۸بازارسال شده از
معمای جنگ و صلح؛ چرا کنترل تنگه هرمز تنها راه بازدارندگی است؟" />مهندس صابر میرزایی#️⃣#یادداشت بنبست راهبردی دشمن در میدان نبردبررسی صحنه نشان میدهد که دشمن در یک بنبست گرفتار شده و راهبرد مشخصی برای ادامه یا چگونگی پایان جنگ ندارد. تداوم این وضعیت بدون رسیدن به نتیجه، پرهزینه است و دشمن امید دارد که طولانی شدن تقابل، منجر به فرسودگی ایران شود. اما واقعیت این است که ادامه جنگ برای خود آمریکاییها نیز کاهش اعتبار بینالمللی، افول هژمونی و مشکلات بغرنج اقتصادی را در پی خواهد داشت. چرا ایران آتشبس موقت و صلح شکننده را نمیپذیرد؟از نگاه ایران، «آتشبس موقت» صرفاً دادن فرصت تجدید قوا به دشمن است و «صلح شکننده» نیز امکان توسعه اقتصادی را سلب میکند. ایران خواهان «تعادل پایدار» است، اما چون آمریکا و رژیم صهیونیستی به تعهدات خود پایبند نیستند، صرفِ امضای یک قرارداد روی کاغذ، صلح نمیآورد. شرط تحقق تعادل پایدار چیست؟با بیاعتباری قراردادها، امکان تحقق تعادل پایدار تنها منوط به ایجاد شرایطی است که دو طرف به «برابری و موازنه» برسند؛ یعنی بازدارندگی باید به گونهای ایجاد شود که تعرض و حمله مجدد، برای دشمن بسیار پرهزینه تمام شود. در حالت ایدهآل، برای جلوگیری از جنگ بعدی، آمریکا و متحدانش باید خسارت جنگ را بپردازند و مجرمین را تحویل دهند، اما از آنجا که این امر بعید به نظر میرسد، ایران ناچار است ابزار موازنه قدرت را خودش به دست بیاورد. تنگه هرمز؛ اهرم تضمینکننده و ابزار اعمال ارادهچرا کنترل تنگه هرمز تنها تضمین واقعی برای ایران است؟۱. جبران خسارت متقابل: وقتی دشمن غرامت نمیدهد، کنترل این شریان حیاتی به ایران اجازه میدهد در صورت هرگونه تعدی، مستقیماً خسارت خود را از منافع آمریکا جبران کند. ۲. سپر تجاری: این اهرم فشار، مانع از آن میشود که آمریکا بتواند علیه ناوگان تجاری ایران ماجراجویی کند یا مسیر تجارت کشور را ببندد.۳. تغییر معادلات منطقه: ایران با استفاده از این ابزار میتواند کشورهای منطقه را با خود همسو کرده و آمریکا را به خروج از منطقه وادار کند. در همین راستا، پیام ایران صریح است: هرگونه همکاری نظامی با آمریکا و اسرائیل، تهدید تلقی شده و هدف قرار میگیرد.در یک کلام، تسلط بر هرمز «پیروزی باشکوهی» است که اقتدار و ثروت هنگفتی به همراه میآورد و بازدارندگی واقعی ایجاد میکند.
نتیجهگیری و چشمانداز پایان جنگ؛ فرار به جای امتیاز دادن!در این نبرد ارادهها، ایران استراتژی «جنگ صبورانه» را انتخاب کرده است. اما در طرف مقابل، پذیرش شکست برای آمریکاییها غیرقابلقبول است. انتظار میرود آنها برای شکستن این بنبست حتی دست به «حمله زمینی» بزنند؛ اما پس از مواجهه با سد دفاعی ایران، از گزینههای نظامی کاملاً مأیوس خواهند شد.نکته کلیدی اینجاست: حتی پس از این ناکامی، آمریکا حاضر نیست پای میز مذاکره به ایران «امتیاز رسمی» بدهد. برای سیاستمداران آمریکایی، «عقبنشینی کامل از منطقه» بسیار گواراتر و سادهتر از دادن امتیاز در یک قرارداد رسمی است!بنابراین، محتملترین سناریوی پایان جنگ، خروج آمریکا از منطقه است؛ خروجی که با دو عامل تسریع میشود: ناکامی در میدان نظامی (از جمله حمله زمینی) و ترس از یک کابوس بزرگتر به نام «فروپاشی اقتصادی»! مرکز گام | @gamcenter_irبسم الله الرحمن الرحیم
تفکیک «تصمیم» از «نظر» ولی امر مسلمین؛ رهنمودهای این بحث برای پایان جنگ (فهم ولی فقیه ۲)
این نوشته به یک بحث رایج در میان همسنگران عزیزم، خواهد پرداخت. برای دقت بیشتر ابتدا سه دیدگاه موجود، سپس مثالهایی در سیره عملی رهبر شهیدمان و در انتها، رهنمود این بحث برای وضعیت کنونی مطرح خواهد شد.
دیدگاه های موجود در نسبت با تصمیمات امام شهیدمان را میتوان در سه دسته عنوان کرد:
۱. دیدگاه اول؛ بدبینانه
«آقا مظلوم و غریب هستند. دست ایشان بسته هست و مجبور میشوند. برخی نمیگذارند و...» این دیدگاه هنگام کنش معمولاً به وحدت شکنی منجر میشود.
۲. دیدگاه دوم؛ خوشبینانه
« آقا فرمانده کل قوا و رهبر نظام هستند. تصمیمات شعام و سران قوا و... هم باید ایشان تأیید کنند پس هیچ مشکلی نیست و خیال مان راحت است که همه تصمیمات مورد تایید ایشان است. و...»این دیدگاه معمولاً به این نظر میرسد که همه چیز عالی است و هیچ اختلافی وجود ندارد بنابراین هنگام کنش به انفعال منجر میشود.
۳. دیدگاه سوم؛ واقعبینانه
امام شهیدمان با حفظ چارچوبها، جهت گیری کلی نظام و خطوط قرمز و نیز در نظرگرفتن شرایط مخصوصاً نظر مسئولین و نهادهای حاکمیتی مرتبط و احترام واقعی و عملی به تشکیلات و ساختار نظام، همچنین فهم و آمادگی مردم و نخبگان، تصمیمگیری میکردند. اساساً در مردم سالاری دینی سبک تصمیم گیری رهبری این چنین است.پس ممکن است میان نظر و تصمیم انطباق کامل یا شکاف البته داخل چهارچوب باشد.
چند مثال
ابتدا یک مثال بسیار ساده؛ تنفیذ ریاست جمهوری که یک تصمیم است و به معنای تأیید و امضای ریاست جمهوری فردی است که مردم به ایشان رأی داده اند الزاماً به این معنا نیست که ولی امر مسلمین به آن فرد رأی داده باشند.مثال دوم برجام است که امام شهیدمان با سردمداران آن، اختلاف اصولی و راهبردی داشتند. یعنی نگاه به درون کشور و نیز بدبینی و عدم اعتماد به دشمن. اما پس از تبیین و تذکرات مکرر به مسئولین و مردم، برای مذاکره اجازه دادند در حالی که فرمودند «تجربه ای خواهدشد». پس از آن هم از برجام به عنوان «خسارت محض» و از دولت مربوطه به عنوان «مایه عبرت» یاد کردند. اما به هر حال تصمیمی گرفتند در حالی که نظرشان چیز دیگری بود. این نظر مخالف در پاسخ به طرح بحثی در دیدار دانشجویی هم تصریح شد.مثال دیگر، حمایت قاطع ایشان از تصمیم سران قوا مبنی بر افزایش قیمت بنزین در آبان ۹۸ است در حالیکه صریحاً فرموند نظری ندارم. به عنوان نمونه آخر، مذاکرات دور اخیر ایران با آمریکا که امام شهیدمان در دیدار ۲۹بهمن ۱۴۰۴ با مردم تبریز صراحتاً فرمودند «...واقعاً جای مذاکره نیست حالا اگر بناست مذاکره کنند...» همچنین در یک مهر همان سال یعنی میان دو جنگ هم بیانی مطلق داشته و فرموده بودند که مذاکره با آمریکا «بن بست محض» و «ضرر محض» است و «هیچ فایده ای برای ما ندارد». اما به هر حال اجازه مذاکره را یکبار دیگر نیز دادند.
رهنمود بحث برای پایان جنگ و وظیفه ما:بنابراین لازم است شرایط موجود اعم از ادراک مردم، نخبگان و مسئولین را تا حد ممکن به سمت و سویی سوق دهیم که به آنچه مدنظر رهبر معظم انقلاب است نزدیک تر باشد. یعنی بهترین تصمیمی که ممکن است اتخاذ شود نه اینکه نظاره گر آن باشیم تا شرایط مختلف، موجبات تصمیمی در سطح پایین تر و دورتر نسبت به آرمان را ایجاد کند.همچنین باید در تحلیل بسیار دقیق و زیرک باشیم. یعنی موافقت، تأیید، اجازه، حمایت یا همان تصمیم رهبری برای انجام کاری را لزوماً با آنچه مدنظر خودشان است؛ مساوی نپنداریم.و نیز آن زمان که احتمال عقلایی بروز چنین شکافی در تصمیم گیری آتی رهبری را دادیم یا حتی پس از تصمیم؛ آگاه باشیم که جایگاه جهاد تبیین بسیار مهمتر خواهدبود. در واقع به میزانی که این شکاف بیشتر باشد تبیین مهمتر است. چرا که این شکاف نشانگر آن است که ولی امر مسلمین به دلیل زمینه های موجود از تصمیم سطح بالاتر و نزدیکتر به آرمان به تصمیمی در سطح پایینتر بسنده کرده اند که مدنظرشان نبوده است. ما با کنش های مؤثر خود حتی المقدور نباید اجازه دهیم که تصمیمات دورتر با آرمان، به بهترین تصمیم ممکن در شرایط موجود تبدیل شود بنابراین زمینه سازی ما به انحاء مختلف، در اخذ تصمیم بهتر برای پایان یافتن جنگ و تثبیت امتیازات بلندمدت برای کشور بسیار مؤثر است.
️لازم به تذکر است که این جهاد تبیین و کنش لازم، نه منافاتی با اطاعت بی چون و چرا از امر رهبری داشته و نه منافاتی با وحدتبلکه باید تحلیل و تلاشی تمیز و حساب شده و به دور از تفرقه افکنی باشد برای سوق دادن جامعه و آمادگی شرایط به منظور نزدیک شدن به تصمیم بهتر و آنچه مدنظر ولی امر مسلمین است. و بازهم در نهایت: «لطف آنچه تو اندیشی و حکم آنچه تو فرمایی»
مصطفی عباسی@newandishe
تفکیک «تصمیم» از «نظر» ولی امر مسلمین؛ رهنمودهای این بحث برای پایان جنگ (فهم ولی فقیه ۲)
این نوشته به یک بحث رایج در میان همسنگران عزیزم، خواهد پرداخت. برای دقت بیشتر ابتدا سه دیدگاه موجود، سپس مثالهایی در سیره عملی رهبر شهیدمان و در انتها، رهنمود این بحث برای وضعیت کنونی مطرح خواهد شد.
دیدگاه های موجود در نسبت با تصمیمات امام شهیدمان را میتوان در سه دسته عنوان کرد:۱. دیدگاه اول؛ بدبینانه
«آقا مظلوم و غریب هستند. دست ایشان بسته هست و مجبور میشوند. برخی نمیگذارند و...» این دیدگاه هنگام کنش معمولاً به وحدت شکنی منجر میشود.
۲. دیدگاه دوم؛ خوشبینانه
« آقا فرمانده کل قوا و رهبر نظام هستند. تصمیمات شعام و سران قوا و... هم باید ایشان تأیید کنند پس هیچ مشکلی نیست و خیال مان راحت است که همه تصمیمات مورد تایید ایشان است. و...»این دیدگاه معمولاً به این نظر میرسد که همه چیز عالی است و هیچ اختلافی وجود ندارد بنابراین هنگام کنش به انفعال منجر میشود.
۳. دیدگاه سوم؛ واقعبینانه
امام شهیدمان با حفظ چارچوبها، جهت گیری کلی نظام و خطوط قرمز و نیز در نظرگرفتن شرایط مخصوصاً نظر مسئولین و نهادهای حاکمیتی مرتبط و احترام واقعی و عملی به تشکیلات و ساختار نظام، همچنین فهم و آمادگی مردم و نخبگان، تصمیمگیری میکردند. اساساً در مردم سالاری دینی سبک تصمیم گیری رهبری این چنین است.پس ممکن است میان نظر و تصمیم انطباق کامل یا شکاف البته داخل چهارچوب باشد.
چند مثالابتدا یک مثال بسیار ساده؛ تنفیذ ریاست جمهوری که یک تصمیم است و به معنای تأیید و امضای ریاست جمهوری فردی است که مردم به ایشان رأی داده اند الزاماً به این معنا نیست که ولی امر مسلمین به آن فرد رأی داده باشند.مثال دوم برجام است که امام شهیدمان با سردمداران آن، اختلاف اصولی و راهبردی داشتند. یعنی نگاه به درون کشور و نیز بدبینی و عدم اعتماد به دشمن. اما پس از تبیین و تذکرات مکرر به مسئولین و مردم، برای مذاکره اجازه دادند در حالی که فرمودند «تجربه ای خواهدشد». پس از آن هم از برجام به عنوان «خسارت محض» و از دولت مربوطه به عنوان «مایه عبرت» یاد کردند. اما به هر حال تصمیمی گرفتند در حالی که نظرشان چیز دیگری بود. این نظر مخالف در پاسخ به طرح بحثی در دیدار دانشجویی هم تصریح شد.مثال دیگر، حمایت قاطع ایشان از تصمیم سران قوا مبنی بر افزایش قیمت بنزین در آبان ۹۸ است در حالیکه صریحاً فرموند نظری ندارم. به عنوان نمونه آخر، مذاکرات دور اخیر ایران با آمریکا که امام شهیدمان در دیدار ۲۹بهمن ۱۴۰۴ با مردم تبریز صراحتاً فرمودند «...واقعاً جای مذاکره نیست حالا اگر بناست مذاکره کنند...» همچنین در یک مهر همان سال یعنی میان دو جنگ هم بیانی مطلق داشته و فرموده بودند که مذاکره با آمریکا «بن بست محض» و «ضرر محض» است و «هیچ فایده ای برای ما ندارد». اما به هر حال اجازه مذاکره را یکبار دیگر نیز دادند. رهنمود بحث برای پایان جنگ و وظیفه ما:بنابراین لازم است شرایط موجود اعم از ادراک مردم، نخبگان و مسئولین را تا حد ممکن به سمت و سویی سوق دهیم که به آنچه مدنظر رهبر معظم انقلاب است نزدیک تر باشد. یعنی بهترین تصمیمی که ممکن است اتخاذ شود نه اینکه نظاره گر آن باشیم تا شرایط مختلف، موجبات تصمیمی در سطح پایین تر و دورتر نسبت به آرمان را ایجاد کند.همچنین باید در تحلیل بسیار دقیق و زیرک باشیم. یعنی موافقت، تأیید، اجازه، حمایت یا همان تصمیم رهبری برای انجام کاری را لزوماً با آنچه مدنظر خودشان است؛ مساوی نپنداریم.و نیز آن زمان که احتمال عقلایی بروز چنین شکافی در تصمیم گیری آتی رهبری را دادیم یا حتی پس از تصمیم؛ آگاه باشیم که جایگاه جهاد تبیین بسیار مهمتر خواهدبود. در واقع به میزانی که این شکاف بیشتر باشد تبیین مهمتر است. چرا که این شکاف نشانگر آن است که ولی امر مسلمین به دلیل زمینه های موجود از تصمیم سطح بالاتر و نزدیکتر به آرمان به تصمیمی در سطح پایینتر بسنده کرده اند که مدنظرشان نبوده است. ما با کنش های مؤثر خود حتی المقدور نباید اجازه دهیم که تصمیمات دورتر با آرمان، به بهترین تصمیم ممکن در شرایط موجود تبدیل شود بنابراین زمینه سازی ما به انحاء مختلف، در اخذ تصمیم بهتر برای پایان یافتن جنگ و تثبیت امتیازات بلندمدت برای کشور بسیار مؤثر است.️لازم به تذکر است که این جهاد تبیین و کنش لازم، نه منافاتی با اطاعت بی چون و چرا از امر رهبری داشته و نه منافاتی با وحدتبلکه باید تحلیل و تلاشی تمیز و حساب شده و به دور از تفرقه افکنی باشد برای سوق دادن جامعه و آمادگی شرایط به منظور نزدیک شدن به تصمیم بهتر و آنچه مدنظر ولی امر مسلمین است. و بازهم در نهایت: «لطف آنچه تو اندیشی و حکم آنچه تو فرمایی» مصطفی عباسی@newandishe۴«صرفاً مبنای مذاکره» پس؛ اندکی صبر باید ...
نفسِ قرارگرفتن شروط ایران به عنوان مبنای مذاکره آن هم بعد از دست برتر ما در میدان و نیز چندین بار عقب نشینیِ صریح دشمن آمریکایی، حتماً اتفاق مثبتی است. همچنین در درجه بعدی محتوای این شروط که بسیار خوب و تقریباً حداکثری است.
اما؛ باید توجه داشته باشیم که برای قضاوت نهایی واقعاً زود است و نباید شتابزده و هیجانی به صورت بسیار مثبت یا بسیار منفی قضاوت کنیم. چرا که شروط ایران، هنوز محقق و تثبیت نشده است بلکه صرفاً مبنای مذاکره قرار گرفته است.
روزهای آینده و همچنین نتیجه دقیق مذاکرات مشخص خواهد کرد که در عمل و روی زمین چه اتفاقی خواهد افتاد و چه مواردی تثبیت قطعی خواهد شد. برای این مدت دو هفته ای شاید راستی آزمایی همین شروط از جمله مهمترین آنها یعنی مدیریت تنگه و کسب درآمد واقعی از آن و نیز عدم تجاوز رژیم صهیونیستی به حزب الله نشانگرهایی بسیار مهم هستند که تا حد قابل توجهی ادامه مسیر تثبیت واقعی شروط ایران را نمایان میکند. این امر، نیازمند رصد و تحلیل دقیق ماست. به عنوان مثال یکی از اتفاقات سریع و مهم روی زمین تا همین الآن، واکنش جدی بازار انرژی است که قیمت نفت را به نفع امریکا کرده است. واقعیات دیگری برای دوطرف در روزهای آینده رخ خواهد داد. البته باید توجه شود که برخی از واقعیات نظامی دو طرف هم از ما پوشیده است.
بنابراین در شرایطی که هنوز جنگ در جریان است و به عبارتی اتفاقات پایدار و تعیین کننده ای رخ نداده است؛ حفظ وحدت و نیز حضور در میدان و همه کارهایی که در این ۴۰ روز گذشته انجام دادیم نه تنها لازم است بلکه شدت و وسعت آنها تا تحقق و تثبیت حق جمهوری اسلامی ایران باید به صورت جدی دستور کار همه ما باشد.
مصطفی عباسی@newandishe
نفسِ قرارگرفتن شروط ایران به عنوان مبنای مذاکره آن هم بعد از دست برتر ما در میدان و نیز چندین بار عقب نشینیِ صریح دشمن آمریکایی، حتماً اتفاق مثبتی است. همچنین در درجه بعدی محتوای این شروط که بسیار خوب و تقریباً حداکثری است. اما؛ باید توجه داشته باشیم که برای قضاوت نهایی واقعاً زود است و نباید شتابزده و هیجانی به صورت بسیار مثبت یا بسیار منفی قضاوت کنیم. چرا که شروط ایران، هنوز محقق و تثبیت نشده است بلکه صرفاً مبنای مذاکره قرار گرفته است.روزهای آینده و همچنین نتیجه دقیق مذاکرات مشخص خواهد کرد که در عمل و روی زمین چه اتفاقی خواهد افتاد و چه مواردی تثبیت قطعی خواهد شد. برای این مدت دو هفته ای شاید راستی آزمایی همین شروط از جمله مهمترین آنها یعنی مدیریت تنگه و کسب درآمد واقعی از آن و نیز عدم تجاوز رژیم صهیونیستی به حزب الله نشانگرهایی بسیار مهم هستند که تا حد قابل توجهی ادامه مسیر تثبیت واقعی شروط ایران را نمایان میکند. این امر، نیازمند رصد و تحلیل دقیق ماست. به عنوان مثال یکی از اتفاقات سریع و مهم روی زمین تا همین الآن، واکنش جدی بازار انرژی است که قیمت نفت را به نفع امریکا کرده است. واقعیات دیگری برای دوطرف در روزهای آینده رخ خواهد داد. البته باید توجه شود که برخی از واقعیات نظامی دو طرف هم از ما پوشیده است. بنابراین در شرایطی که هنوز جنگ در جریان است و به عبارتی اتفاقات پایدار و تعیین کننده ای رخ نداده است؛ حفظ وحدت و نیز حضور در میدان و همه کارهایی که در این ۴۰ روز گذشته انجام دادیم نه تنها لازم است بلکه شدت و وسعت آنها تا تحقق و تثبیت حق جمهوری اسلامی ایران باید به صورت جدی دستور کار همه ما باشد. مصطفی عباسی@newandishe۱۳۲ پافشاری بر حقوق ایران به نفع ملت؛لزوم گفتگوی صریح با مردم
#یادداشت هرچند قاطبه مردم ایران در این جنگ اخیر بسیار خوش درخشیدند و حماسه ای شگفت انگیز خلق کردند، اما ممکن است تعداد اندکی از افراد جامعه یا برخی کارشناسان، پس از چشیدن طعم زندگی بدون جنگ برای مدتی موقت یا فرسایشی و طولانی شدن جنگ خصوصاً به دلیل آنکه طرف ایرانی زیر بار تحمیل طرف امریکایی نرفته است؛ فکری به ذهن شان خطور کند که دلیل این همه اصرار و پافشاری هیئت مذاکره کننده ایرانی بر موارد اختلافی از جمله مدیریت تنگه هرمز توسط ایران و حق غنی سازی چیست؟ و آیا بهتر نیست و به عبارتی دیگر نمی صرفد که ما از این اصرار دست کشیم و در عوض صلح رقم خورده و زندگی بدون جنگ شروع شود؟در پاسخ به این شبهه، سوای دلایل دیگر حداقل دو پاسخ از منظر اقتصادی میتوان بیان کرد:
۱. اولاً؛ شاید پیش پا افتاده ترین استدلالی که میتوان برای اصرار ایران در پرداخت غرامت توسط دشمن و تحقق حقوق ملت، برای عامه مردم مطرح کرد که البته مدیریت تنگه هم به این مسئله گره خورده است آن است که در صورت عدم مدیریت تنگه توسط ایران و عدم دریافت خسارات و غرامت ها؛ در درجه اول فشار اقتصادی و هزینه های مرتبط با بازسازی زیرساختها، صنایع مختلف، منازل مسکونی و سایر خسارات جنگ بر خود مردم تحمیل خواهد شد. جبران خسارات میلیارد دلاری ناشی از جنگ اخیر اگر از طریق ترکیب میدان و دیپلماسی حاصل نشود ناچاراً با فشار به اقتصاد داخلی کشور ممکن خواهد بود که یکی از پیامدهای آن میتواند ایجاد یک تورم بزرگ در کشور باشد که بر عامه مردم فشار قابل توجهی تحمیل کند. ۲. ثانیاً؛ صلح با شرایط مذکور احتمالاً سهل الوصول هم هست و چند صباحی زندگی بدون جنگی خواهیم داشت اما مطمئناً خیلی نخواهد گذشت که دشمن تک تک خواسته های نامشروع خود را از این طریق یعنی تهدید و جنگ و سپس میز مذاکره مطرح خواهد کرد و گام به گام مؤلفه های قدرت ایران را از بین خواهد برد. چرا که اینگونه صلح یعنی دست کشیدن از حقوق قطعی ملت و نیز نابودشدن مؤلفه های قدرت از جمله مؤلفه های اقتصادی که به معنای آغازی برای تضعیف تدریجی ایران است. پیشنهاد: هرچند این شبهه به گفتمان عمومی جامعه تبدیل نشده است ولی هر از چندگاه چه در اجتماع و چه در میان برخی کارشناسان زمزمه هایی مبنی بر آن به گوش می رسد. بنابراین در زمان مناسب که خطر گسترش این شبهه بیشتر شد نیاز است خیلی صریح و شفاف، مسئولین محترم دولتی مانند معاون اول و شخص رئیس جمهور با مردم ایران در مورد این موضوع و دلیل پافشاری ایران حتی از جنبه اقتصادی و معیشتی گفتگو کرده و افرادی که، چنین شبهه ای را در سر می پرورانند خصوصاً آنگه بخواهند با گفتن یا نوشتن در رسانه ها، مروج این دیداگاه باشند، را به اندکی صبر و دوراندیشی بیشتر و تأمل در مورد منافع بلندمدت ملت و کشور دعوت کرد. هرچند که این بیان باید با ظرافت و دقت بسیار بالا بوده و موجب نگرانی های بیش از حد در مورد آینده کشور نباشد. حسن ختام: چه خوش فرمود رهبر شهیدمان رضوان الله تعالی علیه که «مقاومت هزینه دارد، سازش هم هزینه دارد؛ اما هزینه سازش بیشتر از هزینه مقاومت است» مصطفی عباسی@newandishe۶ کاربرد و اهمیت یکی از اصول مذاکرات از منظر رهبر شهید انقلاب برای مذاکرات آینده (فهم ولی فقیه ۳)
#یادداشت
یکی از مهمترین شروطی که قبل از مذاکرات میتواند از سوی ایران برای مذاکره ای بهتر مطرح شود و سهل الوصول تر از بقیه شروط هم به نظر میرسد این است که رئیس جمهور امریکا و مسئولین ارشد آن، ابتدا از هرگونه تهدید از جمله مشخص کردن ضرب الاجل برای بمباران ایران، دست بردارند.
چرا این شرط، قبل از شروع مذاکرات مهم است؟پذیرش انجام مذاکره بین هر دوطرفی (چه ایران و امریکا و چه کشورهای دیگر)؛ زمانی که یک طرف مستمراً در حال تهدید و حتی توهین کردن است این پیام را به او مخابره میکند که گویی تهدیدهای او اثر واقعی داشته است و موجب ترس طرف دیگر شده تا جایی که گمان خواهد کرد اساساً همین تهدیدها موجب آمدن طرفِ مقابل، پای میز مذاکره شده است. هرچند که در عمل ممکن است این گونه نباشد؛ اما صرفِ پای میز مذاکره آمدن در زمان اولتیماتومِ مشخص شده، و به عبارتی زیر شَبَحِ تهدید ؛ به مثابه ی پالسِ ضعفی است که به طرف مقابل مخابره میشود. نتیجه مخابره این پیام در عمل چیست؟ اولاً طرف تهدیدکننده دچار خطای محاسباتی شده بنابراین گمان میبرد که در همان ابتدا دستی بالاتر دارد. ثانیاً تهدید را برای دستیابی به نتیجه بهتر حتماً ادامه خواهد داد. چرا که احساس میکند این تکنیک جواب داده و تهدیدهای او موثر واقع شده است. چه تهدید، بمباران زیرساختها باشد چه محاصره دریایی و....
البته شواهد نشان میدهد طرف ایرانی حداقل دوبار به زمان ضرب الاجل امریکا هیچ اهمیتی نداده است اما قطعی شدن ناگهانی انجام مذاکرات اخیر در ساعات نزدیک به اولتیماتومِ آخر ترامپ، چه از جهت داخلی در کشور و چه از جهت خارجی تبعاتی منفی داشت. ولو اینکه به تعبیر برخی عزیزان به صورت سهوی همزمان شد.
پیشنهاد: مسئول تیم مذاکره کننده ایرانی، خیلی شفاف، صریح و به صورت عمومی اعلام کند تازمانی که امریکا تهدید، توهین و ضرب الاجل برای بمباران ایران مشخص میکند، ایران هیچ گونه مذاکره ای نخواهدکرد و هرزمان که تهدیدها، توهین ها و ضرب الاجل تمام شد؛ آن وقت ایران تصمیم میگیرد که چه زمانی مذاکره برقرار شود. این راهکار کمک میکند که همان اول بسم الله در مذاکره، ایران دست بالاتر را داشته و دشمن گمان نکند با تهدید و ارعاب میتواند از ما امتیازات بیشتری بگیرد و به نظر میرسد در نتیجه مذاکرات و امتیازات هم موثر خواهد بود. ضمناً تکنیک تمدید ضرب الاجل برای بمباران توسط ترامپ هم از بین خواهد رفت.
حسن ختام: چه خوش فرمودند امام شهیدمان که «بنده با مذاکراتی که در زیر شَبَحِ تهدید انجام بگیرد موافق نیستم.» (۱۶ اردیبشهت ۱۳۹۴) این جمله که گویی یک اصلِ مذاکراتی در اندیشه رهبر شهید قدّس الله نفسه الزّکیه بود طبیعتاً همچنان در زمان رهبر معظم انقلاب هم پابرجا است و همان گونه که مطرح شد، رهنمودی بسیار مهم و کاربردی برای انجام مذاکره ای بهتر دارد.
مصطفی عباسی@newandishe
#یادداشت یکی از مهمترین شروطی که قبل از مذاکرات میتواند از سوی ایران برای مذاکره ای بهتر مطرح شود و سهل الوصول تر از بقیه شروط هم به نظر میرسد این است که رئیس جمهور امریکا و مسئولین ارشد آن، ابتدا از هرگونه تهدید از جمله مشخص کردن ضرب الاجل برای بمباران ایران، دست بردارند. چرا این شرط، قبل از شروع مذاکرات مهم است؟پذیرش انجام مذاکره بین هر دوطرفی (چه ایران و امریکا و چه کشورهای دیگر)؛ زمانی که یک طرف مستمراً در حال تهدید و حتی توهین کردن است این پیام را به او مخابره میکند که گویی تهدیدهای او اثر واقعی داشته است و موجب ترس طرف دیگر شده تا جایی که گمان خواهد کرد اساساً همین تهدیدها موجب آمدن طرفِ مقابل، پای میز مذاکره شده است. هرچند که در عمل ممکن است این گونه نباشد؛ اما صرفِ پای میز مذاکره آمدن در زمان اولتیماتومِ مشخص شده، و به عبارتی زیر شَبَحِ تهدید ؛ به مثابه ی پالسِ ضعفی است که به طرف مقابل مخابره میشود. نتیجه مخابره این پیام در عمل چیست؟ اولاً طرف تهدیدکننده دچار خطای محاسباتی شده بنابراین گمان میبرد که در همان ابتدا دستی بالاتر دارد. ثانیاً تهدید را برای دستیابی به نتیجه بهتر حتماً ادامه خواهد داد. چرا که احساس میکند این تکنیک جواب داده و تهدیدهای او موثر واقع شده است. چه تهدید، بمباران زیرساختها باشد چه محاصره دریایی و....البته شواهد نشان میدهد طرف ایرانی حداقل دوبار به زمان ضرب الاجل امریکا هیچ اهمیتی نداده است اما قطعی شدن ناگهانی انجام مذاکرات اخیر در ساعات نزدیک به اولتیماتومِ آخر ترامپ، چه از جهت داخلی در کشور و چه از جهت خارجی تبعاتی منفی داشت. ولو اینکه به تعبیر برخی عزیزان به صورت سهوی همزمان شد. پیشنهاد: مسئول تیم مذاکره کننده ایرانی، خیلی شفاف، صریح و به صورت عمومی اعلام کند تازمانی که امریکا تهدید، توهین و ضرب الاجل برای بمباران ایران مشخص میکند، ایران هیچ گونه مذاکره ای نخواهدکرد و هرزمان که تهدیدها، توهین ها و ضرب الاجل تمام شد؛ آن وقت ایران تصمیم میگیرد که چه زمانی مذاکره برقرار شود. این راهکار کمک میکند که همان اول بسم الله در مذاکره، ایران دست بالاتر را داشته و دشمن گمان نکند با تهدید و ارعاب میتواند از ما امتیازات بیشتری بگیرد و به نظر میرسد در نتیجه مذاکرات و امتیازات هم موثر خواهد بود. ضمناً تکنیک تمدید ضرب الاجل برای بمباران توسط ترامپ هم از بین خواهد رفت. حسن ختام: چه خوش فرمودند امام شهیدمان که «بنده با مذاکراتی که در زیر شَبَحِ تهدید انجام بگیرد موافق نیستم.» (۱۶ اردیبشهت ۱۳۹۴) این جمله که گویی یک اصلِ مذاکراتی در اندیشه رهبر شهید قدّس الله نفسه الزّکیه بود طبیعتاً همچنان در زمان رهبر معظم انقلاب هم پابرجا است و همان گونه که مطرح شد، رهنمودی بسیار مهم و کاربردی برای انجام مذاکره ای بهتر دارد. مصطفی عباسی@newandishe۶بازارسال شده از
یادداشت مدیرمصطفی عباسیمدیرعامل اندیشکده نوآوری نهادی ترجمه اندیشه ناب انقلاب اسلامی در حوزه حکمرانی، تولید فکر بومی برای حل مسائل کشور با هدف تحقق پیشرفت و عدالت است. در این راستا باید گفت حکمرانی امروز ایران، مسائل متعدد و پیچیدهای پیشرو دارد که البته همگی به فضل الهی قابل حل یا رفع است؛ اما نکته مهم در حل این مسائل، عمق در مسئلهشناسی، حل مسئله به صورت پایدار و پاسخی متناسب با نیازهای واقعی کشور است.در این میان به نظر میرسد نهاد فعلی علوم اجتماعی در کشور، پاسخگوی نیازهای فراوان در حوزههای وسیع و متنوع حکمرانی به صورتی صحیح، بومی و فعال نباشد بلکه در کنار آن به نهادهایی مکمل برای تولید اندیشه و کنشگری مبتنی بر آن در عرصه عمل نیاز است. از طرفی یکی از اصلی ترین مباحث و دغدغه های مشترک در سطوح مسئله شناسی، عدم وجود انگیزه کافی برای تغییر و حل مسائل است. برای برطرف شدن این دغدغه و تولید راهکارهایی پایدار و برگشتناپذیر، ایجاد سازوکارهایی انگیزهزا و رقم زدن تعادلهای پایدار مبتنی بر آن سازوکارها، اجتنابناپذیر است. سازوکارهایی که لازم است انگیزه در آنها نهادینه شده باشد. البته منظور از ایجاد انگیزه، سازوکارهای ساختاریِ انگیزشی است که وابسته به ویژگیهای شخصی افراد نباشد چرا که در غیر اینصورت با تغییرات افراد،آن انگیزه از بین خواهد رفت. اگر این سازوکارهای انگیزهزا با هدف حل پایدار مسئله را «نهاد» بنامیم؛ بنابراین حل پایدار مسائل در گروی «نوآوری نهادی» است. «اندیشکده نوآوری نهادی»، به عنوان یک نهاد فکر، با همین دغدغه شکل گرفت تا ضمن تربیت اندیشهورزان، در راستای پیشرفت کشور، تولید فکر بومی کرده و مبتنی بر آن، وارد میدان کنشگری بهمنظور ایجاد تغییرات مثبت و حل مسائل به صورت پایدار، از طریق طراحی سازوکارهای انگیزهزا، و به عبارتی ایجاد نهادهای جدید یا اصلاح نهادهای موجود در عرصه حکمرانی شود.لازم به ذکر است معمولاً به ثمر رساندن راهحلهای سیاستی در سطح عمیقتری از مسئلهشناسی، همت بیشتری میطلبد؛ اما از آنجایی که این راهحلها اولاً ثبات بیشتری دارند و ثانیاً به دلیل عمق و کلاننگری، به صورت نظاممند موجب حل یا رفع بسیاری از مسائل خرد و جزئیتر میشوند، بنابراین به نظر میرسد برای بسیاری موارد پرداختن به آنها در مجموع صرفه واقعی دارد.
از طرفی دولت برای پیشبرد اهداف خود به عنوان قوه مجریه و تصمیمگیر اصلی در حکمرانی، نیازمند بازوهای فکری و مشورتی است تا کار تصمیمسازی به شکلی بهتر انجام گیرد. به عبارتی در فرآیند خطمشیگذاری فعلی کشور، خلاء جدی در قسمتهای مختلف این فرآیند احساس میشود. از تشخیص و صورتبندی صحیح مسائل و دستورگذاری خطمشی تا راهحلهای مناسبِ بومی و نیز در اجرای آنها. این جا است که حضور و کنشگری «نهادهای فکر» مانند اندیشکدهها میتواند موثر و مفید واقع شود.باتوجه به هدف و نقش دولت و نیز رسالت اندیشکده «نوآوری نهادی» به عنوان یک نهاد فکر و بازوی مشورتی دولت، دو راهبرد کلی برای سیاستپژوهی این اندیشکده متصور است: اول؛ تغییر و اصلاح نهادهای موجود با هدف کارآمدسازی آنهادوم؛ ایجاد و توسعه نهادهای جدیدِ مورد نیاز، متناسب با اقتضائات امروز
۱. تغییر و اصلاح نهادهای موجود با هدف کارآمدسازی آنهادر این راهبرد، کارآمدسازی و توانمندسازی نهادهای موجود مدنظر است. چرا که بسیاری از نهادهای فعلی از کارآمدی بالایی برخوردار نیستند. در این راهبرد، هدف اصلی، تغییراتِ جدی نهادی است؛ به صورتی که منجر به تغییرات پایدار و اساسی نهادها شده و انبوهی از مسائل خردتر، حل یا رفع شوند. این راهبرد در دو گروه اندیشکده در حال پیگیری است:الف. گروه اصلاح ساختاری توسعهب. گروه اصلاح نظام مدیریتی
۲. ایجاد و توسعه نهادهای جدید مورد نیاز، متناسب با اقتضائات امروزاین نهادهای جدید میتوانند شامل انواع شرکتهای خصوصی، نهادهای دولتی و نیمهدولتی شود؛ اما سوای نوع آنها، نکته اساسی انگیزه پایدار آن نهاد برای حل مسئله است. به عبارتی سازوکارهای نهادی باید بهگونهای طراحی شود که به دور از بروکراسیهای مرسوم، بلکه از طریق ایجاد و استمرار انگیزههای جدی، حل مسئله تحقق یافته و در وضعیت تعادل جدید باقی بماند. این راهبرد در دو گروه اندیشکده در حال پیگیری است:الف. گروه نهادسازی و تنظیمگری
ب. گروه سازمانهای توسعهای
بنابراین، فعالیت محورهای اندیشکده و به تبع آن مطالب آتی، ذیل این دو راهبرد کلی و گروه های چهارگانه مطرح خواهند شد.
#اندیشکده_نوآوری_نهادی#حل_پایدار_مسئله
اندیشکده نوآوری نهادی را در بله | ایتا | روبیکا دنبال کنید!چند کلام در مورد تفاهمنامه احتمالی
#یادداشت مصطفی عباسی
هرچند هنوز متن یادداشت تفاهم بین ایران و امریکا نهایی نشده است اما نظرات بسیار متفاوتی در مورد آن وجود دارد.در مقدمه پیشنهادم این است که سوای نظرات کلی یا هیجانی یا نظراتی که بیشتر رنگ و بوی سیاسی میدهد از دو طرف، نظرات فنی و دقیق کارشناسی موافق یا مخالف را برای قضاوت هرچه دقیقتر گوش کنیم.
توضیحات آقای عراقچی و آقای مهدی محمدی و آقای نبویان را تقریباً به صورت کامل گوش دادم. سوای برخی نقدها یا توضیحات درست دوطرف و سایر امتیازاتی که میدهیم و میگیریم؛ ما دو امتیاز بسیار مهم به امریکا خواهیم داد که شاید همین دوتا برای ترامپ کافی باشد، هم برای جنگ بعدی و هم برای بیرون آمدن از فشار
آن دو امتیاز مهم چیست؟
۱. تنگه هرمز در این مدت موقت و بلافاصله بعد از امضای تفاهم نامه، گویا به صورت کامل و بدون اعمال مدیریت ایران باز خواهد شد.
۲. رقیق سازی اورانیوم با غنای بالا در خاک خودمان
از کجا این را میگوییم؟
۱. در مورد تنگه؛ توضیحات آقای عراقچی و آقای محمدی در مورد تنگه این بود که در نهایت با اعمال مدیریت ایران خواهد بود. این درست است. اما آنجا که در مورد وضعیت بلافاصله بعد از تفاهمنامه و این مدت ۳۰ یا ۶۰ روزه (که ممکن است تمدید هم شود) صحبت میکنند کاملاً کلی و مبهم و هر دو تقریبا عبارت مشابهی را مطرح میکنند «حالا ممکن است برای این مدت موقت، شرایط متفاوت باشد!» طبیعتاً اگر قرار بود به همراه اعمال مدیریت ما باشد این تفاوت را بیان نمیکردند یا اگر شرایط سخت گیرانه تری از جانب ما بود میگفتند.
۲. در مورد اورانیوم ۶۰ درصد؛ هم در توضیح آقای عراقچی هم توضیح آقای محمدی بحث رقیق سازی اورانیوم با غنای بالا کاملاً تصریح شد. با این تفاوت که در مذاکرات بعد از تفاهمنامه صورت خواهد گرفت اما وقتی خیلی دقیق اشاره کردند گویی صحبت هایی شده یا در متن تفاهم احتمالی اشاراتی خواهدشد.
حال باتوجه به اهمیت بسیار بالای تنگه و نیز رقیق سازی برای امریکا که از قضا تنگه که مهمترین ابزار ماست به صورت نقد و نه نسیه در همین تفاهم نامه و نه مذاکرات دور دوم مطرح شده است که علاوه بر دستاورد بزرگ برای ترامپ موجب میشود از فشار افزایش قیمت نفت و تورم در امریکا نیز خلاصی پیدا کند. این تفاهم میتواند؛با این امتیاز بزرگ، خوب و موفقیت آمیز باشد؟ یا مانع تجاوز مجدد به خاک ما در چند ماه آینده بشود؟سوالات بعدی در مورد واکنش ما؛آیا توهین به مسئولین و وحدت شکنی در این شرایط فایده ای دارد؟از طرفی دیگر؛ آیا سکوت به بهانه انسجام و عدم وحدت شکنی در صورتی که بعضی اشکالات به تفاهم احتمالی وارد است، درست است؟ در صورتی که تجربیات منفی چندباره در مذاکرات مختلف از برجام تا اسلام آباد نگرانی به حقی در مردم مبعوث شده ایجاد کرده است.
پیشنهاد: رصد دقیق، مطالبه تمیز، منطقی و معقول حول شروط رهبر معظم انقلاب و منافع ملی، همچنین جهاد تبیین، و نیز حفظ انسجام و عدم وحدت شکنی هم در تجمعات و هم در فضای مجازی
@newandishe
#یادداشت مصطفی عباسی هرچند هنوز متن یادداشت تفاهم بین ایران و امریکا نهایی نشده است اما نظرات بسیار متفاوتی در مورد آن وجود دارد.در مقدمه پیشنهادم این است که سوای نظرات کلی یا هیجانی یا نظراتی که بیشتر رنگ و بوی سیاسی میدهد از دو طرف، نظرات فنی و دقیق کارشناسی موافق یا مخالف را برای قضاوت هرچه دقیقتر گوش کنیم. توضیحات آقای عراقچی و آقای مهدی محمدی و آقای نبویان را تقریباً به صورت کامل گوش دادم. سوای برخی نقدها یا توضیحات درست دوطرف و سایر امتیازاتی که میدهیم و میگیریم؛ ما دو امتیاز بسیار مهم به امریکا خواهیم داد که شاید همین دوتا برای ترامپ کافی باشد، هم برای جنگ بعدی و هم برای بیرون آمدن از فشارآن دو امتیاز مهم چیست؟۱. تنگه هرمز در این مدت موقت و بلافاصله بعد از امضای تفاهم نامه، گویا به صورت کامل و بدون اعمال مدیریت ایران باز خواهد شد.
۲. رقیق سازی اورانیوم با غنای بالا در خاک خودمان
از کجا این را میگوییم؟ ۱. در مورد تنگه؛ توضیحات آقای عراقچی و آقای محمدی در مورد تنگه این بود که در نهایت با اعمال مدیریت ایران خواهد بود. این درست است. اما آنجا که در مورد وضعیت بلافاصله بعد از تفاهمنامه و این مدت ۳۰ یا ۶۰ روزه (که ممکن است تمدید هم شود) صحبت میکنند کاملاً کلی و مبهم و هر دو تقریبا عبارت مشابهی را مطرح میکنند «حالا ممکن است برای این مدت موقت، شرایط متفاوت باشد!» طبیعتاً اگر قرار بود به همراه اعمال مدیریت ما باشد این تفاوت را بیان نمیکردند یا اگر شرایط سخت گیرانه تری از جانب ما بود میگفتند.
۲. در مورد اورانیوم ۶۰ درصد؛ هم در توضیح آقای عراقچی هم توضیح آقای محمدی بحث رقیق سازی اورانیوم با غنای بالا کاملاً تصریح شد. با این تفاوت که در مذاکرات بعد از تفاهمنامه صورت خواهد گرفت اما وقتی خیلی دقیق اشاره کردند گویی صحبت هایی شده یا در متن تفاهم احتمالی اشاراتی خواهدشد.
حال باتوجه به اهمیت بسیار بالای تنگه و نیز رقیق سازی برای امریکا که از قضا تنگه که مهمترین ابزار ماست به صورت نقد و نه نسیه در همین تفاهم نامه و نه مذاکرات دور دوم مطرح شده است که علاوه بر دستاورد بزرگ برای ترامپ موجب میشود از فشار افزایش قیمت نفت و تورم در امریکا نیز خلاصی پیدا کند. این تفاهم میتواند؛با این امتیاز بزرگ، خوب و موفقیت آمیز باشد؟ یا مانع تجاوز مجدد به خاک ما در چند ماه آینده بشود؟سوالات بعدی در مورد واکنش ما؛آیا توهین به مسئولین و وحدت شکنی در این شرایط فایده ای دارد؟از طرفی دیگر؛ آیا سکوت به بهانه انسجام و عدم وحدت شکنی در صورتی که بعضی اشکالات به تفاهم احتمالی وارد است، درست است؟ در صورتی که تجربیات منفی چندباره در مذاکرات مختلف از برجام تا اسلام آباد نگرانی به حقی در مردم مبعوث شده ایجاد کرده است. پیشنهاد: رصد دقیق، مطالبه تمیز، منطقی و معقول حول شروط رهبر معظم انقلاب و منافع ملی، همچنین جهاد تبیین، و نیز حفظ انسجام و عدم وحدت شکنی هم در تجمعات و هم در فضای مجازی@newandishe
۱۸۱اندیشه نو | مصطفی عباسی
چند کلام در مورد تفاهمنامه احتمالی #یادداشت مصطفی عباسی هرچند هنوز متن یادداشت تفاهم بین ایران و امریکا نهایی نشده است اما نظرات بسیار متفاوتی در مورد آن وجود دارد. در مقدمه پیشنهادم این است که سوای نظرات کلی یا هیجانی یا نظراتی که بیشتر رنگ و بوی سیاسی میدهد از دو طرف، نظرات فنی و دقیق کارشناسی موافق یا مخالف را برای قضاوت هرچه دقیقتر گوش کنیم. توضیحات آقای عراقچی و آقای مهدی محمدی و آقای نبویان را تقریباً به صورت کامل گوش دادم. سوای برخی نقدها یا توضیحات درست دوطرف و سایر امتیازاتی که میدهیم و میگیریم؛ ما دو امتیاز بسیار مهم به امریکا خواهیم داد که شاید همین دوتا برای ترامپ کافی باشد، هم برای جنگ بعدی و هم برای بیرون آمدن از فشار آن دو امتیاز مهم چیست؟ ۱. تنگه هرمز در این مدت موقت و بلافاصله بعد از امضای تفاهم نامه، گویا به صورت کامل و بدون اعمال مدیریت ایران باز خواهد شد. ۲. رقیق سازی اورانیوم با غنای بالا در خاک خودمان از کجا این را میگوییم؟ ۱. در مورد تنگه؛ توضیحات آقای عراقچی و آقای محمدی در مورد تنگه این بود که در نهایت با اعمال مدیریت ایران خواهد بود. این درست است. اما آنجا که در مورد وضعیت بلافاصله بعد از تفاهمنامه و این مدت ۳۰ یا ۶۰ روزه (که ممکن است تمدید هم شود) صحبت میکنند کاملاً کلی و مبهم و هر دو تقریبا عبارت مشابهی را مطرح میکنند «حالا ممکن است برای این مدت موقت، شرایط متفاوت باشد!» طبیعتاً اگر قرار بود به همراه اعمال مدیریت ما باشد این تفاوت را بیان نمیکردند یا اگر شرایط سخت گیرانه تری از جانب ما بود میگفتند. ۲. در مورد اورانیوم ۶۰ درصد؛ هم در توضیح آقای عراقچی هم توضیح آقای محمدی بحث رقیق سازی اورانیوم با غنای بالا کاملاً تصریح شد. با این تفاوت که در مذاکرات بعد از تفاهمنامه صورت خواهد گرفت اما وقتی خیلی دقیق اشاره کردند گویی صحبت هایی شده یا در متن تفاهم احتمالی اشاراتی خواهدشد. حال باتوجه به اهمیت بسیار بالای تنگه و نیز رقیق سازی برای امریکا که از قضا تنگه که مهمترین ابزار ماست به صورت نقد و نه نسیه در همین تفاهم نامه و نه مذاکرات دور دوم مطرح شده است که علاوه بر دستاورد بزرگ برای ترامپ موجب میشود از فشار افزایش قیمت نفت و تورم در امریکا نیز خلاصی پیدا کند. این تفاهم میتواند؛ با این امتیاز بزرگ، خوب و موفقیت آمیز باشد؟ یا مانع تجاوز مجدد به خاک ما در چند ماه آینده بشود؟ سوالات بعدی در مورد واکنش ما؛ آیا توهین به مسئولین و وحدت شکنی در این شرایط فایده ای دارد؟ از طرفی دیگر؛ آیا سکوت به بهانه انسجام و عدم وحدت شکنی در صورتی که بعضی اشکالات به تفاهم احتمالی وارد است، درست است؟ در صورتی که تجربیات منفی چندباره در مذاکرات مختلف از برجام تا اسلام آباد نگرانی به حقی در مردم مبعوث شده ایجاد کرده است. پیشنهاد: رصد دقیق، مطالبه تمیز، منطقی و معقول حول شروط رهبر معظم انقلاب و منافع ملی، همچنین جهاد تبیین، و نیز حفظ انسجام و عدم وحدت شکنی هم در تجمعات و هم در فضای مجازی @newandishe
#یادداشت مصطفی عباسی هرچند هنوز متن یادداشت تفاهم بین ایران و امریکا نهایی نشده است اما نظرات بسیار متفاوتی در مورد آن وجود دارد. در مقدمه پیشنهادم این است که سوای نظرات کلی یا هیجانی یا نظراتی که بیشتر رنگ و بوی سیاسی میدهد از دو طرف، نظرات فنی و دقیق کارشناسی موافق یا مخالف را برای قضاوت هرچه دقیقتر گوش کنیم. توضیحات آقای عراقچی و آقای مهدی محمدی و آقای نبویان را تقریباً به صورت کامل گوش دادم. سوای برخی نقدها یا توضیحات درست دوطرف و سایر امتیازاتی که میدهیم و میگیریم؛ ما دو امتیاز بسیار مهم به امریکا خواهیم داد که شاید همین دوتا برای ترامپ کافی باشد، هم برای جنگ بعدی و هم برای بیرون آمدن از فشار آن دو امتیاز مهم چیست؟ ۱. تنگه هرمز در این مدت موقت و بلافاصله بعد از امضای تفاهم نامه، گویا به صورت کامل و بدون اعمال مدیریت ایران باز خواهد شد. ۲. رقیق سازی اورانیوم با غنای بالا در خاک خودمان از کجا این را میگوییم؟ ۱. در مورد تنگه؛ توضیحات آقای عراقچی و آقای محمدی در مورد تنگه این بود که در نهایت با اعمال مدیریت ایران خواهد بود. این درست است. اما آنجا که در مورد وضعیت بلافاصله بعد از تفاهمنامه و این مدت ۳۰ یا ۶۰ روزه (که ممکن است تمدید هم شود) صحبت میکنند کاملاً کلی و مبهم و هر دو تقریبا عبارت مشابهی را مطرح میکنند «حالا ممکن است برای این مدت موقت، شرایط متفاوت باشد!» طبیعتاً اگر قرار بود به همراه اعمال مدیریت ما باشد این تفاوت را بیان نمیکردند یا اگر شرایط سخت گیرانه تری از جانب ما بود میگفتند. ۲. در مورد اورانیوم ۶۰ درصد؛ هم در توضیح آقای عراقچی هم توضیح آقای محمدی بحث رقیق سازی اورانیوم با غنای بالا کاملاً تصریح شد. با این تفاوت که در مذاکرات بعد از تفاهمنامه صورت خواهد گرفت اما وقتی خیلی دقیق اشاره کردند گویی صحبت هایی شده یا در متن تفاهم احتمالی اشاراتی خواهدشد. حال باتوجه به اهمیت بسیار بالای تنگه و نیز رقیق سازی برای امریکا که از قضا تنگه که مهمترین ابزار ماست به صورت نقد و نه نسیه در همین تفاهم نامه و نه مذاکرات دور دوم مطرح شده است که علاوه بر دستاورد بزرگ برای ترامپ موجب میشود از فشار افزایش قیمت نفت و تورم در امریکا نیز خلاصی پیدا کند. این تفاهم میتواند؛ با این امتیاز بزرگ، خوب و موفقیت آمیز باشد؟ یا مانع تجاوز مجدد به خاک ما در چند ماه آینده بشود؟ سوالات بعدی در مورد واکنش ما؛ آیا توهین به مسئولین و وحدت شکنی در این شرایط فایده ای دارد؟ از طرفی دیگر؛ آیا سکوت به بهانه انسجام و عدم وحدت شکنی در صورتی که بعضی اشکالات به تفاهم احتمالی وارد است، درست است؟ در صورتی که تجربیات منفی چندباره در مذاکرات مختلف از برجام تا اسلام آباد نگرانی به حقی در مردم مبعوث شده ایجاد کرده است. پیشنهاد: رصد دقیق، مطالبه تمیز، منطقی و معقول حول شروط رهبر معظم انقلاب و منافع ملی، همچنین جهاد تبیین، و نیز حفظ انسجام و عدم وحدت شکنی هم در تجمعات و هم در فضای مجازی @newandisheمخاطبین عزیز کانالدر مورد اورانیوم با غنای بالا یکی از عزیزان توجهی دادند که وارد و درست بود، بنابراین اصلاح و ویرایش کردم.باتشکر از بازخورد به موقع و توجه و دلسوزی شما عزیزان