ن
02.SaboyDost(17.02.1405).pdf
۳۶۷.۹۵ کیلوبایت
صفحه #سبوی_دوست روزنامه جوان مورخ ۱۴۰۵/۲/۱۷ مطالب این صفحه: گزارش یک | گفتاری از استاد شهید آیتالله مرتضی مطهری(ره) در باب خطر نفاق و منافقین/ نفاق و نادانی دو نگرانی پیامبر(ص) برای جامعه (لینک) حدیث | پیامبر اکرم(ص)/ معجزه نگاه مهرآمیز به همسر ذکر وصل | دعای ۲۵ صحیفه سجادیه/ اللَّهُمَّ أَعْطِنِی کلَّ سُؤْلِی موعظه | آیتالله فاطمینیا(ره)/ آهی که دودمان انسان را میسوزاند موعظه | آیتالله محمدباقر تحریری/ در خودسازی زیرک باشید موعظه | آیتالله آقا مجتبی تهرانی(ره)/ شرط انسانیت انسان موعظه | عارف واصل محمداسماعیل دولابی(ره)/ نکند مقدسمآبیها ما را از خوبان خدا جدا کند موعظه | علامه حسنزاده آملی(ره)/ انسان بیدار واردات و صادرات دهان خود را میپاید نَقل و پند | گریه مرحوم آخوند خراسانی(ره) در مقابل شاگردان @ms_abdollahi۲۱
با روزنامه فرهیختگان در خصوص الزامات مشارکت خانوادهها در اداره آموزشوپرورش گفتوگو کردم.
اصل صحبتم این بود که طی سالها مشارکت خانوادهها در آموزشوپرورش صرفاْ به مشارکت مالی تقلیل یافته و دلیل آن هم ساختار به شدت متمرکز و صلب آموزشوپرورش است که تمام جزئیات حتی نحوه برگزاری نماز جماعت هم به مدرسه ابلاغ میشود و اساساً چیزی برای مشارکت باقی نمیماند.
در نتیجه با ساختار فعلی آموزشوپرورش هر مدلی که برای مشارکت تعریف کنیم درنهایت منحصر به مشارکت مالی خواهد ماند. مرادم از ساختار هم فقط چارت اداری نیست، بلکه مجموعه سیاستها و قوانین بالادستی، نظام بودجهریزی، ساختار اداری، آییننامهها و ابلاغیههاست.
لذا گام نخست برای مشارکت خانوادهها اصلاح این ساختار است تا اولاْ مدرسه صاحب اختیار شود و ثانیاْ فرصت کنشگری برای خانوادهها فراهم آید. مسیر این اصلاح میتواند از اجرای ماده ۹۱ قانون برنامه هفتم پیشرفت بگذرد که به آموزشوپرورش تکلیف کرده ساختار خود را با رویکرد مدرسهمحوری بازنگری کند.
لینک گفتوگو:https://farhikhtegandaily.com/news/233546
@ms_abdollahi
اصل صحبتم این بود که طی سالها مشارکت خانوادهها در آموزشوپرورش صرفاْ به مشارکت مالی تقلیل یافته و دلیل آن هم ساختار به شدت متمرکز و صلب آموزشوپرورش است که تمام جزئیات حتی نحوه برگزاری نماز جماعت هم به مدرسه ابلاغ میشود و اساساً چیزی برای مشارکت باقی نمیماند.
در نتیجه با ساختار فعلی آموزشوپرورش هر مدلی که برای مشارکت تعریف کنیم درنهایت منحصر به مشارکت مالی خواهد ماند. مرادم از ساختار هم فقط چارت اداری نیست، بلکه مجموعه سیاستها و قوانین بالادستی، نظام بودجهریزی، ساختار اداری، آییننامهها و ابلاغیههاست.
لذا گام نخست برای مشارکت خانوادهها اصلاح این ساختار است تا اولاْ مدرسه صاحب اختیار شود و ثانیاْ فرصت کنشگری برای خانوادهها فراهم آید. مسیر این اصلاح میتواند از اجرای ماده ۹۱ قانون برنامه هفتم پیشرفت بگذرد که به آموزشوپرورش تکلیف کرده ساختار خود را با رویکرد مدرسهمحوری بازنگری کند.
لینک گفتوگو:https://farhikhtegandaily.com/news/233546
@ms_abdollahi۴۱۱ قصهای که توران میرهادی را عاشق وطن کرد خانم توران میرهادی، از قدمای آموزشوپرورش و بنیانگذار فرهنگنامه کودکان و نوجوانان که در سال ۱۳۹۵ فوت کردند، از کودکی خود و تأثیر قصهها در زندگیش چنین روایت میکنند: من بارها و بارها از دو کتاب نام بردهام که این دو کتاب زندگی مرا ساختند؛ این دو کتاب همیشه به خاطرم میآید که یکی از آنها کتابی بود از جنگ جهانی اول که آلمانها میبایستی شهر را تخلیه میکردند و یک بچهای این وسط گم میشود. یک پسربچهای است که گم میشود و دیگر پدر و مادرش را پیدا نمیکند و میآید در یک جنگلی و جنگلبان او را میبرد به خانه خودش و با بچههایش بزرگ میکند. چیز خیلی جالبی که هست این است یکدفعه کولیها میایند دم خانه اینها و چیزهای قدیمی میخواهند و این بچه بلوزی که در پنجسالگی تنش بوده را نمیدهد و بچههای جنگلبان با او دعوا میکنند که تو چقدر خسیسی و چرا این را نمیدهی، ولی او این را بهعنوان یک نشانه برای خودش نگه میدارد و از طریق همان نشانه بعداْ پدر و مادرش را پیدا میکند. این کتاب آنچنان بر من تأثیر گذاشت که تا الآن لحظهلحظههای کتاب و تأثیرش را در وجود خودم حس میکنم. کتاب دوم «مایان دختر گریزان کندو» بود. یک زنبورعسلی از توی یک کندو در میرود و میرود سیاحت و در این سیاحتی که میکند اسیر زنبورهای خرمایی میشود و آنجا متوجه میشود که زنبورهای خرمایی میخواهند به کندویش حمله کنند و فرار میکند و میآید به کندوی خودش خبر میدهد که اینها حمله میکنند، مواظب باشید! و آن زنبورعسلها میتوانند از خودشان دفاع کنند. کتاب اول من را بهشدت ضدجنگ کرد؛ یعنی آن پسربچه و عواقب جنگ را خیلی خوب توانستم حس کنم و دومی مسئله این که باید مواظب باشی و حافظ منافع کشورت باشی. این کتابها بنیادهایی را در وجود من نهادینه کرد و هنوز هم که هنوز است فکر میکنم و به خودم میگویم تو از مایا و از فیدل خیلی تأثیر گرفتهای و این دو کتاب درواقع در ذهن کودکی که من بودم همینطور رشد کرد و رشد کرد و رشد کرد و از یکطرف مردم کشورم، فرهنگ خودمان و آن چیزی را که میخواستم بیشتر و بیشتر بشناسم و از آن طرف سؤال بزرگ زندگی من که اصلاً مردم دنیا چرا با هم میجنگند؟ منبع: کتاب افسانه پیروز (مصاحبه تاریخ شفاهی با توران میرهادی)؛ صفحه ۳۲ و ۳۳_ محمدصادق عبداللهی @ms_abdollahi۱۱۳۱
03.SaboyDost(23.02.1405).pdf
۳۷۶.۰۶ کیلوبایت
صفحه #سبوی_دوست روزنامه جوان مورخ ۱۴۰۵/۲/۲۳ مطالب این صفحه: گزارش یک | گزارشی از تذکرات آیتالله فاطمینیا (ره) در باب مفاسد تکبر و راههای مبارزه با آن/ شخص متکبر، مزرعه معصیت با خود حمل میکند (لینک) حدیث | امام رضا(ع)/ خوشرفتاری با خانواده شرط نزدیکی به امام رضا(ع) ذکر وصل | دعای مکارمالاخلاق (دعای بیستم صحیفه سجادیه)/ اللّهُمَّ بَلِّغْ بِإِيمَانِي أَكْمَلَ الْإِيمَانِ موعظه | مرحوم محمداسماعیل دولابی(ره)/ کمال زن و مرد در خشنودی خانه موعظه | آیتالله سعادتپرور(ره)/ مراقبت اندوختههای معنویمان باشیم موعظه | آیتالله جوادی آملی(حفظهالله)/ پُست پَست موعظه | آیتالله حقشناس(ره)/ گیوههایت را برای مبارزه با نفس وربکش پند تربیتی | آيتالله حائری شیرازی(ره)/ پدر دیکتاتورپرور! نَقل و پند | حجرهای که با یک جلسه تاریک شد @ms_abdollahi۲۱۱
04.SaboyDost(30.02.1405).pdf
۴۲۴.۰۶ کیلوبایت
صفحه #سبوی_دوست روزنامه جوان مورخ ۱۴۰۵/۲/۳۰ مطالب این صفحه: گزارش یک | روایاتی آموزنده از همدلی و عشق بین علامه محمدحسین طباطبایی (ره) و همسرشان/ هر چه کتاب نوشتهام نصفش مال این خانم (لینک) حدیث | امام علی(ع)/ بدترین دوست انسان ذکر وصل | زیارت امینالله/ اللّهُمَّ وَاجْمَعْ بَيْنِی وَ بَيْنَ أَوْلِيائِی موعظه | دین ما، دین کیفیت است موعظه | آیتالله حاج آقا مجتبی تهرانی(ره)/ بزرگترین جنایت در حق فرزند موعظه | آیتالله بهجت(ره)/ حتی یک ته استکان هم زهر ننوش! موعظه | آیتالله عبدالقائم شوشتری(ره)/ اگر خدا مخلوق میشد چه میکرد؟ موعظه | علامه حسن حسنزاده آملی(ره)/ نخست موعظه پیر میفروش نَقل و پند | شبی که حاج شیخ عبدالکریم(ره) بیخواب شد @ms_abdollahi۵۱ از مجید تا سعاد؛ درد مشترک! در ادبیات داستانی ما «قصههای مجید» یکی از برجستهترین روایتهای استعدادکشی در مدرسه و جامعه است؛ البته روایتی که کودک ایرانی مغلوب سختیها نمیشود و با پشتکار میجنگد و پیروز و قهرمان بزرگ میشود. اما گویا این درد نه فقط مختص ما که دردی مشترک در جغرافیای ماست. مقدمه خانم نوال السعداوی، نویسنده مصری، بر کتاب «خاطرات دخترکی به نام سعاد» را میخوانید: مشغول مرتب کردن برگههای قدیمیام بودم که در یکی از کشوهای بیاستفاده میزم، یکی از دفترهای سال اول دبیرستانم را پیدا کردم. روی آن نوشته شده بود: «تکلیف انشا». سال ۱۹۴۵ بود. معلم زبان عربی از ما خواسته بود برای انشای جلسه بعد، موضوعی انتخاب کنیم و درباره آن سه صفحه بنویسیم. من این موضوع را انتخاب کرده بودم: «خاطرات دخترکی به نام سعاد». یک هفته تمام مشغول نوشتنش بودم. تمام صفحات دفتر را پُر کرده بودم. بعد که به معلم تحویل دادم، انشایم را خواند و به من صفر داد. بعد دفترم را پس داد تا انشایی سهصفحهای با موضوعی دیگر به او تحویل بدهم. آن دفتر ۴۵ سال میان دفترهایم ماند، تاآنکه چند روز پیش پیدایش کردم و خواندم. از اینکه چطور توانستم در آن سن کم، چنین انشایی بنویسم و چرا معلم به من صفر داد، خیلی متعجب شدم! چهره معلم را هنوز به یاد دارم: کوتاه قد و چاق، با کلاه فینه بر سر که لبههایش برگردانده شده بود و تا بالای گوشهایش میرسید. عصای خیزرانی به دست میگرفت که ما را با آن کتک میزد. چشمهایش از پشت عینک تهاستکانی با آن قاب سفید و ضخیم، از حدقه بیرون زده بودند. با خشم مرا مینگریست و فریاد میزد: «صفر!» شاید همین «صفر» بود که باعث شد من سالها از نوشتن دست بردارم و به جای دانشکده ادبیات، از دانشکده پزشکی سردرآوردم. اگر پدر و مادرم نبودند، بیشک من نیز به عاقبت سعاد دچار میشد. از همین رو تصمیم گرفتم این برگههای قدیمی را منتشر کنم و آن را به تمام دختربچهها و پسربچههایی تقدیم کنم که در اندیشه نوشتنند یا به آن علاقه دارند. چه بسیار استعدادهای نوشکفتهای که به دلیل آموزشوپرورش و سنتهای پیشپاافتاده تباه میشوند؛ همانطور که استعداد سعاد نابود شد.نوال السعداوی
مارس ۱۹۹۰ قاهره_
محمدصادق عبداللهی @ms_abdollahi۱۱ ادبیات فارسی در مدرسه؛ نزدیک به یک فاجعه! روزنامه جوان امروز در گفتوگویی با استاد محمدکاظم کاظمی، شاعر و ادیب، به بررسی مسائلی در حوزه زبان و ادبیات فارسی پرداخته است. در خلال این گفتوگو استاد کاظمی گریزی به نقد ادبیات فارسی در مدارس میزند: آنچه درباره زبان و ادب فارسی در آموزش و پرورش اتفاق میافتد نزدیک به یک فاجعه است. نظام آموزشی به جای اینکه به سمت لذت بردن دانشآموزان از زبان و ادبیات برود و به سمت کشف و دریافت زیباییهای زبان و ادبیات سوق بدهد تا شخص پس از اینکه درس ادبیات را در مدرسه خواند به کتاب خواندن و نوشتن و ادبیات داستانی و شعر و بهره بردن بهتر از این آثار علاقهمند شود، دانشآموز را به سمت فراگیری مسائل فنی سوق میدهد و بیش از اینکه به سمت بلاغت و زیباییشناسی و فهم و درک بهتر آثار ادبی و توانا شدن برای نوشتن و کسب مهارتهای خواندن هدایت کند به سمت آموزش فنون و اصطلاحات میرود، یعنی دستور زبان و تاریخ ادبیات به شکل کاملاً خشک و بدون اینکه جریانشناسی ادبیات را فرا بگیرد بیشتر روی زندگینامه شاعران و نویسندگان تمرکز دارد و در حوزه بلاغت و آرایههای ادبی هم با اینکه قدری ترمیم یافت، اما همچنان باید گفت رویکرد خشک و غیرکارآمد است و به تعبیری دانشآموز به جای آنکه علاقهمند و شیفته زبان و ادبیات فارسی بشود به یک ماشین تستزنی تبدیل میشود که قرار است در کنکور شرکت کند. برای همین باید گفت نگاه به ادبیات همچنان در آموزش و پرورش رسمی ما کلیشهای و آسیبزاست. لینک کامل گفتوگو که شامل مسائلی پراکنده و کوتاه پیرامون نقش فردوسی و سعدی در تاریخ ادبیات فارسی، تحولات زبان فارسی طی قرون متمادی و چالشهای ادبیات فارسی در ایران، افغانستان و تاجیکستان است:javanonline.ir/005hjZ_ محمدصادق عبداللهی @ms_abdollahi۱۰۷