| #عکس_نوشت | تسلیم شدن، زورگو را تشویق میکند
رهبر شـ*هید، بیانات در مراسم ارتحال امام خمینی. ۱۳۸۷/۳/۱۴
@asreiranian_ir
@asreiranian_ir
۵۱۷
۱۳:۱۲
#تیتریک | هنگام ابتکار در تراز جهانی
سعید جلیلی، نماینده رهبر انقلاب در شورای عالی امنیت ملی، شامگاه گذشته در برنامه «گفتگوی ویژه خبری» شبکه خبر درباره پیام رهبر انقلاب به مناسبت روز مبارزه با استکبار جهانی سخن گفت. او پیام را نقشهراه رسیدن به «ایران هرچه قویتر» و بازدارندگی مطلق دانست. جلیلی همچنین درباره آژانس، انپیتی، نفت عراق و تفاهم اخیر با آمریکا نکاتی مطرح کرد. ما باید مدعی عدم اشاعه باشیمجلیلی گفت ایران عضو انپیتی است تا از اشاعه سلاح هستهای جلوگیری شود، بهویژه از اینکه چنین سلاحی در اختیار رژیم صهیونیستی قرار گیرد. به گفته او، ایران باید با همین منطق مدعی عدم اشاعه و خلع سلاح و مدافع حقوق هستهای ملتها باشد و برای این ادعا ابتکار عمل نشان دهد.او به ۱۱ کشور از جمله روسیه، چین و آفریقای جنوبی اشاره کرد که حمله به تاسیسات هستهای ایران را محکوم کردند. جلیلی گفت با همین کشورها میتوان مناسبات و رژیم جدیدی در حوزه عدم اشاعه شکل داد و «دنیا فقط آمریکا و متحدانش نیستند». نفت عراق باید ملی شودجلیلی در نقد رفتار آمریکا گفت بیش از ۲۰ سال از سقوط صدام میگذرد، اما واشنگتن هنوز میگوید پول نفت عراق باید اول به خزانهداری آمریکا برود تا درباره هزینه کردنش تصمیم بگیرد. او پرسید چرا باید پول فروش نفت عراق همچنان زیر نظر خزانهداری آمریکا باشد؟ جلیلی این وضعیت را با حضور ۸۰ ساله نظامیان آمریکا در ژاپن مقایسه کرد و گفت دولتها در آمریکا آمدند و رفتند و این رفتار تغییر نکرد. به گفته او، ملت عراق با تشییع میلیونی رهبر شهید نشان داد چنین سلطهای را نمیپذیرد. آمادگی برای بازدارندگیجلیلی با اشاره به تعبیر «بازدارندگی مطلق» در پیام رهبری گفت ایران باید به نقطهای برسد که «دیگر کسی جرئت نکند به کشور ما جسارتی داشته باشد». به گفته او، منظور از «تضمین عینی» این است که طرف مقابل حتی اگر بخواهد نتواند حمله کند، و امنیت و اقتصاد کشور را نمیتوان به تعهد روی کاغذ سپرد. او برای این هدف دو وجه قائل شد:
• سختافزاری: آمادگی دائمی در میدان و پاسخ قاطع به هر تعرض احتمالی.• نرمافزاری: پرهیز از تردید و شناخت فریبهای دشمن. تفاهم اسلامآباد سوءتفاهم بودجلیلی با اشاره به اظهار رئیسجمهور آمریکا که گفته بود این تفاهم «ارزش کاغذش را هم ندارد»، گفت تفاهم اخیر کمتر از دو هفته دوام نیاورد. او پرسید اگر تفاهمی که خود امضاکنندهاش بیارزشش میخواند به «سوءتفاهم» تبدیل شود، آیا میتوان بر آن امنیت و پیشرفت کشور را بنا کرد؟ جلیلی تأکید کرد که رهبر انقلاب نیز پس از جنگ ۱۲ روزه مذاکره با آمریکا در موضوع هستهای را بیفایده و زیانبار دانسته بود. به گفته او، آمریکا هر دو بار وسط مذاکره حمله کرد و تغییر دولتها و احزاب در آمریکا نیز رفتار آن را عوض نکرده است. نمیشود همه تکالیف انپیتی را انجام داد و از هیچ حقی برخوردار نشدجلیلی گفت عضویت در معاهده یعنی هر کس تکالیفش را انجام دهد، از حقوقش نیز بهرهمند شود. او افزود بیش از ۷۰ درصد بازرسیهای آژانس مربوط به ایران است، در حالی که ایران تنها ۳ درصد تاسیسات هستهای جهان را دارد. با این حال، به گفته او، آژانس و شورای امنیت در برابر حمله به تاسیسات هستهای ایران حتی بیانیهای هم صادر نکردند، شورای حکام نزدیک به ۱۰ قطعنامه علیه ایران تصویب کرده و ایران از حقوقی مانند غنیسازی بهرهمند نمیشود. او به ماده ۱۰ انپیتی اشاره کرد که به گفته او به عضو اجازه میدهد در صورت «رویدادهای فوقالعاده» و به خطر افتادن «منافع عالی کشور»، با اطلاعیهای سهماهه از معاهده خارج شود و نیازی به تصویب شورای حکام نیست. جلیلی گفت حمله مکرر به تاسیسات هستهای و ترور دانشمندان مصداق همین شرایط است. حق وتوی ایران در تنگه هرمزجلیلی با اشاره به سخنان باراک اوباما در دوران ریاستجمهوریاش، که تنگه هرمز را «منافع حیاتی» آمریکا خوانده بود، گفت: «امروز همان اوباما تصریح میکند که ایران در تنگه هرمز حق وتو دارد.» او این را نشانه «نقطه عطف» و تغییر موازنه دانست و افزود مدیریت ایران بر تنگه هرمز برای همگان، از جمله آمریکاییها، آشکار است. به گفته او، مدیریت یعنی ایران بتواند از حق خود دفاع کند و مانع شود هر طرفی هر زمان خواست علیه ملت ایران اقدام کند. جلیلی این جایگاه را حاصل ایستادگی ملت در جنگ ۴۰ روزه خواند و گفت باید آن را حفظ کرد و از تضعیف و سست شدنش جلوگیری کرد. «ملت ما انتقام از یادش نمیرود»جلیلی در ادامه گفت دشمن باید بداند ملت ایران انتقام را فراموش نمیکند. او تأکید کرد: «باید بدانیم ملت ما خونخواهی امام شهید را فراموش نخواهد کرد.» او پیشتر هشدار داده بود طرف مقابل در رفتارش شبیه «قمارباز» است و با شکست، رفتارهای غیرمعقولش ممکن است بیشتر شود.
@asreiranian_ir
سعید جلیلی، نماینده رهبر انقلاب در شورای عالی امنیت ملی، شامگاه گذشته در برنامه «گفتگوی ویژه خبری» شبکه خبر درباره پیام رهبر انقلاب به مناسبت روز مبارزه با استکبار جهانی سخن گفت. او پیام را نقشهراه رسیدن به «ایران هرچه قویتر» و بازدارندگی مطلق دانست. جلیلی همچنین درباره آژانس، انپیتی، نفت عراق و تفاهم اخیر با آمریکا نکاتی مطرح کرد. ما باید مدعی عدم اشاعه باشیمجلیلی گفت ایران عضو انپیتی است تا از اشاعه سلاح هستهای جلوگیری شود، بهویژه از اینکه چنین سلاحی در اختیار رژیم صهیونیستی قرار گیرد. به گفته او، ایران باید با همین منطق مدعی عدم اشاعه و خلع سلاح و مدافع حقوق هستهای ملتها باشد و برای این ادعا ابتکار عمل نشان دهد.او به ۱۱ کشور از جمله روسیه، چین و آفریقای جنوبی اشاره کرد که حمله به تاسیسات هستهای ایران را محکوم کردند. جلیلی گفت با همین کشورها میتوان مناسبات و رژیم جدیدی در حوزه عدم اشاعه شکل داد و «دنیا فقط آمریکا و متحدانش نیستند». نفت عراق باید ملی شودجلیلی در نقد رفتار آمریکا گفت بیش از ۲۰ سال از سقوط صدام میگذرد، اما واشنگتن هنوز میگوید پول نفت عراق باید اول به خزانهداری آمریکا برود تا درباره هزینه کردنش تصمیم بگیرد. او پرسید چرا باید پول فروش نفت عراق همچنان زیر نظر خزانهداری آمریکا باشد؟ جلیلی این وضعیت را با حضور ۸۰ ساله نظامیان آمریکا در ژاپن مقایسه کرد و گفت دولتها در آمریکا آمدند و رفتند و این رفتار تغییر نکرد. به گفته او، ملت عراق با تشییع میلیونی رهبر شهید نشان داد چنین سلطهای را نمیپذیرد. آمادگی برای بازدارندگیجلیلی با اشاره به تعبیر «بازدارندگی مطلق» در پیام رهبری گفت ایران باید به نقطهای برسد که «دیگر کسی جرئت نکند به کشور ما جسارتی داشته باشد». به گفته او، منظور از «تضمین عینی» این است که طرف مقابل حتی اگر بخواهد نتواند حمله کند، و امنیت و اقتصاد کشور را نمیتوان به تعهد روی کاغذ سپرد. او برای این هدف دو وجه قائل شد:
• سختافزاری: آمادگی دائمی در میدان و پاسخ قاطع به هر تعرض احتمالی.• نرمافزاری: پرهیز از تردید و شناخت فریبهای دشمن. تفاهم اسلامآباد سوءتفاهم بودجلیلی با اشاره به اظهار رئیسجمهور آمریکا که گفته بود این تفاهم «ارزش کاغذش را هم ندارد»، گفت تفاهم اخیر کمتر از دو هفته دوام نیاورد. او پرسید اگر تفاهمی که خود امضاکنندهاش بیارزشش میخواند به «سوءتفاهم» تبدیل شود، آیا میتوان بر آن امنیت و پیشرفت کشور را بنا کرد؟ جلیلی تأکید کرد که رهبر انقلاب نیز پس از جنگ ۱۲ روزه مذاکره با آمریکا در موضوع هستهای را بیفایده و زیانبار دانسته بود. به گفته او، آمریکا هر دو بار وسط مذاکره حمله کرد و تغییر دولتها و احزاب در آمریکا نیز رفتار آن را عوض نکرده است. نمیشود همه تکالیف انپیتی را انجام داد و از هیچ حقی برخوردار نشدجلیلی گفت عضویت در معاهده یعنی هر کس تکالیفش را انجام دهد، از حقوقش نیز بهرهمند شود. او افزود بیش از ۷۰ درصد بازرسیهای آژانس مربوط به ایران است، در حالی که ایران تنها ۳ درصد تاسیسات هستهای جهان را دارد. با این حال، به گفته او، آژانس و شورای امنیت در برابر حمله به تاسیسات هستهای ایران حتی بیانیهای هم صادر نکردند، شورای حکام نزدیک به ۱۰ قطعنامه علیه ایران تصویب کرده و ایران از حقوقی مانند غنیسازی بهرهمند نمیشود. او به ماده ۱۰ انپیتی اشاره کرد که به گفته او به عضو اجازه میدهد در صورت «رویدادهای فوقالعاده» و به خطر افتادن «منافع عالی کشور»، با اطلاعیهای سهماهه از معاهده خارج شود و نیازی به تصویب شورای حکام نیست. جلیلی گفت حمله مکرر به تاسیسات هستهای و ترور دانشمندان مصداق همین شرایط است. حق وتوی ایران در تنگه هرمزجلیلی با اشاره به سخنان باراک اوباما در دوران ریاستجمهوریاش، که تنگه هرمز را «منافع حیاتی» آمریکا خوانده بود، گفت: «امروز همان اوباما تصریح میکند که ایران در تنگه هرمز حق وتو دارد.» او این را نشانه «نقطه عطف» و تغییر موازنه دانست و افزود مدیریت ایران بر تنگه هرمز برای همگان، از جمله آمریکاییها، آشکار است. به گفته او، مدیریت یعنی ایران بتواند از حق خود دفاع کند و مانع شود هر طرفی هر زمان خواست علیه ملت ایران اقدام کند. جلیلی این جایگاه را حاصل ایستادگی ملت در جنگ ۴۰ روزه خواند و گفت باید آن را حفظ کرد و از تضعیف و سست شدنش جلوگیری کرد. «ملت ما انتقام از یادش نمیرود»جلیلی در ادامه گفت دشمن باید بداند ملت ایران انتقام را فراموش نمیکند. او تأکید کرد: «باید بدانیم ملت ما خونخواهی امام شهید را فراموش نخواهد کرد.» او پیشتر هشدار داده بود طرف مقابل در رفتارش شبیه «قمارباز» است و با شکست، رفتارهای غیرمعقولش ممکن است بیشتر شود.
۴۵۹
۱۳:۱۷
#یادداشت | فریب را صلح انگاشتید
صلحخواه دیدن آمریکا از سوی قائمپناه؛ حدی کافی از سادهلوحی برای خوردن فریب دشمن
حمید لشگری
«نامه ونس به رضایی، به یک زبانی داشت به مردم آمریکا میگفت که ما میخواهیم با مردم ایران صلح کنیم و ما نمیخواهیم جنگ بکنیم»؛ اشتباه سخت محاسباتی علیرغم تجربیات تاریک برآمده از همین رویکرد، از جمله سه جنگ در یکونیم سال، ادامه دارد؛ این بار از جانب قائمپناه، در نشست فرهیختگان و فعالان گیلان؛ یک چشمپزشک و عضو هیئت علمی، که با رفیق دوران دانشجویی خود، مسعود پزشکیان، به معاونت اجرایی رئیسجمهور رسیده. بدون سابقه اجرایی و حالا هم در روابط بینالملل نظریهپردازی کرده و بر پیکره سیاه آمریکایی که در همین دوره اخیر در حرف و عمل نشان داده دشمن وجودی ایران و نظام اسلامی است، رنگ سفید صلحطلبی میزند.
در جریان آشوبهای دیماه ۱۴۰۴، ترامپ رسما سرکردگی گروههای تروریستی کف خیابانهای کشور را به عهده گرفته بود؛ همانها که پمپئو وزیرخارجه دوره اول ترامپ در توییتش اعتراف کرد: «سال نو مبارک به همه ایرانیانی که در خیابانها هستند؛ همچنین به تکتک مأموران موساد که در کنار آنها قدم میزنند». ترامپ حین این آشوبهای مهندسیشده، بارها ادعا کرد کمک در راه است و در دعوتی به تغییر حکومت برای آشوبگران، گفت: «حکومت خود را به دست بگیرید. این حکومت متعلق به شما خواهد بود. احتمالاً این تنها فرصت شما برای نسلهای آینده است».
چند روز پس از آغاز جنگ در میانه همان مذاکرات صلحی که حالا دوباره قائمپناه برایش آغوش بازکرده نیز گزافه خود در جنگ پیش از آن، در میانه مذاکراتی مشابه را تکرار کرد و گفت: «هیچ توافقی با ایران جز "تسلیم بیقیدوشرط" وجود نخواهد داشت.» بعدتر نیز بارها تهدید کرد به هدف قرار دادن زیرساختهای کشور. در ادامه، دیوانهوار این دست از عبارات را مینوشت و میگفت: «کل کشور را منفجر خواهیم کرد؛ «تنگه لعنتی را باز کنید، وگرنه در جهنم زندگی خواهید کرد» و «اگر انتخاب با من باشد، چه میخواهم؟ نفت را تصرف کنم؛ چون آنجا آماده تصرف است». که این آخری، صریح و بیپرده یکی از اهداف اصلی آمریکا را از جنگ با ایران، از میان تمام نمایشهای رسانههای غربی و فارسیزبان، آشکار کرد: بلعیدن ایران.
ایرانی که ۱۵مهر روبیو، وزیرخارجه آمریکا، در آتن یونان بر روی تپه پنیکس ایستاد و آن را دشمنی تمدنی معرفی کرد: «۴۸۰ سال پیش از میلاد، سپاهیان خشایارشا به این شهر رسیدند و نیایشگاههای آن را به آتش کشیدند» و ضمن تحریف و سیاهنمایی از ایران امروز، ادامه داد: «تهدیدهایی که امروز با آنها مواجهیم، به همان اندازه واقعی هستند که در صحنه پرحادثه دوران باستان بودند» و گفت: «امروز باید با همان شور و اشتیاق نیاکانمان برای دفاع از تمدن خود بجنگیم». جنگی وجودی و تمدنی علیه نهتنها نظام بلکه ایران، که در روز آخر جنگ ۴۰ روزه، در عمل با تهدید ترامپ باید بر هر ایرانی هوشمند و عاقل و باشرفی، ثابت میشد؛ آنجا که ترامپ تهدید کرد: «یک تمدن کامل امشب از بین خواهد رفت و دیگر هرگز بازنخواهد گشت».
جنگی موجودیتی در دوران تغییر نظم دنیا؛ که جز با افول و شکست کامل یک طرف پایان نمییابد؛ لذا ادعای صلحطلبی آمریکا در این برهه، هیچجای اعتنا ندارد. آن هم از طریق مذاکره با دل خوش کردن به قواعد نظم فروپاشیده آمریکایی؛ که حتی در سعدآباد و برجام نیز یارای حفاظت از حقوق ایرانی را نداشت. این خطاهای سخت محاسباتی که حالا از ونس، قاتل امام و مردم ایران، پلیس خوب میسازد، نهایتا با فرستادن پیام ضعف و گرایش به تسلیم، دشمن را برای تجاوز مجدد، و رسیدن به اهدافی که بارها صریحا بیان کرده و آرزویش را دارد، جری میکند.
دشمن آمریکایی که در کنار تمدن ایران، در دوره اول ترامپ و از زبان او، نه رهبر یا مسئولین، بلکه «ملت ایران» را «تروریست» خوانده بود. یک دشمن وجودی باید چه چیز دیگری از خود ارایه کند که عدهای باز فریب نخورند؟
درکنار رفتارها و گفتارهای صریح دشمن و تحرکات و پروازهای باری نظامی که اخیرا شدت گرفته، تجربه ۳ دور مذاکرات و تفاهم اخیر که هر بار جنگ آورد هم ثابت میکنند، پیام ونس، فریب بوده و امثال قائمپناه، سادهلوح. که با همین سادهلوحی جنگها به ارمغان آوردهاند و در کنار مدیریت فشل داخلی در دولتهای غربگرای خود، از تمام جهات معیشت را بر مردم تنگ گرفتهاند. چرا این گروه متحجر که هربار قصد پیمودن مسیر آزموده شده را میکنند، هنوز نفهمیدهاند که دشمن میتواند به راحتی دروغ بگوید و فریب بدهد؟
مردم مبعوث به پشتوانه ارشادات رهبری حکیم، بسیار جلوتر از این دست مسئولین، ثابت قدم در مسیر ارمغان بازدارندگی کامل از مسیر اقتدار و رسیدن به پیروزی کامل ماندهاند و با ضعف نشان دادن و سادهلوحی، به فتوحات خود تا به اینجا خیانت نمیکنند.
@asreiranian_ir
صلحخواه دیدن آمریکا از سوی قائمپناه؛ حدی کافی از سادهلوحی برای خوردن فریب دشمن
«نامه ونس به رضایی، به یک زبانی داشت به مردم آمریکا میگفت که ما میخواهیم با مردم ایران صلح کنیم و ما نمیخواهیم جنگ بکنیم»؛ اشتباه سخت محاسباتی علیرغم تجربیات تاریک برآمده از همین رویکرد، از جمله سه جنگ در یکونیم سال، ادامه دارد؛ این بار از جانب قائمپناه، در نشست فرهیختگان و فعالان گیلان؛ یک چشمپزشک و عضو هیئت علمی، که با رفیق دوران دانشجویی خود، مسعود پزشکیان، به معاونت اجرایی رئیسجمهور رسیده. بدون سابقه اجرایی و حالا هم در روابط بینالملل نظریهپردازی کرده و بر پیکره سیاه آمریکایی که در همین دوره اخیر در حرف و عمل نشان داده دشمن وجودی ایران و نظام اسلامی است، رنگ سفید صلحطلبی میزند.
در جریان آشوبهای دیماه ۱۴۰۴، ترامپ رسما سرکردگی گروههای تروریستی کف خیابانهای کشور را به عهده گرفته بود؛ همانها که پمپئو وزیرخارجه دوره اول ترامپ در توییتش اعتراف کرد: «سال نو مبارک به همه ایرانیانی که در خیابانها هستند؛ همچنین به تکتک مأموران موساد که در کنار آنها قدم میزنند». ترامپ حین این آشوبهای مهندسیشده، بارها ادعا کرد کمک در راه است و در دعوتی به تغییر حکومت برای آشوبگران، گفت: «حکومت خود را به دست بگیرید. این حکومت متعلق به شما خواهد بود. احتمالاً این تنها فرصت شما برای نسلهای آینده است».
چند روز پس از آغاز جنگ در میانه همان مذاکرات صلحی که حالا دوباره قائمپناه برایش آغوش بازکرده نیز گزافه خود در جنگ پیش از آن، در میانه مذاکراتی مشابه را تکرار کرد و گفت: «هیچ توافقی با ایران جز "تسلیم بیقیدوشرط" وجود نخواهد داشت.» بعدتر نیز بارها تهدید کرد به هدف قرار دادن زیرساختهای کشور. در ادامه، دیوانهوار این دست از عبارات را مینوشت و میگفت: «کل کشور را منفجر خواهیم کرد؛ «تنگه لعنتی را باز کنید، وگرنه در جهنم زندگی خواهید کرد» و «اگر انتخاب با من باشد، چه میخواهم؟ نفت را تصرف کنم؛ چون آنجا آماده تصرف است». که این آخری، صریح و بیپرده یکی از اهداف اصلی آمریکا را از جنگ با ایران، از میان تمام نمایشهای رسانههای غربی و فارسیزبان، آشکار کرد: بلعیدن ایران.
ایرانی که ۱۵مهر روبیو، وزیرخارجه آمریکا، در آتن یونان بر روی تپه پنیکس ایستاد و آن را دشمنی تمدنی معرفی کرد: «۴۸۰ سال پیش از میلاد، سپاهیان خشایارشا به این شهر رسیدند و نیایشگاههای آن را به آتش کشیدند» و ضمن تحریف و سیاهنمایی از ایران امروز، ادامه داد: «تهدیدهایی که امروز با آنها مواجهیم، به همان اندازه واقعی هستند که در صحنه پرحادثه دوران باستان بودند» و گفت: «امروز باید با همان شور و اشتیاق نیاکانمان برای دفاع از تمدن خود بجنگیم». جنگی وجودی و تمدنی علیه نهتنها نظام بلکه ایران، که در روز آخر جنگ ۴۰ روزه، در عمل با تهدید ترامپ باید بر هر ایرانی هوشمند و عاقل و باشرفی، ثابت میشد؛ آنجا که ترامپ تهدید کرد: «یک تمدن کامل امشب از بین خواهد رفت و دیگر هرگز بازنخواهد گشت».
جنگی موجودیتی در دوران تغییر نظم دنیا؛ که جز با افول و شکست کامل یک طرف پایان نمییابد؛ لذا ادعای صلحطلبی آمریکا در این برهه، هیچجای اعتنا ندارد. آن هم از طریق مذاکره با دل خوش کردن به قواعد نظم فروپاشیده آمریکایی؛ که حتی در سعدآباد و برجام نیز یارای حفاظت از حقوق ایرانی را نداشت. این خطاهای سخت محاسباتی که حالا از ونس، قاتل امام و مردم ایران، پلیس خوب میسازد، نهایتا با فرستادن پیام ضعف و گرایش به تسلیم، دشمن را برای تجاوز مجدد، و رسیدن به اهدافی که بارها صریحا بیان کرده و آرزویش را دارد، جری میکند.
دشمن آمریکایی که در کنار تمدن ایران، در دوره اول ترامپ و از زبان او، نه رهبر یا مسئولین، بلکه «ملت ایران» را «تروریست» خوانده بود. یک دشمن وجودی باید چه چیز دیگری از خود ارایه کند که عدهای باز فریب نخورند؟
درکنار رفتارها و گفتارهای صریح دشمن و تحرکات و پروازهای باری نظامی که اخیرا شدت گرفته، تجربه ۳ دور مذاکرات و تفاهم اخیر که هر بار جنگ آورد هم ثابت میکنند، پیام ونس، فریب بوده و امثال قائمپناه، سادهلوح. که با همین سادهلوحی جنگها به ارمغان آوردهاند و در کنار مدیریت فشل داخلی در دولتهای غربگرای خود، از تمام جهات معیشت را بر مردم تنگ گرفتهاند. چرا این گروه متحجر که هربار قصد پیمودن مسیر آزموده شده را میکنند، هنوز نفهمیدهاند که دشمن میتواند به راحتی دروغ بگوید و فریب بدهد؟
مردم مبعوث به پشتوانه ارشادات رهبری حکیم، بسیار جلوتر از این دست مسئولین، ثابت قدم در مسیر ارمغان بازدارندگی کامل از مسیر اقتدار و رسیدن به پیروزی کامل ماندهاند و با ضعف نشان دادن و سادهلوحی، به فتوحات خود تا به اینجا خیانت نمیکنند.
۴۴۶
۱۳:۲۳
#سرمقاله | اشتباهات سخت، از مونیخ تا مسقط
محمدرضا طاهری
اشتباه نخست می تواند حاصل خطای محاسباتی باشد، اما اصرار بر همان سیاست اشتباه، نشانه تحجر سیاسی است. آدمی اگر اشتباه کند، ضربه می خورد و البته تجاربی هم به دست می آورد. اما اگر از این تجارب درس نگیرد، دچار اشتباه سخت می شود و البته ضربه سختی هم خواهد خورد.
سیاست مماشات با دشمن که در پشت مفاهیمی مثل واقع گرایی، عقلانیت، تنش زدایی، صلح طلبی و نظایر آن پنهان می شود، سیاستی است که یکی از مهمترین دستاوردهای تاریخی آن جنگ جهانی دوم بوده است. برای نمونه می توان به فضای سیاسی بریتانیا در سال های قبل از جنگ دوم جهانی رجوع کرد که فضایی بسیار آشنا با با زمانه ما دارد.
در اواخر دهه سی میلادی، چمبرلین، نخست وزیر وقت بریتانیا، و طیفی از روزنامه های مهم و پرنفوذ این کشور به دفاع از سازش و انعطاف در برابر هیتلر پرداختند و مخالفان خود را به جنگ طلبی متهم کردند. اما آنچه به جنگ ویرانگر جهانی دوم انجامید، نه مقاومت در برابر زیاده خواهی هیتلر، که سیاست مماشات و اوج آن در توافق مونیخ بود.
روزنامهنگارانی مانند جی. ال. گاروین، سردبیر آبزرور و از مدافعان سرسخت مماشات، مخالفان این سیاست را به تکرار الگوهای منسوخ سیاست خارجی متهم میکردند. او از کسانی انتقاد میکرد که با تکیه بر اصول خشک و انکار واقعیتهای جدید، عملاً کشور را به سوی فاجعهای دیگر سوق میدهند. بنابراین، طرفداری از مماشات را نه به معنای ضعف، که به معنای عقلانیت در برابر فاجعه جنگ می دانستند. در نگاه آنان، سیاستمداری که از جنگ جلوگیری میکند، مسئولانهتر از سیاستمداری عمل کرده است که صرفاً بر شرافت و مقاومت تأکید دارد.
هم روزنامه آبزرور و هم روزنامه تایمز که از روزنامه های پرنفوذ بریتانیا بودند، فضایی فکری و سیاسی ساختند که در آن مصالحه با آلمان هیتلری نه نشانه ضعف، بلکه جلوهای از واقعگرایی، خرد سیاسی و مسئولیتپذیری در برابر خطر جنگ معرفی میشد. لذا مسأله صرفاً حمایت از یک سیاست خارجی مشخص نبود. بلکه مسأله مهمتر آن بود که به آن اعتبار فکری و اخلاقی میبخشیدند. آنها مخاطبان را وا می داشتند تا جهان را از زاویهای ببینند که در آن، جنگ فاجعهای قابل اجتناب، امتیازدهی راهی برای حفظ صلح و مخالفان مماشات سیاستمدارانی انعطافناپذیر و گرفتار توهم بودند.
مطبوعات حامی مماشات با برجسته کردن هزینههای جنگ، این تصور را تقویت میکردند که مقاومت در برابر خواستههای آلمان الزاماً نشانه قدرت نیست و ممکن است به نابودی کشور بیانجامد. به این ترتیب، پرسش اصلی را از این موضوع که «آیا مطالبات هیتلر مشروع است؟» به این پرسش تغییر می دادند که «آیا ارزش دارد برای جلوگیری از تحقق این مطالبات وارد جنگ شویم؟» این جابهجایی در صورتبندی مسئله اهمیت زیادی دارد، زیرا بهتدریج پذیرش مطالبات متجاوز را به گزینهای عقلانی، و مقاومت در برابر آن را به انتخابی پرهزینه و غیرمسئولانه تبدیل میکرد.
از آنجا که مخاطب چنین روزنامههایی فقط افکار عمومی داخلی نبود. دولتها، دیپلماتها و محافل سیاسی خارجی نیز مواضع این روزنامه را دنبال میکردند. به همین دلیل، این مواضع سازش طلبانه به طرف آلمانی این پیام را می داد که بریتانیا برای پذیرش برخی مطالبات هیتلر آمادگی دارد. امری که موجب گستاخی بیشتر هیتلر می شد.
لذا مطبوعات تسلیم طلب سه پیام را به مخاطبان داخلی و دشمن خارجی منتقل می کردند: جنگ ممکن است تمدن و جامعه ما را نابود کند؛ مذاکره و امتیازدهی نشانه خرد سیاسی است، نه الزاماً ضعف؛ و مقاومت در برابر مطالبات دولت های قدرتمند می تواند ناشی از جمود فکری و ناتوانی در درک شرایط باشد.
وقتی از خطر نابودی تمدن و کشور به سبب جنگ سخن گفته می شود، آنچه هدف قرار گرفته می شود، بالا بردن هزینه مقاومت است. اما مسأله مهم اینجاست که وقتی مقاومت تضعیف شود، جنگ تقویت می شود. از اینروست که سیاست مماشات در برابر هیتلر نه تنها به صلح نیانجامید که به یکی از ویرانگرترین جنگ های تاریخ بشری منتهی شد.
پرسش مهمی که همواره باید در ذهن جامعه و دولت ها باشد آن است که کدام سیاست احتمال جنگ در آینده را کاهش میدهد: امتیازدهی برای جلوگیری از بحران، یا ایجاد بازدارندگی برای جلوگیری از تکرار تهدید؟ تجارب تاریخی از مونیخ تا مسقط نشان می دهد که کسانی که تصور می کنند با امتیاز دادن به دشمن زیاده خواه می توانند مانع دشمنی او شوند و دوستی دریافت کنند، دچار اشتباه سخت شده اند، امری که می تواند به پیامدهای سختی برای کشور منتهی شود.
@asreiranian_ir
اشتباه نخست می تواند حاصل خطای محاسباتی باشد، اما اصرار بر همان سیاست اشتباه، نشانه تحجر سیاسی است. آدمی اگر اشتباه کند، ضربه می خورد و البته تجاربی هم به دست می آورد. اما اگر از این تجارب درس نگیرد، دچار اشتباه سخت می شود و البته ضربه سختی هم خواهد خورد.
سیاست مماشات با دشمن که در پشت مفاهیمی مثل واقع گرایی، عقلانیت، تنش زدایی، صلح طلبی و نظایر آن پنهان می شود، سیاستی است که یکی از مهمترین دستاوردهای تاریخی آن جنگ جهانی دوم بوده است. برای نمونه می توان به فضای سیاسی بریتانیا در سال های قبل از جنگ دوم جهانی رجوع کرد که فضایی بسیار آشنا با با زمانه ما دارد.
در اواخر دهه سی میلادی، چمبرلین، نخست وزیر وقت بریتانیا، و طیفی از روزنامه های مهم و پرنفوذ این کشور به دفاع از سازش و انعطاف در برابر هیتلر پرداختند و مخالفان خود را به جنگ طلبی متهم کردند. اما آنچه به جنگ ویرانگر جهانی دوم انجامید، نه مقاومت در برابر زیاده خواهی هیتلر، که سیاست مماشات و اوج آن در توافق مونیخ بود.
روزنامهنگارانی مانند جی. ال. گاروین، سردبیر آبزرور و از مدافعان سرسخت مماشات، مخالفان این سیاست را به تکرار الگوهای منسوخ سیاست خارجی متهم میکردند. او از کسانی انتقاد میکرد که با تکیه بر اصول خشک و انکار واقعیتهای جدید، عملاً کشور را به سوی فاجعهای دیگر سوق میدهند. بنابراین، طرفداری از مماشات را نه به معنای ضعف، که به معنای عقلانیت در برابر فاجعه جنگ می دانستند. در نگاه آنان، سیاستمداری که از جنگ جلوگیری میکند، مسئولانهتر از سیاستمداری عمل کرده است که صرفاً بر شرافت و مقاومت تأکید دارد.
هم روزنامه آبزرور و هم روزنامه تایمز که از روزنامه های پرنفوذ بریتانیا بودند، فضایی فکری و سیاسی ساختند که در آن مصالحه با آلمان هیتلری نه نشانه ضعف، بلکه جلوهای از واقعگرایی، خرد سیاسی و مسئولیتپذیری در برابر خطر جنگ معرفی میشد. لذا مسأله صرفاً حمایت از یک سیاست خارجی مشخص نبود. بلکه مسأله مهمتر آن بود که به آن اعتبار فکری و اخلاقی میبخشیدند. آنها مخاطبان را وا می داشتند تا جهان را از زاویهای ببینند که در آن، جنگ فاجعهای قابل اجتناب، امتیازدهی راهی برای حفظ صلح و مخالفان مماشات سیاستمدارانی انعطافناپذیر و گرفتار توهم بودند.
مطبوعات حامی مماشات با برجسته کردن هزینههای جنگ، این تصور را تقویت میکردند که مقاومت در برابر خواستههای آلمان الزاماً نشانه قدرت نیست و ممکن است به نابودی کشور بیانجامد. به این ترتیب، پرسش اصلی را از این موضوع که «آیا مطالبات هیتلر مشروع است؟» به این پرسش تغییر می دادند که «آیا ارزش دارد برای جلوگیری از تحقق این مطالبات وارد جنگ شویم؟» این جابهجایی در صورتبندی مسئله اهمیت زیادی دارد، زیرا بهتدریج پذیرش مطالبات متجاوز را به گزینهای عقلانی، و مقاومت در برابر آن را به انتخابی پرهزینه و غیرمسئولانه تبدیل میکرد.
از آنجا که مخاطب چنین روزنامههایی فقط افکار عمومی داخلی نبود. دولتها، دیپلماتها و محافل سیاسی خارجی نیز مواضع این روزنامه را دنبال میکردند. به همین دلیل، این مواضع سازش طلبانه به طرف آلمانی این پیام را می داد که بریتانیا برای پذیرش برخی مطالبات هیتلر آمادگی دارد. امری که موجب گستاخی بیشتر هیتلر می شد.
لذا مطبوعات تسلیم طلب سه پیام را به مخاطبان داخلی و دشمن خارجی منتقل می کردند: جنگ ممکن است تمدن و جامعه ما را نابود کند؛ مذاکره و امتیازدهی نشانه خرد سیاسی است، نه الزاماً ضعف؛ و مقاومت در برابر مطالبات دولت های قدرتمند می تواند ناشی از جمود فکری و ناتوانی در درک شرایط باشد.
وقتی از خطر نابودی تمدن و کشور به سبب جنگ سخن گفته می شود، آنچه هدف قرار گرفته می شود، بالا بردن هزینه مقاومت است. اما مسأله مهم اینجاست که وقتی مقاومت تضعیف شود، جنگ تقویت می شود. از اینروست که سیاست مماشات در برابر هیتلر نه تنها به صلح نیانجامید که به یکی از ویرانگرترین جنگ های تاریخ بشری منتهی شد.
پرسش مهمی که همواره باید در ذهن جامعه و دولت ها باشد آن است که کدام سیاست احتمال جنگ در آینده را کاهش میدهد: امتیازدهی برای جلوگیری از بحران، یا ایجاد بازدارندگی برای جلوگیری از تکرار تهدید؟ تجارب تاریخی از مونیخ تا مسقط نشان می دهد که کسانی که تصور می کنند با امتیاز دادن به دشمن زیاده خواه می توانند مانع دشمنی او شوند و دوستی دریافت کنند، دچار اشتباه سخت شده اند، امری که می تواند به پیامدهای سختی برای کشور منتهی شود.
۴۶۸
۱۳:۲۷
#یادداشت | پیام ایران در کرملین
فصل تازۀ دیپلماسی ایرانی
علیرضا خردمند
با عبور از مدل اسلامآباد و ورود به مرحله جدیدی از تحولات دیپلماتیک، جمهوری اسلامی ایران رویکردی را دنبال میکند که در آن، ضمن حفظ اصل عدم اعتماد به دشمن و پرهیز از مذاکره بدون تضمینهای عملی، مسیرهای متنوع دیپلماسی و تعاملات بینالمللی نیز فعال نگه داشته میشوند.
در این چارچوب، تهران با تأکید بر اینکه مذاکره نباید به ابزاری برای خرید زمان، تحمیل خواستههای یکجانبه یا فراهمکردن زمینه تکرار اقدامات خصمانه تبدیل شود، تحقق شروط اولیه خود را مبنای هرگونه پیشرفت در مسیر دیپلماسی قرار داده است. به بیان دیگر، اینبار ملاک ارزیابی طرف مقابل نه صرفاً اظهارات سیاسی و وعدههای دیپلماتیک و تکیه بر امضاهایی روی کاغذپارههایی بیارزش، بلکه میزان پایبندی عملی او به تعهدات، پذیرش حقوق ایران و فراهمکردن تضمینهای لازم برای جلوگیری از تکرار تجاوز خواهد بود.
در کنار این رویکرد، یکی دیگر از مؤلفههای مهم سیاست خارجی ایران، تقویت روابط با کشورهای اثرگذار در نظام بینالملل، بهویژه چین و روسیه، است. تجربه تحولات اخیر نشان داده است که تأمین منافع ملی را نمیتوان صرفاً به یک مسیر مذاکراتی یا رابطه با یک قدرت خارجی محدود کرد. ازاینرو، توسعه همکاریهای سیاسی، امنیتی، اقتصادی و منطقهای با شرکای راهبردی، بخشی از تلاش ایران برای افزایش ظرفیتهای دیپلماتیک، تقویت قدرت چانهزنی و کاهش آسیبپذیری در برابر فشارهای خارجی به شمار میرود.
در همین چارچوب، سفر دکتر محسن رضایی به مسکو و دیدار او با ولادیمیر پوتین از اهمیت ویژهای برخوردار است. این سفر صرفاً یک ملاقات تشریفاتی یا دوجانبه معمول نبود؛ رضایی بهعنوان نماینده رهبر انقلاب، حامل پیام ایشان برای رئیسجمهور روسیه بود و پوتین نیز سلام متقابل خود را به رهبر جمهوری اسلامی منتقل کرد. این تبادل پیام در سطح عالی، بیانگر اهمیت استمرار ارتباطات سیاسی تهران و مسکو در شرایط حساس منطقهای و بینالمللی است.
در جریان این دیدار، علاوه بر بررسی روابط دوجانبه و تحولات بینالمللی، موضوعات مهمی همچون وضعیت منطقه، پایان جنگ، ترتیبات امنیتی پساجنگ و ضرورت شکلگیری سازوکارهای منطقهای بدون مداخله قدرتهای خارجی مورد بحث و مشورت قرار گرفت. همچنین رضایی از محکومیت حملات آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران از سوی پوتین و اعلام آمادگی رئیسجمهور روسیه برای هرگونه کمک ممکن به پایان جنگ خبر داد. البته این موضع سیاسی را باید از هرگونه تعهد مشخص نظامی یا تضمین امنیتی متمایز دانست.
بُعد دیگر این سفر، پیگیری همکاریهای اقتصادی و زیرساختی میان دو کشور بود. بررسی احداث خط لوله انتقال گاز روسیه به ایران، در کنار تصویب قرارداد اجرایی ساخت راهآهن رشت ـ آستارا با مشارکت روسیه، نشان میدهد که روابط تهران و مسکو صرفاً به رایزنیهای سیاسی و امنیتی محدود نیست و ظرفیتهای اقتصادی و ترانزیتی نیز در دستور کار قرار دارند. این پروژهها، در صورت تحقق، میتوانند به تقویت جایگاه ایران در کریدور بینالمللی شمال ـ جنوب و افزایش پیوندهای اقتصادی منطقهای کمک کنند.
اهمیت این سفر زمانی بیشتر آشکار میشود که آن را در کنار روابط راهبردی ایران با چین و تلاش برای شکلدهی به ترتیبات امنیتی مبتنی بر مشارکت کشورهای منطقه قرار دهیم. در چنین چارچوبی، سیاست خارجی ایران در پی آن است که ضمن جلوگیری از تحمیل اراده قدرتهای متخاصم، از ظرفیت همکاری با شرکای شرقی و کشورهای مستقل برای تأمین امنیت، توسعه اقتصادی و تثبیت جایگاه منطقهای خود بهره بگیرد.
بنابراین، دیپلماسی جدید ایران را میتوان بر دو اصل اساسی استوار دانست: نخست، عدم اعتماد به دشمن و مشروطبودن هرگونه مذاکره به اجرای عملی شروط و تأمین حقوق ملت ایران؛ و دوم، توسعه روابط راهبردی با کشورهایی همچون چین و روسیه و استفاده از ظرفیتهای سیاسی، امنیتی و اقتصادی آنان.
@asreiranian_ir
فصل تازۀ دیپلماسی ایرانی
با عبور از مدل اسلامآباد و ورود به مرحله جدیدی از تحولات دیپلماتیک، جمهوری اسلامی ایران رویکردی را دنبال میکند که در آن، ضمن حفظ اصل عدم اعتماد به دشمن و پرهیز از مذاکره بدون تضمینهای عملی، مسیرهای متنوع دیپلماسی و تعاملات بینالمللی نیز فعال نگه داشته میشوند.
در این چارچوب، تهران با تأکید بر اینکه مذاکره نباید به ابزاری برای خرید زمان، تحمیل خواستههای یکجانبه یا فراهمکردن زمینه تکرار اقدامات خصمانه تبدیل شود، تحقق شروط اولیه خود را مبنای هرگونه پیشرفت در مسیر دیپلماسی قرار داده است. به بیان دیگر، اینبار ملاک ارزیابی طرف مقابل نه صرفاً اظهارات سیاسی و وعدههای دیپلماتیک و تکیه بر امضاهایی روی کاغذپارههایی بیارزش، بلکه میزان پایبندی عملی او به تعهدات، پذیرش حقوق ایران و فراهمکردن تضمینهای لازم برای جلوگیری از تکرار تجاوز خواهد بود.
در کنار این رویکرد، یکی دیگر از مؤلفههای مهم سیاست خارجی ایران، تقویت روابط با کشورهای اثرگذار در نظام بینالملل، بهویژه چین و روسیه، است. تجربه تحولات اخیر نشان داده است که تأمین منافع ملی را نمیتوان صرفاً به یک مسیر مذاکراتی یا رابطه با یک قدرت خارجی محدود کرد. ازاینرو، توسعه همکاریهای سیاسی، امنیتی، اقتصادی و منطقهای با شرکای راهبردی، بخشی از تلاش ایران برای افزایش ظرفیتهای دیپلماتیک، تقویت قدرت چانهزنی و کاهش آسیبپذیری در برابر فشارهای خارجی به شمار میرود.
در همین چارچوب، سفر دکتر محسن رضایی به مسکو و دیدار او با ولادیمیر پوتین از اهمیت ویژهای برخوردار است. این سفر صرفاً یک ملاقات تشریفاتی یا دوجانبه معمول نبود؛ رضایی بهعنوان نماینده رهبر انقلاب، حامل پیام ایشان برای رئیسجمهور روسیه بود و پوتین نیز سلام متقابل خود را به رهبر جمهوری اسلامی منتقل کرد. این تبادل پیام در سطح عالی، بیانگر اهمیت استمرار ارتباطات سیاسی تهران و مسکو در شرایط حساس منطقهای و بینالمللی است.
در جریان این دیدار، علاوه بر بررسی روابط دوجانبه و تحولات بینالمللی، موضوعات مهمی همچون وضعیت منطقه، پایان جنگ، ترتیبات امنیتی پساجنگ و ضرورت شکلگیری سازوکارهای منطقهای بدون مداخله قدرتهای خارجی مورد بحث و مشورت قرار گرفت. همچنین رضایی از محکومیت حملات آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران از سوی پوتین و اعلام آمادگی رئیسجمهور روسیه برای هرگونه کمک ممکن به پایان جنگ خبر داد. البته این موضع سیاسی را باید از هرگونه تعهد مشخص نظامی یا تضمین امنیتی متمایز دانست.
بُعد دیگر این سفر، پیگیری همکاریهای اقتصادی و زیرساختی میان دو کشور بود. بررسی احداث خط لوله انتقال گاز روسیه به ایران، در کنار تصویب قرارداد اجرایی ساخت راهآهن رشت ـ آستارا با مشارکت روسیه، نشان میدهد که روابط تهران و مسکو صرفاً به رایزنیهای سیاسی و امنیتی محدود نیست و ظرفیتهای اقتصادی و ترانزیتی نیز در دستور کار قرار دارند. این پروژهها، در صورت تحقق، میتوانند به تقویت جایگاه ایران در کریدور بینالمللی شمال ـ جنوب و افزایش پیوندهای اقتصادی منطقهای کمک کنند.
اهمیت این سفر زمانی بیشتر آشکار میشود که آن را در کنار روابط راهبردی ایران با چین و تلاش برای شکلدهی به ترتیبات امنیتی مبتنی بر مشارکت کشورهای منطقه قرار دهیم. در چنین چارچوبی، سیاست خارجی ایران در پی آن است که ضمن جلوگیری از تحمیل اراده قدرتهای متخاصم، از ظرفیت همکاری با شرکای شرقی و کشورهای مستقل برای تأمین امنیت، توسعه اقتصادی و تثبیت جایگاه منطقهای خود بهره بگیرد.
بنابراین، دیپلماسی جدید ایران را میتوان بر دو اصل اساسی استوار دانست: نخست، عدم اعتماد به دشمن و مشروطبودن هرگونه مذاکره به اجرای عملی شروط و تأمین حقوق ملت ایران؛ و دوم، توسعه روابط راهبردی با کشورهایی همچون چین و روسیه و استفاده از ظرفیتهای سیاسی، امنیتی و اقتصادی آنان.
۴۹۲
۱۳:۳۲
۷۲۹
۱۴:۳۰
#روزنامه
یکشنبه 17 آبان 1405
هم عهدی تا اهداف والا
روایت رهبر معظم انقلاب از مجموعه نقاط عطف صفآرایی جبهه حق و باطل و گفتگوی سعید جلیلی با مردم شریف ایران
مشاهده نسخه کامل روزنامه درasre-iranian.ir
@asreiranian_ir
۹۲۸
۲۲:۱۵
#گزارش
حجتالاسلام حمید رسایی، نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی، در فایلی صوتی به تبیین ابعاد پرونده قضایی خود، روند اجرای حکم حبس و محدودیتهای اعمالشده بر حقوق قانونی و وظایف نمایندگیاش پرداخت
محروم از حق نمایندگی ملت
رسایی میگوید با وجود مسئولیت قانونی در مجلس، اکنون حتی امکان دسترسی به سامانه الکترونیکی و مشارکت در تصمیمات مجلس را ندارد
متن کامل این گزارش را در سایت بخوانید.asre-iranian.ir
@asreiranian_ir
۱.۵K
۴:۳۰