وَمَا النَّصرُ إِلّا مِن عِندِ اللَّهِ العَزيزِ الحَكيمِ 
۴۳۴۲چوب الف | محمدصادق فرامرزی
#آنچه_جنگ_به_ما_آموخت بخش چهارم شما میتوانید کشتار در دبستان میناب، سالن ورزشی لامرد، مجتمع بینراهی زنجان، خانوادههای حاضر در مراسم سیزده به در و... را به عنوان «تبعات جنگ» توجیه و گاه هم تحسین کنید اما برای اعدام جاسوس اسرائیل نگران شوید و «نه به اعدام» بگویید؟ این یکی را چطور؟ محاصره دریایی ایران برای جلوگیری از رسیدن دارو، غذا و هر کالایی به مردم را تشویق کنید اما هر ساعت هشدار دهید که چند روز است اینترنت روی ایرانیان قطع است؛ میتوانید؟ یا مثلا با چشم خودتان آسمان سیاه و صدبرابر بدترش هوای سمی تهران در فردای حمله اسراییل به انبار نفت را دیده باشید و ناگهان نگران عواقب زیستمحیطی بسته شدن تنگه هرمز شوید. این را هم میتوانید؟ نه مهندس این حجم حرامزادگی خیلی سخت است و یک حرامزاده معمولی هم از پسش بر نمیآید... اما آنها که از پسش برآمدند صدی ۹۹شان عنوان «فعال حقوق بشر» را دارند. فعال این قِسم از حقوق نباشید. در پس هر انکار عمیقی یک تایید بزرگ را باید پیدا کرد. این حجم نوحهسرایی، عکاسی، مصاحبه، کلمهبازی و اینها در مورد حضور زنان بیحجاب در تجمعهای ملی شبانه هم از این دست تاییدهاست. پشت هر جمله حماسهگونه «مهم نیست با چه پوششی اومدید» یک فریاد «هست» یا حداقل «بود» وجود دارد که به گوش میرسد. آری در هر جامعه نرمالی در لحظه آغاز تجاوز خارجی نباید این مسائل اصلا موضوعیت پیدا میکرد اما اینجا هنوز موضوعیت دارد. حالا هم اگر موضوعیتش را از دست داده سکوت کنید. فخر این تغییر را نباید تریبونداری بفروشد که خودش بانی این وضعیت است... عجالتا توصیه سعید لیلاز را منم قبول دارم! تصویر فرماندهانی که از دست دادیم را میبینم و سکوت میکنم. اینان که در ۳ تهاجم عظیم دشمن به خاک وطن حاضر بودند و اعجازگونه جنگیدند، احتمالا خوشنامترین مدافعان ایران در تاریخ لقب بگیرند. نه با رفتنشان میتوانم کنار بیایم و نه توان پذیرفتن این را دارم که سرنوشتی جز شهادت برایشان رقم میخورد. اما در این بین یک حسرت عجیب میخورم: دیر شناختمشان... وسواس پیدا کردم به اینکه جو، من را درگیر چه بلاموضوعهایی کرده تا مسائل اصلی را نشناسم. ما با نیکمردان و قهرمانانی عجیب معاصر بودیم و نشناختیمشان! ما در این سالها خیلی مجذوب پیشرفت مادی قدرت نظامی ایران شدیم. تولید هایپرسونیکها و تحقیر پدافند افسانهای اسرائیل برایمان شیرین بود؛ خاصه آنکه این موشک یک نماد از دانش ایرانی به حساب میآمد. اما این روزها که با ذهن آرامتری این جنگ را بررسی میکنم چیز عجیبتری من را مجذوب خود میکند: نبوغ ایرانی در مدیریت جنگ. ایران نه امکان، نه سطح آتش، نه توانمندی شلیک و نه حتی اشراف دشمنان خود بر منطقه را نداشت اما در همین زد و خورد نابرابر، آنکه را که بیشتر زد به گوشه رینگ برد. جنگ(تا این لحظه) به یک بنبست رسیده است. اینکه در این سطح بزنی و طرف مقابل بخورد اما آنکه خورده در پایان مشتش پرتر بشود یک نبوغ میخواست که انسان ایرانی در نزدیکیهای ثریا یافته بودش... منتظرم نیمقرن بعد کتابهای غربیها را در مورد نبوغ ایرانیان در این جنگ بخوانم؛ احتمال زیاد تا آن موقع هم در دانشکدههای علوم سیاسی خودمان کلی کاغذ حیف و میل «تنشزدایی» و «تقصیرخودمونه» و «بیست روش توسعه که فقط با اشغال خارجی ممکن است» شده! @sadeqfaramarzi
بخش چهارم شما میتوانید کشتار در دبستان میناب، سالن ورزشی لامرد، مجتمع بینراهی زنجان، خانوادههای حاضر در مراسم سیزده به در و... را به عنوان «تبعات جنگ» توجیه و گاه هم تحسین کنید اما برای اعدام جاسوس اسرائیل نگران شوید و «نه به اعدام» بگویید؟ این یکی را چطور؟ محاصره دریایی ایران برای جلوگیری از رسیدن دارو، غذا و هر کالایی به مردم را تشویق کنید اما هر ساعت هشدار دهید که چند روز است اینترنت روی ایرانیان قطع است؛ میتوانید؟ یا مثلا با چشم خودتان آسمان سیاه و صدبرابر بدترش هوای سمی تهران در فردای حمله اسراییل به انبار نفت را دیده باشید و ناگهان نگران عواقب زیستمحیطی بسته شدن تنگه هرمز شوید. این را هم میتوانید؟ نه مهندس این حجم حرامزادگی خیلی سخت است و یک حرامزاده معمولی هم از پسش بر نمیآید... اما آنها که از پسش برآمدند صدی ۹۹شان عنوان «فعال حقوق بشر» را دارند. فعال این قِسم از حقوق نباشید. در پس هر انکار عمیقی یک تایید بزرگ را باید پیدا کرد. این حجم نوحهسرایی، عکاسی، مصاحبه، کلمهبازی و اینها در مورد حضور زنان بیحجاب در تجمعهای ملی شبانه هم از این دست تاییدهاست. پشت هر جمله حماسهگونه «مهم نیست با چه پوششی اومدید» یک فریاد «هست» یا حداقل «بود» وجود دارد که به گوش میرسد. آری در هر جامعه نرمالی در لحظه آغاز تجاوز خارجی نباید این مسائل اصلا موضوعیت پیدا میکرد اما اینجا هنوز موضوعیت دارد. حالا هم اگر موضوعیتش را از دست داده سکوت کنید. فخر این تغییر را نباید تریبونداری بفروشد که خودش بانی این وضعیت است... عجالتا توصیه سعید لیلاز را منم قبول دارم! تصویر فرماندهانی که از دست دادیم را میبینم و سکوت میکنم. اینان که در ۳ تهاجم عظیم دشمن به خاک وطن حاضر بودند و اعجازگونه جنگیدند، احتمالا خوشنامترین مدافعان ایران در تاریخ لقب بگیرند. نه با رفتنشان میتوانم کنار بیایم و نه توان پذیرفتن این را دارم که سرنوشتی جز شهادت برایشان رقم میخورد. اما در این بین یک حسرت عجیب میخورم: دیر شناختمشان... وسواس پیدا کردم به اینکه جو، من را درگیر چه بلاموضوعهایی کرده تا مسائل اصلی را نشناسم. ما با نیکمردان و قهرمانانی عجیب معاصر بودیم و نشناختیمشان! ما در این سالها خیلی مجذوب پیشرفت مادی قدرت نظامی ایران شدیم. تولید هایپرسونیکها و تحقیر پدافند افسانهای اسرائیل برایمان شیرین بود؛ خاصه آنکه این موشک یک نماد از دانش ایرانی به حساب میآمد. اما این روزها که با ذهن آرامتری این جنگ را بررسی میکنم چیز عجیبتری من را مجذوب خود میکند: نبوغ ایرانی در مدیریت جنگ. ایران نه امکان، نه سطح آتش، نه توانمندی شلیک و نه حتی اشراف دشمنان خود بر منطقه را نداشت اما در همین زد و خورد نابرابر، آنکه را که بیشتر زد به گوشه رینگ برد. جنگ(تا این لحظه) به یک بنبست رسیده است. اینکه در این سطح بزنی و طرف مقابل بخورد اما آنکه خورده در پایان مشتش پرتر بشود یک نبوغ میخواست که انسان ایرانی در نزدیکیهای ثریا یافته بودش... منتظرم نیمقرن بعد کتابهای غربیها را در مورد نبوغ ایرانیان در این جنگ بخوانم؛ احتمال زیاد تا آن موقع هم در دانشکدههای علوم سیاسی خودمان کلی کاغذ حیف و میل «تنشزدایی» و «تقصیرخودمونه» و «بیست روش توسعه که فقط با اشغال خارجی ممکن است» شده! @sadeqfaramarzi#آنچه_جنگ_به_ما_آموختبخش پنجم
کلمات و مفاهیم زیادی اعتبارشان را از دست دادند اما هیچکدام به اندازه «توهم توطئه» بیآبرو نشد؛ تنها چیزی که توهم بود اصل خود این عبارت بود و الا الباقی صحیح درآمدند! مثلا اینکه تمام جایزه بگیرهای حقوق بشر از روز اول یک پروژه داشتند و آن هم آمادهسازی افکار عمومی برای توجیه جنگ بود. مثلا اینکه تمام دادههای موجود در جهان آزاد اطلاعات(تا یک پیام سلام صبح بخیر معمولی ما) نهایتا در اختیار موساد قرار میگیرد. مثلا اینکه دور تا دور مرز ایران را مسلح کردند تا در ضربه آخر، برگ تجزیه را رو کنند... اینکه در چنین جهانی هنوز دنبال سوژه بیطرف بگردیم یا بخواهیم کاپ اخلاق را بالای سر ببریم فقط یک معنا میدهد: خریت مصدری؛ به عبارت دیگر نه اینکه مثل خری، اصلا خر تو رو دید که...
ذهنیت جمعی ملتها عموما در لحظات دشوار تاریخشان شکل میگیرد؛ مثل لحظه جنگ. این لحظات است که پرسشهای یک ملت را میسازد. مهمترین چالش هم در این ایام همین است که چه پرسشی به میراث جنگی ما بدل میشود. کما اینکه در این ایام پرسش اینکه «چگونه جنگ را تمام کنیم؟» ما را به یکسری نتایج میرساند و پرسش «چگونه جلوی تکرار جنگ را بگیریم؟» ما را به نتایج دیگر. شیوه دفاع ایران نشان داده که به پرسش دوم بیشتر از پرسش اول میاندیشد و برای آن میجنگد... ایران در پس این روزهای سخت نیاز به پرسشی همگانی دارد: «ما چگونه قویتر خواهیم شد». این پرسش اگر شکل بگیرد پاسخهای پراکنده همدیگر را تکمیل میکنند و اگر شکل نگیرد، جامعهای سرخورده با دولتی بیایده و حجمی نسخه تجویزی بحرانآفرین روی دستمان میماند.
«نفهمیدن، یک اصل مبارزاتی است»؛ این برای یک برانداز کاملا مسالهای حل شده است. او برای خودش مساله را اینگونه صورتبندی کرده که فکر کردن جلوی براندازی را میگیرد پس اگر بخواهد فکر کند یعنی به دوام رژیم کمک کرده است. حالا اینکه شما فکر کنید او از فهم بدیهیات تا این حد عاجز است و به خاطر همین به این موضع رسیده بعید است. جملگی انتخاب کردهاند «نفهمیدن» را. نفهمی برای آنان یک جایگاه ایدئولوژیک دارد. آنان هم «نفهمیدن» را بخشی از یک تاکتیک سیاسی میدانند و هم به تجربه دریافتهاند که طرف مقابل انرژی زیادی میگذارد تا آنان را تفهیم کند و همین توانش را هرز میدهد(یک چیزی مثل توی برق زدن اتو در ساعت پیک مصرف برای از کار انداختن نیروگاههای رژیم است). آن کسی که میگوید پل نیمهتمام B1 کاربری نظامی داشته، «نفهمیدن» را به عنوان یک اصل مبارزاتی با آخوندها انتخاب کرده است... تمرکز بیش از حد روی اینکه براندازان چه میگویند و ما چگونه جوابش را بدهیم خودش امتیاز دادن به تاکتیک «نفهمیدن» آنان است.@sadeqfaramarzi
بخش پنجم کلمات و مفاهیم زیادی اعتبارشان را از دست دادند اما هیچکدام به اندازه «توهم توطئه» بیآبرو نشد؛ تنها چیزی که توهم بود اصل خود این عبارت بود و الا الباقی صحیح درآمدند! مثلا اینکه تمام جایزه بگیرهای حقوق بشر از روز اول یک پروژه داشتند و آن هم آمادهسازی افکار عمومی برای توجیه جنگ بود. مثلا اینکه تمام دادههای موجود در جهان آزاد اطلاعات(تا یک پیام سلام صبح بخیر معمولی ما) نهایتا در اختیار موساد قرار میگیرد. مثلا اینکه دور تا دور مرز ایران را مسلح کردند تا در ضربه آخر، برگ تجزیه را رو کنند... اینکه در چنین جهانی هنوز دنبال سوژه بیطرف بگردیم یا بخواهیم کاپ اخلاق را بالای سر ببریم فقط یک معنا میدهد: خریت مصدری؛ به عبارت دیگر نه اینکه مثل خری، اصلا خر تو رو دید که... ذهنیت جمعی ملتها عموما در لحظات دشوار تاریخشان شکل میگیرد؛ مثل لحظه جنگ. این لحظات است که پرسشهای یک ملت را میسازد. مهمترین چالش هم در این ایام همین است که چه پرسشی به میراث جنگی ما بدل میشود. کما اینکه در این ایام پرسش اینکه «چگونه جنگ را تمام کنیم؟» ما را به یکسری نتایج میرساند و پرسش «چگونه جلوی تکرار جنگ را بگیریم؟» ما را به نتایج دیگر. شیوه دفاع ایران نشان داده که به پرسش دوم بیشتر از پرسش اول میاندیشد و برای آن میجنگد... ایران در پس این روزهای سخت نیاز به پرسشی همگانی دارد: «ما چگونه قویتر خواهیم شد». این پرسش اگر شکل بگیرد پاسخهای پراکنده همدیگر را تکمیل میکنند و اگر شکل نگیرد، جامعهای سرخورده با دولتی بیایده و حجمی نسخه تجویزی بحرانآفرین روی دستمان میماند. «نفهمیدن، یک اصل مبارزاتی است»؛ این برای یک برانداز کاملا مسالهای حل شده است. او برای خودش مساله را اینگونه صورتبندی کرده که فکر کردن جلوی براندازی را میگیرد پس اگر بخواهد فکر کند یعنی به دوام رژیم کمک کرده است. حالا اینکه شما فکر کنید او از فهم بدیهیات تا این حد عاجز است و به خاطر همین به این موضع رسیده بعید است. جملگی انتخاب کردهاند «نفهمیدن» را. نفهمی برای آنان یک جایگاه ایدئولوژیک دارد. آنان هم «نفهمیدن» را بخشی از یک تاکتیک سیاسی میدانند و هم به تجربه دریافتهاند که طرف مقابل انرژی زیادی میگذارد تا آنان را تفهیم کند و همین توانش را هرز میدهد(یک چیزی مثل توی برق زدن اتو در ساعت پیک مصرف برای از کار انداختن نیروگاههای رژیم است). آن کسی که میگوید پل نیمهتمام B1 کاربری نظامی داشته، «نفهمیدن» را به عنوان یک اصل مبارزاتی با آخوندها انتخاب کرده است... تمرکز بیش از حد روی اینکه براندازان چه میگویند و ما چگونه جوابش را بدهیم خودش امتیاز دادن به تاکتیک «نفهمیدن» آنان است.@sadeqfaramarzi۱۹۵۲
آرشیوی نصفه و نیمه دارم از بازیهای مهم تیم ملی ایران که گهگاه سری بهشان میزنم.امروز و در آستانه جام جهانی بعضی دقایق از بازیهای تاریخی ایران را دیدم و امان از بازی با استرالیا!هنوز و بعد از ۲۹سال نمیشود این بازی را باور کرد... هر جایی از بازی را که رندوم نگاه میکردم باید یک توپ توی دروازه ایران میرفت.۱۰۰ثانیه اول بازی را برش زدم تا تماشایش کنیم که باید ۳-۰ میشد. از ثانیه ۴۰ تا ثانیه ۱۰۰ سه موقعیت صد درصد گل دارد. هر ۲۰ثانیه یکبار باید یک گل میخوردیم و نخوردیم!و احمدرضا عابدزاده آن وسطها میخندد... نمیدانم از آخر بازی خبر دارد یا اینها ریشخند اوست به سرنوشت خودش که میداند حداقل ۶۰تا از این ۱۰۰ثانیهها در انتظارش است.هرچه بود گذشت و آن ظهرگاه پائیزی ایران یک دل سیر خندید و خوشحال شد... مستدام باشد آن حال برای نیمهشبهای پیش رو... ایران بخندد، یک دل سیر؛ اشکش در بیاید، از شوق؛ پیروز شود، در همه میادین... مگر چه چیز را بیشتر از این پرچم و این نام دوست داریم؟ من خیالی از شکل زنده ماندن بدون عشق به این معشوق کهنسال ندارم @sadeqfaramarzi
@sadeqfaramarzi۳۷۱۱طبق اخبار منتشرشده هلیکوپتر آپاچی آمریکا دیشب با پهپاد شاهد منهدم شده است.بعد ازنابودی آواکس آمریکایی با پهپاد شاهدبستن تنگه هرمز با قایقهای تندروانهدام اف۱۵ با دوشپرتابحالا مورد آپاچی هم اضافه شده است. گویی ایران مشغول تمسخر فرضیات نظامی جهان است؛ به تحقیرآمیزترین شکل ممکنی که قدرت اول نظامی دنیا میتواند تجربهاش کند.@sadeqfaramarzi۴۴۱۰۴۱۱سینما ریل-بررسی مفهوم عدالت اجتماعی در سینمای ایران.pdf
۳۱۴.۰۲ کیلوبایت
متن یادداشتم با عنوان«بررسی مفهوم عدالت اجتماعی در سینمای ایران» در شماره نخست فصلنامه «سینما ریل» که نگاهی به آثار دوره چهل و یکم تا چهل و سوم جشنواره فیلم فجر دارد. برای دریافت نسخه کامل مجله هم اینجا کلیک کنید@sadeqfaramarzi۵۲۱
بله دقیقا! من خیلی موضع رادیکالی دارمتا اینجای کار ترامپ حداقل ۳بار اعتراف کرده که گروههای تجزیهطلب کُرد را قبل از جنگ مسلح کرده و قرار بوده که این گروهها از روز (احتمالا)چهارم جنگ نقش نیروی زمینی مهاجم را بازی کنند اما موفق نشدهاند(به اینکه چرا موفق نشدند کمی فکر کنید).در کنار این اعتراف دو خبر دیگر را هم میتوان گنجاند.اولی مصاحبه ترامپ در اواسط جنگ است که گفت نقشه ایران در پایان جنگ تغییر خواهد کرد و دومی هم موج گسترده حملات چهار روز نخست جنگ روی پاسگاههای مرزی غرب ایران است.جمیع اینها جای شک و شبههای نمیگذارد که «تجزیه ایران» در این جنگ دیگر نه یک ایده که یک عملیات بوده است. البته که هرکس کمی جغرافیای سیاسی بفهمد، کمی اسرائیل را بشناسد و اندکتر از همه اینها مختصر عقلی داشته باشد میفهمد که «تجزیه ایران» طرح محبوبی برای تمام دولتهای منطقه بوده و هست و خواهد بود. در نخستین لحظهای که سازمان نیروهای مسلح ایران هم فرو بپاشد، تمام ایران پایگاه قدرتهای متجاوز با پیادهنظامهای تجزیهطلبشان خواهد شد.همزمان با آنکه عملیات تجزیه سرزمینی ایران در حال اجرا بود ۲اتفاق دیگر نیز رخ داد.اولی حضور خیابانی دیاسپورا شیروخورشیدی در خیابانهای آمریکا، کانادا و اروپا و در حمایت از این عملیات بود(که این زیاد به چشم آمد)و مورد دوم که کمتر دیده شد در مجاورت همان مسلحین کُرد بود که گروههای مقاومت شیعی عراق، پایگاههای تجزیهطلبان را متر به متر زیر آتش بردند و این پیام را صادر کردند که قبل از آنکه نیروهای ایرانی در آنسوی مرز به حسابتان برسند ما از همین عراق پرونده شما را میبندیم... سوای از این مدافعان عرب ایران، در سوی دیگر مرزهایمان تاجیکستان فارسیزبان هم محموله کمکهای بشردوستانهای به ایران ارسال کرد؛ و واکنش ناایرانیان شیروخورشیدی چه بود؟ درخواست از آمریکا برای بمباران این محمولهها!اما در چنین زمین پرمخاطره و زمان حیرتانگیزی وقت پرسیدن این سوال به ظاهر ساده است که:ایران کجاست؟ایرانی کیست؟
وظیفه ما در برابر هموطن و بیگانه چیست؟من میگویم مفهوم «هموطن» زاییده وجود «وطن» است. هموطنی که میخواهد موجودیت این وطن را از بین ببرد اساسا وجود ندارد. او به محض مشارکت در پروژه انهدام وطن، ابتدا هموطن بودن خود را منهدم میکند و بیگانه میشود.هر قدر ارتباط با هموطن مستلزم رواداری، مسالمت و تسامح است اما در مواجهه با بیگانه متجاوز رفتار جنگی، سرکوبگرانه و بقامحور است.
هموطن فرض کردن میدانداران، طرفداران و توجیهگران این تجاوز جنگی با هر بهانهای فقط کمک به عادیسازی تجزیه سرزمینی ایران است.نظر رادیکالی است؟ کاملا درست میفرمایید! قهرمانان ما اگر موضع رادیکالی در دفاع از ایران نداشتند هرگز پای لانچری که زیر آتش است نمیرفتند... من درباره ایران موضع رادیکالی دارم.@sadeqfaramarzi۷۶۷۱#یادآوری
یکسال پیش در چنین روزیدهها دانشمند ایرانی به همراه اعضای خانواده خودو به جرم «دانستن» ترور شدندحتی در قرون وسطی هم هیچ دانشمندی به جرم معلوماتشهمراه با اعضای خانواده خود به قتل نرسیده بود!
هیچ دولتی از جهان آزاد غرب این جنایت را محکوم نکرد(آلمان رسما بابت این قتل عام از اسراییل هم تقدیر کرد)@sadeqfaramarzi
یکسال پیش در چنین روزیدهها دانشمند ایرانی به همراه اعضای خانواده خودو به جرم «دانستن» ترور شدندحتی در قرون وسطی هم هیچ دانشمندی به جرم معلوماتشهمراه با اعضای خانواده خود به قتل نرسیده بود!
هیچ دولتی از جهان آزاد غرب این جنایت را محکوم نکرد(آلمان رسما بابت این قتل عام از اسراییل هم تقدیر کرد)@sadeqfaramarzi
۱۰۸۲۹۹۶۶۴
«تمام چیزی که از تو باقی مانده» هم از فیلمهای عجیبی بود که در این ایام دیدم. روایت بشدت فکرشده، انسانی و تاریخی از سوژه اشغال فلسطین و انسانِ انتفاضه... بعد از Palestine36 که خرق عادتی آشکار در ایستادن بر روایت «اشغالی» بودن تمام سرزمین مقدس بود و از گزینه «مقاومت مسلحانه» فلسطینیها بعنوان تنها امکان باقیمانده دفاع کرد حالا در All That's Left of You این روایت با دوام بیشتری تکرار میشود.تا قبل از ۷اکتبر و قیام آگاهیبخش غزه که بزرگترین نسلکشی معاصر را به همراه داشت، پخش چنین آثاری در سینمای جهان به یک رویا میمانست که یقینا پروندهاش با برچسب یهودستیزی مختومه میشد... اما حالا و پس از آن قیام سلحشورانه، سوژهای که دههها از آن انسانزدایی شده بود تا بتوان به راحتی سرکوبش کرد اکنون روایت انسانی خود را از دههها اشغال ارائه میدهد.هم Palestine36 و All That's Left of You به فاصله یکسال و با سرمایهگذاری قطر تولید شدند. قطر که برخلاف دیگر دولتهای عربی حاشیه خلیج فارس رسانه را به خوبی میشناسد پس از تجربه موفق خبری الجزیره در صنعت فیلمسازی هم به بازیگر فعالی بدل شده است.@sadeqfaramarzi۳۲۳ اینها اگر فیلم بود وسطش سالن سینما را ترک میکردم!چند وقت پیش در لابلای یک یادداشت دیگری نوشتم «اگر پنج سال قبل پای یک فیلم سینمایی مینشستم که نشان میداد از سوی آمریکا به ایران حمله نظامی میشود و در ساعت صفر جنگ رهبری و تمام فرماندهان اصلی نظامی کشور یک جا ترور میشوند، به همه مراکز و تاسیسات نظامی ایران تا حد کلانتری محلات حمله میشد و کشور در کمتر از ۲۴ساعت به مرحله اداره زیرزمینی امور میرسد، در حدی که احتمالا یک بخشدار هم در ساختمان بخشداری نتوان پیدا کرد؛ اما ایران تنها ۲ساعت بعد از شروع چنین جنگی به ۷پایتخت در منطقه حمله گسترده موشکی میکرد، تنگه هرمز را مسدود میکرد و تا ۱۰۰روز بزرگترین ارتش جهان نه توان آن را پیدا میکرد که این تنگه را باز کند و نه قدرت آفندی و موشکی ایران را از کار بیاندازد و در این فضای اداره زیرزمینی کشور که کلانتریها هم تخلیه شدهاند حتی یک شهر کوچک مرزی سقوط نکند و دست آخر ایران زمان آتشبس را تعیین کند و...» قطعا همان اواسط فیلم، سالن سینما را ترک میکردم و میگفتم این فیلم بیش از حد پروپاگاندایی و اگزجره است و درصدی به شعور مخاطبانش احترام نگذاشته است. اما خب چه میشود گفت؟ ما این فیلم غیرقابل باور را در این صد و چند روز زندگی کردیم. در یک نبردی که بسیار از هجوم اسکندر مقدونی و چنگیز مغول و ارتش متفقین هم بزرگتر بود ما تاریخیترین مقاومت میهنی را از خودمان نشان دادیم.حجاب معاصرت چندان اجازه نمیدهد که بفهمیم تمام اینها یعنی چه، اما خب بعدها هرکه در کتاب تاریخ به این جنگ و داستان دفاع ما میرسد با حیرت و غرور و افتخار، آن را میخواند. گوارای وجود آیندگان باد افتخار به این تاریخ و نقطه پایانی که بر قرنها اضطراب برای بقا ایران و حفظ تمامیت سرزمینیاش گذاشتیم.یکصد و چند روز پیش اهریمنان زمانه از پایان جنگ در چند روز الا چند هفته گفتند. اهدافشان هم مشخص کردند. نابودی توان موشکی ایران نابودی قدرت دریایی ایران نابودی و خارج کردن مواد غنیسازیشدن ایران تغییر نظام سیاسی ایران مالکیت بر جزایر جنوبی و منابع نفتی ایرانو به پیوست تمام اینها: تسلیم بی قید و شرطما تا ساعت آخر این جنگ موشکهایمان به هر تعداد و با هر هدفی که انتخاب خودمان بود شلیک شد.ما تا ساعت آخر جنگ تعیین کردیم که کدام کشتی از تنگه عبور کند و کدام پشت دروازه بماند.ما سرنوشت اورانیومها را حتی از شروط پایان جنگ خارج کردیم.و آن دو مورد آخر هم که ارزش پاسخگویی ندارد و لفظش هم به دهان نجس دشمنان بزرگ بود. ایران با تنی زخمی و با داغی ابدی از فقدان نیکوترین فرزندانش این جنگ را به انتها رساند. آنان تن به تن برای اقتدار و استقلال وطن ذبح شدند اما حالا خلیج، از هر زمانی فارستر است. تهدید ایران علیه دشمنانش از هر زمانی معتبرتر است، ایمان به توان دفاعیمان از هر زمانی بالاتر است. و ایران برای ما وارثان این ایام سخت از هر زمانی ایرانتر و عزیزتر است.@sadeqfaramarzi۴K۳۸۴۱۰۹۶۷۲۶۱۷۱۴[WWW.FOTROS.IR]ma1401050701.mp3
۰۴:۲۹-۱۰.۵۷ مگابایت
با جمله دخیلک یا شاه علقمهای لوطیان شهر عَلَم را بیاورید...
الا و صلی الله علی الباکین علی الحسین
@sadeqfaramarzi
الا و صلی الله علی الباکین علی الحسین
@sadeqfaramarzi
۳۱۵۱۱