ایران و سرافرازینام ایران در طی چند سدهٔ گذشته، در ذهن بسیاری از ایرانیان با خاطرهٔ شکستهای تلخ نظامی و سیاسی گره خورده است. یکی از مهمترین این شکستها حاصل تقابل عباس میرزا با روسیه در جنگهای ایران و روس بود. نقل است که عباس میرزا برای دستیابی به پیروزی تلاش فراوانی کرد، اما به دلیل شکاف تکنولوژیک میان ایران و روسیه و نیز مدرن شدن شیوههای جنگی روسها، قشون سنتی ایران توان مقابلهٔ مؤثر با ارتش رقیب را نداشت. حاصل این جنگها انعقاد عهدنامههای گلستان در سال ۱۸۱۳ و ترکمانچای در سال ۱۸۲۸ بود.پس از شکست نخست و تجربهٔ تلخ پیامدهای آن، عباس میرزا کوشید در جنگ دوم ایران و روس مناطق از دسترفته بر اساس عهدنامهٔ گلستان را بازپس گیرد، اما این تلاش نیز ناکام ماند و در نهایت به انعقاد عهدنامهٔ ترکمانچای انجامید. از او نقل شده است که پس از مشاهدهٔ برتری نظامی و فنی اروپا، از یک دیپلمات و جهانگرد فرانسوی پرسید: «شما اروپاییان بر ما چه برتری دارید که پیوسته پیشرفت میکنید و ما رو به ضعف میرویم؟ چه نیرویی شما را بر ما مسلط کرده است؟»در مسیر اصلاحات، عباس میرزا حتی کوشید قشون ایران را دستکم از نظر سازمان و ظاهر به ارتشهای مدرن اروپایی نزدیک کند، اما این تغییرات به تنهایی نتوانست شکاف عمیق موجود را جبران کند.البته سلسلهٔ این شکستها تنها به دوران قاجار محدود نمیشود؛ هرچند بسیاری از ناکامیهایی که پیامدهای تحقیرآمیز ملی به همراه داشتند، از دورهٔ قاجار تا پایان حکومت پهلوی دوم رخ دادند. پیش از آن نیز ایران شکستهای سنگینی همچون حملهٔ اسکندر، یورش مغولان، که هنوز هم میتوان گفت ایران از آثار ویرانگر آن کمر راست نکرده است و نیز شکست در جنگ چالدران را تجربه کرده بود. پس از دوران عباس میرزا و در عصر ناصری، هرات و ترکمنستان از ایران جدا شدند و در دوران پهلوی دوم نیز بحرین از کف حاکمیت ارضی ایران رفت.هنوز آه سرد و بهت همکلاسیهای دوران متوسطه را در کلاس تاریخ، هنگام مشاهدهٔ تغییر نقشهٔ جغرافیایی ایران و آگاهی از جدا شدن بخشهایی از این سرزمین، به یاد دارم. ایران در طول همهٔ این رخدادها زخمهای فراوانی خورده است، اما همچنان باقی مانده است.در واقع، ایران واجد ویژگی مهمی است که راز ماندگاری آن را توضیح میدهد. بسیاری از کشورها مورد هجوم قدرتهای خارجی قرار گرفتهاند، اما پس از آن نه تنها باقی نماندهاند، بلکه دولت و ملتشان نیز از هم پاشیده و نابود شده است. ایران، اما، پس از همهٔ این جنگها و شکستها همچنان پابرجاست. به نظر میرسد این ویژگی به نحوی با توانایی ادامهٔ حیات، علیرغم تحمل هزینهٔ شکستهایی که میتوانند یک ملت و سرزمین را نابود کنند، پیوند خورده باشد.ایران همواره متصف به صفت سرافرازی بوده است و این سرافرازی دقیقاً به معنای حفظ هستی و آبرومندی پس از شکست است. سرافرازی تنها در پیروزی معنا نمییابد؛ گاه ملتی با وجود تحمل سختترین شکستها، اگر موجودیت، هویت و عزت خود را حفظ کند و دوباره بر پای بایستد، همچنان سرافراز باقی مانده است. شاید راز بقای تاریخی ایران نیز در همین توان نهفته باشد.روایت این تلخیها و شکستها در زمانی نگاشته میشود که حدود دو قرن از جنگهای ایران و روس گذشته و ایران بار دیگر درگیر جنگی با قدرتهای جهانی شده است. آمریکا و اسرائیل در اسفند ۱۴۰۴ به ایران حمله کردند و این جنگ حدود چهار ماه به طول انجامید تا سرانجام در خرداد ۱۴۰۵ تفاهمنامهای میان ایران و آمریکا امضا شد.این جنگ تفاوتی ماهوی با جنگ ایران و عراق داشت؛ زیرا عراق نه یک ابرقدرت بود و نه از توانایی مستقل نظامی و فناوری پیشرفته برخوردار، بلکه از حمایت قدرتهای بزرگ شرق و غرب بهره میبرد. با این حال، در رویارویی اخیر ایران در برابر ابرقدرت جهان مدرن و متحد منطقهای آن ایستادگی کرد و ذرهای از مواضع خود کوتاه نیامد. این استقامت و پایداری را مدیون خون همهٔ شهیدانی هستیم که از تلاش برای وطن دست نکشیدند و با جان، مال و خانوادهٔ خود در راه سربلندی ایران فداکاری کردند.جمهوری اسلامی مسئلهای را که دستکم طی سه قرن گذشته یکی از نقاط ضعف تاریخی ایران به شمار میرفت، حل کرده است. ایران همواره در تلاش برای دستیابی به نیروی نظامیی بوده که بتواند بهطور مؤثر از کشور محافظت کند و در این جنگ، این توان را به چشم خود دیدیم. قطعاً همهٔ کسانی که دل در گرو ایران داشتهاند، چه در زمان های گذشته و چه در زمان حال، به این ایران افتخار میکنند. باشد که این سرزمین بیش از پیش بالنده، مقتدر و سرافراز بماند." />امیرارسلان شفیعیان️️️️️️#ایران#جنگ#مقاومت@mydiarynotes
۸۱روزنگاشت ایران و سرافرازی نام ایران در طی چند سدهٔ گذشته، در ذهن بسیاری از ایرانیان با خاطرهٔ شکستهای تلخ نظامی و سیاسی گره خورده است. یکی از مهمترین این شکستها حاصل تقابل عباس میرزا با روسیه در جنگهای ایران و روس بود. نقل است که عباس میرزا برای دستیابی به پیروزی تلاش فراوانی کرد، اما به دلیل شکاف تکنولوژیک میان ایران و روسیه و نیز مدرن شدن شیوههای جنگی روسها، قشون سنتی ایران توان مقابلهٔ مؤثر با ارتش رقیب را نداشت. حاصل این جنگها انعقاد عهدنامههای گلستان در سال ۱۸۱۳ و ترکمانچای در سال ۱۸۲۸ بود. پس از شکست نخست و تجربهٔ تلخ پیامدهای آن، عباس میرزا کوشید در جنگ دوم ایران و روس مناطق از دسترفته بر اساس عهدنامهٔ گلستان را بازپس گیرد، اما این تلاش نیز ناکام ماند و در نهایت به انعقاد عهدنامهٔ ترکمانچای انجامید. از او نقل شده است که پس از مشاهدهٔ برتری نظامی و فنی اروپا، از یک دیپلمات و جهانگرد فرانسوی پرسید: «شما اروپاییان بر ما چه برتری دارید که پیوسته پیشرفت میکنید و ما رو به ضعف میرویم؟ چه نیرویی شما را بر ما مسلط کرده است؟» در مسیر اصلاحات، عباس میرزا حتی کوشید قشون ایران را دستکم از نظر سازمان و ظاهر به ارتشهای مدرن اروپایی نزدیک کند، اما این تغییرات به تنهایی نتوانست شکاف عمیق موجود را جبران کند. البته سلسلهٔ این شکستها تنها به دوران قاجار محدود نمیشود؛ هرچند بسیاری از ناکامیهایی که پیامدهای تحقیرآمیز ملی به همراه داشتند، از دورهٔ قاجار تا پایان حکومت پهلوی دوم رخ دادند. پیش از آن نیز ایران شکستهای سنگینی همچون حملهٔ اسکندر، یورش مغولان، که هنوز هم میتوان گفت ایران از آثار ویرانگر آن کمر راست نکرده است و نیز شکست در جنگ چالدران را تجربه کرده بود. پس از دوران عباس میرزا و در عصر ناصری، هرات و ترکمنستان از ایران جدا شدند و در دوران پهلوی دوم نیز بحرین از کف حاکمیت ارضی ایران رفت. هنوز آه سرد و بهت همکلاسیهای دوران متوسطه را در کلاس تاریخ، هنگام مشاهدهٔ تغییر نقشهٔ جغرافیایی ایران و آگاهی از جدا شدن بخشهایی از این سرزمین، به یاد دارم. ایران در طول همهٔ این رخدادها زخمهای فراوانی خورده است، اما همچنان باقی مانده است. در واقع، ایران واجد ویژگی مهمی است که راز ماندگاری آن را توضیح میدهد. بسیاری از کشورها مورد هجوم قدرتهای خارجی قرار گرفتهاند، اما پس از آن نه تنها باقی نماندهاند، بلکه دولت و ملتشان نیز از هم پاشیده و نابود شده است. ایران، اما، پس از همهٔ این جنگها و شکستها همچنان پابرجاست. به نظر میرسد این ویژگی به نحوی با توانایی ادامهٔ حیات، علیرغم تحمل هزینهٔ شکستهایی که میتوانند یک ملت و سرزمین را نابود کنند، پیوند خورده باشد. ایران همواره متصف به صفت سرافرازی بوده است و این سرافرازی دقیقاً به معنای حفظ هستی و آبرومندی پس از شکست است. سرافرازی تنها در پیروزی معنا نمییابد؛ گاه ملتی با وجود تحمل سختترین شکستها، اگر موجودیت، هویت و عزت خود را حفظ کند و دوباره بر پای بایستد، همچنان سرافراز باقی مانده است. شاید راز بقای تاریخی ایران نیز در همین توان نهفته باشد. روایت این تلخیها و شکستها در زمانی نگاشته میشود که حدود دو قرن از جنگهای ایران و روس گذشته و ایران بار دیگر درگیر جنگی با قدرتهای جهانی شده است. آمریکا و اسرائیل در اسفند ۱۴۰۴ به ایران حمله کردند و این جنگ حدود چهار ماه به طول انجامید تا سرانجام در خرداد ۱۴۰۵ تفاهمنامهای میان ایران و آمریکا امضا شد. این جنگ تفاوتی ماهوی با جنگ ایران و عراق داشت؛ زیرا عراق نه یک ابرقدرت بود و نه از توانایی مستقل نظامی و فناوری پیشرفته برخوردار، بلکه از حمایت قدرتهای بزرگ شرق و غرب بهره میبرد. با این حال، در رویارویی اخیر ایران در برابر ابرقدرت جهان مدرن و متحد منطقهای آن ایستادگی کرد و ذرهای از مواضع خود کوتاه نیامد. این استقامت و پایداری را مدیون خون همهٔ شهیدانی هستیم که از تلاش برای وطن دست نکشیدند و با جان، مال و خانوادهٔ خود در راه سربلندی ایران فداکاری کردند. جمهوری اسلامی مسئلهای را که دستکم طی سه قرن گذشته یکی از نقاط ضعف تاریخی ایران به شمار میرفت، حل کرده است. ایران همواره در تلاش برای دستیابی به نیروی نظامیی بوده که بتواند بهطور مؤثر از کشور محافظت کند و در این جنگ، این توان را به چشم خود دیدیم. قطعاً همهٔ کسانی که دل در گرو ایران داشتهاند، چه در زمان های گذشته و چه در زمان حال، به این ایران افتخار میکنند. باشد که این سرزمین بیش از پیش بالنده، مقتدر و سرافراز بماند. " />امیرارسلان شفیعیان ️️️️️️ #ایران #جنگ #مقاومت @mydiarynotes
ایران و سرافرازی نام ایران در طی چند سدهٔ گذشته، در ذهن بسیاری از ایرانیان با خاطرهٔ شکستهای تلخ نظامی و سیاسی گره خورده است. یکی از مهمترین این شکستها حاصل تقابل عباس میرزا با روسیه در جنگهای ایران و روس بود. نقل است که عباس میرزا برای دستیابی به پیروزی تلاش فراوانی کرد، اما به دلیل شکاف تکنولوژیک میان ایران و روسیه و نیز مدرن شدن شیوههای جنگی روسها، قشون سنتی ایران توان مقابلهٔ مؤثر با ارتش رقیب را نداشت. حاصل این جنگها انعقاد عهدنامههای گلستان در سال ۱۸۱۳ و ترکمانچای در سال ۱۸۲۸ بود. پس از شکست نخست و تجربهٔ تلخ پیامدهای آن، عباس میرزا کوشید در جنگ دوم ایران و روس مناطق از دسترفته بر اساس عهدنامهٔ گلستان را بازپس گیرد، اما این تلاش نیز ناکام ماند و در نهایت به انعقاد عهدنامهٔ ترکمانچای انجامید. از او نقل شده است که پس از مشاهدهٔ برتری نظامی و فنی اروپا، از یک دیپلمات و جهانگرد فرانسوی پرسید: «شما اروپاییان بر ما چه برتری دارید که پیوسته پیشرفت میکنید و ما رو به ضعف میرویم؟ چه نیرویی شما را بر ما مسلط کرده است؟» در مسیر اصلاحات، عباس میرزا حتی کوشید قشون ایران را دستکم از نظر سازمان و ظاهر به ارتشهای مدرن اروپایی نزدیک کند، اما این تغییرات به تنهایی نتوانست شکاف عمیق موجود را جبران کند. البته سلسلهٔ این شکستها تنها به دوران قاجار محدود نمیشود؛ هرچند بسیاری از ناکامیهایی که پیامدهای تحقیرآمیز ملی به همراه داشتند، از دورهٔ قاجار تا پایان حکومت پهلوی دوم رخ دادند. پیش از آن نیز ایران شکستهای سنگینی همچون حملهٔ اسکندر، یورش مغولان، که هنوز هم میتوان گفت ایران از آثار ویرانگر آن کمر راست نکرده است و نیز شکست در جنگ چالدران را تجربه کرده بود. پس از دوران عباس میرزا و در عصر ناصری، هرات و ترکمنستان از ایران جدا شدند و در دوران پهلوی دوم نیز بحرین از کف حاکمیت ارضی ایران رفت. هنوز آه سرد و بهت همکلاسیهای دوران متوسطه را در کلاس تاریخ، هنگام مشاهدهٔ تغییر نقشهٔ جغرافیایی ایران و آگاهی از جدا شدن بخشهایی از این سرزمین، به یاد دارم. ایران در طول همهٔ این رخدادها زخمهای فراوانی خورده است، اما همچنان باقی مانده است. در واقع، ایران واجد ویژگی مهمی است که راز ماندگاری آن را توضیح میدهد. بسیاری از کشورها مورد هجوم قدرتهای خارجی قرار گرفتهاند، اما پس از آن نه تنها باقی نماندهاند، بلکه دولت و ملتشان نیز از هم پاشیده و نابود شده است. ایران، اما، پس از همهٔ این جنگها و شکستها همچنان پابرجاست. به نظر میرسد این ویژگی به نحوی با توانایی ادامهٔ حیات، علیرغم تحمل هزینهٔ شکستهایی که میتوانند یک ملت و سرزمین را نابود کنند، پیوند خورده باشد. ایران همواره متصف به صفت سرافرازی بوده است و این سرافرازی دقیقاً به معنای حفظ هستی و آبرومندی پس از شکست است. سرافرازی تنها در پیروزی معنا نمییابد؛ گاه ملتی با وجود تحمل سختترین شکستها، اگر موجودیت، هویت و عزت خود را حفظ کند و دوباره بر پای بایستد، همچنان سرافراز باقی مانده است. شاید راز بقای تاریخی ایران نیز در همین توان نهفته باشد. روایت این تلخیها و شکستها در زمانی نگاشته میشود که حدود دو قرن از جنگهای ایران و روس گذشته و ایران بار دیگر درگیر جنگی با قدرتهای جهانی شده است. آمریکا و اسرائیل در اسفند ۱۴۰۴ به ایران حمله کردند و این جنگ حدود چهار ماه به طول انجامید تا سرانجام در خرداد ۱۴۰۵ تفاهمنامهای میان ایران و آمریکا امضا شد. این جنگ تفاوتی ماهوی با جنگ ایران و عراق داشت؛ زیرا عراق نه یک ابرقدرت بود و نه از توانایی مستقل نظامی و فناوری پیشرفته برخوردار، بلکه از حمایت قدرتهای بزرگ شرق و غرب بهره میبرد. با این حال، در رویارویی اخیر ایران در برابر ابرقدرت جهان مدرن و متحد منطقهای آن ایستادگی کرد و ذرهای از مواضع خود کوتاه نیامد. این استقامت و پایداری را مدیون خون همهٔ شهیدانی هستیم که از تلاش برای وطن دست نکشیدند و با جان، مال و خانوادهٔ خود در راه سربلندی ایران فداکاری کردند. جمهوری اسلامی مسئلهای را که دستکم طی سه قرن گذشته یکی از نقاط ضعف تاریخی ایران به شمار میرفت، حل کرده است. ایران همواره در تلاش برای دستیابی به نیروی نظامیی بوده که بتواند بهطور مؤثر از کشور محافظت کند و در این جنگ، این توان را به چشم خود دیدیم. قطعاً همهٔ کسانی که دل در گرو ایران داشتهاند، چه در زمان های گذشته و چه در زمان حال، به این ایران افتخار میکنند. باشد که این سرزمین بیش از پیش بالنده، مقتدر و سرافراز بماند. " />امیرارسلان شفیعیان ️️️️️️ #ایران #جنگ #مقاومت @mydiarynotes
۷ آنی برای اتحادمدتی پیام ننوشتم تا بتوانم تحلیلی از وضعیت موجود پیدا کنم. سر و شکل منطقه جغرافیایی ایران همواره به نحوی بوده است که میبایست برای ایجاد امنیت درونی، سدی محکم در بیرون از مرزهای خود ایجاد کند. این، عمده دلیل حضور ایران در جبهههای مختلف در طی دهههای گذشته بوده است؛ دلیلی که شاید از لحاظ رسانهای و در منظر اذهان عمومی مردم چندان توجیه نشده، اما در جنگ اخیر شاید تا حدی برای مردم قابلفهم شده باشد.پس از اتفاقات اخیر مانند سقوط حکومت اسد و ترور رهبر حزبالله لبنان، ایران برای حفظ منطق بازدارندگی خود به سراغ تنگه هرمز رفت و در تلاش است که با حفظ حاکمیت بر این آبراه، منطق بازدارندگی جدیدی تعریف کند.لازم به ذکر است که اصطلاح منطق بازدارندگی به نحوی دلالت بر ابزارها و روندهایی دارد که امنیت یک کشور را تأمین و تضمین میکند. برای مثال، برای کشوری مثل آمریکا داشتن نیروی دریایی مجهز به بمب هستهای، عاملی برای جلوگیری از حمله به آمریکا محسوب میشود.ایران اما در تلاش برای استفاده از جغرافیا برای تأمین این منطق بازدارندگی است. در واقع، ایران با بستن تنگه هرمز، در حال دیکته کردن این منطق بازدارندگی به جهان بود. تلاش آمریکا نیز برای باز نگه داشتن مسیر در تنگه هرمز را باید در چهارچوب تلاش برای خنثیسازی این ابزار بازدارنده فهم کرد.در متنهای بعدی در این رابطه بیشتر توضیح خواهم داد، اما ذکر این نکته بسیار حائز اهمیت است که ما یکی از مهمترین روزهای تاریخ ایران را پشت سر میگذاریم و در طول تاریخ، ایران همواره از تفرقه صدمه دیده است. شاید اجماع و اتحاد ما مهمترین اصل برای به سلامت رسیدن به مقصد باشد.همه ما در قبال ایران مسئول و متعهد هستیم. این اتفاقات (از شهادت رهبر تا جنگ و ...) همه و همه، اگر برای مبعوث شدن مردم باشد، نوع کنش و رفتار تکتک ما برای ایران مهم خواهد بود؛ میبایست مسئولانه و با اتحاد از کیان ایران دفاع کنیم.به امید پیروزی...
" />امیرارسلان شفیعیان️️️️️️#ایران#تنگه_هرمز#اتحاد@mydiarynotes
۸۱۱روزنگاشت ایران، روح یک جهان بی روح میشل فوکو، فیلسوف نامدار فرانسوی، در آستانه پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ ایران دو بار به تهران سفر کرد (شهریور و آبان ۱۳۵۷) و مشاهدات خود را در قالب مجموعهای از مقالات برای روزنامه ایتالیایی «کوریره دلا سرا» (Corriere della Sera) منتشر کرد. عبارت معروف «ایران: روح یک جهان بیروح» در واقع عصاره دیدگاه او درباره این واقعه است. محوریترین ایده فوکو درباره انقلاب ایران، مفهوم «روحانیت سیاسی» است. فوکو معتقد بود که در غرب، سیاست از معنویت جدا شده و به یک تکنولوژی سرد برای اداره جامعه تبدیل شده است. او در انقلاب ایران چیزی را دید که سالها بود در اروپا مرده بود: مردمی که نه فقط برای تغییر دولت یا بهبود اقتصاد، بلکه برای تغییر «خود» و «شیوه زندگی» به خیابان آمده بودند. از نگاه او، ایرانیان میخواستند از طریق مذهب روحی تازه به کالبد سیاست بدمند. فوکو واژه «جهان بیروح» را از مارکس به وام گرفت؛ مارکس دین را «قلب یک جهان سنگدل» مینامید. اما فوکو از این تعبیر برای توصیف دنیای مدرن قرن بیستم استفاده کرد؛ جهانی که در آن نظامهای سیاسی ـ چه سرمایهداری و چه سوسیالیستی، به شدت مادیگرا و تکنوکرات شده بودند. از نظر او، رژیم شاه نماد «تجدد آمرانه» و بیروحی بود که بیش از هر چیز به توسعه فیزیکی و سازوکارهای پلیسی توجه داشت. در مقابل، حرکت مردم ایران تلاشی برای یافتن «معنا» در جهانی بود که معنای خود را از دست داده بود. فوکو دریافت که اسلام برای ایرانیان تنها یک مذهب نیست، بلکه «زبانی برای مقاومت» است؛ زبانی که به آنان امکان میدهد در برابر قدرت مطلق بایستند. اکنون، پس از گذشت ۴۷ سال، آن انقلاب همچنان پابرجاست و رو به آینده دارد. در تاریخ ایران دورههای بسیاری وجود داشته که این سرزمین عرصه تاختوتاز بیگانگان شده است؛ با این حال ایران توانسته از دل این آسیبها عبور کند و تاب بیاورد. حمله اسکندر، یورش مغولان و تاختوتاز تیمور هر یک زخمهایی عمیق بر پیکره ایران وارد کردند؛ زخمهایی بزرگ که برخی آثارشان هنوز نیز ادامه دارد. با این همه، ایران از دل این سختیها گویا آموخته است چگونه زنده بماند و بار دیگر، همچون ققنوس، از خاکستر برخیزد. این ایستادگی امروز به نمونهای برای دیگر ملتهای جهان تبدیل شده است تا بتوانند در برابر ظلم، ستم و دشواریها امیدوارانه مقاومت کنند و تاب بیاورند. بیتردید این توان ایستادگی و سرافرازی، که از ویژگیهای برجسته ایران به شمار میرود، میتواند الهامبخش دیگر ملتها نیز باشد. در جهانی که «استدراج» و پیش رفتن تدریجی امور از سنتهای الهی به شمار میآید، تحولاتی که در تاریخ معاصر ایران تجربه شدهاند، میتوانند سرآغاز رخدادهایی بزرگتر برای ایران و حتی برای جهان باشند. " />امیرارسلان شفیعیان ️️️️️️ #جهان_بی_روح #معنا #مقاومت @mydiarynotes
ایران، روح یک جهان بی روح میشل فوکو، فیلسوف نامدار فرانسوی، در آستانه پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ ایران دو بار به تهران سفر کرد (شهریور و آبان ۱۳۵۷) و مشاهدات خود را در قالب مجموعهای از مقالات برای روزنامه ایتالیایی «کوریره دلا سرا» (Corriere della Sera) منتشر کرد. عبارت معروف «ایران: روح یک جهان بیروح» در واقع عصاره دیدگاه او درباره این واقعه است. محوریترین ایده فوکو درباره انقلاب ایران، مفهوم «روحانیت سیاسی» است. فوکو معتقد بود که در غرب، سیاست از معنویت جدا شده و به یک تکنولوژی سرد برای اداره جامعه تبدیل شده است. او در انقلاب ایران چیزی را دید که سالها بود در اروپا مرده بود: مردمی که نه فقط برای تغییر دولت یا بهبود اقتصاد، بلکه برای تغییر «خود» و «شیوه زندگی» به خیابان آمده بودند. از نگاه او، ایرانیان میخواستند از طریق مذهب روحی تازه به کالبد سیاست بدمند. فوکو واژه «جهان بیروح» را از مارکس به وام گرفت؛ مارکس دین را «قلب یک جهان سنگدل» مینامید. اما فوکو از این تعبیر برای توصیف دنیای مدرن قرن بیستم استفاده کرد؛ جهانی که در آن نظامهای سیاسی ـ چه سرمایهداری و چه سوسیالیستی، به شدت مادیگرا و تکنوکرات شده بودند. از نظر او، رژیم شاه نماد «تجدد آمرانه» و بیروحی بود که بیش از هر چیز به توسعه فیزیکی و سازوکارهای پلیسی توجه داشت. در مقابل، حرکت مردم ایران تلاشی برای یافتن «معنا» در جهانی بود که معنای خود را از دست داده بود. فوکو دریافت که اسلام برای ایرانیان تنها یک مذهب نیست، بلکه «زبانی برای مقاومت» است؛ زبانی که به آنان امکان میدهد در برابر قدرت مطلق بایستند. اکنون، پس از گذشت ۴۷ سال، آن انقلاب همچنان پابرجاست و رو به آینده دارد. در تاریخ ایران دورههای بسیاری وجود داشته که این سرزمین عرصه تاختوتاز بیگانگان شده است؛ با این حال ایران توانسته از دل این آسیبها عبور کند و تاب بیاورد. حمله اسکندر، یورش مغولان و تاختوتاز تیمور هر یک زخمهایی عمیق بر پیکره ایران وارد کردند؛ زخمهایی بزرگ که برخی آثارشان هنوز نیز ادامه دارد. با این همه، ایران از دل این سختیها گویا آموخته است چگونه زنده بماند و بار دیگر، همچون ققنوس، از خاکستر برخیزد. این ایستادگی امروز به نمونهای برای دیگر ملتهای جهان تبدیل شده است تا بتوانند در برابر ظلم، ستم و دشواریها امیدوارانه مقاومت کنند و تاب بیاورند. بیتردید این توان ایستادگی و سرافرازی، که از ویژگیهای برجسته ایران به شمار میرود، میتواند الهامبخش دیگر ملتها نیز باشد. در جهانی که «استدراج» و پیش رفتن تدریجی امور از سنتهای الهی به شمار میآید، تحولاتی که در تاریخ معاصر ایران تجربه شدهاند، میتوانند سرآغاز رخدادهایی بزرگتر برای ایران و حتی برای جهان باشند. " />امیرارسلان شفیعیان ️️️️️️ #جهان_بی_روح #معنا #مقاومت @mydiarynotes
#راز_چگونه_زنده_ماندن#وداع
هنگامی که روح شیعه و روح ایرانیت با هم در میآمیزد...ایران امروز واجد هر دو ویژگیست...
ارجاع بهروی محاسبه ناپذیر جهان
@mydiarynotes
هنگامی که روح شیعه و روح ایرانیت با هم در میآمیزد...ایران امروز واجد هر دو ویژگیست...
ارجاع به
روی محاسبه ناپذیر جهان@mydiarynotes
۴ در ستایش فقدانبه عنوان یک معلم، همواره در کلاس درس دیدهام دانشآموزانی که در رفاه و تمکن مالی کامل به سر میبرند، بعضاً در تلاشگری و انگیزه برای به دست آوردن اهداف دچار مشکلاند. از آنجا که تمام خواستهها و نیازهای این دانشآموزان به راحتی فراهم بوده، آنها هیچگونه حس فقر یا نیازی را تجربه نکردهاند. پاسخ مثبت و بیوقفه خانواده به خواستههای فرزندان، نوعی حس «*استغنا*» و بینیازی کاذب در آنها ایجاد میکند که در نهایت، مکانیزم تلاشگریشان را تضعیف میسازد. در واقع، والدین به زعم خود و با انگیزههای عاطفی، ناخواسته این ویژگی حیاتی برای آینده فرزندانشان را فلج میکنند.ریشه اصلی مسئله اینجاست؛ در نگاه اول، هدف والدین این است که فرزندشان حس کمبود و فقدان را تجربه نکند، اما پاسخ افراطی و بیجا به این موضوع، پیامدهای ناگواری دارد. از منظری دقیقتر، عامل حرکت و پویایی بسیاری از موجودات، انسانها و جوامع، همین «احساس فقدان» است. انسان زمانی حرکت و تلاش میکند که بخواهد به چیزی دست یابد که در حال حاضر فاقد آن است. حیوانات نیز برای تامین غذا و امنیت (یعنی آنچه ندارند) به حرکت درمیآیند. حتی بسیاری از جوامع در جستجوی آرمانهایی که جامعه در آن زمان فاقدشان بوده، دست به انقلاب میزنند تا نظام سیاسی جدیدی را برای تحقق آن آرمانها مستقر کنند. گویی در بسیاری از لحظات تاریخ، فقدان یک چیز، یک آرمان یا یک نیازِ پاسخنداده، منشا اصلی تحول و حرکت بوده است. اگرچه فقدان تجربهای دردناک است، اما دقیقاً همین نقطه میتواند محرکی برای تصمیمگیری و حرکت رو به جلو باشد.در ادبیات انقلاب ۵۷، مردمی که مورد ستم بودند، «محروم»، «ناتوان»، «بینوا» یا «مسکین» نامیده نشدند؛ بلکه در کلام امام خمینی، عنوان «مستضعف» را یافتند. با تامل در ریشه کلمه مستضعف، درمییابیم که شخص مستضعف مدعی است فرد یا گروهی او را ضعیف نگهداشتهاند و او اکنون در موقعیتی قرار دارد که باید برای خروج از این وضعیت، تصمیم بگیرد و حرکت کند. مجموع تصمیم مستضعفان آن دوران، در قامت انقلاب ۵۷ تجلی یافت. اما نکته اصلی اینجاست که محرک این حرکت نیز، درک یک ضعف و فقدان بود که مردم برای جبران آن بپا خاستند.در ادبیات دینی نیز، «استغنا» زمانی نهی شده است که به انسان حالتی از بینیازی مطلق و بیخیالی روانی کاذب بدهد. به عنوان مثال، حضرت امیر (ع) در خطبه ۱۵۶ نهجالبلاغه با به کار بردن اصطلاح *«سُکر النّعمه» (مستی نعمت) تبیین میکنند که فراوانی مال، وجدان و عقل آدمی را کرخت میکند. ثروت بیحساب، مانند مسکرات، حسگرهای اخلاقی انسان را تعطیل کرده و او را دچار توهم بینیازی و انفصال از واقعیت میسازد. در نتیجه، فرد ثروتمند در حبابی از رفاه، نسبت به رنج، فقر و فقدان پیرامونش کاملاً بیتفاوت میشود. در این نوع استغنا، فرد به دلیل عدم درک فقدان، نه خود حرکتی میکند و نه قادر به درک دیگران است. بنابراین، اگر استغنا را در برابر فقدان قرار دهیم، درمییابیم که این بینیازی در بسیاری از مواقع نه تنها به نفع ما نیست، بلکه در نهایت به ضررمان تمام میشود.برای روشنتر شدن این مسئله میتوان به داستان معروف مسابقه دوِ لاکپشت و خرگوش اشاره کرد. خرگوش با این تصور که به دلیل سرعت بالایش (همان حس غنا و برتری) حتماً برنده میشود، در گوشهای میخوابد؛ اما وقتی بیدار میشود، میبیند این لاکپشتِ کوشا بوده که به مقصد رسیده است.این حالت ابعادی اجتماعی نیز دارد. ملت یا جامعهای را تصور کنید که پس از پیروزی در یک جنگ یا رویداد بزرگ، دچار حس استغنا و بیخیالیِ توام با غرور میشود. درست در همین لحظه، نقطه شروع شکست آن جامعه کلید میخورد؛ چرا که آرمانها و ضعفهای پیشین خود را فراموش میکند؛ همان ضعفهایی که روزی برای جبرانشان تلاش کرده و به پیروزی رسیده بود. این فراموشی*، یکی از خطرناکترین لحظات برای هر ملتی است.بنابراین، ملتها حتی در اوج پیروزی نیز باید بر نقاط ضعف و بخشهای نیازمندِ بهبودِ خود تمرکز کنند تا از آنها انگیزه و قدرت بگیرند. این رویکرد به معنای کتمان شادیِ پیروزی نیست، بلکه بدین معناست که یک جامعه همواره باید یاد بگیرد چگونه از دستان خالی و فقدانهای خود، قدرتی تازه برای حرکتهای بعدی خلق کند." />امیرارسلان شفیعیان️️️️️️#فقدان_و_حرکت#مستی_نعمت#انگیزه_از_کمبود@mydiarynotes
۶۱قَالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ...
گفتند: پروردگارا! گناهان ما و زیادهروی در کارمان را بر ما ببخش و قدم هایمان را استوار بدار و ما را بر گروه کافران یاری ده
#ایران🇮🇷@mydiarynotes
گفتند: پروردگارا! گناهان ما و زیادهروی در کارمان را بر ما ببخش و قدم هایمان را استوار بدار و ما را بر گروه کافران یاری ده
#ایران🇮🇷@mydiarynotes
۶ جوهر قلم و مسئولیت ما پس از مراسم تشییع آیتالله خامنهای متنی در رابطه با مسئولیت ما پس از این وقایع نوشتم که در روزنامه اصفهان زیبا به تاریخ ۲۸ تیرماه چاپ شد. در آن یادداشت اشاره کردم که چگونه میتوان غم و ناراحتی را به امری سازنده بدل کرد. مطالعه متن کامل از طریق لینک زیر:http://isfahanziba.ir/135736" />امیرارسلان شفیعیان️️️️️️#مسئولیت_حرکت@mydiarynotes
۳۳1_28591765897.pdf
۲.۵ مگابایت
نسخه الکترونیکی کامل روزنامه اصفهان زیبا را مطالعه کنید ️ اصفهان زیبا؛ صدای مطالبات مردم اصفهانیادداشت صفحه ۸
۳۱۱