700 سال پیش دراصفهان مسجدی میساختند؛کارتمام شده بود و کارگران در حال انجام خرده کاریهای پایانی بودند،پیرزنی ازآنجا رد میشد، ناگهان پیرزن ایستاد وگفت بنظرم مناره مسجدکج است!کارگران خندیدند؛ولی معمار با صدای بلند فریاد زد ساکت ! چوب بیاورید، کارگر بیاورید، چوب را به مناره تکیه دهید ،حالا همه باهم، فشاردهید،فشااااااااااار!!!و مرتب از پیرزن میپرسید مادر درست شد ؟بعدازچنددقیقه؛پیرزن گفت درست شدودعاکنان دورشد.کارگران گفتند: مگرمیشودمناره را بافشارصاف کرد؟معمار گفت : نه ! ولی میتوان جلوی شایعه را گرفت ! اگر پیرزن میرفت وبه اشتباه به مردم میگفت مناره کج است و شایعه کج بودن مناره بالامیگرفت،دیگر هرگزنمیشد مناره را درنظرمردم صاف کرد ! ولی من الان با یک چوب و کمی فشار ، مناره را برای همیشه صاف کردم !!!درتجارت وکسب وکارتان،حتی در زندگیتان؛ازشایعه وکج فهمی جاهلان بترسید! اگر به موقع وارد عمل شوید براحتی مناره کسب و کار و زندگیتان صاف خواهد شد...زنده وپاینده باد؛ایران همیشه سرافرازهیئت عاشقان ثارالله مسجد جعفری صومعه سرا @sarollah1365
مراسم بدرقه خادمین موکب قمر بنی هاشم شهرستان؛توسط مسئولین صومعه سرا ؛ جهت اعزام به کربلای معلی ؛ برای خدمت رسانی به زائرین امام حسین ع؛درایام اربعین حسینی فَاللَّهُ خَیْرٌ حَافِظًا وَ هُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَزنده وپاینده باد؛ایران همیشه سرافرازهیئت عاشقان ثارالله مسجد جعفری صومعه سرا @sarollah1365جنگ شناختی وتقابل ارادهها دکتر سردارموسی کمالیتغییرپارادایم نبرد درجهان امروز،خطوط مقدم جبههها را از مرزهای جغرافیایی به «عمق اذهان و افکارعمومی» منتقل کرده است.جنگ شناختی، درماهیت وهدف غایی،امتدادهمان جنگ سخت است؛هدفی جز«از پای درآوردن حریف، تسلیم ارادهها و فروپاشی از درون» ندارد.با این حال،آنچه این نبرد را پیچیدهتر و ویرانگرتر میسازد،تغییربنیادین درشیوه تهاجم و ابزارهای آن است. درجنگ شناختی،ما با یک«تهاجم خاموش و بدون مرز»مواجهیم. در این کارزار،تفکیک میان دوست ودشمن مهآلود است و نفوذ،نه از طریق تسلیحات سخت،بلکه از بستر رسانهها،شبکههای اجتماعی وجریان آزاد اطلاعات صورت میپذیرد.دشمن در این نبرد نامتقارن، یک «مهندسی آشوب» چندلایه را طراحی کرده است که موتور محرک آن عملیات روانی و دستکاری ادراک است. مکانیزم عمل در این جنگ بر شش ستون ویرانگر استوار است:۱. مشروعیتزدایی:هدف قراردادن مبانی وفلسفه وجودی حاکمیت۲. اعتبارزدایی:تخریب چهره نهادها،رسانههای رسمی وشخصیتهای مرجع.۳. اعتمادزدایی:گسستن پیوندمیان ملت و حاکمیت و ایجادسوءظن فراگیر درجامعه.۴. قداستزدایی:شکستن حریم ارزشهای دینی،ملی وهنجارهای اخلاقی که شیرازه انسجام اجتماعیاند.۵. ناکارآمدنمایی:پمپاژ رسانهای برای القای بنبست،بحراننمایی و نادیده گرفتن دستاوردها.۶. ناامیدسازی:کشتن روحیه امیدبه آینده که درحکم خلع سلاح روانی یک ملت است.هدف نهایی این استراتژی ششگانه،فرسایش و انهدام «سرمایه اجتماعی» است.دشمن میکوشد با تصرف ذهنها،جامعه را به نقطه «رویگردانی اجتماعی»و انفعال بکشاند تا نیروی مردمی که اصلیترین سپر دفاعی کشور است،کارکرد خود را از دست بدهد.ازسوی دیگر،این تهاجم تنها به تودههای مردم محدود نمیشود.لبه دیگر قیچی درجنگ شناختی،«اختلال در دستگاه محاسباتی مسئولان و تصمیمگیران» است.با بمباران اطلاعاتی و تحریف واقعیتها، دشمن تلاش میکند تا نخبگان و مدیران را به خطای محاسباتی دچارکرده وتصمیمات راهبردی آنان را در راستای منافع خودهدایت کند.براساس ۶ ستون؛مشروعیت زدایی،اعتبارزدایی،اعتمادزدایی، قداستزدایی، ناکارآمدنمایی و ناامیدسازی درجنگ شناختی،ممکن است هر فرد یا جریانی خود رامبرا از نفوذبیگانه بداند درحالیکه عملاً در پازل طراحی شده دشمن بازی میکند. این پدیده که میتوان آنرا«نفوذناخواسته ازطریق رادیکالیسم»نامید،زمانی رخ میدهد که کنشگرسیاسی یارسانهای باپوشش نقد،اما با ادبیات تخریبی،ارکان حاکمیت را هدف قرارمیدهد.بعنوان مثال،وقتی فردی تحت لوای دفاع از ارزشها،رئیسجمهور رافاقد صلاحیت بداند ودیگری باهمین انگیزه،رئیس مجلس یا رئیس قوه قضائیه را هدف حملات سازمانیافته قراردهدوبرای تضعیف جایگاه قانونی آنها ازهیچ اقدامی فروگذار نکند، خواسته یاناخواسته درمسیر «اعتبارزدایی»ازنهادهای حاکمیتی حرکت کرده است.نتیجه قطعی این رفتار،القای حس بنبست و«ناکارآمدنمایی»کل سیستم است؛چرا که وقتی تکتک اجزای یک ساختار درنگاه افکارعمومی غیرقابل اعتمادوفاقدصلاحیت معرفی شوند،درنهایت کل آن ساختار از دیدمخاطب،فاقدکارایی جلوه میکند.اینجاست که «انسجام ملی»بعنوان اصلیترین سد دفاعی کشور در برابرتهدیدات خارجی،دچارخدشه وفرسایش میشوددرحقیقت،دشمن درجنگ شناختی به دنبال این است که«خودزنی استراتژیک» راجایگزین «نبرد مستقیم»کند.دراین الگو،نیروهای داخلی با دو قطبیسازیهای کاذب وترور شخصیت کارگزاران،ناخواسته بذر «ناامیدی»را درجامعه میکارند.وقتی شهروند باتصویر دولتی ناتوان مجلسی بیاعتبار ونهادهایی بیاعتمادمواجه شود،عملاًپتانسیل مشارکت وهمراهی باحاکمیت را از دست میدهد؛و این دقیقاً همان نقطهای است که «فروپاشی از درون» بدون شلیک حتی یک گلوله،درذهن جامعه کلیدمیخوردبنابراین،تفکیک میان«نقد منصفانه جهت اصلاح»و«تخریب ساختاری جهت حذف»،مرزمیان بصیرت ملی و بازی در زمین جنگ شناختی دشمن است.صیانت از اعتبار ارکان حاکمیت،نه به معنای تاییدخطای اشخاص،بلکه به معنای حفاظت از ظرفیت حکمرانی واقتدار ملی دربرابر پروژههای مهندسی آشوب است» آخرین نمونه ها- نفت ارزان شد بوی سازش میآید- دوباره پالس مذاکره.....- بنزین گران میشود...-اینجا تالارعروسی نیست کارشناسان ومدیران دولت جمع شدن ....- پالس به آمریکا جاسوسه دنا کراری آمریکایی آزاد شد...- هواپیمای قالیباف وتیم مذاکره کننده درترکیه به زمین نشست...- چابهار تخلیه میشود...-قصه ازآنجا آغاز شدکه ترامپ گفت...-با موشک پلاسما آمریکا رامیزنیم...-برخوردباهنجاشکنان شروع میشودودهها شایعه دیگر...راستی:هرکدام از ما چقدر پازل دشمن راتکمیل میکنیم؟زنده وپاینده باد؛ایران همیشه سرافرازایتا : https://eitaa.com/sarollah1365بله : https://ble.ir/sarollah1365
هیئت عاشقان ثارالله مسجدجعفری صومعه سرا
چرا بشر امروز ازفقدان خلق و خوی آدمیت مینالد؟درمقابل قدرت علمی وفنی بشر، هیچ دژ تسخیرناپذیری وجودنداردجز یکی؛ آن دژ روح و نفس آدمی است. کوه و صحرا و دریا و فضا و زمین و آسمان،همه درقلمرو قدرت علمی و فنی بشر است.تنهامرکزی که از این قلمروخارج است،نزدیکترین آنها به آدمیست.مطیع کردن ومسخّرساختن این دژ به قول مولوی:کارعقل وهوش نیست«شیرباطن سُخره خرگوش نیست»از قضا خطرناکترین دشمنان آسایش و آرامش،امنیت و عدالت، آزادی ومساوات،وبالأخره خوشبختی وسعادت بشردرهمین دژپنهان شده و کمین کرده است : «اعْدی عَدُوِّک نَفْسُک الَّتی بَینَ جَنْبَیک»بزرگترین دشمنان تو همان نفس توست که میان دو پهلوی توست.بشر امروز پس از اینهمه موفقیتهای علمی، دردمندانه مینالد.از چه مینالد؟ آیا جز در ناحیه خُلق و خوی و «آدمیت» است؟ شهیدمطهری؛سیری درسیرۀ نبوی،ص۱۳صبح زیبایتان بخیر و شادیزنده وپاینده باد؛ایران همیشه سرافرازهیئت عاشقان ثارالله مسجدجعفری صومعه سرا @sarollah1365
حضرت امام علی ع فرمود:وَاعْلَمُوا أَنَّ يَسِيرَ الرِّيَاءِ شِرْکٌآگاه باشيد! رياکارى هرچند کمباشد،شرک است.»زيراشخص رياکار،يک عمل الهى رابراى رضاى بندگان وتظاهربه نيکىوجلب توجّه آنان انجام میدهدو درحقيقت،بجاى اينکه عزّت را از خدابخواهدکه مصداق واقعى«تُعِزُّ مَنْتَشَاءُوَتُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ»ست،ازبندگان ضعيف وناتوان میطلبدواين نوعىشرک و دوگانه پرستى است که با«توحيد افعالى»درتضادّمیباشد.بههميندليل،درروايات اسلامى آمدهاست که روزقيامت،شخص رياکاررا به اين عناوين مخاطب میسازندو اورا صدا میزنندکه: «يَا کَافِرُ! يَافَاجِرُ! يَاغَادِرُ! يَاخَاسِرُ! حَبِطَ عَمَلُکَوَبَطَلَ أَجْرُکَ،فَلاَ خَلاَصَ لَکَ الْيَوْمَفَالْتَمِسْ أَجْرَکَ مِمَّنْ کُنْتَ تَعْمَلُ لَهُاى کافر! اى فاجر! اى حيله گر! اىزيانکار! عملت نابودشد واجرت ازميان رفت وامروز راه نجاتى براى تونيست;پاداش خودرا ازکسى بطلبکه براى اوعمل میکردى»اضافه براين،شخص رياکار بخاطر دوگانگىظاهروباطن، در زمره منافقان استواين نفاق سبب میشودکه اعمالشبی روح وتهى ازمحتوا وبى اثرباشد نهج البلاغه؛خطبه 86پیامبراکرم(ص)«بی تردید ترسناکترین چیزیکه از آن برشما بیمناکم شرک اصغراست.پرسیدند:ای رسول خدا؛شرک اصغرکدامست؟ فرمود : ریا.خداوندعزّوجل در روز رستاخیزهنگامیکه جزای بندگانشرامیدهدبه ریاکاران میگوید؛برویدنزد کسانیکه برای آنهاعبادت میکردیدوببینید آیا پاداش اعمال خودرانزدآنها مییابیدیاخیر؟»عده الداعی:ص۲۲۸صبح زیبایتان بخیروشادیهیئت عاشقان ثارالله مسجد جعفری صومعه سرا @sarollah1365
کارنیکی که با ریا انجام شودتبدیل به شر میشوددومرد هندو؛لباسشوی بودند که در رود سند؛لباسهای مردم رامیشستند.آنان ازمنزل مردم لباسانانرامیگرفتند،دررودسندمیشستندوهنگام غروب بعد ازخشکشدنتحویلشان میدادند.«پادرا»مردخداترسی بودوهرازگاهی ازجیب لباسهاسکه یا اسکناسی مییافت.آنرا کنارمیگذاشت تاشب به صاحب آنتحویل دهد.اما«سونیل»مردی بودکه اگرسکهای مییافت که صاحبآن ثروتمندبود،آنرابرگشت نمیدادوفقط به فقرابرگشت میدادروزی پادرا ؛درجیب شلواریسکهای یافت که لباس متعلق بهمرد ثروتمندی بود. شب سکه راهمراه لباس که برگشت داد،صاحب لباس؛پادرا راانعام بزرگیبخشیدکه پادرا؛ با آن در بمبئیخانهای20متری خریدوازخیابان وگذرخوابی رهاشد.سونیل ازایناتفاق که برای پادراافتاد،تصمیمگرفت کاری کند.روزی ثروتمندیدربمبئی لباسی به اودادو سونیلموقع برگشت ازجیب خودش یکسکهای درجیب شلوار گذاشت وبه صاحب شلوار گفت :این سکهرا یادتان رفته بود.تا اونیز بتواندانعامی بگیرد.ولی داستان برعکسشد.وقتی سکه راتحویل داد،مردثروتمندمچ دست اوراگرفت وگفت:من 10 سکه گم کردهام که تو یکیرا دادی ومطمئن شدم بقیه هم درشلوارم مانده بود.باید بقیه را همبدهی.و از سونیل شکایت کرده وبجای دادن انعام،به جرم سرقت اورا روانۀ زندان کردپادار؛در زمان بدرقه سونیل بهزندان؛گفت:هرگزریاکارانه ومتظاهربکارنیک مباش.بدان کار نیکی راکه برای خدانکنی،کار شری برای توشده و دامان تو راخواهدگرفتصبح زیبایتان بخیر وشادیزنده وپاینده باد؛ایران همیشه سرافرازهیئت عاشقان ثارالله مسجد جعفری صومعه سرا @sarollah1365جامعه با داد زدن رشد نمیکند دکتر سردار موسی کمالی بعضی ها میپرسند با توجه به پیام اخیر رهبرعزیزمان ،ما چگونه نقد کنیم؟نقدمنصفانه ودرست چی هست؟ نقد منصفانه قبل از هر چیز، دنبال اصلاح است؛نه تخریب.برای همین، ادبیاتش هم فرق میکند. نقد منصفانه در کلمات آن احساس انصاف و آرامش هست اینگونه حرف میزند: «این تصمیم میتواند این پیامد را داشته باشد...» «به نظر میرسد این روش نیاز به اصلاح دارد...» «اگر این راهکار اجرا شود، نتیجه بهتر خواهد بود...» «این بخش قابل دفاع است، اما این قسمت نیاز به بازنگری دارد...»نقدمنصفانه،راهحل هم ارائه میدهد. اما تخریب، در کلمات آن احساس خشم و نفرت و طعنه و کنایه و مشابه این ادبیات را دارد: «ازین مسئولان بی عرضه.....» «لعنت به شما با این تفاهمنامه باعث شدید....» «چرا نمیفهمید ....» «تا کی باید تقاص این خائنین رو پس بدیم.» «نمیشد به جای اینکه فلان کارو بکنید و مردمو بدبخت کنید اینکارو میکردید...»«چرا درس عبرت نمیگیرید...»اینجا دیگر هدف، اصلاح نیست...هدف، از بین بردن اعتماد و تحقیر است. مغز انسان هم تفاوت این دو را خوب میفهمد.وقتی مدام در معرض محتواهای پر از خشم، نفرت، تحقیر و بیاعتمادی قرار میگیرد، وارد حالت دفاعی میشود و آرامآرام همان لحن خشم و نفرت را نه تنها طبیعی میداند بلکه هر روز شدیدتر از قبل با ادبیات تندتر تکرار میکند.در چنین شرایطی، بخش منطقی مغز ضعیفتر عمل میکند و واکنشهای هیجانی جای تحلیل را میگیرند.به همین دلیل است که بعضی افراد، حتی اگر نیت خیر داشته باشند، کمکم ادبیات دشمن را تکرار میکنند؛ بدون اینکه خودشان متوجه شوند. راه مقابله چیست؟اگر میخواهید نقدتان اثرگذار باشد، اول از فضای رسانهای آکنده از خشم و نفرت مدتی فاصله بگیرید تا آرام شوید تا بخش منطقی مغزتان فعال شود.ذهنی که دائماً با تحقیر و عصبانیت تغذیه کند از کانال های فضای مجازی و نویسندگان آنها، نمیتواند منصفانه قضاوت کند.بعد، هنگام نقد کردن: زحمات و تلاشهای طرف مقابل را هم ببینید و درمورد صحبت کنید. اگر اشکالی وجود دارد، آن را با احترام، استدلال و راهحل بیان کنید. هدف نقد باید اصلاح باشد، نه تخریب شخصیت. با فریاد و تحقیر، کسی اصلاح نمیشود...اما یک نقد محترمانه، منصفانه و مستند، حتی میتواند بر همان مسئولی که اشتباه کرده نیز اثر بگذارد.جامعه با داد زدن رشد نمیکند؛جامعه با ادبیات درست، انصاف و گفتوگوی مسئولانه رشد میکند. جامعه با ادبیات درست، انصاف و گفتوگوی مسئولانه رشد میکند.فراموش نکنیم که نقد، یک فرصت است، نه ابزار انتقام.وقتی ما با کلماتمان به جای پل زدن، دیوار میکشیم، ناخودآگاه بازیگرِ همان سناریویی میشویم که دشمن برای تفرقهی ما نوشته است. دشمن بیش از آنکه از نقد مستدل بترسد، از وحدت ملی و اعتماد عمومی واهمه دارد؛ پس هرگاه کلاممان بوی ناامیدی مطلق و لجنپراکنی داد، باید شک کنیم که آیا این کلام زاییده اندیشه خودمان است یا بازتابِ یک هجمهی روانی سازمانیافته؟نکته آخر اینکه:نقد منصفانه، شجاعت میخواهد. شجاعت اینکه حق را بپذیریم، حتی اگر به نفع کسی باشد که از او خوشمان نمیآید. شجاعت اینکه میان "نقد عملکرد" و "حمله به هویت"، مرز بکشیم.بیایید یادبگیریم که"منتقدسازنده" باشیم،نه "تخریبگر پرهیاهو"..اصلاح از ذرهذرههای گفتگوهای منصفانه شروع میشود؛ از همانجا که ما میپذیریم همگی در یک کشتی نشستهایم و سوراخ کردن بخش مربوط به دیگران،غرق شدن همه ما را در پی خواهد داشت.نقددلسوزانه،دستگیری است،نه مچگیری.اگر دلسوزیم،بیاییم با کلماتمان، بجای آتش زدن اعتماد عمومی،نوری بر تاریکی مشکلات بتابانیم و راه برونرفت را نشان دهیم.»زنده وپاینده باد؛ایران همیشه سرافرازهیئت عاشقان ثارالله مسجد جعفری صومعه سرا @sarollah1365تاکه هستم ؛دست مهرت رامکن؛ ازمن دریغعنقریب ازمن؛نمیابی اثر؛ بیدار شوای پسر؛امروز احسان برپدرمادر؛ رواستنیست چون فردا ؛ندامت را ثمر؛ بیدارشوشب جمعه است؛ ياد کنیم از والدین اسمانی؛ علما، صلحا، شهدا؛معلمان وهمه خوبان سفرکرده ازدنیاواسیران خاک که چشمانتظار هدیه ماهستند.
باذکرصلوات وقرائت فاتحه؛روحانان را شادویادشان راگرامی بداریم.اَللّهُمَّ اغفِر لِلمُومِنینَ وَ المُومِنَاتِ وَ المُسلِمینَ وَ المُسلِمَاتِ اَلاَحیَاءِ مِنهُم وَ الاَموَاتِ، تَابِع بَینَنَا وَ بَینَهُم بِالخَیراتِ اِنَّکَ مُجیبُ الدَعَوَاتِ اِنَّکَ غافِرَ الذَنبِ وَالخَطیئَاتِ وَاِنَّکَ عَلَی کُلِّ شَیءٍقدیر.روحشان شاد وقرین رحمت الهیواتساپ :https://chat.whatsapp.com/Fo70upu1H0XKtcJPIqThkHتلگرام : https://t.me/sarollah1365ایتا : https://eitaa.com/sarollah1365بله : https://ble.ir/sarollah1365
هیئت عاشقان ثارالله مسجدجعفری صومعه سرا۱باید برخاست؛دردفاع ازمسئولیت اجتماعی دکتر عزیزعبدالهی امروز ایران در مقطعی ایستاده است که سایه تهدیداتِ بیرونی،تحریمهای ظالمانه وفشارهای اقتصادی،مرزهای ملی راهدف گرفتهاند.درچنین شرایطی که شکافهای طبقاتی و فرسایشِ سرمایهی اجتماعی بهمثابهی گسلهای داخلی عمل میکنند، بازخوانیِ مفهومِ مسئولیت اجتماعی یک ضرورتِ راهبردی برای بقای ملی است.جامعه،مجموعهای ازقراردادهای نانوشته است. اگر این قراردادها در برابرِ فشارِ جنگ، تورم و فقر سست شوند، کارکردِ نهادهای حاکمیتی در معرضِ اختلال قرار خواهد گرفت و تابآوریِ ملی تضعیف میشود.واکاویِ واقعبینانهی وضعیتِ کنونی نشان میدهد که سکون و انفعالی که در جامعه مشاهده میشود، نه ناشی از بیارادگی، که نتیجهیِ نوعی ارزیابیِ محتاطانه از شرایط است که در فضایِ غبارآلودِ ناامیدی شکل میگیرد. شهروندان، نخبگان، مدیران و عمومِ مردم، وقتی هزینهی کنشِ مسئولانه را در برابرِ دشواریهای معیشتی و ناامنیِ روانی بسیار بالا میبینند، به لاکِ دفاعی پناه میبرند. اما باید آگاه بود که این سکوت، گرانترین هزینهای است که در برابرِ فشارهای بیرونی میپردازیم. این رویکرد، زیرساختهای تصمیمگیری و ارادهی ملی را فرسوده میکند و جامعه را در برابرِ تهاجمات خارجی، شکننده میسازد.برای تقویتِ تابآوریِ ملی و گذار از این بحرانها، مسئولیت اجتماعی باید در عرصههای مشخص به یک سپرِ دفاعی تبدیل شود:۱. مسئولیت اجتماعی در سپهرِ اداری و مدیریتی ، یعنی پایبندیِ عملی به اخلاقِ حکمرانی در سختترین شرایط. مدیری که در تنگناهای بودجهای، بهجایِ قربانی کردنِ عدالتِ توزیعی یا نادیده گرفتن فساد اداری و اقتصادی، اولویت را بر حفظِ اعتمادِ عمومی ، شفافیتِ عملکردی و صیانت از منابعِ ملی میگذارد، در حالِ کنش گری برای امنیتِ ملی است. چنین مدیری میداند که انحراف از اصول به بهانهی مصلحتسنجیِ آنی، پایههای مشروعیتِ نهادی را سست کرده و کشور را در برابرِ تلاطمها بیدفاع میکند.۲. مسئولیت اجتماعی در حوزه علمی و دانشگاهی، فراتر از آموزشِ صرف است. دانشگاهها، پژوهشگاهها، اندیشکدهها و بدنهی دانشجویی، دیدهبانانِ فکریِ جامعهاند. مسئولیتِ این نهادها، تولیدِ دانشِ بومی، ارائهی راهکارهایِ عالمانه برای گرههایِ کورِ اجرایی و نقدِ مشفقانه و عمیقِ سیاستگذاریهاست. اساتید و نخبگان، با تبیینِ حقیقت و ترویجِ عقلانیت، پاسدارانِ امیدِ واقعبینانه در برابرِ جنگِ روایتها هستند و نقشِ آنان در مصونسازیِ جامعه از نیهیلیسمِ اجتماعی، تعیینکننده است.۳. بخش رسانه و جامعهی مدنی متعهد در زمانهی بحران، فراتر از خنثیگراییِ منفعلانه یا تبدیل شدن به تریبونی یکسویه برای دستگاههای اجرایی، باید به جایگاهِ دیدهبانیِ فعال بازگردد . رسانه نباید به ابزارِ توجیهِ ناکارآمدیها تبدیل شود بلکه باید پلِ ارتباطیِ صادقانه میانِ حاکمیت و مردم باشد. نقشِ راهبردیِ رسانه، بازتابِ دردمندانهی واقعیتها و تبیینِ عالمانهی فرصتها برای گذار از بنبست است تا سرمایهی اجتماعی در سایهی صداقت، بازیابی شود.تأکید بر این نکته ضروری است که مسئولیتِ مدنی، مکملِ وظایفِ حاکمیتی است. همافزایی میانِ نهادهای حاکمیتی و نهادهای مدنی از جمله تشکلهای صنفی، انجمنهای علمی و نهادهای محلی راهکاری امن و کارآمد برای تابآوری است. وقتی حاکمیت از ظرفیتِ تخصصی و همافزاییِ این گروهها برای شناساییِ دقیقِ آسیبها بهره میگیرد، در واقع گامی بلند در مسیرِ توسعهیِ امنِ ملی برمیدارد. مسئولیتِ این تشکلها نیز این است که با نگاهی تخصصی و راهبردی به مشارکتِ مسئولانه در فرآیندهای بهبودِ وضعیت بپردازند.بنابراین، برخاستن یک مدلِ کنشِ دفاعی است؛ یعنی هر ایرانی، از کارمند و کارگر تا کشاورز، از کنش گرِ مدنی تا نخبگانِ دانشگاهی، بپذیرد که پایش گری و مسئولیت پذیری اش بخشی از امنیتِ ملی است . برای ترمیمِ اعتمادِ عمومی و تقویتِ تابآوری، نیاز به معجزههای بزرگ نیست کافی است هر کس سهمِ خود را جدی بگیرد و از کنارِ آن بیتفاوت عبور نکند. آینده را نه با شعار که با ایستادگی بر اصول در جزئیات میسازند. اگر امروز مدیر، استاد و شهروند در صیانت از حوزهی تخصصی و اخلاقیِ خود برخیزند، ساختارِ کلان نیز ناگزیر به اصلاح و تابآوری در برابرِ تهاجمات خواهد شد. سکوتِ ما، به بیثباتیِ فردا مشروعیت میدهد. باید برخاست، پیش از آنکه فرسایشِ سرمایهی اجتماعی، جامعه را به نقطهی بیبازگشت برساند. حفظِ ایران، تنها با مشارکتِ مسئولانهی تکتکِ اجزایِ این پیکرِ واحد ممکن است. این تنها راهِ ممکن برای عبور از طوفانِ امروز و ساختنِ فردایی باثبات است.
زنده وپاینده باد؛ایران همیشه سرافرازهیئت عاشقان ثارالله مسجد جعفری صومعه سرا @sarollah1365
حضرت امام علی ع : عالم عجيب پس ازمرگوَ مَا عَنْ طُولِ عَهْدِهِمْ،وَ لاَ بُعْدِ مَحَلِّهِمْ، عَمِيَتْ أَخْبَارُهُمْ، وَ صَمَّتْ دِيَارُهُمْ،وَ لکِنَّهُمْ سُقُوا کَأْساً بَدَّلَتْهُمْ بِالنُّطْقِ خَرَساً، وَ بِالسَّمْعِ صَمَماً، وَ بِالْحَرَکَاتِ سُکُوناً،فَکَأَنَّهُمْ فِي ارْتِجَالِ الصِّفَةِ صَرْعَى سُبَات.اگر اخبارشان بدست فراموشى سپرده شده وخانه هايشان درسکوت فرو رفته،بر اثر طول زمان و دورى از محل سکونت نيست،بلکه جامى به آنها نوشانده شده که بجاى سخن گفتن گنگ بودن وبه جاى شنوايى کر شدن را به آنها داده وحرکاتشان به سکون مبدّل شده است ودرنگاه اوّل چنين پنداریکه همگى افتادهاند و به خواب فرو رفته اند»; چه تعبيرگوياوتکان دهنده اى و چه گفتار بيدارگروهوشيار کننده اى! آرى! آنها چنان فراموش شدند که گويى قرنها با ما فاصله داشتند و چنان خانه هاى آنها خاموش است که گويى ساليان دراز از آن رخت بربستند،درحالیکه گاه دريک لحظه کوتاه، جام مرگ را نوشيدند و همه چيز پايان گرفت.نهج البلاغه؛خطبه221صبح زیبایتان بخیروشادیزنده وپاینده باد؛ایران همیشه سرافرازهیئت عاشقان ثارالله مسجد جعفری صومعه سرا @sarollah1365