ماجرای سرقتِ تمدنها دستخط منتشر نشده از شهید بهشتی با موضوع نگاه به تمدن غرب غرب و شرقدر تاریخ فلسفه و علم یونان، بخصوص آنطور که اغلب نویسندگان غربیها نوشتهاند، چنین وانمود شده است که یونان و یونانیان آنچه بر دنیا عرضه کردهاند، همه را اختراع کرده و از آن خود آنها بوده است. هنوز در میان آنچه تاکنون خواندهام نیافتهام که یک دانشمند یونان باستان، یا یک تاریخنویس غربی دورههای اخیر سخنی گفته یا نوشته باشد که استفاده او را از معارف بشری نقاط دیگر مثل مصر و بینالنهرین باز نماید (مگر معدودی از صاحبنظران از قبیل جرج سارتن)، چنانکه تمدن جدید غرب آنطور که باید به استفاده شایانی که از تمدن اسلامی کرده است، اعتراف ندارد.آیا نمیتوان فکر کرد که عادت غربیان بر این است که به خود ببالند و برای ارضاء افتخارطلبی خود از اظهار منابعی که از آن استفاده کردهاند، امتناع ورزند؟م. ح. ب
#ناخوانده #باشگاه_روایت #روایت #نادیده #شهید_بهشتی #تمدن_غرب #هفتم_تیر
ناخواندههای تاریخ انقلاب اسلامی @naakhaandeh۷۴۱۱۱
یتیم شدیمروایتی از شوق حضور یک ملت شانزدهم خرداد ۱۳۶۸، مصلای تهران، ازدحام جمعیت نمازگزاران به پیکر امام خمینی، آنقدر بود که محافظان برای نجات جان آیتالله گلپایگانی و آیتالله صافی که همراه او بود، به زحمت افتاده بودند. آیتالله سیدعلی خامنهای هم خود را برای وداع رسانده بود. خبرنگار صداوسیما در میان آن شلوغی، سراغ رهبر تازهمنتخب رفت و پرسید واکنش کشورهای جهان را در ارتباط با ارتحال امام چگونه میبینید. پاسخ شنید: «بههرحال همهی انسانهای منصف، هر چند دشمن با انقلاب، نسبت به این بزرگوار با احترام و تقدیس مواجه شدند. حتی دشمنان این مرد بزرگ هم نتوانستند از اعتراف به ابعاد عظمت او خودداری کنند.» سحر همان شب، آیتالله خامنهای تفألی به قرآن زد. آیۀ اول صفحه، سورۀ کهف بود: «وَأَمَّا مَنْ آمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهُ جَزَاءً الْحُسْنَىٰ وَسَنَقُولُ لَهُ مِنْ أَمْرِنَا یُسْرًا»؛ هر کس ایمان آورد و کار شایسته کند، پاداش نیکو دارد. بعد از تشییع، در دیدار با هیئت دولت ماجرای این تفأل را نقل کرد و گفت: «دیدم واقعاً مصداق کامل این آیه، همین بزرگوار است.» جملهای دیگر هم گفت که حس مشترک همهی ملت بود: «حقیقت این است که ما یتیم شدیم؛ این یک تعبیر واقعی است. همهی ملت ایران یتیم شدند؛ بلکه مسلمانهایی که در کشورهای دیگر زندگی میکنند و امام عزیزمان با عظمت شخصیت خودش توانسته بود به اینها هویت بدهد، به اینها امید بدهد، چشمانداز روشنی برای آینده در مقابل آنها ترسیم کند، آنها هم امروز احساس یتیمی میکنند.» این حرف ایشان بر اساس شنیدههایش از حاضران در مراسم بود. نمایندگان کشورهای مختلف برای تشییع آمده بودند، از الجزایر، لیبی، لبنان، هند، کویت، قطر، عمان، امارات، بحرین و ترکیه و ... رئیسجمهور پاکستان گفته بود: «امام خمینی نه تنها رهبر مردم ایران، بلکه رهبر بزرگ جهان اسلام بود.» او خطاب به رهبر دوم انقلاب اسلامی از غلط بودن تحلیل غربیها دربارهی ثبات ایران گفت و پاسخ شنید: «ما در داخل نظام خودمان، نگرانی بیاعتمادی نسبت به یکدیگر را نداریم؛ دشمنانمان این را درک نمیکنند. مسئلۀ رهبری، بدون هیچ مذاکرۀ قبلی در ظرف هجده ساعت تمام شد.» آیتالله خامنهای پیامی هم برای آیتالله گلپایگانی فرستاد، مرجع کهنسالی که مشقّت بسیار در این مراسم متحمّل شده بود. حتی مجبور شده بود ساعتی در حیاط منزل یکی از همسایگان مصلی، توقف کند تا امکان خروج فراهم شود. در پیام آمده بود: «حضور آنجناب در مصلای تهران و اقامۀ نماز بر پیکر مطهر رهبر کبیر انقلاب، موجب تشکر عمیق اینجانب گردید و برای ارادتمندان آن فقید عظیمالشأن تسلا، و برای دشمنان مایۀ یأس و ناکامی گشت.» چند سال بعد، امام خامنهای در مراسم سالگرد امام خمینی به نکته نغزی درباره جمعیت حاضر در تشییع اشاره کرد. او با یادآوری اینکه امام برای ایستادگی در مقابل زورگویان عالَم، از خود هزینه کرد، گفت: «هزینهای که امام پرداخت، اعتماد عمومی مردم بود. این اعتماد عمومی را در این راه امام به کار انداخت و هزینه کرد، امّا خدای متعال این هزینه را جبران کرد. در تشییع جنازهی این مرد بزرگ، جمعیتی که حضور پیدا کردند، از جمعیت مردم در روز استقبال او بیشتر بود». برای نوشتن این متن از بیانات و پیامهای رهبر شهید انقلاب و کتاب خاطرات حسین سلیمانی استفاده شده است. #ناخوانده #باشگاه_روایت #امام_خمینی #رهبر
ناخواندههای تاریخ انقلاب اسلامی @naakhaandeh۲۲۶۱۱۱۱
دو قاب از یک تصویر تصویر کمتر دیده شده از حضور کودکی با پرچم ایران و لباس رزم در صف اول نماز جمعهدانشگاه تهرانمرداد ۱۳۵۹ #ناخوانده #باشگاه_روایت #نادیده #آیتالله_خامنهای #امام_شهید
ناخواندههای تاریخ انقلاب اسلامی @naakhaandeh۱۰۲۱۱۱
۱۰۲۱۱۱@naakhaandeh-AGHA .mp3
۰۳:۱۲-۲.۹۹ مگابایت
انتشار برای اولین بار ماجرای سخنرانی انجام نشده در صحن امام رضا(ع) روایت حجتالاسلام سعید فخرزاده از روزهای مصاحبه با رهبر شهید انقلاب روند مصاحبه با شهید آیتالله سیدعلی خامنهای چگونه بود؟ برتری حافظه رهبر شهید بر اسناد ساواک تذکر درباره امکان خطا در اسنادحدود ۳ دقیقه #ناخوانده #باشگاه_روایت #ناشنیده #پادکست #آیتالله_خامنهای #امام_شهید
ناخواندههای تاریخ انقلاب اسلامی @naakhaandeh۵۴۲۱۱۱
جشنی برای مخفی کردن کشتار چرا اجتماع مردم در گوهرشاد به خاک و خون کشیده شد؟ نیمه شب ۲۱ تیر ۱۳۱۴، صدای مسلسل از پشتبامهای مسجد گوهرشاد بلند شد و صدها زن و مرد بر زمین افتادند. آنها برای دفاع از حجاب به صورت مسالمتآمیز در حرم تحصن کرده بودند و در وسط حیاط مسجد هم، چادری برای تحصن زنان برپا شده بود. صبح روز بعد، جنازهها و زخمیها را با ۵۶ کامیون به گورهای دستهجمعی منتقل کردند. جایی که پس از نود سال، همچنان ناشناخته مانده است. امّا این پایان ماجرا نبود؛ این تازه آغاز یک سیاست بود. نقطه آغاز خروش مردم که به این تجمع رسیده بود، جشن سیزدهم فروردین، در شیراز بود. علیاصغر حكمت، وزیر معارف در آستانه آغاز ماه محرم به مدرسه شاهپور شیراز رفته بود و با برنامه ریزی قبلی، گام اول کشف حجاب را برداشته بود. طبق گزارشها «عدهای از دختران جوان بر روی سن ظاهر گشته، به ناگاه برقع از روی بر گرفتند و با چهرهای باز و گیسوانی نمایان، پایكوبی را آغاز كردند». متدینین شیراز چنین ننگی را تحمل نکردند. در نخستین روز مراسم دهه اول محرم، آیت الله سید حسامالدین فالاسیری در مسجد وكیل شیراز خواستار ایستادگی مردم در برابر توطئهها شد. این سخنان منجر به بازداشت سریع او شد اما دامنه اعتراضات به شهرهای دیگر کشید و تا تابستان ادامه یافت. آیتالله حاج آقا حسین قمی، از مراجع وقت که برای گفتگوی مستقیم با رضا شاه به تهران سفر کرده بود، در حرم حضرت عبدالعظیم بازداشت شد. علیاصغر حکمت، وزیر معارف رضاشاه خود از جلسه هیأت دولتی که این مأموریت به او ابلاغ شد، چنین روایت کرده است: «فرمودند: «من سابقاً به وزراء و کفیل وزارت معارف سابق دستور داده بودم این عادت منحوسی که در ایران موسوم است که زنها روی خودشان را میپوشانند و پیچه و نقاب میزنند برچیده شود [...] ولی اینها هیچکدام انجام ندارند. حالا از تو میخواهیم ببینیم تو چکار میتوانی بکنی؟» او برنامهای نوشت و تصویب کرد که شامل چهار مرحله بود: اول، جشنهای عمومی در مدارس با حضور دختران بیحجاب چیزی شبیه آنچه در شیراز برگزار شد؛ دوم، تشکیل «کانون بانوان» برای ترویج بیحجابی؛ سوم، مختلط کردن مدارس ابتدایی و چهارم، برگزاری یک جشن بزرگ با حضور شاه و خانوادهاش برای «اعلام آزادی نسوان». حکمت در ادامه میگوید: «در ۱۳۱۴ بود که من در خوزستان بودم، تلگرافی از طرف آقای جم احضار شوم. وقتی به تهران آمدم و حضور اعلیحضرت رفتم، گفتند: «خیال میکردم این کار را در بهار بکنم ولی حالا بواسطه حوادثی که در خراسان پیش آمده و بعضی اشرار در مسجد گوهرشاد تجمع کرده بودند و متفرق شدند و خیانتکاران مجازات شدند، زمینه حاضر است باید به فوریت این جلسه را حاضر کنید.» بعد در جلسه وزراء به وزرا فرمودند که وزیر معارف پیشنهاد میکند که یک روز من با خانوادهام در یک مجلس عمومی مشترک زن و مرد حاضر شوم. [...] آن روزها این عمارت دانشسرای عالی در خیابان روزولت تمام شده بود و از دست بنا بیرون آمده بود و ما میخواستیم افتتاح کنیم. قرار گذاشته بودیم که در روز افتتاح جشن توزیع دیپلمها و جوائز هم ضمناً به عمل بیاید.» این جشن، برای پوشاندن اثرات قیام و خونریزی گسترده حکومت بود. هورنی بروک، وزیرمختار آمریکا در گزارشی از این حادثه نوشته است: «اعتراضات صبح روز ۱۲ ژوئیه [۲۰ تیرماه] شروع شد [...] استاندار خراسان اوایل صبح روز بعد تلگرامی برای شاه فرستاد و از او کسب تکلیف کرد و در پاسخ تلگرامی دریافت کرد به این مضمون که همه نیروهای نظامی موجود را به کمک بگیرید و جمعیت را به زور متفرق کنید، حتی اگر این امر مستلزم ویران کردن حرم باشد. [...] تا بعد از ظهر روز ۱۴ ژوئیه جمعیت حاضر در حرم و اطراف آن به بیش از ۱۰ هزار نفر میرسید. [...] ابتدا با تفنگ و تیربار به سوی مسجد آتش گشودند که صدمه جدی ولی قابل جبرانی به مسجد وارد کرد. ابتدا به بالای سر جمعیت شلیک میشد ولی به تدریج لولهها پایینتر آمد و تلفات هولناکی به جای گذاشت.» اما گامهای برنامه حکمت موفقیت پایداری ایجاد نکرد و پیام قیام در ذهنها حفظ شد. بلافاصله پس از عزل رضاشاه، فعالیت اجتماعی زنان محجبهای که آن سالها به دلیل برخورد خشن آژانهای شهربانی از حضور در اجتماع پرهیز کرده بودند، از سر گرفته شد و زنان یکی از ارکان کنشگریهای اجتماعی و قیام بعدی علیه پهلوی شدند. شرح تصویر: علی اصغر حکمت هنگام سخنرانی مقابل به محمدرضا پهلوی در یازدهم اردیبهشت ۱۳۳۱ در شیراز، نقطه آغاز طرح کشف حجابش برای نوشتن متن بالا از کتابهای کشف حجاب، سلسله پهلوی و نیروهای مذهبی به روایت تاریخ کمبریج، مأموریت برای وطنم، اسلام مجسم و برخی اسناد دربار استفاده شده است.#ناخوانده #باشگاه_روایت #کشف_حجاب #دیکتاتوری #رضاشاه
ناخواندههای تاریخ انقلاب اسلامی @naakhaandeh۴۳۱۱
جشن بزرگ ملی در مرگ رضاشاهواکنش فرزندان رضاشاه به مرگ او چه بود؟چهارم مرداد ۱۳۲۳، ژوهانسبورگ. رضاشاه در تبعید مرد. چند روز بعد، خبر به ایران رسید و هفتم مرداد روزنامهها آن را تیتر یک کردند. اما جنازه رضاشاه را نتوانستند برای تشییع به ایران بیاورند و آن را با مومیایی، دفن کردند. مراسم رسمی برای درگذشت او هم ده روز بعد برگزار شد. اما آن را هم با ناشیگری، دقیقا در روز میلاد امام زمان برگزار کردند. معلوم نشد این انتخاب ناشی از دوری دربار از مناسک مذهبی بود یا عدم فهم بینتیجه بودن دین ستیزی رضاشاه عینالسلطنه، از کارگزاران قاجار که رکورد نگارش خاطرات روزانه را دارد؛ در روزنوشت شنبه ۱۴ مرداد ۱۳۲۳، مقارن با ۱۵ شعبان، با یادآوری اینکه چند سال قبل، رضاشاه مانع جشن میلاد حضرت صاحبالزمان (عج) شده بود، نوشته است: «پارسال و امسال در تمام شهرها خصوصاً تهران در همه جا حتی خانهها در شب چراغانی و جشن برپا بود. [...] دربار عزادار است جشن برپا میکنند. مثل همه کارها شترگاوپلنگ است. روز ختم بسیار شلوغ شده بود. مردم به هم ریختند. افسرها شاه را بغل کرده به اتو[مبیل] انداخته بودند. [...] پنج دقیقه بیشتر شاه نتوانسته بود توقف کند.» این ماجرا در روزنوشتهای فرد دیگری هم شرح داده شده است. ابوالحسن عمیدی نوری، نویسنده و روزنامهنگاری است که از معاونت دادستان تهران در دوره رضاشاه تا معاون سیاسی فضلالله زاهدی در دوره بعد از کودتا را در کارنامه دارد و او را از رجال پهلوی به حساب میآورند. نوری در روزنوشتهای ۳ / ۱۰ / ۱۳۴۵ ، از دیدار با حاج محمدرضا خرازی، رفیق قدیمیش در یک ختم یاد میکند که خاطرات گذشته را به یاد او آورده بود. زمانی که هنوز رضاشاه سقوط نکرده بود: «با هم از اداره بیرون آمدیم. [...] مردم تهران برای جشن و چراغانی به مناسبت تولد حضرت حجت امام دوازدهم به نصب پرچم و غیره پرداخته بودند که از طرف رضاشاه امر شده بود که جلوی این تظاهرات گرفته شده، مانع این کار شوند. چنان که مأمورین شهربانی هم به زور دست به این کار زده، پرچمها و وسایل تزئین را به کلی پایین آورده مانع جشن گرفتن مردم شدند. البته مردم این توهین را تحمل نمودند و منتظر خشم الهی بودند. چند سالی گذشت. رضاشاه مجبور به استعفا از سلطنت گردیده، به جزیره موریس آفریقا تبعید گردید و در آنجا مرد. اما نکته جالب این است که در آن سالی که او فوت کرد و مصادف با روز چهارم یا پنجم مرداد بود، درست مصادف با همان [... اعیاد ماه] شعبان بود که مردم با علاقه خاصی مشغول تزئین خیابانها و نصب پرچم و چراغانی بودند. [...] جشن و چراغانی چند شبانهروز را در تهران و بلکه تمام مملکت گرفتند که غیرمستقیم اظهار مسرتی بود از مرگ کسی که در چنان روزی مانع ابراز احساسات مذهبی مردم مسلمان ایران شده بود.» بیاعتنایی به مرگ رضاشاه فقط به مردم محدود نبود و فرزندانش هم از مرگ پدر چندان غمگین نشده بودند. شمس پهلوی اندکی پس از مرگ پدرش، از فریدون جم که به اجبار به عقد او در آمده بود، طلاق گرفت و با مهرداد پهلبد ازدواج کرد. اما عجیبتر از آن، ازدواج همزمان با تشییع فاطمه پهلوی بود. وقتی جنازه رضاشاه برای تشییع به ایران منتقل شد، محمدرضا قصد داشت تا او را در قم یا مشهد دفن کند. اما علما به شدت مخالفت کردند و با یادآوری کارنامه رضاشاه در هتک حرمت اماکن مذهبی و توهین به این دو حرم و کشتار مردم در مسجد گوهرشاد، او را مجبور به دفن در تهران کردند. پسران رضاشاه در ۹ اردیبهشت ۱۳۲۹ عازم قاهره برای بازگرداندن جنازۀ او شدند و ۱۷ اردیبهشت با جمعیتی که دربار آن را «صدها نفر از اهالی تهران» گزارش کرد، مراسم تشییع برگزار شد. چهار روز پس از تشییع، در خبرها نوشتند که «مراسم عقد شاهدخت فاطمه پهلوی طبق قوانین اسلامی در سفارت کبرای ایران در پاریس انجام یافت.» این حجم از بیاعتنایی فرزند رضاشاه به تشییع، بازخورد بدی داشت. برای توجیه خبر دیگری در مطبوعات درج شد که «طبق تلگراف وزارت امور خارجه، روزهای سوگواری رضاشاه، ۱۷، ۱۸ و ۱۹ اردیبهشت بوده و مراسم عقد شاهدخت فاطمه روز ۲۰ اردیبهشت برگزار شده است.» شرح تصویر: ۱۷ اردیبهشت ۱۳۲۹، تشییع خلوت رضاشاه در تهران با حضور محمدرضا پهلوی برای نوشتن متن بالا از کتابهای روزنامه خاطرات عین السلطنه، ج ۱۰، یادداشت های یک روزنامه نگار، ج ۶، تاریخ مبارزات ضدامپریالیستی مردم ایران، ج۱، مطبوعات مرداد ۱۳۲۳ و اردیبهشت ۱۳۲۹#ناخوانده #باشگاه_روایت #رضاشاه #پهلوی
ناخواندههای تاریخ انقلاب اسلامی @naakhaandeh۸۴۲@naakhaandeh-Aghaa 01.mp3
۱۴:۰۹-۱۹.۵۶ مگابایت
نقش عدالت در ایجاد صلح خرده روایتهایی از زندگی امام شهید، آیتالله خامنهای ماجرای سقوط حکومت ایران در دهه شصت میانجیگران جنگ تحمیلی چه میخواستند؟ سه شرط اصلی پذیرش صلح در جنگ چه بود؟ نقش آیت الله خامنهای در مذاکرات صلح در جنگ تحمیلی چه بود؟ حدود ۱۴ دقیقه #ناخوانده #باشگاه_روایت #ناشنیده #پادکست #آیتالله_خامنهای #امام_شهید #صلح #مذاکره
ناخواندههای تاریخ انقلاب اسلامی @naakhaandeh۵
نمادی که تحمل نشدماجرای ساخت جهادی حسینیه خاطرهانگیز رهبر شهیدوقتی ایران به عزای امام خمینی نشست، روزهای آخر ریاست جمهوری آیتالله سیدعلی خامنهای بود. انتخاب ایشان بهعنوان رهبر جدید، چند روزی انتخابات ریاست جمهوری را جلو انداخت و بعد از انتخاب رئیسجمهور جدید، دفتر ریاست جمهوری طبیعتا باید تحویل او میشد. مراسم تحلیف هاشمی رفسنجانی به عنوان چهارمین رئیسجمهور، قرار بود در ۲۶ مرداد ۱۳۶۸ برگزار شود. یعنی فقط حدود ۷۴ روز بعد از انتخاب مجلس خبرگان!اما برای دفتر کار و ملاقاتهای رهبر جدید، هنوز جایی در نظر گرفته نشده بود و دیدارها با گروههای متعدد مردمی که برای بیعت میآمدند، در حیاط ریاست جمهوری برگزار میشد. نزدیکی ساختمان ریاستجمهوری، ملکی بود که با ۱۲۰ میلیون تومان خریداری شد؛ شاید حدود شش میلیون گرانتر از قیمت کارشناسی، اما رهبر شهید اصرار داشت که صاحب ملک راضی باشد. در کنار ساختمان، قرار شد حسینیهای برای دیدارهای عمومی ساخته شود؛ اما چشمانداز طرح مهندسان وزارت مسکن، یک پروژهی طولانی را نشان میداد.محسن رفیقدوست میگوید یک روز آقای شهید او را صدا کردند و گفتند: «آنجا را زود بساز و من را از دست اینها نجات بده.» بچههای مهندسی سپاه را آورد و کار را شروع کردند. شصت و یک روز بعد، حسینیه سرپا ایستاده بود. یک روز قبل از پایان ماه دوم، نمای آجر سهسانت و حتی بالکن ساختمان هم آماده شده بود و دفتر رئیس جمهور به موقع تحویل میشد. آن روزها، حواشی دیگری هم بود. مثلا قانونا دوره ریاست جمهوری آیتالله خامنهای تمام نشده بود. استعفا به مقام بالاتر داده میشود که معنای عملی نداشت، برای همین یک روز قبل از تحلیف رئیس جمهور، رهبر شهید انقلاب اسلامی به رئیسجمهور منتخب اعلام کردند که مستعفی هستند و دیگر مسئولیت ریاستجمهوری را برعهده ندارند و او میتواند کار خود را شروع کند. در این مدت رهبر شهید خودشان هم به بنای در حال ساخت، سر میزدند. یک بار فهمیدند که قصد سفارش دو کتیبه به کاشیکاری دارند، گفتند لازم نیست. حتی وقتی کاشیکاری پیدا شد که دستمزد نگیرد، باز هم نخواستند هزینه ساخت کاشی اضافه شود. حسینیه که حاضر شد، باید کف آن مفروش میشد. ابتدا پیشنهاد فرش دستباف شد و بعد ماشینی. آقا نه موافق هزینه زیاد فرش بودند و نه حاضر به صرفنظر کردن از صنایع دستی ایران. بافندگان خوشسلیقهای با بخش خودکفایی کمیته امداد امام خمینی همکاری میکردند. از آن طریق سفارش بافت زیلو داده شد، فرق زیلو با گلیم، در بافت مقاومتر آن است که میتواند بیش از صدسال کار کند؛ اما کفپوش ارزانی است. همان زیلوها که تا روز حمله اسرائیل، هنوز هم در حسینیه پهن بود. ساخت حسینیه با سی میلیون تومان تمام شد، هزینه آن هم از هدایای مردمی تأمین شد، نه از بیتالمال. یازده سال بعد، وقتی یک سال بعد از غائله سال ۱۳۷۸ و در اوج مناقشات سیاسی داخلی، رهبر شهید برای دعوت به ايجاد الفت و همدلى، میزبان مسئولان نظام در حسینیه بودند، با اشاره به زندگى نمايندگان طبقه پرولتاريا در كاخ كرملين، از ضرورت ساده زیستی واقعی و همراهی با مردم گفتند: «ما روی زیلو مینشینیم و افتخار هم میکنیم. مسئولان کشور همتشان این است که خودشان را به زندگی مردم نزدیک کنند.» آن حسینیه، نماد یک تفکر بود که برخلاف فریبکاری کمونیستها، سوسیالیستها، لیبرالها و ... رنگ واقعیت داشت و باعث جذب بسیاری از مهمانان خارجی به مبنای این تفکر شده بود. همان حسینیهای که کمتر از یک هفته پس از شهادت امام خامنهای، فضای خالیاش مورد هجوم کینه قرار گرفت و با حجم زیادی از بمب، تخریب شد. شرح تصویر: رفیقدوست در حال نشان دادن حسینیه در حال ساخت به رهبر شهید، در روزهای پایانی ساخت آن. برای نوشتن متن بالا از کتاب «برای تاریخ میگویم»، روزنامههای تیر و مرداد ۱۳۶۸ و مصاحبه یکی از شاهدان سفارش زیلو استفاده شده است. #ناخوانده #باشگاه_روایت #حسینیه_امام_خمینی #امام_شهید #آیتالله_سیدعلی_خامنهای
ناخواندههای تاریخ انقلاب اسلامی @naakhaandeh۱۵۴۲
تصویر کمتر دیده شده بازدید رهبر شهید انقلاب؛ امام سیدعلی خامنهای از گلزار شهدا اصفهان، تختفولاد ۴تیر۱۳۶۳ایشان آن روز فرمودند: قربان دلها و قدمها و گردنهای برافراشتهی جوانان عزیزی که جبههها را آباد کرده و تابلوی سربلندی ملت را ترسیم میکنند. جنگیدن امروز چون جنگ بدر و قابل مقایسه با حماسه کربلاست.روزنامه جمهوری اسلامی، ۹تیر۱۳۶۳، ص۱۴#ناخوانده #باشگاه_روایت #نادیده #آیتالله_خامنهای #امام_شهید
ناخواندههای تاریخ انقلاب اسلامی @naakhaandeh۱۱۶۴۲