مهرزاد حمیدی سرپرست دانشگاه فرهنگیان کشور شد
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی رستا، طی حکمی از سوی وزیر آموزش و پرورش، مهرزاد حمیدی به عنوان سرپرست جدید دانشگاه فرهنگیان کشور منصوب شد.
رستا، رسانهٔ تعلیم و تربیت ایرانrastakhabar.ir@rastakhabar_ir
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی رستا، طی حکمی از سوی وزیر آموزش و پرورش، مهرزاد حمیدی به عنوان سرپرست جدید دانشگاه فرهنگیان کشور منصوب شد. رستا، رسانهٔ تعلیم و تربیت ایرانrastakhabar.ir@rastakhabar_ir۴۲۲۱کنشگری متربیان علیه بیکنشی مربیان در میانه جنگ
احسان صنعتکار، عضو هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان؛
۱. مدرسه از سال ۱۴۰۱ (فارغ از درسی یا نادرستی آن) نشان داد برخلاف خوابآلودگی متولیان خویش، توان جریانسازی و تحرک اجتماعی بسیار قوی دارد. قدرت کنشگری دارد و البته مطالبه. فکر دارد، سوال دارد، انتقاد دارد اما همه آنها به دلیل انفعال مربیان و مسئولان امر، محکوم به سکوت متربیان میشود.
۲. در گرماگرم ۱۴۰۱ همه نهادهای فرهنگی و سیاسی روی مدرسه و بحث تربیت سیاسی و اجتماعی و کم کاری نهادها و ... حساس شدند اما تبدیل ۴۰۱ به ۴۰۲ گویا همه چیز را به فراموشی سپرد. گویا آرامشدن مدارس، نشانه خوبی شدن دوباره اوضاع بود.
۳. از آغاز جنگ رمضان و هر چه جلوتر آمدیم، معلوم بود که وضعیت غیرحضوری شدن این ترم، قوت دارد. با این حال جای سوال است که دقیقا مسئولان امر به مثابه مربیان دستگاه، مشغول چه کاری هستند؟ وضعیت نامطلوب و نبود سرور کافی برای شاد، عدم تصمیم گیری به موقع درباره: امتحانات ششم تا دهم، امتحانات یازدهم و دوازدهم، وضعیت تاثیر کنکور، زمان کنکور، سهمیه دانش آموزان آسیب دیده و ....
جالب آنکه کمیسیون آموزش میگوید، تصمیمگیری با ما نیست و ما ناظر هستیم، وزارت آموزش و پرورش میگوید ما مجری هستیم و نهایتا میتوانیم پیشنهاد دهیم، شورای عالی انقلاب فرهنگی میگوید وزارت آموزش و پرورش باید پیشنهاد دهد و پیگیری کند که نمیکند و وزیر در جلسات مربوطه نمیآید و... . یعنی هیچ کسی گویا مسئولیت قبول نمیکند و اوضاع باید به اوج خود برسد تا در لحظه آخر و زیر فشار تصمیمی اتخاذ شود.
۴.آقایان حواستان هست که مربیان این دعوا و شانه خالی کردن شما از سادهترین تصمیمات را دارند مشاهده میکنند و یاد میگیرند! انگار جنگ نیز این عزیزان را هنوز بیدار نکرده و اصلا متوجه شرایط دانش آموزان پایه یازدهم و دوازدهم که در سخت ترین دوران مشغول تحصیل و کنکور هستند، نمیشوند.
تجمعات اخیر دانشآموزان در روزهای اخیر نشان داد این قشر به مدل مدیریت نظام تعلیم و تربیت انتقاد دارد و گویا گره کار جز با تجمع و تحصن حل نمیشود. لکن اگر این فرایند یک یا دوبار دیگر تکرار شود، به یک فرایند معمولی خطرناک و رابطه غیرقابل اعتماد تبدیل خواهد شد.
این نحوه از تربیت سیاسی اجتماعی معکوس دانش آموزان، محصول عدم کنشگری و تصمیمگیری مسئولان آموزش و پرورش است. افرادی که مهمترین دغدغه دانش آموزان را خیلی عادی و معمولی و پیشپا افتاده تلقی میکنند.
۵. تذکر مهم آنکه امروز همین دانش آموزان و متربیانی که همواره در عرف تصمیمگیری فاقد شعور متعارف فرض شدهاند و همیشه برایشان تصمیمگیری شده، دارند نظام تصمیمگیری و کنشگری نهاد مربیان خویش را به چالش میکشند. این نحوه کنش سیاسی اجتماعی آن هم در میانه جنگ که اعتراض را به بدنه دانشآموزی میکشاند، هم جای سوال است هم جای تامل!!! آقایان حواستان هست؟! اینها از عمل شما یاد میگیرند؟
رستا، رسانهٔ تعلیم و تربیت ایرانrastakhabar.ir@rastakhabar_ir
احسان صنعتکار، عضو هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان؛۱. مدرسه از سال ۱۴۰۱ (فارغ از درسی یا نادرستی آن) نشان داد برخلاف خوابآلودگی متولیان خویش، توان جریانسازی و تحرک اجتماعی بسیار قوی دارد. قدرت کنشگری دارد و البته مطالبه. فکر دارد، سوال دارد، انتقاد دارد اما همه آنها به دلیل انفعال مربیان و مسئولان امر، محکوم به سکوت متربیان میشود.
۲. در گرماگرم ۱۴۰۱ همه نهادهای فرهنگی و سیاسی روی مدرسه و بحث تربیت سیاسی و اجتماعی و کم کاری نهادها و ... حساس شدند اما تبدیل ۴۰۱ به ۴۰۲ گویا همه چیز را به فراموشی سپرد. گویا آرامشدن مدارس، نشانه خوبی شدن دوباره اوضاع بود.
۳. از آغاز جنگ رمضان و هر چه جلوتر آمدیم، معلوم بود که وضعیت غیرحضوری شدن این ترم، قوت دارد. با این حال جای سوال است که دقیقا مسئولان امر به مثابه مربیان دستگاه، مشغول چه کاری هستند؟ وضعیت نامطلوب و نبود سرور کافی برای شاد، عدم تصمیم گیری به موقع درباره: امتحانات ششم تا دهم، امتحانات یازدهم و دوازدهم، وضعیت تاثیر کنکور، زمان کنکور، سهمیه دانش آموزان آسیب دیده و ....
جالب آنکه کمیسیون آموزش میگوید، تصمیمگیری با ما نیست و ما ناظر هستیم، وزارت آموزش و پرورش میگوید ما مجری هستیم و نهایتا میتوانیم پیشنهاد دهیم، شورای عالی انقلاب فرهنگی میگوید وزارت آموزش و پرورش باید پیشنهاد دهد و پیگیری کند که نمیکند و وزیر در جلسات مربوطه نمیآید و... . یعنی هیچ کسی گویا مسئولیت قبول نمیکند و اوضاع باید به اوج خود برسد تا در لحظه آخر و زیر فشار تصمیمی اتخاذ شود.
۴.آقایان حواستان هست که مربیان این دعوا و شانه خالی کردن شما از سادهترین تصمیمات را دارند مشاهده میکنند و یاد میگیرند! انگار جنگ نیز این عزیزان را هنوز بیدار نکرده و اصلا متوجه شرایط دانش آموزان پایه یازدهم و دوازدهم که در سخت ترین دوران مشغول تحصیل و کنکور هستند، نمیشوند.
تجمعات اخیر دانشآموزان در روزهای اخیر نشان داد این قشر به مدل مدیریت نظام تعلیم و تربیت انتقاد دارد و گویا گره کار جز با تجمع و تحصن حل نمیشود. لکن اگر این فرایند یک یا دوبار دیگر تکرار شود، به یک فرایند معمولی خطرناک و رابطه غیرقابل اعتماد تبدیل خواهد شد.
این نحوه از تربیت سیاسی اجتماعی معکوس دانش آموزان، محصول عدم کنشگری و تصمیمگیری مسئولان آموزش و پرورش است. افرادی که مهمترین دغدغه دانش آموزان را خیلی عادی و معمولی و پیشپا افتاده تلقی میکنند.
۵. تذکر مهم آنکه امروز همین دانش آموزان و متربیانی که همواره در عرف تصمیمگیری فاقد شعور متعارف فرض شدهاند و همیشه برایشان تصمیمگیری شده، دارند نظام تصمیمگیری و کنشگری نهاد مربیان خویش را به چالش میکشند. این نحوه کنش سیاسی اجتماعی آن هم در میانه جنگ که اعتراض را به بدنه دانشآموزی میکشاند، هم جای سوال است هم جای تامل!!! آقایان حواستان هست؟! اینها از عمل شما یاد میگیرند؟
رستا، رسانهٔ تعلیم و تربیت ایرانrastakhabar.ir@rastakhabar_ir۳
فراتر از معدل؛ روایتی از حق مطالبه در جمهوری اسلامی ایران
یادداشت حمیدرضا قائمپناه، معلم و مدیرمسئول پایگاه خبری تحلیلی رستا؛
چند روز گذشته فرصتی شد تا در میان جمعی از دانشآموزانی حاضر شوم که نسبت به تأثیر قطعی معدل در کنکور اعتراض داشتند. فارغ از اینکه در این موضوع حق با کدام طرف است و در نهایت چه تصمیمی اتخاذ خواهد شد، آنچه برای من اهمیت بیشتری داشت، خودِ صحنهای بود که مقابل چشمانم شکل گرفته بود؛ صحنهای که به گمانم بیش از موضوع معدل، درباره یک ظرفیت مهم در جمهوری اسلامی ایران سخن میگفت.
دانشآموزانی را میدیدم که نسبت به یک سیاست آموزشی نقد داشتند و معتقد بودند این تصمیم نیازمند بازنگری است. برای بیان این نقد نیز به میدان آمده بودند. نه برای تخریب، نه برای برهم زدن امنیت جامعه و نه برای آسیب رساندن به اموال عمومی. آمده بودند تا حرفشان را بزنند و از مسئولان بخواهند بار دیگر درباره موضوعی که آینده تحصیلی آنان را تحت تأثیر قرار میدهد تأمل کنند.
شاید سالهاست آنقدر در معرض برخی روایتها قرار گرفتهایم که بعضی از ظرفیتهای جمهوری اسلامی را بدیهی فرض میکنیم و دیگر به چشممان نمیآید. یکی از همین ظرفیتها این است که دانشآموز نیز میتواند نسبت به یک تصمیم عمومی مطالبه داشته باشد، آن را بیان کند و تلاش کند نظر سیاستگذاران را به مسئلهای که برایش اهمیت دارد جلب نماید.
در میان جمعیت، پرچم ایران بیش از هر چیز جلب توجه میکرد. دانشآموزان در حالی که به یک مصوبه اعتراض داشتند، پرچم کشورمان را نیز در دست گرفته بودند. این تصویر به خوبی نشان میداد که میان مطالبهگری و دلبستگی به وطن هیچ تعارضی وجود ندارد.
این دقیقاً همان بخشی از واقعیت است که همواره در روایت رسانههای معاند دیده نمیشود. سالهاست که هر مطالبه اجتماعی در ایران را، پیش از آنکه فهم شود، به ابزاری برای موجسواری سیاسی تبدیل میکنند. آنان تلاش میکنند هر تجمع و هر اعتراضی را نشانهای از تقابل جامعه با نظام معرفی کنند، در حالی که واقعیت میدان چیز دیگری است.
همان جریانهایی که امروز تلاش میکنند خود را مدافع دانشآموزان ایرانی معرفی کنند، یعنی آمریکا، همپیمانانش و رژیم صهیونسیتی، کارنامهای دارند پر از حمایت از جنگها، اشغالگریها و جنایتهایی که قربانیان اصلی آن کودکان و دانشآموزان بودهاند. جنایت اخیرشان هم به شهادت رساندن دانش آموزان میناب بود. قدرتهایی که در برابر کشته شدن هزاران دانشآموز در نقاط مختلف جهان سکوت میکنند یا حتی از عاملان آن حمایت سیاسی و رسانهای به عمل میآورند، نمیتوانند معیار درستی برای سنجش حقوق دانشآموزان باشند. تفاوت آشکار است؛ اینجا دانشآموز برای نقد یک سیاست آموزشی به میدان میآید و مطالبهاش را فریاد میزند.
البته این به معنای نادیده گرفتن وظایف مسئولان نیست. برعکس، هرچه بستر مطالبهگری گستردهتر باشد، مسئولیت شنیدن، بررسی و پاسخگویی نیز سنگینتر خواهد بود. همانگونه که دشمنان ایران همواره تلاش میکنند از هر مطالبهای برای پیشبرد اهداف خود سوءاستفاده کنند، مسئولان نیز باید با دقت و حساسیت بیشتری مسائل را پیگیری کنند تا هم مطالبات واقعی شنیده شود و هم فرصت سوءاستفاده از میان برود.
کشوری که دغدغه معدل دانشآموزانش به مسئلهای عمومی تبدیل میشود و دانشآموزانش میتوانند آزادانه درباره آن مطالبهگری کنند، با دولتهایی که دانشآموزان را قربانی جنگ، ناامنی و خشونت میکنند و عمده هنرشان، کشتار دانشآموزان بیگناه است، تفاوتی عمیق دارد. قدر این تفاوت را باید دانست. نه برای چشم بستن بر کاستیها، بلکه برای شناختن ظرفیتهایی که گاه آنقدر در کنار ما هستند که دیده نمیشوند.
مشروح یادداشت:rastakhabar.ir/?p=10441
رستا، رسانهٔ تعلیم و تربیت ایران@rastakhabar_ir
یادداشت حمیدرضا قائمپناه، معلم و مدیرمسئول پایگاه خبری تحلیلی رستا؛چند روز گذشته فرصتی شد تا در میان جمعی از دانشآموزانی حاضر شوم که نسبت به تأثیر قطعی معدل در کنکور اعتراض داشتند. فارغ از اینکه در این موضوع حق با کدام طرف است و در نهایت چه تصمیمی اتخاذ خواهد شد، آنچه برای من اهمیت بیشتری داشت، خودِ صحنهای بود که مقابل چشمانم شکل گرفته بود؛ صحنهای که به گمانم بیش از موضوع معدل، درباره یک ظرفیت مهم در جمهوری اسلامی ایران سخن میگفت.دانشآموزانی را میدیدم که نسبت به یک سیاست آموزشی نقد داشتند و معتقد بودند این تصمیم نیازمند بازنگری است. برای بیان این نقد نیز به میدان آمده بودند. نه برای تخریب، نه برای برهم زدن امنیت جامعه و نه برای آسیب رساندن به اموال عمومی. آمده بودند تا حرفشان را بزنند و از مسئولان بخواهند بار دیگر درباره موضوعی که آینده تحصیلی آنان را تحت تأثیر قرار میدهد تأمل کنند.شاید سالهاست آنقدر در معرض برخی روایتها قرار گرفتهایم که بعضی از ظرفیتهای جمهوری اسلامی را بدیهی فرض میکنیم و دیگر به چشممان نمیآید. یکی از همین ظرفیتها این است که دانشآموز نیز میتواند نسبت به یک تصمیم عمومی مطالبه داشته باشد، آن را بیان کند و تلاش کند نظر سیاستگذاران را به مسئلهای که برایش اهمیت دارد جلب نماید.در میان جمعیت، پرچم ایران بیش از هر چیز جلب توجه میکرد. دانشآموزان در حالی که به یک مصوبه اعتراض داشتند، پرچم کشورمان را نیز در دست گرفته بودند. این تصویر به خوبی نشان میداد که میان مطالبهگری و دلبستگی به وطن هیچ تعارضی وجود ندارد.این دقیقاً همان بخشی از واقعیت است که همواره در روایت رسانههای معاند دیده نمیشود. سالهاست که هر مطالبه اجتماعی در ایران را، پیش از آنکه فهم شود، به ابزاری برای موجسواری سیاسی تبدیل میکنند. آنان تلاش میکنند هر تجمع و هر اعتراضی را نشانهای از تقابل جامعه با نظام معرفی کنند، در حالی که واقعیت میدان چیز دیگری است.همان جریانهایی که امروز تلاش میکنند خود را مدافع دانشآموزان ایرانی معرفی کنند، یعنی آمریکا، همپیمانانش و رژیم صهیونسیتی، کارنامهای دارند پر از حمایت از جنگها، اشغالگریها و جنایتهایی که قربانیان اصلی آن کودکان و دانشآموزان بودهاند. جنایت اخیرشان هم به شهادت رساندن دانش آموزان میناب بود. قدرتهایی که در برابر کشته شدن هزاران دانشآموز در نقاط مختلف جهان سکوت میکنند یا حتی از عاملان آن حمایت سیاسی و رسانهای به عمل میآورند، نمیتوانند معیار درستی برای سنجش حقوق دانشآموزان باشند. تفاوت آشکار است؛ اینجا دانشآموز برای نقد یک سیاست آموزشی به میدان میآید و مطالبهاش را فریاد میزند.البته این به معنای نادیده گرفتن وظایف مسئولان نیست. برعکس، هرچه بستر مطالبهگری گستردهتر باشد، مسئولیت شنیدن، بررسی و پاسخگویی نیز سنگینتر خواهد بود. همانگونه که دشمنان ایران همواره تلاش میکنند از هر مطالبهای برای پیشبرد اهداف خود سوءاستفاده کنند، مسئولان نیز باید با دقت و حساسیت بیشتری مسائل را پیگیری کنند تا هم مطالبات واقعی شنیده شود و هم فرصت سوءاستفاده از میان برود.کشوری که دغدغه معدل دانشآموزانش به مسئلهای عمومی تبدیل میشود و دانشآموزانش میتوانند آزادانه درباره آن مطالبهگری کنند، با دولتهایی که دانشآموزان را قربانی جنگ، ناامنی و خشونت میکنند و عمده هنرشان، کشتار دانشآموزان بیگناه است، تفاوتی عمیق دارد. قدر این تفاوت را باید دانست. نه برای چشم بستن بر کاستیها، بلکه برای شناختن ظرفیتهایی که گاه آنقدر در کنار ما هستند که دیده نمیشوند.مشروح یادداشت:rastakhabar.ir/?p=10441 رستا، رسانهٔ تعلیم و تربیت ایران@rastakhabar_ir۸۱۱
نسخه ترمیمی سند تحول همچنان گرفتار کلیگویی است/ موازیکاری؛ چالش جدی در مدیریت آموزشی
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی رستا، سیدمحمد مولوی نایب رییس کمیسیون آموزش، تحقیقات و فناوری مجلس شورای اسلامی گفت: سند تحول بنیادین باید نقشه راه نظام آموزشی کشور باشد، متأسفانه نسخه ترمیمشده همچنان با معضل کلیگویی، نبود شاخصهای اجرایی و فقدان اولویتبندی مواجه است.
در شرایطی که شوراهای مدرسه، شورای معلمان و انجمن اولیا و مربیان در مدارس فعال هستند، ایجاد ساختارهای جدید بدون تعریف دقیق مأموریتها میتواند به افزایش بروکراسی و پیچیدگی نظام آموزشی منجر شود.
باید مشخص شود هدف از سیاست کاهش تنوع مدارس چیست؟ اگر هدف، افزایش مشارکت مردمی است، تجربه نشان داده که تحقق چنین هدفی نیازمند سازوکارهای مشخص و عملیاتی است.
حذف عناوین مدارس بدون اصلاح کیفیت آموزشی، نمیتواند به حل مشکلات نظام تعلیم و تربیت منجر شود. آنچه اهمیت دارد، ارتقای عدالت آموزشی و بهبود کیفیت آموزش در تمامی مدارس کشور است.
مشروح خبر:rastakhabar.ir/?p=10444
رستا، رسانهٔ تعلیم و تربیت ایران@rastakhabar_ir
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی رستا، سیدمحمد مولوی نایب رییس کمیسیون آموزش، تحقیقات و فناوری مجلس شورای اسلامی گفت: سند تحول بنیادین باید نقشه راه نظام آموزشی کشور باشد، متأسفانه نسخه ترمیمشده همچنان با معضل کلیگویی، نبود شاخصهای اجرایی و فقدان اولویتبندی مواجه است. در شرایطی که شوراهای مدرسه، شورای معلمان و انجمن اولیا و مربیان در مدارس فعال هستند، ایجاد ساختارهای جدید بدون تعریف دقیق مأموریتها میتواند به افزایش بروکراسی و پیچیدگی نظام آموزشی منجر شود. باید مشخص شود هدف از سیاست کاهش تنوع مدارس چیست؟ اگر هدف، افزایش مشارکت مردمی است، تجربه نشان داده که تحقق چنین هدفی نیازمند سازوکارهای مشخص و عملیاتی است.حذف عناوین مدارس بدون اصلاح کیفیت آموزشی، نمیتواند به حل مشکلات نظام تعلیم و تربیت منجر شود. آنچه اهمیت دارد، ارتقای عدالت آموزشی و بهبود کیفیت آموزش در تمامی مدارس کشور است.مشروح خبر:rastakhabar.ir/?p=10444 رستا، رسانهٔ تعلیم و تربیت ایران@rastakhabar_ir۱۱
دومین دوره آموزشی-مطالعاتی _بیــــــــــــــــــکران_
فرصتی برای خوانش نظام اندیشهای شهید مطهری(ره)
️ویژه معلمان سراسر کشور️
️ مهلت ثبتنام: ۲۱ الی ۲۸ خردادماه
بخش مجازی: تیرماه ۱۴۰۵ بخش حصوری اواخر مردادماه ۱۴۰۵
ثبتنام:Land.javane.org/bikaran
رستا، رسانهٔ تعلیم و تربیت ایرانrastakhabar.ir@rastakhabar_ir
بیــــــــــــــــــکران_فرصتی برای خوانش نظام اندیشهای شهید مطهری(ره)️ویژه معلمان سراسر کشور️️ مهلت ثبتنام: ۲۱ الی ۲۸ خردادماه بخش مجازی: تیرماه ۱۴۰۵ بخش حصوری اواخر مردادماه ۱۴۰۵ثبتنام:Land.javane.org/bikaran رستا، رسانهٔ تعلیم و تربیت ایرانrastakhabar.ir@rastakhabar_ir۳
ایران اسلامی؛ ابرقدرتِ نظم نوین جهانیبررسی جایگاه ایران پساجنگ در نظم نوین جهانی
با حضور دکتر سجاد صدیقی معلم و مسئول سازمان بسیج فرهنگیان کشور
زمان : امروز- ساعت 19:30
پخش از شاد ایران فردا https://shad.ir/iran_farda
از همه معلمان عزیز برای حضور در این نشست دعوت میشود.
رستا، رسانهٔ تعلیم و تربیت ایرانrastakhabar.ir@rastakhabar_ir
با حضور دکتر سجاد صدیقی معلم و مسئول سازمان بسیج فرهنگیان کشور
زمان : امروز- ساعت 19:30
پخش از شاد ایران فردا https://shad.ir/iran_farda
از همه معلمان عزیز برای حضور در این نشست دعوت میشود.
رستا، رسانهٔ تعلیم و تربیت ایرانrastakhabar.ir@rastakhabar_ir۳ هیئتامنایی شدن مدارس؛ حل نامسئله!بحث هیئتامناییشدن مدارس بار دیگر در کانون توجه سیاستگذاران آموزشی قرار گرفته است. مدافعان این طرح سه هدف اصلی را دنبال میکنند: حذف تنوع مدارس، تقویت مدارس دولتی و گسترش مشارکتهای مردمی. اما پرسش اساسی این است که آیا هیئتامناییشدن مدارس واقعاً میتواند این اهداف را محقق کند یا صرفاً به ایجاد یک ساختار اداری جدید منجر خواهد شد؟نخستین هدف، یعنی حذف تنوع مدارس، از همان ابتدا با ابهام جدی مواجه است. بخشی از تنوع موجود در نظام آموزشی نهتنها آسیب نیست، بلکه پاسخی به نیازهای متفاوت دانشآموزان و شرایط گوناگون جغرافیایی و اجتماعی است. مدارس استعدادهای درخشان، استثنایی، عشایری و شبانهروزی نمونههایی از این ضرورت هستند. حذف یکسانسازانه این تنوع نهتنها به بهبود کیفیت آموزشی نمیانجامد، بلکه میتواند به بیعدالتی آموزشی نیز دامن بزند.دومین هدف، تقویت مدارس دولتی است. پژوهشهای انجامشده نشان میدهد که مدارس هیئتامنایی در برخی شاخصها عملکرد بهتری نسبت به مدارس عادی داشتهاند؛ اما بررسیهای دقیقتر حکایت از آن دارد که این برتری بیشتر ناشی از انتخاب مدارس موفق برای هیئتامناییشدن بوده است، نه نتیجه مستقیم سازوکار هیئتامنایی. به بیان دیگر، هنوز شواهد محکمی وجود ندارد که نشان دهد این الگو به خودی خود موجب ارتقاء کیفیت مدارس دولتی میشود.سومین و مهمترین استدلال موافقان، توسعه مشارکتهای مردمی است. مشارکت مردم در آموزش یک ضرورت انکارناپذیر است؛ با این حال نظام آموزشی ایران هماکنون از دو سازوکار رسمی برای تحقق این هدف برخوردار است: «شورای مدرسه» و «انجمن اولیا و مربیان». هر دو نهاد در آییننامههای رسمی تعریف شدهاند و وظیفه جلب مشارکت خانوادهها، خیرین و جامعه محلی را بر عهده دارند. در چنین شرایطی این سؤال مطرح میشود که هیئت امنا چه کارکرد جدیدی را به این ساختارها اضافه میکند؟پاسخ این است که هیئت امنا تنها زمانی واجد معنای نهادی و کارکردی جدید خواهد بود که مرکز ثقل تصمیمگیریها را از درون مدرسه به بیرون آن منتقل کند. شورای مدرسه به دلیل آنکه اعضای اصلی آن مدیر، معاونان، معلمان و نمایندگان اولیا هستند، ماهیتی درونمدرسهای دارد و تصمیمگیریهایش حول مسائل و اقتضائات داخلی مدرسه شکل میگیرد. اما هیئت امنا زمانی متفاوت از شورای مدرسه خواهد بود که بازیگران بیرونی مانند خیرین، چهرههای محلی، گروههای اجتماعی و جهادی، فارغالتحصیلان یا سایر افراد اثرگذار در آن نقش محوری پیدا کنند و جهتگیریهای مدرسه تحت تأثیر آنان قرار گیرد.جابهجایی مرکز ثقل تصمیمگیریها به بیرون مدرسه، پرسش مهمتری را پیش روی ما قرار میدهد: آیا تربیت، که از مهمترین وظایف حاکمیتی دولت و نیز «خیر عمومی» به شمار میرود، باید به شبکهای از تصمیمگیران متشتت محلی و خارج از مدرسه واگذار شود؟پاسخ سوال منفی است؛ اسناد بالادستی نظام تعلیم و تربیت به صراحت بر حفظ و تقویت «شأن حاکمیتی آموزشوپرورش» تاکید داشته و نظام آموزشی را از ملوکالطوایفی شدن بر حذر داشتند. بنابراین هئیتامناییشدن تنها زمانی معنای کارکردی جدیدی خواهد داشت که از اساس معنای آن غلط باشد!شاید به جای افزودن ساختارهای جدید، بهتر باشد توجه سیاستگذاران بر توانمندسازی مدیران مدارس، ارتقاء کیفیت نیروی انسانی و تفویض اختیارات مؤثر به خود مدرسه متمرکز شود. مسئله اصلی آموزش و پرورش کمبود شورا و هیئت نیست؛ بلکه کیفیت حکمرانی در مدرسه است. محمد محمدشیرازی، فعال تعلیموتربیت رستا، رسانهٔ تعلیم و تربیت ایرانrastakhabar.ir@rastakhabar_ir۱
سرنوشت ساختار جدید دانشگاه فرهنگیان چه شد؟/ پاسخ رئیس دفتر رئیسجمهور به مطالبه دانشجومعلمان درباره ساختار دانشگاه فرهنگیان
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی رستا، در حالی که اجرای ساختار جدید دانشگاه فرهنگیان با عنوان «یک دانشگاه ملی و ۳۱ دانشگاه استانی» وارد مرحله استقرار شده است، پیگیریهای دانشجومعلمان و معلمان، انتشار گزارشهای کارشناسی و مکاتبات رسمی میان دفتر رئیسجمهور، وزارت آموزش و پرورش و شورای عالی انقلاب فرهنگی، بار دیگر پرسشهایی را درباره سرنوشت این طرح و نحوه رفع چالشهای مطرحشده پیرامون آن در کانون توجه قرار داده است.
بر اساس نامهای که از سوی رئیس دفتر رئیسجمهور به وزارت آموزش و پرورش ارجاع شده و به دست خبرنگار رستا رسیده است، چالشهای استقرار طرح بازآرایی ساختار و سازمان دانشگاه فرهنگیان برای بررسی و اعلام نتیجه به مسئولان مربوطه ارجاع شده است.
از سوی دیگر، دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی نیز در نامهای خطاب به رئیس وقت دانشگاه فرهنگیان، با اشاره به مطالبات و مسائل متعدد منعکسشده از سوی کارکنان، دانشجومعلمان، اعضای هیئت علمی و سایر نهادهای مرتبط، خواستار ارائه گزارشی از اقدامات انجامشده، چالشهای استقرار ساختار جدید و پیشنهادهای اصلاحی برای بهینهسازی آن شده است.
اکنون و در شرایطی که گزارشهای کارشناسی متعددی تهیه شده و مکاتبات رسمی میان دستگاههای مسئول در جریان است، مطالبه اصلی دانشجومعلمان همچنان پابرجاست؛ اینکه مسئولان به صورت شفاف اعلام کنند ارزیابی نهایی از ساختار جدید چیست و چه تصمیمی برای رفع چالشهای مطرحشده و حفظ هویت مأموریتمحور دانشگاه فرهنگیان اتخاذ خواهد شد.
مشروح گزارش:rastakhabar.ir/?p=10449
رستا، رسانهٔ تعلیم و تربیت ایران@rastakhabar_ir
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی رستا، در حالی که اجرای ساختار جدید دانشگاه فرهنگیان با عنوان «یک دانشگاه ملی و ۳۱ دانشگاه استانی» وارد مرحله استقرار شده است، پیگیریهای دانشجومعلمان و معلمان، انتشار گزارشهای کارشناسی و مکاتبات رسمی میان دفتر رئیسجمهور، وزارت آموزش و پرورش و شورای عالی انقلاب فرهنگی، بار دیگر پرسشهایی را درباره سرنوشت این طرح و نحوه رفع چالشهای مطرحشده پیرامون آن در کانون توجه قرار داده است.بر اساس نامهای که از سوی رئیس دفتر رئیسجمهور به وزارت آموزش و پرورش ارجاع شده و به دست خبرنگار رستا رسیده است، چالشهای استقرار طرح بازآرایی ساختار و سازمان دانشگاه فرهنگیان برای بررسی و اعلام نتیجه به مسئولان مربوطه ارجاع شده است.از سوی دیگر، دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی نیز در نامهای خطاب به رئیس وقت دانشگاه فرهنگیان، با اشاره به مطالبات و مسائل متعدد منعکسشده از سوی کارکنان، دانشجومعلمان، اعضای هیئت علمی و سایر نهادهای مرتبط، خواستار ارائه گزارشی از اقدامات انجامشده، چالشهای استقرار ساختار جدید و پیشنهادهای اصلاحی برای بهینهسازی آن شده است.اکنون و در شرایطی که گزارشهای کارشناسی متعددی تهیه شده و مکاتبات رسمی میان دستگاههای مسئول در جریان است، مطالبه اصلی دانشجومعلمان همچنان پابرجاست؛ اینکه مسئولان به صورت شفاف اعلام کنند ارزیابی نهایی از ساختار جدید چیست و چه تصمیمی برای رفع چالشهای مطرحشده و حفظ هویت مأموریتمحور دانشگاه فرهنگیان اتخاذ خواهد شد.مشروح گزارش:rastakhabar.ir/?p=10449 رستا، رسانهٔ تعلیم و تربیت ایران@rastakhabar_ir۹بازارسال شده از
متن کامل پیام رهبر انقلاب اسلامی خطاب به ملت ایران درباره تفاهمنامه رئیسجمهوران ایران و امریکابسم الله الرّحمن الرّحیمملّت پرشور و باوفای ایرانهمانگونه که مطلع شُدید، تفاهمنامهای بین رئیسجمهوران ایران و امریکا امضا شد. در مسیر رسیدن به این مرحله، مسئولین امر، از سر دلسوزی و با حُسن نظر، تلاشهای زیادی را بهعمل آوردند و البته این رئیسجمهور امریکا بود که از روی استیصال، از انواع اهرمها برای این امر استفاده میکرد.بنده علیالاصول، نظر دیگری داشتم ولی از باب تعهّدی که رئیسجمهور محترم بهعنوان رئیس شورای عالی امنیّت ملّی از طرف خود و سایر اعضا در پاسداشت حقوق ملّت ایران و جبهه مقاومت به بنده دادند و تصریح به قبول مسئولیت آن نمودند، اجازهی آن را صادر نمودم. ایشان همچنین تصریح کردهاند که اگر طرف آمریکایی بخواهد زیادهخواهی کند زیر بار آن نخواهند رفت. از این لحظه، ما یعنی شما ملت سرافراز و این خادم ناچیز، منتظر تحقّق شروط گفتهشده خواهیم بود. امّا بدیهی است مذاکرات حضوری که در آینده برقرار خواهد شد، به معنی پذیرش نظر دشمن نخواهد بود. امیدواریم که دعای خیر سرورمان عجّلاللهتعالیفرجهالشّریف انواع نصرتها و فتوحات، برای ملّت باشرف ایران به ارمغان آورد.والسّلام علیکم و رحمة الله و برکاته" />سید مجتبی حسینی خامنهای ۲۸/خرداد/۱۴۰۵ @rahbar_enghelab_irنشانهای دیگر از قوام «نظام انقلابی» پیامِ «پیام رهبر انقلاب» برای سیاست در جمهوری اسلامیپیام اخیر رهبری دربارۀ مسئله تفاهمنامۀ پس از جنگ، کلاس سیاسی جمهوری اسلامی را چند پله ارتقا داد؛ یا دست کم نشانهای از ارتقای کلاس سیاسی جمهوری اسلامی است. بهگمانم مهمترین پیامی که در این متن مُضمر است، برگرداندن مسئله و درام به درون جمهوری اسلامی است؛ این مسئله شهامت خاصی میخواهد که با قدرت فعلی جمهوری اسلامی ممکن شده است. صراحت کمسابقه حضرت آیتالله سیدمجتبی خامنهای در تعیین تکلیف ماجرا، ابداً به روحیه شخصی ایشان مربوط نیست؛ بلکه در امتداد سیاست اصولی رهبر شهید، به فضای تاریخی امروز انقلاب اسلامی برمیگردد که میتوان آن را «عصر صراحتهای انقلابی» نامید که در بیانیه گام دوم به چشم میخورد.به بیان دیگر، با قدرتی که جمهوری اسلامی در جهت پایداری در برابر دشمن از خود نشان داده و با «فروپاشی انگارۀ فروپاشی»، حالا وقت آن رسیده تا درام و کشمکش سیاست داخلی، با نحوی عقلانیت و طمأنینه و به دور از کمحوصلگی از همه طرفها دنبال شود.به بیان روشن، این پیام زبان نیروی آرمانخواه انقلابی را برای سخن گفتن از ایده مقاومت آرمانگرا و تبدیل این ایده به نیروی سیاسی مؤثر در داخل بازتر میکند و این نیرو را به عنوان نیروی پیشران جمهوری اسلامی، فعال نگه میدارد و تقویت میکند.اما نکته این است که چنین پیامی، ضمناً نیروی پیشرانِ آرمانخواه را نیز مقید و متعهد به کنش ساختاری و عقلانی میکند. در واقع برگرداندن مسئولیت به دولت و شعام، فقط به معنای امکان نقد و مخالفت با نیروی رسمی و مستقر سیاست نیست، بلکه یادآوریِ واقعیت نهادی جمهوری اسلامی نیز هست؛ طیف آرمانخواهِ پیشران، باید به جای کنشهای منزه از ساختار نهادی جمهوری اسلامی، نیروی خود را معطوف به تصرف در این ساختار کند؛ و این هدف، مستلزم تغییراتی در شیوۀ نگرش و آرایش نیروی آرمانخواه نیز هست.رهبر انقلاب در این پیام، صرفاً پیشوایی برای مطالبهگرانِ منزه از سیاست رسمی نیست؛ او رهبر «نظام انقلابی» است؛ نظامی که به قصد نزدیکتر کردن افق آرمانی انقلاب اسلامی و واقعیت نهادی جمهوری اسلامی، تأسیس شده و بقا یافته است.از طرف دیگر، این پیام برای نیروهایی که نسبت به غرب نگاه خنثی یا خوشبین دارند، یک پیام واضح دارد: دوران رقابت با جمهوری اسلامی در درون جمهوری اسلامی گذشته است. دولتی که در حدود چارچوبها و اهداف راهبردی نظام قدرت گرفته، باید در همین حدود، مسئولیت ایدهها و اعمال خود را بپذیرد و نمیتواند با تکیه بر نظر غربگرایان با جمهوری اسلامی نزاع قدرت داشته باشد. سید علی سیدان رستا، رسانهٔ تعلیم و تربیت ایرانrastakhabar.ir@rastakhabar_ir۱