نـرســد کســـی بــه کمـــال او.....
همه ی امید ما زهرا.....
همه ی امید ما زهرا.....
۳۵۳۱ ♾ تو جاט من بوבے ♾#پارت۴۵۸
و او را به سمت آن ماشین برد و در کنار همان زن نشاند و تا در را بست خطاب به پروانه گفت: از روزی که عکست دیدم حس خوبی بهت نداشتم. میدونستم تو همه زندگی فریبکار بودی. حتی فکر میکنم در مورد بچه‌دار نشدنتون هم مازیار فریب دادی.
پروانه با زهرخندی گفت: خوشحالی سر پیری شکمت بالا میاره.
لعیا پر حرص یقه مانتوش گرفت و گفت: هنوز از تو خیلی جوونترم.
و او را با شتاب پس زد و عقب آمد. مازیار نزدیکشان نبود و این مکالمه‌شان را نشنید. اما لعیا تیزتر از این حرفها بود و حدس می‌زد پروانه در این مورد هم مازیار فریب داده است هر چند هنوز زود بود که بخواهد از این موضوع مطمئن شود.
نزدیک مازیار و سروان ارتشی شد. سروان ارتشی از آنها دور شد و به سمت ماشین پاسگاه رفت. بعد از رفتن آنها، مازیار گفت: مغازه رو باید ببندی، با ما بیایی.
- من دیگه برای چی؟!
- خب اونجا باید اینا رو ببریم داخل.
لعیا عصبی گفت: مازیار من اصلا این کار دوست ندارم.
- خواهش میکنم.
اما همان موقع ماشین شخصی از راه رسید. یک مرد راننده بود و دو مامور خانم چادری داخل ماشین بودند. مازیار با دیدن آنها گفت: خب خداروشکر مامورامون رسیدن.
لعیا نفس راحتی کشید و گفت: میشه به کارم برسم. مغازه رو باید مرتب کنم.
مازیار هم با اخمی گفت: کارت انجام بده خودم تا خونه باهات میام.
- تو که ماشین نداری؟!
مازیار با تحکم و اخم گفت: پیاده تا خونه باهات میام.
این را گفت و به سمت بقیه رفت. لعیا هم به داخل مغازه برگشت. تی را برداشت تا آبهای که کف مغازه ریخته بود را خشک کند. کف مغازه را که تمیز کرد نگاهی به بیرون انداخت ماشین‌های پاسگاه رفتند و مازیار داشت به سمت مغازه می‌آمد.
فکرش به شدت درگیر بود. چند روزی بود که عادت ماهیانه‌اش به تاخیر افتاده بود و همین به شک انداخته بودش و کمی عصبیش کرده بود و حرفی که پروانه زد مطمئنش کرد که ممکن است حدسش درست باشد. فقط چند روز بود و فکر می‌کرد می‌شود کاری کرد. باید دارویی را تهیه می‌کرد.
داشت روی میز دستمال می‌کشید که با صدای مازیار به خودش آمد.
- خوبی؟!
نگاهش به سمت مازیار برگشت و گفت: خوبم. من خودم می‌رفتم باید می‌رفتی به کارت می‌رسیدی.
۱۳۵۳۱ ♾ تو جاט من بوבے ♾#پارت۴۵۹
مازیار نزدیکتر شد و گفت: داشتم با خودم فکر می‌کردم چه خوب شد پیله شدی و منم عکسش از روی پیج اینستاگرامیش نشونت دادم وگرنه نمی‌تونستی بشناسیش. اون زنی که باهاش بود توی کیفش چاقو داشت. فکر میکنم یه خیال‌های توی سرشون داشتن.
- یعنی اومده بودن من بکشن.
مازیار عصبی دستی به پشت گردنش کشید و گفت: امروز چقدر هوا گرم شده.
- مرداد ماه دیگه، از آقا مصیب خبری نشد.
مازیار به سمت صندلی رفت و ضمن نشستن گفت: دیروز رفت سر وقت حاجی مباشر. چند ساعتی باهم حرف زدن ولی هنوز که هیچکدوم کاری نکردن.
گوشی لعیا زنگ خورد. لعیا به سمت میز رفت. اسم بهادر را به اسم بهادر کشوری سیو کرده بود. نگاهی به گوشی انداخت و‌گفت: این پسره بهادر! حتما زنگ زده بازم برای پدرش رضایت بگیره.
مازیار گفت: جوابش بده.
- حوصله‌اش ندارم ممکنه بابت ملودی یه حرفی بزنم.
- خب پس جوابش نده.
لعیا دکمه کنار گوشی زد تا سایلنت شود. تماس وقتی قطع شد به فاصله چند ثانیه دوباره گوشی زنگ خورد. دوباره بهادر بود. مازیار باز گفت: جواب بده لعیا! لابد یه کار دیگه ای داره.
لعیا دستمال را گذاشت و گوشی را برداشت و تماس را وصل کرد.
- الو بفرمایین.
بهادر سراسیمه داد زد: لعیا خانم خودتون برسونید خونه، ملودی... تو رو خدا خودتون برسونید خونه‌تون.
به یکباره بدن لعیا سرد شد و چشمانش از حدقه بیرون زد. مازیار که صدای فریادهای بهادر شنیده بود سریع گوشی از دست لعیا گرفت و جواب داد: چی شده؟
بهادر همانطور داشت حرف می‌زد: ملودی... ملودی... داشتم با ملودی حرف می‌زدم یهو فریاد کشید و گوشی قطع شد.
مازیار از مغازه بیرون دوید. لعیا هم مغازه را رها کرد و به دنبال مازیار دوید. مازیار حین دویدن به همکارانش زنگ می‌زد.
مازیار تمام مسیر برای رسیدن به خانه لعیا را دوید تا رسید با لگدی که در کوبید در را باز کرد و وارد خانه شد. لعیا با چشمان گریان هنوز به خانه نرسیده بود و در مسیر چندین بار زمین خورد. مازیار تا وارد خانه شد فقط با فریاد ملودی را صدا می‌زد.
برای داشتن وی آی پی به ای دی زیر پیام دهید @salehi_roman69
۱۱۶۱۷ ♾ تو جاט من بوבے ♾#پارت۴۶۰
مازیار تا وارد آشپزخانه شد پاهایش شل شد. ملودی غرق در خون وسط آشپزخانه افتاده بود اما به هوش بود و داشت گریه می‌کرد. مازیار خودش را به او رساند و در کنارش روی زمین نشست و گفت: ملودی! هیچیت نمیشه دختر قشنگم. هیچیت نمیشه. صبر کن.
بدن ظریفش را با چاقو زخمی کرده بودند اما زخم‌ها طوری نبود که بکشدش. بغض ملودی با جیغی شکسته شد و به آغوش مازیار فرو رفت تمام بدنش زخمی بود و خط‌های عمیقی روی بدن و بازوها و پشتش زده بودند.
مازیار همینطور که در آغوش گرفته بودش پرسید: کی بود عزیزم؟ صورتش دیدی؟
ملودی با گریه گفت: ندیدمش. صورتش پوشونده بود. یهو دیدم یکی تو خونه‌ست.
با صدای جیغ لعیا به خودشان آمدند. لعیا خودش را به آنها رساند و محکم تو سر زد و فریاد زد: ملودی. دخترم.
زخم بدی هم روی صورت ملودی بود. با رسیدن اورژانس و همکاران مازیار، ملودی را اورژانس با همراهی مادرش به بیمارستان برد. مازیار هم به شدت به هم ریخته بود.
با اینکه می‌دانست بودن پروانه و آن زن و کسی که وارد خانه لعیا شده است بی‌ارتباط نیست اما همکارش اجازه نداد خودش به سراغ پروانه برود و او را به بیمارستان فرستاد چون می‌دانست وجودش آنجا بیشتر لازم است.
در مسیر بیمارستان بود که گوشی ملودی که برداشته بود و روی صندلی کناری بود زنگ خورد.
گوشی را برداشت و نگاه کرد. شماره بهادر را سیو نکرده بود تا مادرش نفهمد. تماس را وصل کرد.
- الو!
صدای بهادر را شنید: سلام، من بهادرم.
مازیار با اخمی گفت: حالش خوبه، اما لازم بود ببرنش بیمارستان. منم دارم میرم پیششون.
- چه اتفاقی افتاده بود؟ کی توی خونه بود که جیغ می‌زد یکی تو خونه‌ست و چاقو داره.
- هنوز نمی‌دونم، فرار کرده.
بهادر با تردید پرسید: ملودی؟! حالش خوبه؟!
- خوبه چندتا زخم با چاقو انداخته رو بدنش، بردنش بیمارستان قوچان.
بهادر آرام پرسید: کدوم بیمارستان؟!
مازیار مدتی سکوت کرد و بعد اسم بیمارستان را گفت. بهادر تشکر کرد و گفت: میام ببینمش.
- باشه، لازمه منم باهاش صحبت کنم. می‌بینمت.
و تماس بهادر را قطع کرد.
۹۱۴۱ ♾ تو جاט من بوבے ♾#پارت۴۶۱
لعیا در حالی که تلفنی با مازیار صحبت می‌کرد از اتاق ملودی بیرون آمد. دو پرستار در حال پانسمان زخم‌های بدن ملودی بودند.
- یعنی می‌خواد بیاد اینجا؟!
- آره، باهاش بحث و دعوا نکنیا! خودم میام باهاش حرف میزنم.
لعیا چشمی گفت و مستأصل روی صندلی نشست و گفت: فکر می‌کنی برای چی این کار رو کردن؟!
- فقط برای زهر چشم گرفتن از من.
لعیا ناراحت گفت: کاش توی این اوضاع نیاورده بودمش، پیش مادرت جاش امن‌تر بود.
- خیلی عصبی و ناراحتم. سرگرد حسینی نذاشت خودم برم پروانه رو بازجویی کنم. می‌دونست ممکنه بزنمش.
- خب چه فایده اینجوری برات دردسر می‌شد بذار همکارات کارشون انجام بدن.
مازیار مکثی کرد و بعد گفت: حالا مطمئن شدم خیلی زود پیداش میکنیم. چون هر کسی که هست یا خیلی عجول، یا اینکه این دور و بریاش خیلی ازش حساب نمی‌برن. بالاخره یه جا گاف میده.
لعیا با دیدن بهادر که وارد اورژانس بیمارستان شد گفت: این پسره الان رسید.
- باشه، منم تا نیم‌ساعت دیگه بهتون می‌رسم، فعلا خداحافظ.
لعیا تماس را که قطع کرد برخاست و به سمت اتاق رفت. خواست در اتاق باز کند و وارد اتاق شود که صدای بهادر را شنید: سلام لعیا خانم!
نگاهش پر اخم به سمتش برگشت و خواست حرفی بزند اما به خودش مسلط شد و جواب سلامش را داد و بهادر گفت: حالش خوبه؟!
- خوبه ممنون از لطف شما که سریع بهمون خبر دادید.
بهادر هم به شدت به هم ریخته و عصبی به نظر می‌رسید. کلافه گفت: میتونم ببینمش؟
- نه! ببین آقای کشوری، من واقعا از بابت اینکه تو با دخترم تلفنی حرف می‌زنی و براش نرد عشق می‌بافی ناراحتم. نه این رابطه رو درست می‌دونم نه به صلاح.
بهادر نگاهش به زیر انداخت و گفت: من نیت بدی ندارم لعیا خانم.با خانواده‌ام حرف زدم و گفتم که می‌خوام از دختر شما خواستگاری کنم.
لعیا عصبانیتش را با مکثی فرو خورد و گفت: ملودی فقط هفده سالشه، نه وقت شوهرکردنشه، نه من این اجازه رو بهش میدم. بعدم سنش به سن ازدواج هم که برسه فکر نمی‌کنم نه دختر من گزینه خوبیه برای اینکه عروس خانواده شما بشه نه شما گزینه خوبی هستید برای اینکه داماد ما باشید. متوجه منظورم که می‌شید.
بهادر ناراحت گفت: یعنی شما می‌خواهید من به خاطر گناه پدرم مجازات کنید؟
مـــــاهلین؛ دختر ریزه‌میزه و تخس روستا،
فقط یک بار جلوی شهریارخان کم نیاورد...
اما خبر نداشت همین زبان‌درازی قراره براش گرون تموم بشه! خان برای یک لجبازی عجیب،
ماهِلین رو پای سفره‌ی عقد خودش می‌نشونه...
اما دلیل اصلی این ازدواج چیه؟!
و چرا خان، از بین تمام دخترهای روستا، ماهلین رو انتخاب کرد؟
تازه وقتی پای پسر دوماهه‌ی خان وسط میاد،
همه‌چیز پیچیده‌تر از چیزی میشه که فکرش رو می‌کرد...
ble.ir/join/HAS637dfJU
#شهریار؛داستان یک خان، یک دختر تخس و ازدواجی که هیچکس انتظارش رو نداشت!
🫡*۷۷۵۱