم را آنقدر در تنگنای معیشتی و گرسنگی قرار دهید که از سر ناامیدی به جان حکومت خود بیفتند و در نهایت، کشور را در سینی تقدیم واشنگتن کنند.
به این تصاویر نگاه کنید.
اینها تصاویر مردمی شکستخورده نیست. این یکی از بزرگترین تجمعهای انسانی روی زمین است؛ تمدنی که با تمام اندوه، غرور و انسجام خود را به نمایش گذاشته است. اینها میلیونها انسانی هستند که با اراده خود و با سرپیچی از آنچه برایشان تصور شده بود، به خیابانها آمدند تا رهبرشان را بر اساس باور و خواست خود بدرقه و سوگواری کنند.
این سیاست نه آنها را علیه حکومتشان رادیکال کرد، نه از درون تهی ساخت و نه آن استیصالی را که واشنگتن به آن نیاز داشت، ایجاد کرد. چهار دهه تحریم، دو جنگ در منطقه، سیاست «فشار حداکثری»، جنگ اقتصادی و ارزی، و حتی وزیر دفاعی که آشکارا از اعزام نیروهای زمینی به خاک ایران سخن میگفت، در نهایت به این نتیجه انجامید: مردمی که آشکارا متحدتر از آن هستند که بسیاری از کشورهای جهان بتوانند ادعای آن را داشته باشند.
این، بهای سالها غرور راهبردی و محاسبات نادرست است؛ این تصور که ایرانیان صرفاً اهرمی برای اعمال فشار هستند و میتوان از مردم بهعنوان ابزاری علیه دولت خودشان استفاده کرد.*واشنگتن هرگز درک نکرد که با چه واقعیتی روبهروست.@mr_sarshr_rahgozar
ترامپ گفت: «همین حالا مردم آنها بسیار گرسنهاند.» مارکو روبیو اعلام کرد: «من هیچ کشور دیگری را نمیشناسم که شکاف میان رهبرانش و مردمی که در آن زندگی میکنند، تا این اندازه بزرگ باشد.» اسکات بسنت در داووس با افتخار گفت: «این همان دیپلماسی اقتصادی است؛ بدون شلیک حتی یک گلوله.» پیت هگست نیز گمان میکرد میتواند نیروهای زمینی را وارد خاک ایران کند.
همه آنها یک نظریه داشتند: زیرساختهای ایران را بمباران کنید، ارزش پول ملی را فروبپاشانید، مردم را آنقدر در تنگنای معیشتی و گرسنگی قرار دهید که از سر ناامیدی به جان حکومت خود بیفتند و در نهایت، کشور را در سینی تقدیم واشنگتن کنند.
به این تصاویر نگاه کنید.
اینها تصاویر مردمی شکستخورده نیست. این یکی از بزرگترین تجمعهای انسانی روی زمین است؛ تمدنی که با تمام اندوه، غرور و انسجام خود را به نمایش گذاشته است. اینها میلیونها انسانی هستند که با اراده خود و با سرپیچی از آنچه برایشان تصور شده بود، به خیابانها آمدند تا رهبرشان را بر اساس باور و خواست خود بدرقه و سوگواری کنند.
این سیاست نه آنها را علیه حکومتشان رادیکال کرد، نه از درون تهی ساخت و نه آن استیصالی را که واشنگتن به آن نیاز داشت، ایجاد کرد. چهار دهه تحریم، دو جنگ در منطقه، سیاست «فشار حداکثری»، جنگ اقتصادی و ارزی، و حتی وزیر دفاعی که آشکارا از اعزام نیروهای زمینی به خاک ایران سخن میگفت، در نهایت به این نتیجه انجامید: مردمی که آشکارا متحدتر از آن هستند که بسیاری از کشورهای جهان بتوانند ادعای آن را داشته باشند.
این، بهای سالها غرور راهبردی و محاسبات نادرست است؛ این تصور که ایرانیان صرفاً اهرمی برای اعمال فشار هستند و میتوان از مردم بهعنوان ابزاری علیه دولت خودشان استفاده کرد.*واشنگتن هرگز درک نکرد که با چه واقعیتی روبهروست.@mr_sarshr_rahgozar
۸۱۶
۲۳:۵۹
۸۱۶
۲۳:۵۹
شعری از امام شهید (امین) که میگوید، بهترین جای دنیا کنار حرم امام رضاست؛ و آرزو می کند تا قیامت در آنجا بیآرامد
فارغ مرا ز رهگذر صبح و شام کنکار مرا به گردش چشمی تمام کن
بگشای صفحهای دگر از دفتر جمالبیتی فزون بر این غزل ناتمام کن
ای یادگار ساقی کوثر اباالحسن(ع)گاهی نظر به جانب این تشنهکام کن
ای حکمران کشور دل با کرشمهایزیر و زبر قرار دل خاص و عام کن
بنمای ره به مُلک رضا، جان خسته رامرغ رمیده را به شکر خنده رام کن
اینک هزار دست تمنّا گشوده بیندست کرم گشاده به رسم کرام کن
دارالشّفای آتش و آب است این سرایسوز دل مرا به نمی التیام کن
دیری است زاشیانه جدا ماندهای «امین»غربت بس است رو سوی آن کوی و بام کن
دانم که مستمند و تهیدست و بیکسیاز بارگاه فیض رضا(ع) توشه وام کن
و آنجا که آمد و شد خیل ملائک استکنجی گزین و تا به قیامت مُقام کن.
@mr_sarshr_rahgozar
فارغ مرا ز رهگذر صبح و شام کنکار مرا به گردش چشمی تمام کن
بگشای صفحهای دگر از دفتر جمالبیتی فزون بر این غزل ناتمام کن
ای یادگار ساقی کوثر اباالحسن(ع)گاهی نظر به جانب این تشنهکام کن
ای حکمران کشور دل با کرشمهایزیر و زبر قرار دل خاص و عام کن
بنمای ره به مُلک رضا، جان خسته رامرغ رمیده را به شکر خنده رام کن
اینک هزار دست تمنّا گشوده بیندست کرم گشاده به رسم کرام کن
دارالشّفای آتش و آب است این سرایسوز دل مرا به نمی التیام کن
دیری است زاشیانه جدا ماندهای «امین»غربت بس است رو سوی آن کوی و بام کن
دانم که مستمند و تهیدست و بیکسیاز بارگاه فیض رضا(ع) توشه وام کن
و آنجا که آمد و شد خیل ملائک استکنجی گزین و تا به قیامت مُقام کن.
@mr_sarshr_rahgozar
۶۳۲
۱۴:۱۳
۶۴۸
۲۱:۳۶
باسمه تعالی سرانجام حدود ساعت ۲ بامداد امروز، پنجشنبه ۲۵ تیر ۱۴۰۵، دوازدهمین برنامهی زندهی خوانش کتاب مستطاب #خون_دلی_لعل_شد، خاطرات دورانهای بازداشت، زندان، شکنجه و تبعید امام و رهبر شهید، حضرت آیتاللهالعظمی سیدعلی حسینیخامنهای، در #شبکه_یک_سیما به پایان رسید.خوانش زنده کتاب در سیما، بهمراتب دشوارتر از انجام این کار در صدا است. زیرا در رادیو، شما میتوانید کاملا روی متن متمرکز شوید. لذا احتمال اینکه رشته کلام از دستتان بیرون برود، بسیار اندک است. در سیما اما، چون ناگزیرید به تناوب به دوربین هم نگاه کنید، و گاه که دوربین حرکت میکند، همراه با آن، قدری نیز سمت و سوی چهره و نگاهتان را تغییر دهید، کار، دشوارتر میشود. خاصه اگر متن، طولانی و پیوسته و داستانی (همراه با فراز و فرود، و تغییر نظرگاه و لحن) باشد، و مجری نیز، فقط خود شما باشید. به هر رو، هر یک از این خوانشها، بخشی از برنامه تماما زندهی چهارده شبانهروزی با عنوان #تشییع_آقای_شهید_ایران از این شبکه مهم سیما بود.هر یک از بخشهایی که بنده قرائت کردم، بین ۵۰ تا ۶۰ دقیقه به طول میانجامید، و البته، نخستین تجربه من، در خوانش زنده کتاب در سیما بود. ضمن اینکه، به احتمال قریب به یقین، هم از نظر طول زمان هر خوانش به صورت پیوسته، و هم طول کل مطلب خواندهشده در این چهارده شب، در تاریخ سیمای جمهوری اسلامی ایران و تلویزیون قبل از انقلاب کشور، بیسابقه بود.خوانش در هر بخش، معمولا به سه قسمت حدودا ۱۵ تا ۱۸ دقیقهای تقسیم میشد، و میان هر قسمت، من بین ۱ تا حداکثر ۲ دقیقه فرصت تجدید نفس و احیانا نوشیدن جرعه آبی را داشتم. هرچند، یک بار، یکنفس، حدود ۴۰ دقیقه خوانش متن داشتم.ساعت برنامه نیز، که حدودا بین ۱:۳۰ تا ۲:۳۰ بامداد بود، حکایت خاص خود را داشت: در این ۱۲ شب، من با خودرو شخصی به محل اجرای برنامه میرفتم، و به همان ترتیب نیز به منزل برمیگشتم. همیشه ساعت ۳ بامداد یا بیشتر، به خانه میرسیدم؛ و تا نماز بخوانم، حدود ۳:۳۰ بامداد بود. یعنی هیچ شبی زودتر از ساعت ۳:۳۰ سحرگاه نتوانستم بخوابم.یک سحرگاه هم که بعد از اتمام برنامه، مجبور شدم تنهایی، عازم سفری کوتاه به حومه تهران شوم.هنگام رانندگی، خواب نبودم، اما نمیدانم چطور متوجه نشدم که به ورودی شهر مقصد رسیدهام، و همچنان به حرکت ادامه دادم.بعد تعجب کردم که چرا هرچه میروم، نمیرسم. تا اینکه تابلو خوشآمدگویی آبادیای را دیدم که بعد از شهر مقصدم بود، و تازه متوجه شدم مدتی است از شهر مقصد، عبور کردهام....به هرحال، بحمدالله این کار هم، با همه اشکالهای احتمالی بنده در اجرا، که بخشی از آن نیز میتواند طبیعی چنین کاری (به صورت زنده) باشد، به پایان رسید.با ده برنامه متفاوتی که قبل از این ۱۲ برنامه، بعد از شهادت امام و قائد عزیزمان در شبکههای یک و سهی سیما در مورد ایشان شرکت کردم، تا کنون جمعا توفیق حضور در ۲۲ برنامه مفصل در مورد آن حضرت را پیدا کردهام؛ که بابت آن، شکرگزار خداوندم. از مدیر محترم، مخلص و واقعا ولایتمدار شبکه یک، جناب آقای مرادی، برای اینکه واسطه رسیدن من به این فیض بزرگ شدند، بهطور ویژه تشکر میکنم. بعد از دو شبانه روز اخیر، که به سبب مشغلههای شخصی، جمعا فقط فرصت ۵ ساعت خواب را پیدا کرده بودم، امروز تا حدودی توانستم استراحت کنم.@mr_sarshr_rahgozar
۶۴۹
۱۴:۲۴
اما، رسوایی بزرگتر، خوشخدمتی ویژه اردوغان به دونالد ترامپ و باند اپستینی در سفر اخیر رئیس جمهور امریکا به ترکیه برای شرکت در اجلاس ناتو نمایان شد. در این سفر برای یادآوری و ابراز خوشحالی از بمباران شهرهای ایران توسط جنگندههای آمریکایی و اسرائیلی، همزمان با استقبال اردوغان از ترامپ در آنکارا، موسیقی «همانند ماسه» و عشق بازی با بمبارانها پخش شد و با پخش مضامین غیرانسانی این ترانه از جمله «مثل شن زیر پایت مرا له نکن» تلاش کرد عطش ترامپ به نمایش قدرت و جنایت را سیراب کند. شاید اگر مرحوم نجم الدین اربکان، رهبر معنوی اسلامگرایان ترکیه زنده بود و این رفتار ناشایاست مدعی نئوعثمانی گری در لباس اسلام گرایی را میدید جملات تاریخی خود یعنی «فرعون»، «شاگرد رفوزه» و «غورهای که هنوز مویز نشده، تبدیل به شراب شده»، را تکرار میکرد.غیبت رسواکننده علی اف و اردوغان در مراسم رسمی وداع با رهبر شهید ایران و جهان اسلام، در عین حال به معنای واقعی کلمه رسوایی و بی آبرویی «ساتقینها» در ایران را عیان ساخت.
@tabriz404
۵۳۵
۱۰:۲۱
مرحبا بناصرنا!این دیگر ما نیستیم، بلکه خودشان هستند که میگویند چه کلاه گشادی سر مذاکره کنندگان ایرانی گذاشتهاند.هرچند عاشقان دلباخته دولت و رئیس مجلس و شعام، چشم حقیقتبینشان مدتهاست کور شده.ضمنا، به نظر میرسد بخشی از معنی "علیالاصول" رهبری نیز در خلال این اعترافات آشکار شده است.
@mr_sarshr_rahgozar
@mr_sarshr_rahgozar
۴۸۶
۱۵:۰۹
نویسنده کویتی،عبدالله الجارالله:
«هنگام مرگم نگران نخواهم بود… و اهمیتی به جسد پوسیدهام نخواهم داد… چراکه برادران مسلمانم کار لازم را انجام خواهند داد. یعنی:لباسم را درمیآورند…مرا غسل میدهند…کفنم میکنند…از خانهام بیرونم میبرند…به خانه جدیدم (قبر) میبرند…افراد زیادی برای تشییع جنازهام خواهند آمد…حتی خیلیها کار و قرارشان را برای دفن من لغو میکنند…در حالی که شاید بسیاریشان هیچگاه به نصیحتهایم فکر نکرده باشند…وسایل من دور انداخته میشود…کلیدهایم…کتابهایم…کیفم…کفشهایم…لباسهایم و …و اگر خانوادهام توفیق یابند، آنها را صدقه میدهند تا به من نفعی برسد…
مطمئن باشید دنیا برایم غمگین نمیشود…حرکت دنیا متوقف نمیشود…اقتصاد ادامه مییابد…شخص دیگری جای مرا در کار میگیرد…و داراییهایم حلال به وارثانم میرسد…در حالی که من باید درباره همه آنهاپاسخگو باشم!چه کم و چه زیاد… حتی کوچکترین چیزها…
نخستین چیزی که پس از مرگ از من میافتد، نام من است!پس وقتی بمیرم میگویند: جنازه کجاست؟و نامم را صدا نمیزنند!وقتی میخواهند برایم نماز بخوانند، میگویند: جنازه را بیاورید!و باز نامم را نمیبرند!وقتی شروع به دفنم میکنند، میگویند: میت را نزدیک کنید…و نامی از من نمیبرند!بنابراین، نه نسبم فریبم دهد… نه قبیلهام… نه مقامم… و نه شهرت من!
چه دنیای بیارزشی… و چه عظیم است آنچه در پیش داریم!
ای انسانی که اکنون زندهای… بدان که اندوه برایت به سه گونه خواهد بود:کسانی که تو را سطحی میشناسند، میگویند: بیچاره…دوستانت… ساعاتی یا چند روزی غمگین میشوند… سپس به حرف و خنده بازمیگردند!و اندوه عمیق در خانهات خواهد بود… خانوادهات یک هفته، دو هفته، یک ماه، دو ماه یا شاید یک سال غمگین باشند…و سپس تو را در بایگانی خاطرات میگذارند!
داستان تو در میان مردم پایان یافت…و داستان واقعیات آغاز شد…از تو جدا شد:زیبایی…مال…سلامتی…فرزند…خانهها و کاخها را ترک کردی…و همسرت را نیز…و تنها چیزی که با تو ماند، عملت بود…و زندگی واقعی تازه آغاز شد!
و اینجاست که باید بپرسی:از اکنون برای قبر و آخرتت چه آماده کردهای؟این حقیقتی است که نیاز به تأمل دارد…
پس بکوش بر:انجام واجبات…انجام نوافل (عبادات مستحبی)…صدقه پنهانی…عمل صالح…نماز شب…شاید نجات یابی…
اگر اکنون که زندهای، مردم را با این نوشته به یاد خدا بیندازی، اثر این یادآوری را در میزان حسناتت در قیامت خواهی یافت، انشاءالله…و و یادآوری کن که یادآوری برای مؤمنان سودمند است.
چرا مرده اگر بازگردد، صدقه را انتخاب میکند؟ چنانکه خداوند فرمود:«رَبِّ لَوْلَا أَخَّرْتَنِی إِلَىٰ أَجَلٍ قَرِیبٍ فَأَصَّدَّقَ» (منافقون: ۱۰)و نگفت: عمره میرفتم… یا نماز میخواندم… یا روزه میگرفتم…
علما گفتهاند:مرده فقط صدقه را یاد میکند. چون اثر عظیمش را پس از مرگ دیده است!پس بسیار صدقه بدهید!
@mr_sarshr_rahgozar
«هنگام مرگم نگران نخواهم بود… و اهمیتی به جسد پوسیدهام نخواهم داد… چراکه برادران مسلمانم کار لازم را انجام خواهند داد. یعنی:لباسم را درمیآورند…مرا غسل میدهند…کفنم میکنند…از خانهام بیرونم میبرند…به خانه جدیدم (قبر) میبرند…افراد زیادی برای تشییع جنازهام خواهند آمد…حتی خیلیها کار و قرارشان را برای دفن من لغو میکنند…در حالی که شاید بسیاریشان هیچگاه به نصیحتهایم فکر نکرده باشند…وسایل من دور انداخته میشود…کلیدهایم…کتابهایم…کیفم…کفشهایم…لباسهایم و …و اگر خانوادهام توفیق یابند، آنها را صدقه میدهند تا به من نفعی برسد…
مطمئن باشید دنیا برایم غمگین نمیشود…حرکت دنیا متوقف نمیشود…اقتصاد ادامه مییابد…شخص دیگری جای مرا در کار میگیرد…و داراییهایم حلال به وارثانم میرسد…در حالی که من باید درباره همه آنهاپاسخگو باشم!چه کم و چه زیاد… حتی کوچکترین چیزها…
نخستین چیزی که پس از مرگ از من میافتد، نام من است!پس وقتی بمیرم میگویند: جنازه کجاست؟و نامم را صدا نمیزنند!وقتی میخواهند برایم نماز بخوانند، میگویند: جنازه را بیاورید!و باز نامم را نمیبرند!وقتی شروع به دفنم میکنند، میگویند: میت را نزدیک کنید…و نامی از من نمیبرند!بنابراین، نه نسبم فریبم دهد… نه قبیلهام… نه مقامم… و نه شهرت من!
چه دنیای بیارزشی… و چه عظیم است آنچه در پیش داریم!
ای انسانی که اکنون زندهای… بدان که اندوه برایت به سه گونه خواهد بود:کسانی که تو را سطحی میشناسند، میگویند: بیچاره…دوستانت… ساعاتی یا چند روزی غمگین میشوند… سپس به حرف و خنده بازمیگردند!و اندوه عمیق در خانهات خواهد بود… خانوادهات یک هفته، دو هفته، یک ماه، دو ماه یا شاید یک سال غمگین باشند…و سپس تو را در بایگانی خاطرات میگذارند!
داستان تو در میان مردم پایان یافت…و داستان واقعیات آغاز شد…از تو جدا شد:زیبایی…مال…سلامتی…فرزند…خانهها و کاخها را ترک کردی…و همسرت را نیز…و تنها چیزی که با تو ماند، عملت بود…و زندگی واقعی تازه آغاز شد!
و اینجاست که باید بپرسی:از اکنون برای قبر و آخرتت چه آماده کردهای؟این حقیقتی است که نیاز به تأمل دارد…
پس بکوش بر:انجام واجبات…انجام نوافل (عبادات مستحبی)…صدقه پنهانی…عمل صالح…نماز شب…شاید نجات یابی…
اگر اکنون که زندهای، مردم را با این نوشته به یاد خدا بیندازی، اثر این یادآوری را در میزان حسناتت در قیامت خواهی یافت، انشاءالله…و و یادآوری کن که یادآوری برای مؤمنان سودمند است.
چرا مرده اگر بازگردد، صدقه را انتخاب میکند؟ چنانکه خداوند فرمود:«رَبِّ لَوْلَا أَخَّرْتَنِی إِلَىٰ أَجَلٍ قَرِیبٍ فَأَصَّدَّقَ» (منافقون: ۱۰)و نگفت: عمره میرفتم… یا نماز میخواندم… یا روزه میگرفتم…
علما گفتهاند:مرده فقط صدقه را یاد میکند. چون اثر عظیمش را پس از مرگ دیده است!پس بسیار صدقه بدهید!
@mr_sarshr_rahgozar
۱۳۳
۴:۳۶