نتیجهی نظرسنجی یک پیام روشن دارد: ما به تعادل نیاز داریم!
آمار بالا فوقالعاده قابلتأمل است:
۶۰٪ گفته اند در مواجهه با لحن بالا به پایین، دچار «خشم و بیتابی» میشوند (میل به حمله یا دفاع سریع). ۳۳٪ دچار «سکوت اجباری» میشوند (از ترس طرد شدن یا به هم خوردن رابطه).این یعنی بیش از ۹۰٪ در برابر لحن آمرانه، یا «میسوزیم و سکوت میکنیم» یا «شعلهور میشویم و میجنگیم» ؛ و کمتر یک واکنش آرام، قاطع و سالم نشان میدهیم.
باید بدانیم که بین «سکوت منفعلانه» و «پرخاشگری» ، گزینهی سومی هم هست به اسم: «مرزگذاری محترمانه»
یک راهکار طلایی برای لحظهی بحران:دفعه بعد که کسی با لحن آمرانه با شما حرف زد:۱. نه سکوت کنید و نه صدا بالا ببرید.۲. ۳ ثانیه نفس عمیق بکشید تا آن «خشم اولیه» فروکش کند.۳. با صدای آرام اما محکم بگویید:«من حرفت را میشنوم، اما لحنت مناسب نیست؛ هر وقت آرامتر شدی دربارهاش صحبت میکنیم.»با این جمله، بدون بیاحترامی، کنترل بازی را پس میگیرید.
️ وقتی در این موقعیتها «سکوت» میکنید، بعدش از خودتان عصبانی میشوید که چرا حرفی نزدید؟ یا وقتی «با خشم جواب میدهید»، احساس عذاب وجدان میگیرید؟ کدام احساس بیشتر اذیتتان میکند؟@ravanshenas_khod_bash
۷
وقتی “سرمایهگذاری” یعنی “ارزشگذاری”؛ زخمی که تا بزرگسالی همراه ماستتصور کنید در خانهای بزرگ شدهاید که خواهر یا برادرتان در بهترین کلاسهای فوقبرنامه شرکت میکرد و شما… شما فقط تماشاگر بودید. شاید به بهانه «پول نبود»، «وقت نبود» یا «استعداد نداری».
این فقط یک موضوع مالی ساده نیست. این #تبعیض یک آسیب شناختی عمیق است.
کودک، «هزینهای که برایش میشود» را معادل «ارزشی که دارد» تفسیر میکند. وقتی این اتفاق تکرار میشود، یک پیام سمی در ناخودآگاه حک میشود: «من ارزش سرمایهگذاری ندارم.»
@ravanshenas_khod_bash
۵۱روانشناس خود باش وقتی “سرمایهگذاری” یعنی “ارزشگذاری”؛ زخمی که تا بزرگسالی همراه ماست تصور کنید در خانهای بزرگ شدهاید که خواهر یا برادرتان در بهترین کلاسهای فوقبرنامه شرکت میکرد و شما… شما فقط تماشاگر بودید. شاید به بهانه «پول نبود»، «وقت نبود» یا «استعداد نداری». این فقط یک موضوع مالی ساده نیست. این #تبعیض یک آسیب شناختی عمیق است. کودک، «هزینهای که برایش میشود» را معادل «ارزشی که دارد» تفسیر میکند. وقتی این اتفاق تکرار میشود، یک پیام سمی در ناخودآگاه حک میشود: «من ارزش سرمایهگذاری ندارم.» @ravanshenas_khod_bash
وقتی “سرمایهگذاری” یعنی “ارزشگذاری”؛ زخمی که تا بزرگسالی همراه ماست تصور کنید در خانهای بزرگ شدهاید که خواهر یا برادرتان در بهترین کلاسهای فوقبرنامه شرکت میکرد و شما… شما فقط تماشاگر بودید. شاید به بهانه «پول نبود»، «وقت نبود» یا «استعداد نداری». این فقط یک موضوع مالی ساده نیست. این #تبعیض یک آسیب شناختی عمیق است. کودک، «هزینهای که برایش میشود» را معادل «ارزشی که دارد» تفسیر میکند. وقتی این اتفاق تکرار میشود، یک پیام سمی در ناخودآگاه حک میشود: «من ارزش سرمایهگذاری ندارم.» @ravanshenas_khod_bash پیامدهای این تبعیض در بزرگسالی:۱. مانعی برای #خودشکوفایی: چون باور کردهاید لایق فرصت نیستید، در بزرگسالی هم ناخودآگاه از موقعیتهای رشد فرار میکنید (ترس از موفقیت).
۲. این حس که در جمع جایی ندارم : اگر من در خانه خودم، در بین امنترین افراد زندگیام، سهمی نداشتم، پس در دنیا هم جایی ندارم. این همان ریشه #اضطراب_اجتماعی و احساس «اضافی بودن» در جمعهای دوستانه یا کاری است.
این کودکان، اغلب در بزرگسالی یا دچار #کمالگرایی افراطی میشوند (برای اثبات خودشان) یا دچار «درماندگی آموختهشده» (برای اجتناب از شکست دوباره).
️اگر امروز فکر میکنید «در جمع جایی ندارید» یا حس میکنید «لیاقت بهترینها را ندارید»، آیا میتوانید ردپای این تبعیضها را در کودکیتان پیدا کنید؟@ravanshenas_khod_bash
۷
#پرسش_و_پاسخاین پیام نوجوان ۱۷ ساله خیلی من رو متاثر کرد، این میتونه دغدغه خیلی از نوجوانان عزیز ما باشه برای همین پاسخ به سوالش رو همینجا قرار میدم قبل از هر چیز میخوام بهت بگم: حس تو کاملاً طبیعی، معتبر و قابلدرکه و اسمش «حسادت» نیست؛این «نیاز به دیده شدن و داشتن استقلال» هست.️وقتی والدین بدون توجه به تفاوتهای فردی، دو فرزند (حتی نزدیک به هم) را مثل «دوقلو» در یک مسیر، یک مدرسه و یک کلاس قرار میدهند، ناخواسته پیام اشتباهی به روان فرزند منتقل میکنند: «تو به عنوان یک فرد مستقل با علایق جداگانه به رسمیت شناخته نمیشوی!»و بدتر این که وقتی از این نادیده گرفته شدن گله میکند، به او برچسب «حسودی نکن» میزنن
این یعنی احساسات واقعی نوجوان را انکار و سرکوب میکند.@ravanshenas_khod_bash
۶۱روانشناس خود باش #پرسش_و_پاسخ این پیام نوجوان ۱۷ ساله خیلی من رو متاثر کرد، این میتونه دغدغه خیلی از نوجوانان عزیز ما باشه برای همین پاسخ به سوالش رو همینجا قرار میدم قبل از هر چیز میخوام بهت بگم: حس تو کاملاً طبیعی، معتبر و قابلدرکه و اسمش «حسادت» نیست؛این «نیاز به دیده شدن و داشتن استقلال» هست. ️وقتی والدین بدون توجه به تفاوتهای فردی، دو فرزند (حتی نزدیک به هم) را مثل «دوقلو» در یک مسیر، یک مدرسه و یک کلاس قرار میدهند، ناخواسته پیام اشتباهی به روان فرزند منتقل میکنند: «تو به عنوان یک فرد مستقل با علایق جداگانه به رسمیت شناخته نمیشوی!» و بدتر این که وقتی از این نادیده گرفته شدن گله میکند، به او برچسب «حسودی نکن» میزنن این یعنی احساسات واقعی نوجوان را انکار و سرکوب میکند. @ravanshenas_khod_bash
#پرسش_و_پاسخ این پیام نوجوان ۱۷ ساله خیلی من رو متاثر کرد، این میتونه دغدغه خیلی از نوجوانان عزیز ما باشه برای همین پاسخ به سوالش رو همینجا قرار میدم قبل از هر چیز میخوام بهت بگم: حس تو کاملاً طبیعی، معتبر و قابلدرکه و اسمش «حسادت» نیست؛این «نیاز به دیده شدن و داشتن استقلال» هست. ️وقتی والدین بدون توجه به تفاوتهای فردی، دو فرزند (حتی نزدیک به هم) را مثل «دوقلو» در یک مسیر، یک مدرسه و یک کلاس قرار میدهند، ناخواسته پیام اشتباهی به روان فرزند منتقل میکنند: «تو به عنوان یک فرد مستقل با علایق جداگانه به رسمیت شناخته نمیشوی!» و بدتر این که وقتی از این نادیده گرفته شدن گله میکند، به او برچسب «حسودی نکن» میزنن این یعنی احساسات واقعی نوجوان را انکار و سرکوب میکند. @ravanshenas_khod_bashاما در پاسخ به این سوال که چطور با پدرت صحبت کنی؟وقتی به پدرت میگی: «تو همش به اون میرسی!»، اون ناخودآگاه گارد دفاعی میگیره و نتیجه اش میشه اون جمله کلیشهای «حسودی نکن». کمی تغییر بهتره۱. در مورد برادر کوچکترت صحبت نکن!وقتی بحث برادر رو وسط میکشی، پدرت وارد فضای «مقایسه» میشه. تمرکز رو فقط روی خودت بذار.۲. از جملاتی استفاده کن که با "من" شروع میشنبه جای متهم کردن، از احساس خودت بگو. در یک زمان مناسب به پدرت بگو:مثلا«پدر جان، من خیلی دوست دارم در کلاس مورد علاقه ام شرکت کنم. وقتی من و داداش همیشه یک جا هستیم، حس میکنم استعدادهای متفاوت من دیده نمیشه. دوست دارم به من این فرصت رو بدید که مسیر و علاقمندی خاص خودم رو تجربه کنم تا بتونم توانمندی و استعدادم رو بهتر نشان بدم.»۳. پیشنهاد بده:فقط گله نکن؛ پیشنهاد بده. بگو: «من دوست دارم در این رشتهی ورزشی (جدا از داداش) ثبتنام کنم، چون حس میکنم اینجا میتونم پیشرفت بیشتری داشته باشم.»@ravanshenas_khod_bash۷ نکته این پستدر روانشناسی، فرزندان یک خانواده هرگز محیط روانی یکسانی را تجربه نمیکنند. هر فرزندی یک دنیای منحصربهفرد است و وظیفه والدگری، کشف این دنیاهاست، نه کپیپیست کردن علایق یکی روی دیگری! اگر شما هم تجربه مشابهی در دوران نوجوانی داشتید، برام در خصوصی بنویسید.@zeinab_alivahdati#روانشناسی_نوجوان #فرزندپروری@ravanshenas_khod_bash
۵۳روانشناس خود باش
پیام
نتیجهی این نظرسنجی به ما میگه: والدین نمیپرسند “چرا #تبعیض اتفاق افتاده؟” میپرسند “چطور عادلانه رفتار کنیم؟ ” پس بیایید سراغ راهکار برویم
حقیقت اینه که: عدالت یعنی “برابری در نیاز”، نه برابری در پول!تبعیض آنجاست که یک فرزند «فرصت رشد» بگیرد و دیگری نه، بدون توضیح. اگر امروز پول برای کلاس نقاشی یکی هست و برای دیگری نیست، مشکل خود هزینه نیست؛ مشکل «پیام خاموش» این تبعیض است.
۳ قانون طلایی برای شما والدین آگاه و دلسوز:۱. قانون توضیح شفاف: هرگز «سکوت» در مورد منابع مالی نداشته باشید. به فرزندی که سهمی نگرفته بگویید: «امسال توان پرداخت هزینه برای کلاس تو را نداشتیم، اما یک جایگزین برای تو هست.» جایگزین میتواند آموزش رایگان، کتاب، یا زمان اختصاصی شما با فرزندتان باشد.
۲. قانون سرمایهی غیرمالی: فرزندتان باید بداند هزینهی یک کلاس، میزان عشق شما نیست. برای فرزندی که فرصت مادی جور نشد، «زمان باکیفیت» و «تشویق استعدادش» را عمداً بیشتر کنید تا ترازوی عاطفی همیشه متعادل بماند.
۳. قانون ممنوعیت مقایسه: هرگز نگویید «تو مثل خواهرت…مثلا استعداد نداری!». تفاوت استعدادها را «تنوع» معرفی کنید، نه «سلسلهمراتب»: «هر کدام از شما استعداد متفاوتی داریددنیای خودتون رو دارید.»
️ یادتون باشد: کودک، صدای جیب شما را نمیشنود؛ معنای نگاه شما به خودش را درک میکند.️ یک سؤال از شما: اگر فرزندتان بپرسد: «چرا برای او خرج کردی و برای من نه؟» — چه میگویید؟@ravanshenas_khod_bash
۵
عشق یا شیفتگی#عشق معمولاً سروصدا نمیکند. برخلاف تصور عمومی، عشق یک طوفان پر از هیجان یا یک تب تند نیست؛ بلکه یک جریان آرام، عمیق و با دوام است. در یک رابطهی سالم، شما طرف مقابلتان را با تمام نقصها، عادتهای عجیب و حتی تفاوتهای فکریاش میبینید و میپذیرید، اما باز هم دلتان میخواهد کنارش رشد کنید.
🤍 عشق واقعی بر پایهی امنیت بنا شده است، نه بر پایهی «ترس از دست دادن» یا «نیاز شدید به تایید گرفتن». در عشق بالغانه، ما به دنبال ساختن یک «ما» هستیم که در آن هر دو نفر، خود واقعیشان را زندگی کنند.
اما وقتی پای #شیفتگی وسط میآید، ماجرا کاملاً متفاوت است. خیلی وقتها آن تپشهای تند قلب و اضطراب شیرینی که حس میکنیم، عشق نیست؛ بلکه شیفتگی است. در شیفتگی، ما در واقع عاشق یک «تصویر ایدهآل» هستیم که از طرف مقابل توی ذهنمان ساختهایم؛ کسی که فکر میکنیم قرار است تمام خلاءهای درونی ما را پر کند. این وضعیت، در اصل دربارهی آن آدم نیست، بلکه دربارهی «نیازهای برآوردهنشدهی خودمان» است. به همین خاطر، به محض اینکه واقعیت آن آدم خودش را نشان بدهد، آن تب تند فروکش میکند.
🩹 اگر در رابطهای هستید که مدام در حال حدس زدن افکار طرف مقابلتان هستید یا از نبودنش به وحشت میافتید، احتمالاً در چرخهی شیفتگی گیر کردهاید.
🤍 یادتان باشد که واقعیت، همیشه آرامتر و امنتر از #خیال است.
#عشق#شیفتگی@ravanshenas_khod_bash
🤍 عشق واقعی بر پایهی امنیت بنا شده است، نه بر پایهی «ترس از دست دادن» یا «نیاز شدید به تایید گرفتن».
در عشق بالغانه، ما به دنبال ساختن یک «ما» هستیم که در آن هر دو نفر، خود واقعیشان را زندگی کنند.اما وقتی پای #شیفتگی وسط میآید، ماجرا کاملاً متفاوت است. خیلی وقتها آن تپشهای تند قلب و اضطراب شیرینی که حس میکنیم، عشق نیست؛ بلکه شیفتگی است.
در شیفتگی، ما در واقع عاشق یک «تصویر ایدهآل» هستیم که از طرف مقابل توی ذهنمان ساختهایم؛ کسی که فکر میکنیم قرار است تمام خلاءهای درونی ما را پر کند. این وضعیت، در اصل دربارهی آن آدم نیست، بلکه دربارهی «نیازهای برآوردهنشدهی خودمان» است. به همین خاطر، به محض اینکه واقعیت آن آدم خودش را نشان بدهد، آن تب تند فروکش میکند.🩹 اگر در رابطهای هستید که مدام در حال حدس زدن افکار طرف مقابلتان هستید یا از نبودنش به وحشت میافتید، احتمالاً در چرخهی شیفتگی گیر کردهاید.🤍 یادتان باشد که واقعیت، همیشه آرامتر و امنتر از #خیال است.
#عشق#شیفتگی@ravanshenas_khod_bash
۶