لوگوی پیام رسان بلهدانلود «بله»
عکس پروفایل نثرین(یک جرعه از جهان داستان)ن
۲۱۳ عضو

نثرین(یک جرعه از جهان داستان)

نثرین (یک جرعه‌ از جهان داستان)باشگاه ادبی‌بانوی فرهنگ
مشاهده در وب بله
۲۸ اسفند ۱۴۰۴
شبی که دیوار کشیدند، همه بی‌خبر بودیم. نیمه شب با صدای گوش‌خراش آژیرها توی شهرمان در شرق برلین، از خواب پریدم. بی‌معطلی از رخت خواب بیرون آمدم. حتما اتفاق وحشتناکی افتاده بود. چرا این قدر زیاد بودند؟با اینکه صبح گرمی بود، دلیل خیسی کف دست‌ها و سرخی صورتم چیز دیگری بود. اولش خیال کردم حمله‌ی هوایی است. این را قبلا از خاطرات پدر و مادرم در جنگ جهانی دوم شنیده بودم. وقتی پرده‌ی اتاقم را کنار می‌زدم، انتظار داشتم چیزهای خیلی بدی را آن بیرون ببینم. اما وقتی که چشمم به بیرون افتاد، قلبم آمد توی دهانم. آنچه می‌دیدم حتی در بدترین حالت هم برایم قابل تصور نبود. یکشنبه بود. ۱۳ آگوست ۱۹۶۱. روزی که قرار بود تا آخر عمر در خاطرم بماند. وقتی خواب بودیم، دورمان حصار کشیده بودند.
undefined یک شب فاصلهundefined<img style=" />undefinedجنیفر ای. نیلسن، ترجمه عادله قلی پور
undefined۱

۴۰۵

۱۳:۱۳

۹ خرداد
لب‌هاش بوی خاک می‌داد، موهاش بوی خاک می‌داد و تنش بوی خاک می‌داد. انگار خاک بود و در آن تاریکی احساس می‌کردم مرده‌ام و خاک مطبوع همه‌ی اندامم را پوشانده است. بی آن‌که بتوانم یا بخواهم که تکان بخورم، تسلیم آن خاکی شدم که انگار از وجود خودم بود، بارها در آن مرده بودم، کوزه‌گری مرا ساخته بود و در من روح دمیده بود، با خاکی باران‌خورده و دلچسب. من چقدر او را می‌شناختم؟ شاید هزار سال. و چرا برای داشتن او باید به زمین و زمان التماس می‌کردم؟
undefined سال بلواundefined<img style=" />undefinedعباس معروفی

نثرین، جرعه‌ای از جهان داستانhttps://ble.ir/nasrin_bano
undefined۷

۲۵۲

۶:۲۹

۲۰ تیر
وقتی بمباران تمام شد، دود غلیظی اطراف ما را فراگرفت. چند قدم جلو رفتم و دیدم تکه های بمب گودالی را که در آن پنهان شده بودم، پوشانده. باورم نمی‌شد ولی خوب از خطر جسته بودم. سرنوشت من، کشته شدن در این محل نبود. در کجا نوشته شده که من میمیرم؟

undefined کتاب زندگی، جنگ و دیگر هیچundefined<img style=" />undefinedاوریانا فالاچی

نثرین، جرعه‌ای از جهان داستانhttps://ble.ir/nasrin_bano
undefined۶

۲۰۰

۷:۵۱

۲۴ تیر
ویتنامی‌ها با وجود اینکه همدیگر را می‌کشند ولی از هم متنفر نیستند، آن‌ها از ما متنفر هستند چون این ما هستیم که وادارشان کرده‌ایم همدیگر را بکشند، آن هم به نام یک تمدن. چون این تمدن بمب‌های بزرگتری می‌سازد، چون برنج‌زارهایشان را تصرف کردهایم، چون وجدانشان را فاسد کرده‌ایم: شمال برای تو، جنوب برای من. بدون آنکه متوجه باشیم که همان بادی که بر شمال می‌وزد، بر جنوب هم می‌وزد و به همان نسبت بر رؤیاهایشان.
undefined کتاب زندگی، جنگ و دیگر هیچundefined<img style=" />undefinedاوریانا فالاچی

نثرین، جرعه‌ای از جهان داستانhttps://ble.ir/nasrin_bano
undefined۷

۱۹۸

۲۱:۰۸

۱۰ مرداد
خیلی سخت بود جدا شدن از زندگی‌ای که تا قبل از جنگ جریان داشت. نه فقط قلب، که کل بدن آدم مقاومت و مخالفت می‌کرد. یادم می‌آید، خوشحال و خندان با کفش‌هایی که خریدم از مغازه بیرون پریدم.سرشار از زندگی بودم. درحالی‌که همه ‌جا پُر از دود بود و صدای بمب... من توی جنگ بودم، اما نمی‌خواستم راجع به جنگ فکر کنم. درحالی‌که دور و برم بمب بیداد می‌کرد...
undefinedکتاب جنگ چهره زنانه ندارد undefined<img style=" />undefinedسوتلانا آلکسیویچ

نثرین، جرعه‌ای از جهان داستانhttps://ble.ir/nasrin_bano
undefined۷

۱۷۴

۱:۳۷

۷ شهریور
گره به ابروی ساره افتاده است. معلوم است از خونسردی محمدحسین لجش گرفته. تصمیم می‌گیرد ادامه ندهد که روزشان خراب نشود. عینک را دوباره روی سرش می‌گذارد و کف دست‌هایش را گِرد می‌کند دور لیوان چای و گرما می‌خزد در جانش. لیوان میان برکه‌ی صورتی غرق می‌شود. نگاه محمدحسین هم روی چین‌های توری صورتی دور مچش مانده است.
undefinedکتاب به‌ نام یحیی(عاشقانه‌ای از مردم ایران تقدیم به اهالی مقاومت ) undefined زینب عرفانیان
نثرین، جرعه‌ای از جهان داستانhttps://ble.ir/nasrin_bano
undefined۶

۱۵۳

۱:۵۵

۸ مهر
زمستون، وقتی که لنین گراد بدون سوخت مونده بود، ما رو به یکی از مناطق شهر فرستادن تا خونه‌های چوبی رو خراب کنیم. سخت‌ترین لحظه، لحظه‌ای بود که نزدیک خونه می‌شدی... یه خونه‌ی خوب و زیبا، احتمالا سکنه‌ش مُرده بودن. این رو می‌شد از ظروفی که روی میزها مونده بود فهمید و حس کرد.گاهی شاید نیم ساعت کسی نمی‌تونست دست به کار بشه. تصورش رو بکنید! همه ایستاده بودن و انتظار چیزی رو می‌کشیدن. فقط زمانی که فرمانده می‌اومد و ضربه‌ی اول رو می‌زد،شروع می‌کردیم به تخریب.
undefinedکتاب جنگ چهره زنانه نداردundefined سوتلانا آلکسیویچ
undefined۲
undefined۲

۱۲۶

۵:۱۰

۱۸ مهر
یکی از اولین چیزهایی که در این سفر توجه‌م را جلب کرد، تأثیر فیلم‌های هالیوود بر رسانه‌هایمان بود، و در نتیجه بر شیوه‌ی تفکرمان. بازتاب این انقلاب‌ها در روزنامه‌ها و تلویزیون خیلی هیجان‌انگیز به نظر می‌رسید: سیم‌های خاردار قطع‌شده، دریاهایی از شمع‌های روشن، توده‌های مردم که در خیابان‌ها شعار می‌دادند، همدیگر را محکم در آغوش می‌گرفتند و اشک شادی می‌ریختند، و مردمی که تکه‌هایی از دیوار برلین را با قلم و تیشه می‌کندند. یک کارگردان مشهور هالیوودی زمانی گفته بود فیلم مثل خودِ زندگی است که قسمت‌های خسته‌کننده‌اش را بریده باشند. متوجه شدم که حرف او دقیقا درست است. قسمت‌های خسته‌کننده‌ی انقلاب‌ها، کفِ اتاق‌های مونتاژِ استودیوهای تلویزیونی سراسر دنیا ریخته بود. آنچه مردم دنیا دیده بودند و شنیده بودند فقط پرشورترین و نمادین‌ترین صحنه‌های این انقلاب‌ها بود. این‌ها همه حقیقت داشت، اما تمام حقیقت هم نبود. زندگی بیشترش مسائل جزئی و پیش‌پاافتاده است.

undefinedکمونیسم رفت، ما ماندیم و حتی خندیدیمundefinedاسلاونکا دراکولیچ
undefined۲

۱۱۳

۴:۵۲

۱۰ آبان
یک روز بعد از نماز صبح و زیارت عاشورا کسی یادداشتی به علی آقا داد. علی یادداشت را خواند و باز چشم گرداند تا آن کسی که از او شکایت شده بود پیدا کند. کسی که نامه را داده بود نه اسم خودش را آورده بود و نه اسم کسی را که از او شاکی بود.فقط نوشته بود: «علی آقا، این برادران شورش را درآورده‌اند. نصفه شب‌ها هنگام خواندن نمازشب، نور چراغ قوه را روی صورت دیگران می‌اندازند.»علی فهمیده بود که سرنخ این شیطنت‌ها به من می‌رسد. تردید نداشت.بعد از صبحگاه دوباره احضارم کرد و گفتم حتما باز رو ترش می‌کند و حرف سردی می‌زند و سعی کردم حاضرجوابی نکنم. حدس علی درست بود. همه‌ی شیطنت‌ها کار من بود. شبانه می‌رفتم روی صورت بچه‌ها که در تاریکی صورتشان را با چفیه و پتو یا کلاه پوشانده بودند؛ نور می‌انداختم و هنگامی که نماز شب می‌خواندند می‌گفتم که من را هم جزء چهل نفر دعا کنید.علی متن نامه‌ی آن بنده خدا را دوباره خواند، اما عصبی که نشد هیچ، خنده‌اش هم گرفت و گفت: «کارنامه‌ی درخشانی داری خوش‌لفظ. کتاب شیرین‌کاری‌های تو یک مقدمه می‌خواهد. این هم مقدمه‌اش. اگر روزی خاطرات جنگت را نوشتی، این نامه را جای مقدمه‌ی آن بگذار. خیلی خواندنی خواهد شد.»

undefined برشی از کتاب وقتی مهتاب گم شدخاطرات علی خوش لفظ undefined حمید حسام
undefined۴

۸۰

۵:۰۸

۲۷ آبان
وقتی برای برگشتن جمع ‌شدیم، محمد بخشی نبود. بخشی، یکی از شوخ‌ترین بچه‌های گردان بود. ناگهان دیدیم دو نفر از بچه‌های حمل مجروح، درحالی که یک غواص روی برانکارد آه و ناله می‌کند، به سمت ما می‌آیند. رنگ حسن شاد، فرمانده‌ی گروهانِ غفار، پرید. بخشی بود. برانکاردشان جلوی ما که رسید، بخشی، سر امدادگر فریاد کشید: «نگه دار!» بعد جلوی چشمان بهت زده‌ی دو امدادگر پرید پایین و گفت: «قربون دستتون! چقدر می‌شه؟» و زد زیر خنده و پرید داخل ماشین و بین بچه‌ها گم شد! به هر زحمتی بود، امدادگرها را راضی کردیم که بروند. بخشی، چند چتر منوّر از داخل لباس غواصی‌اش درآورد و گفت: «ببخشید؛ رفتم دنبال چتر منوّر! چون دیر شده بود، مجبور شدم با تاکسی تلفنی بیایم! چترها را هم می‌خواهم بفرستم برای خواهر کوچکم.»

undefined برشی از کتاب حماسه یاسینundefined سیدمحمد انجوی‌نژاد
undefined۲

۳۴

۱۹:۵۰