اگر این شرایط نه جنگ ، نه صلح ادامه پیدا کند چه خواهد شد؟با ادامه #ترورهای_هدفمند، کشور به جایی خواهد رسید که باید منتظر رهبری #حسن_روحانی باشیم، با پوستهای باقیمانده از جمهوری اسلامی.
@nikkhah_ir
@nikkhah_ir
۱۷۵۵۳۱
گزارش نیویورک تایمز در مورد #احمدینژاد که احمقانه است ولی احمقتر آنهایی هستند که این گزارش را باور کرده و مشغول موجسواری با آن هستند و از خوشحالی از این کشف مهم! سر از پا نمیشناسند.در مزخرف بودن ادعاهای آن که شکی نیست، ولی باید بدانید منبع و سفارش این گزارش از داخل ایران بوده و آنهایی آن را سفارش داده و نوشتهاند و برای انتشار برای این رسانه ارسال کردهاند که نیاز دارند فضا را برای اتفاقی دیگر آماده کنند.راستی؛ از مذاکرات در حال انجام با آمریکاییها چه خبر؟انگار قرار است به زودی خبرهایی اعلام شود!
@nikkhah_ir
انگار قرار است به زودی خبرهایی اعلام شود! @nikkhah_ir۲۲۳۱
۲۲۳۱
حزبالله لبنان و شیعیان لبنانی در شرایط بسیار سختی قرار دارند.دشمن صهیونیستی حمله شدیدی به شهرهای شیعهنشین برای اشغال آنها شروع کرده و حالا به ساکنین ضاحیه جنوبی بیروت دستور تخلیه فوری داده!آتشبسی که یکی از شروطش، توقف حمله به مقاومت #لبنان بوده، از همان روز اول نقض شده ولی ظاهراً از نظر آقایان مسئول در داخل ایران، فقط #روح_آتشبس نقض شده نه اصل آن!زمان حمله مجدد همهجانبه به ایران خیلی دور نیست، و آن، بعد از مهار کامل #حزبالله در لبنان خواهد بود.از سیاسیون وفاقی انتظاری بیش از این نیست، ولی فرماندهان نظامی خصوصاً در #سپاه_پاسداران انقلاب اسلامی بدانند، اگر در برابر این نقض فاحش آتشبس سکوت کنند و پاسخ همتراز نشان ندهند، نوبت خودشان هم خواهد رسید و هزینههای بسیاری خواهند پرداخت.بسیار زیاد...
@nikkhah_ir
@nikkhah_ir۹۳۱
هشدار قرارگاه مرکزی خاتمالانبیا به ساکنان سرزمینهای اشغالینتانیاهو در ادامۀ شرارتهای خود در منطقه، ضاحیه و بیروت را تهدید به بمباران نموده و برای ساکنان آن هشدار تخلیه اعلام کرده است.با توجه به نقض مکرر آتشبس توسط رژیم، در صورت عملیشدن این تهدید به ساکنان بخش های شمالی و شهرکهای نظامی در سرزمین های اشغالی هشدار میدهیم اگر نمیخواهند آسیب ببینند منطقه را ترک نمایند. @nikkhah_ir۱۰۱پوشش اخبار و تحلیلهای جنگ | مهدی نیکخواه حزبالله لبنان و شیعیان لبنانی در شرایط بسیار سختی قرار دارند. دشمن صهیونیستی حمله شدیدی به شهرهای شیعهنشین برای اشغال آنها شروع کرده و حالا به ساکنین ضاحیه جنوبی بیروت دستور تخلیه فوری داده! آتشبسی که یکی از شروطش، توقف حمله به مقاومت #لبنان بوده، از همان روز اول نقض شده ولی ظاهراً از نظر آقایان مسئول در داخل ایران، فقط #روح_آتشبس نقض شده نه اصل آن! زمان حمله مجدد همهجانبه به ایران خیلی دور نیست، و آن، بعد از مهار کامل #حزبالله در لبنان خواهد بود. از سیاسیون وفاقی انتظاری بیش از این نیست، ولی فرماندهان نظامی خصوصاً در #سپاه_پاسداران انقلاب اسلامی بدانند، اگر در برابر این نقض فاحش آتشبس سکوت کنند و پاسخ همتراز نشان ندهند، نوبت خودشان هم خواهد رسید و هزینههای بسیاری خواهند پرداخت. بسیار زیاد... @nikkhah_ir
حزبالله لبنان و شیعیان لبنانی در شرایط بسیار سختی قرار دارند. دشمن صهیونیستی حمله شدیدی به شهرهای شیعهنشین برای اشغال آنها شروع کرده و حالا به ساکنین ضاحیه جنوبی بیروت دستور تخلیه فوری داده! آتشبسی که یکی از شروطش، توقف حمله به مقاومت #لبنان بوده، از همان روز اول نقض شده ولی ظاهراً از نظر آقایان مسئول در داخل ایران، فقط #روح_آتشبس نقض شده نه اصل آن! زمان حمله مجدد همهجانبه به ایران خیلی دور نیست، و آن، بعد از مهار کامل #حزبالله در لبنان خواهد بود. از سیاسیون وفاقی انتظاری بیش از این نیست، ولی فرماندهان نظامی خصوصاً در #سپاه_پاسداران انقلاب اسلامی بدانند، اگر در برابر این نقض فاحش آتشبس سکوت کنند و پاسخ همتراز نشان ندهند، نوبت خودشان هم خواهد رسید و هزینههای بسیاری خواهند پرداخت. بسیار زیاد... @nikkhah_irاسرائیل عمداً موضوع حمله به ضاحیه را مطرح کرد تا وضعیت اشغال جنوب لبنان را تثبیت کند، چون ظاهراً آقایان مسئول خط قرمز را فقط دروازههای بیروت اعلام کردهاند!اسرائیل هم عجلهای ندارد، با یک عقبنشینی نمایشی، موقعیت خودش را در جنوب لبنان تثبیت میکند و ما هم بر طبل شادانه میکوبیم که ببینید اسرائیل از ما ترسید!این یک شطرنج است، مهرهها و موقعیتها جابهجا میشوند، مهم نتیجه نهایی بازیست!مثل آتشبس و مذاکراتی که بازی بوده و هست.آمریکاییها و اسرائیلیها دارند استراتژی قورباغه آبپز را روی ما اجرا میکنند و ما خوشحالیم از پخته شدن، فقط فعلاً دردش را نفهمیدهایم!
@nikkhah_ir
@nikkhah_ir۱۲
آیا اکثریت حق دارد استقلال یک کشور را معامله کند؟ (بخش اول)برای صلح نیاز به اجماع و برای جنگ نیاز به اقلیتی مقاوم و فداکار است
برای توضیح این اصل حقوقی و اجتماعی ابتدا به واقعه ای تاریخی مربوط به فرانسه در جنگ جهانی دوم می پردازیم.
پرده اول:
فرانسه در جنگ جهانی دوم مورد حمله آلمان نازی قرار می گیرد.در ویکی پدیا می خوانیم که؛در سال ۱۹۴۰ با توجه به بحرانی بودن وضعیت فرانسه تعداد زیادی از سران ارتش و دولت فرانسه به بریتانیا گریخته بودند و اگر مقاومت از سوی فرانسویها ادامه مییافت، عواقب بسیار بدی در پی میداشت. پس از آن که آلبر لبرن رئیسجمهور فرانسه، مارشال پتن را بهعنوان نخستوزیر منصوب کرد، او به نمایندگان نظامی دولت فرانسه دستور داد که قرارداد صلحی را با آلمانیها در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰ امضا کنند. متعاقباً پتن با دریافت آزادی عمل و قدرت کامل از طرف مجمع ملی فرانسه در ۱۰ ژوئیه همان سال با انحلال جمهوری سوم فرانسه دست به تشکیل دولت خود زد.
تا اینجا متوجه می شویم که
۱. اکثریت سران نظامی و سیاسی فرانسه مقاومت را مضر و ناکارآمد می دیدند.
۲. رئیس جمهور فرانسه مارشال پتن، فرمانده کل ارتش فرانسه را برای تعیین تکلیف جنگ به نخست وزیری انتخاب می کند.۳. مارشال پتن توافق صلحی با آلمان امضا می کند که طبق آن توافق صلح حدود نیمی از فرانسه را موقتا به آلمان واگذار می نماید.
۴. مجمع ملی فرانسه حمایت قاطع خود را از تصمیمات مارشال پتن اعلام می کند یعنی او علاوه بر اینکه نخست وزیر قانونی و دموکراتیک فرانسه محسوب میشد بلکه مورد تایید مجمع ملی فرانسه نیز قرار می گیرد.
با توجه به ۴ مورد فوق، بر اساس قواعد دموکراسی، تصمیمات مارشال پتن مورد تایید اکثریت مردم فرانسه بوده است.
پرده دوم:
بعد از شکست و تسلیم فرانسه در جنگ جهانی دوم، ژنرال دو گل روز ۱۷ ژوئن سال ۱۹۴۰ به همراه ۱۰۰٬۰۰۰ فرانک طلا که پل رینو، نخستوزیر فرانسه به او داده بود، به لندن فرار کرد. روز بعد، از رادیو بیبیسی از هموطنان خود خواست روحیه خود را از دست ندهند و در مقابل «اشغالگری آلمان» مقاومت کنند. دو گل تمامی نظامیان، مهندسان و کارگردان ماهر صنایع تسلیحات را دعوت کرد در بریتانیا به او بپیوندند.[۱] او در سخن با مردم فرانسه گفت: «هر چه اتفاق افتد (با گریه)، مقاومت فرانسه نباید از بین برود». از آن به بعد نه پشتوانهٔ مالی قابل توجهی یافت و نه قدرت لازم. پس از چندی فرانسه ویشی او را به عنوان خیانتکار به مرگ محکوم کرد. پس از آن او همواره خود را مهرهٔ برجسته یک قدرت عظیم معرفی میکرد و به فرماندهی نیروهای فرانسه آزاد پرداخت. به هر صورت، در ابتدای کار، با عدم برخورداری دو گل از مشروعیت چندان، تا اواخر سال ۱۹۴۰ مجموعاً تنها ۲۶۰ افسر نیروی زمینی و دریایی، ۲۱۰۰ سرباز و ۱۷۵۰ نفر دیگر تحت امر او بودند.
نکات مربوط به ژنرال دو گل
۱. دوگل یکی از فرماندهان بلند پایه ارتش فرانسه نبود او نه تایید رییس جمهور دموکراتیک فرانسه را داشت و نه تایید مجمع ملی فرانسه را که با رای اکثریت مردم فرانسه تشکیل شده بود.
۲. از آنجا که دوگل یک افسر نظامی بود و طبق سلسله مراتب نظامی تحت امر مارشال پتن انجام وظیفه می کرد از نظر نظامی نیز با اعلام جنگ به آلمان دچار لغو دستور ترک مخاصمه گردید و قانونا توسط مارشال پتن که هم زمان نخست وزیر قانونی فرانسه و فرمانده کل قوای فرانسه بود به مرگ و اعدام غیابی محکوم گردید.
۳. به دلیل نداشتن مشروعیت کافی در جامعه و ارتش فرانسه در ابتدا تعداد کمی از مردم و نظامیان فرانسوی به او می پیوندند.
پرده سوم: سرنوشت ارتش فرانسه
۱۷ ژوئن سال ۱۹۴۰، زمانی که پیام آتشبس مارشال پتن از رادیو ملی فرانسه پخش شد، ژنرال دوگل یک روز بعد از آن از رادیو بیبیسی به مقاومت فراخوان داد و بدین ترتیب ارتش فرانسه به دو یا سه قسمت متضاد تقسیم شد، یک قسمت طرفداران پتن یا مارشالیستها که در منطقه ویشی فرانسه مستقر بودند. قسمت دیگر طرفداران مارشال دوگل که در لندن مستقر بودند و سومین نیرو در الجزایر حضور داشتند.اغلب نیروهای ارتش فرانسه وابسته به ژنرال پتن بودند که به ارتش ویشی شناخته میشدند و از دولت فرانسه که در ویشی مستقر بود اطاعت میکردند. آنها به اشغالگران آلمانی که در منطقهای آزاد شده در جنوب این کشور مستقر بود، وابسته بودند. از سوی دیگر، یک نیروی اقلیت که توسط حکومت ویشی به عنوان «باغی» شناخته میشد و رهبرانش نیز به مرگ محکوم شده بود، به عنوان نیروهای فرانسه آزاد (FFL) شناخته میشدند.نیروهای فرانسه آزاد (FFL) فرماندهی سرهنگ جوانی به نام شارل دوگل که به تازگی در میدان جنگ به صورت موقت به عنوان فرمانده تیپ منصوب شده بود را پذیرفته بودند.
بخش دوم
@nikkhah_ir۳پوشش اخبار و تحلیلهای جنگ | مهدی نیکخواه آیا اکثریت حق دارد استقلال یک کشور را معامله کند؟ (بخش اول) برای صلح نیاز به اجماع و برای جنگ نیاز به اقلیتی مقاوم و فداکار است برای توضیح این اصل حقوقی و اجتماعی ابتدا به واقعه ای تاریخی مربوط به فرانسه در جنگ جهانی دوم می پردازیم. پرده اول: فرانسه در جنگ جهانی دوم مورد حمله آلمان نازی قرار می گیرد.در ویکی پدیا می خوانیم که؛ در سال ۱۹۴۰ با توجه به بحرانی بودن وضعیت فرانسه تعداد زیادی از سران ارتش و دولت فرانسه به بریتانیا گریخته بودند و اگر مقاومت از سوی فرانسویها ادامه مییافت، عواقب بسیار بدی در پی میداشت. پس از آن که آلبر لبرن رئیسجمهور فرانسه، مارشال پتن را بهعنوان نخستوزیر منصوب کرد، او به نمایندگان نظامی دولت فرانسه دستور داد که قرارداد صلحی را با آلمانیها در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰ امضا کنند. متعاقباً پتن با دریافت آزادی عمل و قدرت کامل از طرف مجمع ملی فرانسه در ۱۰ ژوئیه همان سال با انحلال جمهوری سوم فرانسه دست به تشکیل دولت خود زد. تا اینجا متوجه می شویم که ۱. اکثریت سران نظامی و سیاسی فرانسه مقاومت را مضر و ناکارآمد می دیدند. ۲. رئیس جمهور فرانسه مارشال پتن، فرمانده کل ارتش فرانسه را برای تعیین تکلیف جنگ به نخست وزیری انتخاب می کند. ۳. مارشال پتن توافق صلحی با آلمان امضا می کند که طبق آن توافق صلح حدود نیمی از فرانسه را موقتا به آلمان واگذار می نماید. ۴. مجمع ملی فرانسه حمایت قاطع خود را از تصمیمات مارشال پتن اعلام می کند یعنی او علاوه بر اینکه نخست وزیر قانونی و دموکراتیک فرانسه محسوب میشد بلکه مورد تایید مجمع ملی فرانسه نیز قرار می گیرد. با توجه به ۴ مورد فوق، بر اساس قواعد دموکراسی، تصمیمات مارشال پتن مورد تایید اکثریت مردم فرانسه بوده است. پرده دوم: بعد از شکست و تسلیم فرانسه در جنگ جهانی دوم، ژنرال دو گل روز ۱۷ ژوئن سال ۱۹۴۰ به همراه ۱۰۰٬۰۰۰ فرانک طلا که پل رینو، نخستوزیر فرانسه به او داده بود، به لندن فرار کرد. روز بعد، از رادیو بیبیسی از هموطنان خود خواست روحیه خود را از دست ندهند و در مقابل «اشغالگری آلمان» مقاومت کنند. دو گل تمامی نظامیان، مهندسان و کارگردان ماهر صنایع تسلیحات را دعوت کرد در بریتانیا به او بپیوندند.[۱] او در سخن با مردم فرانسه گفت: «هر چه اتفاق افتد (با گریه)، مقاومت فرانسه نباید از بین برود». از آن به بعد نه پشتوانهٔ مالی قابل توجهی یافت و نه قدرت لازم. پس از چندی فرانسه ویشی او را به عنوان خیانتکار به مرگ محکوم کرد. پس از آن او همواره خود را مهرهٔ برجسته یک قدرت عظیم معرفی میکرد و به فرماندهی نیروهای فرانسه آزاد پرداخت. به هر صورت، در ابتدای کار، با عدم برخورداری دو گل از مشروعیت چندان، تا اواخر سال ۱۹۴۰ مجموعاً تنها ۲۶۰ افسر نیروی زمینی و دریایی، ۲۱۰۰ سرباز و ۱۷۵۰ نفر دیگر تحت امر او بودند. نکات مربوط به ژنرال دو گل ۱. دوگل یکی از فرماندهان بلند پایه ارتش فرانسه نبود او نه تایید رییس جمهور دموکراتیک فرانسه را داشت و نه تایید مجمع ملی فرانسه را که با رای اکثریت مردم فرانسه تشکیل شده بود. ۲. از آنجا که دوگل یک افسر نظامی بود و طبق سلسله مراتب نظامی تحت امر مارشال پتن انجام وظیفه می کرد از نظر نظامی نیز با اعلام جنگ به آلمان دچار لغو دستور ترک مخاصمه گردید و قانونا توسط مارشال پتن که هم زمان نخست وزیر قانونی فرانسه و فرمانده کل قوای فرانسه بود به مرگ و اعدام غیابی محکوم گردید. ۳. به دلیل نداشتن مشروعیت کافی در جامعه و ارتش فرانسه در ابتدا تعداد کمی از مردم و نظامیان فرانسوی به او می پیوندند. پرده سوم: سرنوشت ارتش فرانسه ۱۷ ژوئن سال ۱۹۴۰، زمانی که پیام آتشبس مارشال پتن از رادیو ملی فرانسه پخش شد، ژنرال دوگل یک روز بعد از آن از رادیو بیبیسی به مقاومت فراخوان داد و بدین ترتیب ارتش فرانسه به دو یا سه قسمت متضاد تقسیم شد، یک قسمت طرفداران پتن یا مارشالیستها که در منطقه ویشی فرانسه مستقر بودند. قسمت دیگر طرفداران مارشال دوگل که در لندن مستقر بودند و سومین نیرو در الجزایر حضور داشتند. اغلب نیروهای ارتش فرانسه وابسته به ژنرال پتن بودند که به ارتش ویشی شناخته میشدند و از دولت فرانسه که در ویشی مستقر بود اطاعت میکردند. آنها به اشغالگران آلمانی که در منطقهای آزاد شده در جنوب این کشور مستقر بود، وابسته بودند. از سوی دیگر، یک نیروی اقلیت که توسط حکومت ویشی به عنوان «باغی» شناخته میشد و رهبرانش نیز به مرگ محکوم شده بود، به عنوان نیروهای فرانسه آزاد (FFL) شناخته میشدند. نیروهای فرانسه آزاد (FFL) فرماندهی سرهنگ جوانی به نام شارل دوگل که به تازگی در میدان جنگ به صورت موقت به عنوان فرمانده تیپ منصوب شده بود را پذیرفته بودند. بخش دوم @nikkhah_ir
آیا اکثریت حق دارد استقلال یک کشور را معامله کند؟ (بخش اول) برای صلح نیاز به اجماع و برای جنگ نیاز به اقلیتی مقاوم و فداکار است برای توضیح این اصل حقوقی و اجتماعی ابتدا به واقعه ای تاریخی مربوط به فرانسه در جنگ جهانی دوم می پردازیم. پرده اول: فرانسه در جنگ جهانی دوم مورد حمله آلمان نازی قرار می گیرد.در ویکی پدیا می خوانیم که؛ در سال ۱۹۴۰ با توجه به بحرانی بودن وضعیت فرانسه تعداد زیادی از سران ارتش و دولت فرانسه به بریتانیا گریخته بودند و اگر مقاومت از سوی فرانسویها ادامه مییافت، عواقب بسیار بدی در پی میداشت. پس از آن که آلبر لبرن رئیسجمهور فرانسه، مارشال پتن را بهعنوان نخستوزیر منصوب کرد، او به نمایندگان نظامی دولت فرانسه دستور داد که قرارداد صلحی را با آلمانیها در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰ امضا کنند. متعاقباً پتن با دریافت آزادی عمل و قدرت کامل از طرف مجمع ملی فرانسه در ۱۰ ژوئیه همان سال با انحلال جمهوری سوم فرانسه دست به تشکیل دولت خود زد. تا اینجا متوجه می شویم که ۱. اکثریت سران نظامی و سیاسی فرانسه مقاومت را مضر و ناکارآمد می دیدند. ۲. رئیس جمهور فرانسه مارشال پتن، فرمانده کل ارتش فرانسه را برای تعیین تکلیف جنگ به نخست وزیری انتخاب می کند. ۳. مارشال پتن توافق صلحی با آلمان امضا می کند که طبق آن توافق صلح حدود نیمی از فرانسه را موقتا به آلمان واگذار می نماید. ۴. مجمع ملی فرانسه حمایت قاطع خود را از تصمیمات مارشال پتن اعلام می کند یعنی او علاوه بر اینکه نخست وزیر قانونی و دموکراتیک فرانسه محسوب میشد بلکه مورد تایید مجمع ملی فرانسه نیز قرار می گیرد. با توجه به ۴ مورد فوق، بر اساس قواعد دموکراسی، تصمیمات مارشال پتن مورد تایید اکثریت مردم فرانسه بوده است. پرده دوم: بعد از شکست و تسلیم فرانسه در جنگ جهانی دوم، ژنرال دو گل روز ۱۷ ژوئن سال ۱۹۴۰ به همراه ۱۰۰٬۰۰۰ فرانک طلا که پل رینو، نخستوزیر فرانسه به او داده بود، به لندن فرار کرد. روز بعد، از رادیو بیبیسی از هموطنان خود خواست روحیه خود را از دست ندهند و در مقابل «اشغالگری آلمان» مقاومت کنند. دو گل تمامی نظامیان، مهندسان و کارگردان ماهر صنایع تسلیحات را دعوت کرد در بریتانیا به او بپیوندند.[۱] او در سخن با مردم فرانسه گفت: «هر چه اتفاق افتد (با گریه)، مقاومت فرانسه نباید از بین برود». از آن به بعد نه پشتوانهٔ مالی قابل توجهی یافت و نه قدرت لازم. پس از چندی فرانسه ویشی او را به عنوان خیانتکار به مرگ محکوم کرد. پس از آن او همواره خود را مهرهٔ برجسته یک قدرت عظیم معرفی میکرد و به فرماندهی نیروهای فرانسه آزاد پرداخت. به هر صورت، در ابتدای کار، با عدم برخورداری دو گل از مشروعیت چندان، تا اواخر سال ۱۹۴۰ مجموعاً تنها ۲۶۰ افسر نیروی زمینی و دریایی، ۲۱۰۰ سرباز و ۱۷۵۰ نفر دیگر تحت امر او بودند. نکات مربوط به ژنرال دو گل ۱. دوگل یکی از فرماندهان بلند پایه ارتش فرانسه نبود او نه تایید رییس جمهور دموکراتیک فرانسه را داشت و نه تایید مجمع ملی فرانسه را که با رای اکثریت مردم فرانسه تشکیل شده بود. ۲. از آنجا که دوگل یک افسر نظامی بود و طبق سلسله مراتب نظامی تحت امر مارشال پتن انجام وظیفه می کرد از نظر نظامی نیز با اعلام جنگ به آلمان دچار لغو دستور ترک مخاصمه گردید و قانونا توسط مارشال پتن که هم زمان نخست وزیر قانونی فرانسه و فرمانده کل قوای فرانسه بود به مرگ و اعدام غیابی محکوم گردید. ۳. به دلیل نداشتن مشروعیت کافی در جامعه و ارتش فرانسه در ابتدا تعداد کمی از مردم و نظامیان فرانسوی به او می پیوندند. پرده سوم: سرنوشت ارتش فرانسه ۱۷ ژوئن سال ۱۹۴۰، زمانی که پیام آتشبس مارشال پتن از رادیو ملی فرانسه پخش شد، ژنرال دوگل یک روز بعد از آن از رادیو بیبیسی به مقاومت فراخوان داد و بدین ترتیب ارتش فرانسه به دو یا سه قسمت متضاد تقسیم شد، یک قسمت طرفداران پتن یا مارشالیستها که در منطقه ویشی فرانسه مستقر بودند. قسمت دیگر طرفداران مارشال دوگل که در لندن مستقر بودند و سومین نیرو در الجزایر حضور داشتند. اغلب نیروهای ارتش فرانسه وابسته به ژنرال پتن بودند که به ارتش ویشی شناخته میشدند و از دولت فرانسه که در ویشی مستقر بود اطاعت میکردند. آنها به اشغالگران آلمانی که در منطقهای آزاد شده در جنوب این کشور مستقر بود، وابسته بودند. از سوی دیگر، یک نیروی اقلیت که توسط حکومت ویشی به عنوان «باغی» شناخته میشد و رهبرانش نیز به مرگ محکوم شده بود، به عنوان نیروهای فرانسه آزاد (FFL) شناخته میشدند. نیروهای فرانسه آزاد (FFL) فرماندهی سرهنگ جوانی به نام شارل دوگل که به تازگی در میدان جنگ به صورت موقت به عنوان فرمانده تیپ منصوب شده بود را پذیرفته بودند. بخش دوم @nikkhah_ir آیا اکثریت حق دارد استقلال یک کشور را معامله کند؟ (بخش دوم)در همان ایام ژنرال دوگل به انگلستان رفت و توسط این کشور به عنوان رهبر فرانسه آزاد به رسمیت شناخته شد.او تصمیم گرفت که در اتحاد با هم پیمان بریتانیایی فرانسه به جنگ علیه آلمانها ادامه دهد.
نکات پرده سوم۱. دوگل تازگی به سرتیپی ارتش فرانسه انتخاب شده بود و به هیچ وجه جزئی از فرماندهان عالی رتبه ارتش فرانسه نبود.
۲. اکثریت ارتشیان فرانسه از دولت قانونی مارشال پتن تبعیت می کردند و اقلیتی از ارتش فرانسه به دوگل پیوستند.
۳. فرماندهان ارتش آزاد فرانسه که تحت امر ژنرال دوگل تصمیم به ادامه نبرد با آلمان را گرفته بودند توسط حکومت قانونی مارشال پتن و به دلیل تمرد غیابا به اعدام محکوم شدند.
۴. انگلستان به عنوان یکی از حکومت های دموکراتیک آن زمان اروپا دولت در تبعید فرانسه و ارتش آزاد فرانسه به رهبری دوگل را به عنوان دولت و ارتش رسمی فرانسه به رسمیت شناخت.
پرده چهارم، نتیجه همکاری اکثریت مردم فرانسه با اشغالگر
فرانسه پس از آزادی، برای مدت کوتاهی با موجی از اعدامهای مظنونین به همکاری با آلمانها مواجه شد. برخی از زنانی که مظنون به داشتن روابط عاشقانه با آلمانیها بودند، با تراشیدن موهایشان در ملاء عام تحقیر شدند. کسانی که در بازار سیاه فعالیت داشتند نیز به عنوان " سودجویان جنگ (profiteurs de guerre) انگ زده و مجازات شدند. با این حال، دولت موقت جمهوری فرانسه GPRF) ۱۹۴۴-۱۹۴۶) به سرعت نظم را برقرار کرد و همدستان با اشغالگران را به دادگاه کشاند.بین سالهای ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۱ دادگاههای رسمی در فرانسه ۶۷۶۳ نفر را به جرم خیانت و سایر جرایم به اعدام محکوم کردند(حکم اعدام ۳۱۹۰ از آنها غیابی بود) و ۷۹۱ مورد اعدام در واقع اجرا شد.رایجترین مجازات «تخریب ملی» نام داشت.این مجازات شامل از دست دادن حقوق مدنی بود که شامل حدود ۵۰ هزارنفر شد.مارشال پتن، رئیس دولت ویشی فرانسه ، در ژوئیه ۱۹۴۵ به اعدام محکوم شد اما شارل دوگل این حکم را به حبس ابد تخفیف داد. با این حال،پیر لاوال، نخست وزیر دولت در زمان اشغال، پس از محاکمه اعدام شد.اعضای فرانسوی لشکر شارلمانی، واحد نظامی فرانسوی که با ارتش آلمان همکاری کرده بود و از جنگ جان سالم به در برده بودند، خائن شناخته شدند.برخی از افسران برجستهتر این نیرو اعدام، و افسران عادی به زندان محکوم شدند به برخی از افسران عادی فرانسوی همکار با ارتش اشغالگر این امکان داده شد که به جای زندان، دوران محکومیت خود را در هندوچین (۱۹۴۶-۱۹۵۴) برای فرانسه بجنگند.در نهایت آمار قابل اعتمادی از تعداد کشتهشدگان وجود ندارد. در پایینترین حد، یک تخمین این است که تقریباً 10500 نفر قبل و بعد از آزادسازی فرانسه از اشغال آلمان به جرم همکاری با دشمن اعدام شدهاند.در مجموع احکام اعدام به این ترتیب است،"دادگاههای دادگستری حدود 6760 حکم اعدام صادر کردند، 3910 مورد غیابی و 2853 مورد حضوری. از این 2853 مورد، 73 درصد توسط دوگل به مجازات زندان و تبعید تخفیف داده شد و 767 مورد اعدام اجرایی گردید.علاوه بر این، حدود 770 اعدام توسط دادگاههای نظامی حکم داده شد.بنابراین تعداد کل افراد اعدام شده قبل و بعد از آزادسازی تقریباً 10500 نفر بود، از جمله کسانی که در عملیات پاکسازی وحشیانه و بدون محاکمه کشته شدند".آمار دیگر آمار نیروهای آمریکایی است.ارتش آمریکا تعداد "اعدامهای بدون محاکمه" پس از آزادسازی را 80000 نفر اعلام کرد.وزیر کشور فرانسه در آن زمان، مارس 1945، گزارش داد که تعداد اعدام شدگان 105000 نفر بوده است.اما تحقیقات بعدی تعداد کل اعدامهای بدون محاکمه را بین 10،000 تا 15،000 نفر تخمین میزند.
نکات پرده پنجم
۱. ارتش آزاد فرانسه و دولت در تبعید فرانسه به رهبری دوگل همکاری با نیروی اشغال گر حتی توسط دولت برآمده از انتخابات فرانسه را خیانت اعلام کرده و هزاران حکم اعدام و زندان و محرومیت از حقوق مدنی را در مورد آنها اجرا نمود.
۲. زنانی که بدون در نظر گرفتن اشغال سرزمین به معاشرت و رابطه با سربازان اشغال گر پرداخته بودند با تراشیدن موی سر و انگشت نما شدن مجازات شدند.
۳. دولت ژنرال دوگل با وجود نداشتن اکثریت مردم فرانسه و برنیامدن از انتخابات خود را دولت قانونی فرانسه نامید و مشروعیت خود را از رد اشغال گری و مقاومت در برابر نیرویراشغتل گر کسب نمود.
نتیجه گیری حقوقی و اجتماعی
۱. قوانین دوره صلح و استقلال با قوانین دوره جنگ و اشغال متفاوت هستند.
۲. با اشغال سرزمین و از بین رفتن استقلال سیاسی، نهادهای برآمده از انتخابات رسمیت نداشته و نهادهای برآمده از مقاومت ضد اشغال گری رسمیت خواهند داشت.
۳. دولت ها و شخصیت های سیاسی نمی توانند با اتکاء به رای اکثریت، اشغال را بپذیرند و توافقی را امضا کنند که استقلال سیاسی و حاکمیت سرزمینی را مخدوش کند.
@nikkhah_ir۳پوشش اخبار و تحلیلهای جنگ | مهدی نیکخواه آیا اکثریت حق دارد استقلال یک کشور را معامله کند؟ (بخش دوم) در همان ایام ژنرال دوگل به انگلستان رفت و توسط این کشور به عنوان رهبر فرانسه آزاد به رسمیت شناخته شد.او تصمیم گرفت که در اتحاد با هم پیمان بریتانیایی فرانسه به جنگ علیه آلمانها ادامه دهد. نکات پرده سوم ۱. دوگل تازگی به سرتیپی ارتش فرانسه انتخاب شده بود و به هیچ وجه جزئی از فرماندهان عالی رتبه ارتش فرانسه نبود. ۲. اکثریت ارتشیان فرانسه از دولت قانونی مارشال پتن تبعیت می کردند و اقلیتی از ارتش فرانسه به دوگل پیوستند. ۳. فرماندهان ارتش آزاد فرانسه که تحت امر ژنرال دوگل تصمیم به ادامه نبرد با آلمان را گرفته بودند توسط حکومت قانونی مارشال پتن و به دلیل تمرد غیابا به اعدام محکوم شدند. ۴. انگلستان به عنوان یکی از حکومت های دموکراتیک آن زمان اروپا دولت در تبعید فرانسه و ارتش آزاد فرانسه به رهبری دوگل را به عنوان دولت و ارتش رسمی فرانسه به رسمیت شناخت. پرده چهارم، نتیجه همکاری اکثریت مردم فرانسه با اشغالگر فرانسه پس از آزادی، برای مدت کوتاهی با موجی از اعدامهای مظنونین به همکاری با آلمانها مواجه شد. برخی از زنانی که مظنون به داشتن روابط عاشقانه با آلمانیها بودند، با تراشیدن موهایشان در ملاء عام تحقیر شدند. کسانی که در بازار سیاه فعالیت داشتند نیز به عنوان " سودجویان جنگ (profiteurs de guerre) انگ زده و مجازات شدند. با این حال، دولت موقت جمهوری فرانسه GPRF) ۱۹۴۴-۱۹۴۶) به سرعت نظم را برقرار کرد و همدستان با اشغالگران را به دادگاه کشاند. بین سالهای ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۱ دادگاههای رسمی در فرانسه ۶۷۶۳ نفر را به جرم خیانت و سایر جرایم به اعدام محکوم کردند(حکم اعدام ۳۱۹۰ از آنها غیابی بود) و ۷۹۱ مورد اعدام در واقع اجرا شد. رایجترین مجازات «تخریب ملی» نام داشت. این مجازات شامل از دست دادن حقوق مدنی بود که شامل حدود ۵۰ هزارنفر شد. مارشال پتن، رئیس دولت ویشی فرانسه ، در ژوئیه ۱۹۴۵ به اعدام محکوم شد اما شارل دوگل این حکم را به حبس ابد تخفیف داد. با این حال،پیر لاوال، نخست وزیر دولت در زمان اشغال، پس از محاکمه اعدام شد. اعضای فرانسوی لشکر شارلمانی، واحد نظامی فرانسوی که با ارتش آلمان همکاری کرده بود و از جنگ جان سالم به در برده بودند، خائن شناخته شدند. برخی از افسران برجستهتر این نیرو اعدام، و افسران عادی به زندان محکوم شدند به برخی از افسران عادی فرانسوی همکار با ارتش اشغالگر این امکان داده شد که به جای زندان، دوران محکومیت خود را در هندوچین (۱۹۴۶-۱۹۵۴) برای فرانسه بجنگند. در نهایت آمار قابل اعتمادی از تعداد کشتهشدگان وجود ندارد. در پایینترین حد، یک تخمین این است که تقریباً 10500 نفر قبل و بعد از آزادسازی فرانسه از اشغال آلمان به جرم همکاری با دشمن اعدام شدهاند. در مجموع احکام اعدام به این ترتیب است، "دادگاههای دادگستری حدود 6760 حکم اعدام صادر کردند، 3910 مورد غیابی و 2853 مورد حضوری. از این 2853 مورد، 73 درصد توسط دوگل به مجازات زندان و تبعید تخفیف داده شد و 767 مورد اعدام اجرایی گردید. علاوه بر این، حدود 770 اعدام توسط دادگاههای نظامی حکم داده شد. بنابراین تعداد کل افراد اعدام شده قبل و بعد از آزادسازی تقریباً 10500 نفر بود، از جمله کسانی که در عملیات پاکسازی وحشیانه و بدون محاکمه کشته شدند". آمار دیگر آمار نیروهای آمریکایی است. ارتش آمریکا تعداد "اعدامهای بدون محاکمه" پس از آزادسازی را 80000 نفر اعلام کرد. وزیر کشور فرانسه در آن زمان، مارس 1945، گزارش داد که تعداد اعدام شدگان 105000 نفر بوده است. اما تحقیقات بعدی تعداد کل اعدامهای بدون محاکمه را بین 10،000 تا 15،000 نفر تخمین میزند. نکات پرده پنجم ۱. ارتش آزاد فرانسه و دولت در تبعید فرانسه به رهبری دوگل همکاری با نیروی اشغال گر حتی توسط دولت برآمده از انتخابات فرانسه را خیانت اعلام کرده و هزاران حکم اعدام و زندان و محرومیت از حقوق مدنی را در مورد آنها اجرا نمود. ۲. زنانی که بدون در نظر گرفتن اشغال سرزمین به معاشرت و رابطه با سربازان اشغال گر پرداخته بودند با تراشیدن موی سر و انگشت نما شدن مجازات شدند. ۳. دولت ژنرال دوگل با وجود نداشتن اکثریت مردم فرانسه و برنیامدن از انتخابات خود را دولت قانونی فرانسه نامید و مشروعیت خود را از رد اشغال گری و مقاومت در برابر نیرویراشغتل گر کسب نمود. نتیجه گیری حقوقی و اجتماعی ۱. قوانین دوره صلح و استقلال با قوانین دوره جنگ و اشغال متفاوت هستند. ۲. با اشغال سرزمین و از بین رفتن استقلال سیاسی، نهادهای برآمده از انتخابات رسمیت نداشته و نهادهای برآمده از مقاومت ضد اشغال گری رسمیت خواهند داشت. ۳. دولت ها و شخصیت های سیاسی نمی توانند با اتکاء به رای اکثریت، اشغال را بپذیرند و توافقی را امضا کنند که استقلال سیاسی و حاکمیت سرزمینی را مخدوش کند. @nikkhah_ir
آیا اکثریت حق دارد استقلال یک کشور را معامله کند؟ (بخش دوم) در همان ایام ژنرال دوگل به انگلستان رفت و توسط این کشور به عنوان رهبر فرانسه آزاد به رسمیت شناخته شد.او تصمیم گرفت که در اتحاد با هم پیمان بریتانیایی فرانسه به جنگ علیه آلمانها ادامه دهد. نکات پرده سوم ۱. دوگل تازگی به سرتیپی ارتش فرانسه انتخاب شده بود و به هیچ وجه جزئی از فرماندهان عالی رتبه ارتش فرانسه نبود. ۲. اکثریت ارتشیان فرانسه از دولت قانونی مارشال پتن تبعیت می کردند و اقلیتی از ارتش فرانسه به دوگل پیوستند. ۳. فرماندهان ارتش آزاد فرانسه که تحت امر ژنرال دوگل تصمیم به ادامه نبرد با آلمان را گرفته بودند توسط حکومت قانونی مارشال پتن و به دلیل تمرد غیابا به اعدام محکوم شدند. ۴. انگلستان به عنوان یکی از حکومت های دموکراتیک آن زمان اروپا دولت در تبعید فرانسه و ارتش آزاد فرانسه به رهبری دوگل را به عنوان دولت و ارتش رسمی فرانسه به رسمیت شناخت. پرده چهارم، نتیجه همکاری اکثریت مردم فرانسه با اشغالگر فرانسه پس از آزادی، برای مدت کوتاهی با موجی از اعدامهای مظنونین به همکاری با آلمانها مواجه شد. برخی از زنانی که مظنون به داشتن روابط عاشقانه با آلمانیها بودند، با تراشیدن موهایشان در ملاء عام تحقیر شدند. کسانی که در بازار سیاه فعالیت داشتند نیز به عنوان " سودجویان جنگ (profiteurs de guerre) انگ زده و مجازات شدند. با این حال، دولت موقت جمهوری فرانسه GPRF) ۱۹۴۴-۱۹۴۶) به سرعت نظم را برقرار کرد و همدستان با اشغالگران را به دادگاه کشاند. بین سالهای ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۱ دادگاههای رسمی در فرانسه ۶۷۶۳ نفر را به جرم خیانت و سایر جرایم به اعدام محکوم کردند(حکم اعدام ۳۱۹۰ از آنها غیابی بود) و ۷۹۱ مورد اعدام در واقع اجرا شد. رایجترین مجازات «تخریب ملی» نام داشت. این مجازات شامل از دست دادن حقوق مدنی بود که شامل حدود ۵۰ هزارنفر شد. مارشال پتن، رئیس دولت ویشی فرانسه ، در ژوئیه ۱۹۴۵ به اعدام محکوم شد اما شارل دوگل این حکم را به حبس ابد تخفیف داد. با این حال،پیر لاوال، نخست وزیر دولت در زمان اشغال، پس از محاکمه اعدام شد. اعضای فرانسوی لشکر شارلمانی، واحد نظامی فرانسوی که با ارتش آلمان همکاری کرده بود و از جنگ جان سالم به در برده بودند، خائن شناخته شدند. برخی از افسران برجستهتر این نیرو اعدام، و افسران عادی به زندان محکوم شدند به برخی از افسران عادی فرانسوی همکار با ارتش اشغالگر این امکان داده شد که به جای زندان، دوران محکومیت خود را در هندوچین (۱۹۴۶-۱۹۵۴) برای فرانسه بجنگند. در نهایت آمار قابل اعتمادی از تعداد کشتهشدگان وجود ندارد. در پایینترین حد، یک تخمین این است که تقریباً 10500 نفر قبل و بعد از آزادسازی فرانسه از اشغال آلمان به جرم همکاری با دشمن اعدام شدهاند. در مجموع احکام اعدام به این ترتیب است، "دادگاههای دادگستری حدود 6760 حکم اعدام صادر کردند، 3910 مورد غیابی و 2853 مورد حضوری. از این 2853 مورد، 73 درصد توسط دوگل به مجازات زندان و تبعید تخفیف داده شد و 767 مورد اعدام اجرایی گردید. علاوه بر این، حدود 770 اعدام توسط دادگاههای نظامی حکم داده شد. بنابراین تعداد کل افراد اعدام شده قبل و بعد از آزادسازی تقریباً 10500 نفر بود، از جمله کسانی که در عملیات پاکسازی وحشیانه و بدون محاکمه کشته شدند". آمار دیگر آمار نیروهای آمریکایی است. ارتش آمریکا تعداد "اعدامهای بدون محاکمه" پس از آزادسازی را 80000 نفر اعلام کرد. وزیر کشور فرانسه در آن زمان، مارس 1945، گزارش داد که تعداد اعدام شدگان 105000 نفر بوده است. اما تحقیقات بعدی تعداد کل اعدامهای بدون محاکمه را بین 10،000 تا 15،000 نفر تخمین میزند. نکات پرده پنجم ۱. ارتش آزاد فرانسه و دولت در تبعید فرانسه به رهبری دوگل همکاری با نیروی اشغال گر حتی توسط دولت برآمده از انتخابات فرانسه را خیانت اعلام کرده و هزاران حکم اعدام و زندان و محرومیت از حقوق مدنی را در مورد آنها اجرا نمود. ۲. زنانی که بدون در نظر گرفتن اشغال سرزمین به معاشرت و رابطه با سربازان اشغال گر پرداخته بودند با تراشیدن موی سر و انگشت نما شدن مجازات شدند. ۳. دولت ژنرال دوگل با وجود نداشتن اکثریت مردم فرانسه و برنیامدن از انتخابات خود را دولت قانونی فرانسه نامید و مشروعیت خود را از رد اشغال گری و مقاومت در برابر نیرویراشغتل گر کسب نمود. نتیجه گیری حقوقی و اجتماعی ۱. قوانین دوره صلح و استقلال با قوانین دوره جنگ و اشغال متفاوت هستند. ۲. با اشغال سرزمین و از بین رفتن استقلال سیاسی، نهادهای برآمده از انتخابات رسمیت نداشته و نهادهای برآمده از مقاومت ضد اشغال گری رسمیت خواهند داشت. ۳. دولت ها و شخصیت های سیاسی نمی توانند با اتکاء به رای اکثریت، اشغال را بپذیرند و توافقی را امضا کنند که استقلال سیاسی و حاکمیت سرزمینی را مخدوش کند. @nikkhah_ir آیا اکثریت حق دارد استقلال یک کشور را معامله کند؟ (بخش سوم)۴. اکثریت نمی تواند اشغال، تجزیه و نفی استقلال سیاسی و سرزمینی را ولو با اختیار و اراده بپذیرد.
۵. اقلیت مقاوم و رزمنده می تواند همکاران با اشغال گر را ولو پشتوانه اکثریت جامعه را داشته باشند به جرم همکاری با اشغال گر مجازات و اعدام کند.
۶. در هنگام جنگ و خصوصا اشغال این اراده اقلیت مقاوم و ضد اشغال گر است که قانونی و مورد اتکاء می باشد.
۷. اقلیت ضد اشغال گر با اتکاء به مقاومت، دارای مشروعیت تحمیل اراده خود بر اکثریت صلح طلب که اشغال و نفی استقلال سیاسی را پذیرفته است، می باشد.
۸. هیچ اکثریتی هنگام وجود اقلیتی مقاوم رسما و قانونا نمی تواند صلحی شامل اشغال و نفی استقلال سیاسی و سرزمینی را بپذیرد.
۹. این اصول واضح توسط انگلستان و فرانسه که جزء سازندگان مهم سیستم های مبتنی بر دموکراسی و حاکمیت رای اکثریت هستند، در جنگ جهانی دوم به رسمیت پذیرفته و اجرا شده است و به شکل قاعده ای حقوقی درآمده است.
بررسی واقع گرایانه نقش اقلیت و اکثریت به مقوله امنیت ملی و اجتماعی
در زندگی جمعی برای ایجاد و حفظ امنیت، نیاز به این است که اکثریت نزدیک به همه جامعه به لوازم ایجاد و حفظ امنیت پایبند باشند. اما برای برهم زدن امنیت تنها به اقلیتی نیاز است که به لوازم حفظ امنیت پایبند نباشند. به عنوان مثال رعایت نظم ترافیکی شهر در گرو این است که تقریبا همه مردم مقررات راهنمایی و رانندگی را رعایت کنند اما برای برهم زدن نظم تنها نیاز به اقلیتی نیاز است که مقررات راهنمایی و رانندگی را رعایت نکنند. با این ذهنیت، صلح و ترک مخاصمه، مخصوصا هنگام دفاع در برابر دشمن خارجی هنگامی قابل تحقق است که تقریبا همه مردم به لوازم صلح و ترک مخاصمه با متجاوز را رعایت کنند.اما اگر اقلیتی توانا وجود داشته باشد که از اراده و ابزار کافی برای ناامن سازی محیط برای دشمن و عوامل همکار با دشمن برخوردار باشد عملا هیچ صلح و ترک مخاصمه ای قابل تحقق نمی باشد.
بررسی موردی مشروعیت ادامه جنگ توسط اقلیت
مورد لبنان یکی از بهترین موارد تایید گزاره فوق است. جنوب لبنان سال هاست که به دلایل مختلف مورد تاخت و تاز رژیم غاصب صهیونیستی قرار دارد. موافقان صلح با اسرائیل که بر اساس قانون اساسی لبنان در راس قوای دولتی این کشور قرار می گیرند مداوما حزب الله و شیعیان طرفدار این حزب را به دلیل برهم زدن صلح و آرامش لبنان تحت فشار قرار می دهند. خواسته آنها خلع سلاح حزب الله و انعقاد صلح با رژیم صهیونیستی است.اما مشکل اینجاست که دولت مردان مسیحی و سنی لبنان همیشه و در هماهنگی با یهودیان اشکنازی غاصب سرزمین فلسطین طرح صلحی برای لبنان روی میز حزب الله می گذارند که مورد تایید این مجموعه مقاوم نیست.بر این اساس حزب الله راسا چنین طرح صلح هایی را وتو کرده و به مقاومت ادامه می دهد حتی اگر منجر به برهم خوردن چندین باره صلح و آرامش در این کشور گردد.حال با فرض اینکه طرفداران حزب الله در اقلیت هم باشند حزب الله لبنان به دلیل وجود اشغال و تجاوزات دائم رژیم سرطانی یهودی از حق طبیعی مقاومت و برهم زدن صلح برخوردار است. و اکثریت طرفدار هم زیستی با رژیم صهیونیستی چه در مقام واقع و رئال و چه در مقام حقوق اجتماعی نمی توانند این مجموعه را به صلح مجبور کنند.
@nikkhah_ir۲