وسط این جنگبازاراومده میگه، مامان یه چیزی فهمیدم!میگم خب!میگه، دیگه درس نخوندن ترند نیس! هرکی درس نخونه خیلی اصلا خیلی...@sootitr_titr
۵۰۱بازارسال شده از سوتیتر //مریم مطهری‌راد//
انجمن ادبی خورشید برگزار می‌کند:نشست تخصصی «ایران؛ ادبیات و استعمار»با حضور: سمیه عالمی سیده عذرا موسوی معصومه امیرزاده مریم مطهری‌راد زمان: چهارشنبه ۶ آبان | ساعت ۱۵ تا ۱۷ مکان: تهران، حوزه هنری، سالن بانو طاهره صفارزاده🟢 حضور برای عموم آزاد است.@sootitr_titr@khorshiddastan
سوتیتر //مریم مطهری‌راد// انجمن ادبی خورشید برگزار می‌کند: نشست تخصصی «ایران؛ ادبیات و استعمار» با حضور: سمیه عالمی سیده عذرا موسوی معصومه امیرزاده مریم مطهری‌راد زمان: چهارشنبه ۶ آبان | ساعت ۱۵ تا ۱۷ مکان: تهران، حوزه هنری، سالن بانو طاهره صفارزاده 🟢 حضور برای عموم آزاد است. @sootitr_titr @khorshiddastan
انجمن ادبی خورشید برگزار می‌کند: نشست تخصصی «ایران؛ ادبیات و استعمار» با حضور: سمیه عالمی سیده عذرا موسوی معصومه امیرزاده مریم مطهری‌راد زمان: چهارشنبه ۶ آبان | ساعت ۱۵ تا ۱۷ مکان: تهران، حوزه هنری، سالن بانو طاهره صفارزاده 🟢 حضور برای عموم آزاد است. @sootitr_titr @khorshiddastanسلاموقت به خیر
نشست ایران، ادبیات و استعمار، چهارمین نشست عمومی از سلسله نشستهای انجمن ادبی خورشید است.نشستهای انجمن خورشید، معمولا حول محور ادبیات، جنگ، آسیب‌شناسی رابطه بین ادبیات و فهم جنگ‌های منطقه می‌گردد.اولین نشستی که انجمن برگزار کرد بعد از اتفاق خونین هفت اکتبر با نام کوران بی‌کرانه بود با این موضوع که چرا فلسطین برای نویسنده‌های ما به صورت جدی موضوعیت ندارد؟ با وجود دشمن مشترک و خباثت صهیونیست چرا ورودی و خروجی‌های ضعیفی در این حیطه در ادبیاتمان داریم.پس از آننشست‌های بعدی تا امروز تقرببا در سالگرد همان هفت اکتبر با موضوعاتی تامل‌برانگیز برگزار شده تا این تاریخ که نشست چهارم است.افتخار می‌کنم کنار دوستانی اهل قلمِ متعهد و سالم و اهل اندیشه قدم می‌زنم و امروز هم قرار است از محضرشان بهره‌مند شوم.امیدوارم در این گردهمایی حضور پیدا کنید.
مریم مطهری راد@sootitr_titr
نشست ایران، ادبیات و استعمار، چهارمین نشست عمومی از سلسله نشستهای انجمن ادبی خورشید است.نشستهای انجمن خورشید، معمولا حول محور ادبیات، جنگ، آسیب‌شناسی رابطه بین ادبیات و فهم جنگ‌های منطقه می‌گردد.اولین نشستی که انجمن برگزار کرد بعد از اتفاق خونین هفت اکتبر با نام کوران بی‌کرانه بود با این موضوع که چرا فلسطین برای نویسنده‌های ما به صورت جدی موضوعیت ندارد؟ با وجود دشمن مشترک و خباثت صهیونیست چرا ورودی و خروجی‌های ضعیفی در این حیطه در ادبیاتمان داریم.پس از آننشست‌های بعدی تا امروز تقرببا در سالگرد همان هفت اکتبر با موضوعاتی تامل‌برانگیز برگزار شده تا این تاریخ که نشست چهارم است.افتخار می‌کنم کنار دوستانی اهل قلمِ متعهد و سالم و اهل اندیشه قدم می‌زنم و امروز هم قرار است از محضرشان بهره‌مند شوم.امیدوارم در این گردهمایی حضور پیدا کنید.
مریم مطهری راد@sootitr_titr
۲۱۴۱بازارسال شده از انجمن ادبی خورشید
در نشست ایران ادبیات استعمار مطرح شد:ادبیات می‌تواند سکوی پرتاب اندیشه و فکر باشد.
گزارش کامل جلسه را می‌توانید اینجا پیدا کنید.news.hozehonari.ir/xtqh
گزارش کامل جلسه را می‌توانید اینجا پیدا کنید.news.hozehonari.ir/xtqh
برای پیروزی‌هایی که تو کشتی داریم به دست میآریم نباید از علیرضا دبیر تشکر کنیم
باید از رسول خادم تشکر کنیم
به خاطر اینکه یه روز نامه نوشت به رهبر شهید و گفت: چون ما اسرائیل رو به رسمیت نشناختیم نمیزارن کارمون جلو بره!
ممنونیم آقای خادم!
ما هنوز هم اسرائیل رو به رسمیت نمی‌شناسیم؛ولی یه اتفاقی افتادهامسال هم اگر قهرمان بشیم سومین سال پیاپی هست که در کشتی فرنگی و آزاد همزمان قهرمان میشیم و این در دنیا بی سابقه است!حتی اون دوسال هم که پشت هم قهرمان شدیم تو دنیا بی‌سابقه است!
بی‌سابقه آقای خادم!بی سابقه#نترسید#دلهاتان_نلرزد#اِنَّ_مَعِیَ_رَبّی
@sootitr_titr
باید از رسول خادم تشکر کنیم
به خاطر اینکه یه روز نامه نوشت به رهبر شهید و گفت: چون ما اسرائیل رو به رسمیت نشناختیم نمیزارن کارمون جلو بره!
ممنونیم آقای خادم!
ما هنوز هم اسرائیل رو به رسمیت نمی‌شناسیم؛ولی یه اتفاقی افتادهامسال هم اگر قهرمان بشیم سومین سال پیاپی هست که در کشتی فرنگی و آزاد همزمان قهرمان میشیم و این در دنیا بی سابقه است!حتی اون دوسال هم که پشت هم قهرمان شدیم تو دنیا بی‌سابقه است!
بی‌سابقه آقای خادم!بی سابقه#نترسید#دلهاتان_نلرزد#اِنَّ_مَعِیَ_رَبّی
@sootitr_titr
۷۹۱بازارسال شده از مرتضی قاضی | لذت مستند{حواشی پررنگ‌تر از متن}
آزمایشگاهی برای تمرین جنایتدیشب برنامه «زمانه» شبکه دو مستندی پخش کرد به نام «سوغات آمریکایی»، با موضوع بمب ممنوعه ناشناخته‌ای شبیه کنسرو که آمریکا در جنگ 40روزه در روستای «کفریِ» استان فارس روی سر مردم ریخت، جنایتی عجیب که 5 نفر از شهروندان روستا را به شهادت رساند.
در ادامه این مستند، برنامه زمانه گزارشی از بچه‌های پاورقی نشان داد از جنایتی دیگر، از انفجار 4 بمب ناشناخته دیگر، در لامرد فارس، بمب‌هایی 180هزار تکه‌ای که 21 نفر از مردم لامرد را به شهادت رسانده و آثارشان هنوز بر زمین و در و دیوار شهر مانده.حتماً ماجرایش را دیده‌اید و شنیده‌اید.
بعد از این گزارش، دکتر سیدموسی موسوی مهمانِ مجریانِ برنامه زمانه بود و روایت کرد که «در لامرد چه گذشت؟»و گفت که آمریکا بعد از آزمایش موفق این سلاح در لامرد، از آن به تعداد زیاد سفارش داده!حالا حالاها باید از جنایت آمریکا در لامرد گفت و شنید.
شاید گمان کنید این اولین بار است که کشورهای غربی ایران را آزمایشگاه جنایت‌های خود می‌کنند. نه! این ماجرا پیش از این هم سابقه داشته؛ در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، میدانی که ایران قربانی بمب‌های تازه‌ساز غرب بود.از روزی که قصه لامرد را شنیدم، ذهنم ناخودآگاه رفت سمت روایت خاص و ناخوانده‌ای از جنگ عراق علیه ایران. روایتی از بمبی که رژیم بعث صدام، پرتکرار بر سر مردم ایران می‌ریخت. بمبی که برای خود صدام و عراق نبود، کشوری دیگر برایش ساخته بود و به او بخشیده بود؛ بله! فرانسه، مهد آزادی و حقوق بشر.
مرحوم محمدجواد شریفی‌راد، سرتیم خنثی‌سازی نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، در اتاقک خودش در پادگان شهید خضرایی که قطعات بمب‌هایی را که در طول هشت سال جنگ با عراق خنثی کرده بود، آنجا نگه می‌داشت، داستان بمبی فرانسوی را برایمان تعریف کرد که پیش از ورود به چرخه عملیاتی، روی سر ملت ایران بارها و بارها امتحان شد.این روایت را از زبان مرحوم شریفی‌راد، بخوانید و ببینید و بشنوید:یک روز بچه‌ها به من تلفن کردند گفتند که یک بمب خورده توی جادۀ اسلام‌شهر، مرکز انبار قراضه‌های راه‌آهن، نزدیک جادۀ رودشور. به نظرم سال 65 بود. یادم هست که هوا سرد بود، باران هم آمده بود. رفتیم سمت جادۀ قدیم ساوه. بمب عجیب و غریبی بود. من تا به حال این بمب را ندیده بودم. هرطور بود بمب را خنثی کردیم.
دوباره این قضیه تکرار شد. یعنی باز هم این بمب را دیدیم که جاهای دیگر می‌خورد. باز ما می‌رفتیم و خنثی می‌کردیم. این بمب سمپِ فرانسوی (SAMP) بود. عراق تا پایان جنگ، یعنی تا دو سال بعد از اولین بمباران در جادۀ رودشور، به وفور از این بمب روی سر ما ریخت. در طول این دو سال که ما مدام، هر چند وقت یک بار، این بمب را خنثی می‌کردیم، می‌دیدیم که تغییراتی در این بمب اعمال شده.
دو سال بعد از اولین باری که من بمب سمپ را خنثی کردم، نشریۀ جینز دیفنس (Janes Defense) به دستم رسید. جینز دیفنس یک نشریۀ دفاعی است که آخرین تغییرات اسلحه‌ها و مهمات و اتفاقاتی که در صنایع نظامی دنیا رخ داده است در آن چاپ می‌شود و اطلاعات را به روز و به هفته می‌نویسد. جینز دیفنس را که خواندم، دیدم نوشته «بمب سمپ وارد سازمان ارتش فرانسه شد و به اصطلاح عملیاتی شد.»
معنای این جمله چی بود؟ معنایش این بود که این بمب 2 سال تست شده. فرانسه 2 سال این بمب را به عراق داده بود و آن را تست می‌کرد. تست میدانیِ واقعی هم می‌کرد. ما وقتی جینز دیفنس را خواندیم، رفتیم قطعات بمب‌های قدیمی را که خنثی کرده بودیم، پیدا کردیم. آنها را آوردیم با جینز دیفنس مقایسه کردیم. دیدیم بله! تغییراتی در سیستم‌هایش پیش آمده. در واقع بین اولین بمبی که من خنثی کردم تا اعلام جینز دیفنس 2 سال فاصله بود.
قبل از اینکه این بمب در خود ارتش فرانسه استفاده بشود، این بمب توی عراق استفاده شد. در واقع هر عیبی که داشت، عملاً مرتفع شد، بعد توی ارتش خود فرانسه استفاده شد. شما اگر تاریخ ورود آن بمب به ارتش فرانسه را ببینی، با اولین بمبی که ما خنثی کردیم دو سال فاصله دارد. این تغییرات باید در تست‌های میدانی انجام می‌شد. چه میدانی هم بهتر از جنگ ایران و عراق. در حقیقت کشورهای غربی بمب‌هایشان را اول روی سر ما تست می‌کردند، بعد عملیاتی می‌کردند.
اصل و کامل این روایت را با جزئیات، در کتاب «حرفهای» که خاطرات مرحوم شریفی‌راد است، آورده‌ام.لذت مستند@lezatemostanad
#لامرد#روستای_کفری#سید_موسی_موسوی#برنامه_زمانه#جواد_شریفی_راد#مرتضی_قاضی
یکی از سرگرمی‌های من سر زدن به فروشگاه‌های سمساری و آنتیک و عتیقه است.میشه ساعت‌ها لابلای خرت و پرت‌های ۳۰۰، ۴۰۰، ۵۰۰ ساله گشت و آدم‌هایی که این وسایل حاجت دستشون بوده تصور کرد.
کشف و شهود اینکه مردم تو دوره‌های مختلف تو شهرهای دور و نزدیک چطور زندگی می‌کردن لذت فوق‌العاده‌ای داره.اینکه ببینی قلیون بیشتر خونه‌های خانی دو متر قد داشته و مثلا جنسش تماما از برنج بوده خیلی چیزها ازش درمیاد.مثلا خان باید وجهه‌ی خان بودنش حفظ می‌شده تو همه‌چیز حتی قلیونیا سماور‌های غول‌پیکر که تماما قلم‌کاری شده قوری‌هایی اندازه‌ی یک دیگ با تزئینات فوق‌العاده که نشون می‌داد این وسایل مال آدم‌های عادی نبودهنشون می‌داد صاحبان این اجناس می‌خواستن اعلام کنن که ما مردم معمولی نیستیم، پولداریم، بزرگیم، بزرگ‌زاده‌ایمخیلی از وسایل آنتیک تو این مغازه مربوط به هیات‌داری و عزاداری محرم می‌شد که همینطور حرفهای زیادی داشتیا گردنبندهایی که آویزش یه سکه‌ی ناچیز بود و راحت می‌شد فهمید این زیورآلات چه قشری بوده.فروشنده‌ی این مغازه حرفهای خیلی جالبی می‌زداز خریدهاش، کشف‌هاش و مواجهه‌ش با وارثان این اجناسمی‌گفت یکی از عجیب‌ترین نشانه‌های تمدن رو که حکایت از حجب و حیا داشته تو کاشان دیده!شگقت‌زده‌ی کشف آفتابه‌ای زنانه بود. (بنده‌خدا خیلی هم عذرخواهی کرد) از آفتابه زنانه‌ای گفت که تو کاشان دیده!آفتابه‌هایی که مثل در خانه که کلون زنانه و مردانه داشتن، ضربه‌زن ظریفی داشته که هر وقت کسی می‌آمده پشت درِ خلا ... مستراح.... توالت... دستشویی... دست‌به‌آب یا هرچیزی که گفتنش مرسومه برای این مکان، اگر خانم اونجا بوده هیچ کلمه و حرف و اِهِن و اوهونی نمی‌کرده بلکه ضربه‌زن روی آفتابه رو به کار می‌برده و طرف هم طبق ادب و احترام از اون مکان فاصله می‌گرفته!درک اینکه ما روزگاری چه احترامی برای انسان و به خصوص زن‌ها قائل بودیم از طرفی حس افتخار میآره از طرف دیگه تاسفی به دنبالش میاد از اینکه چی شد که امروز خیلی از اون دانسته‌ها و تعلیماتمون رو فراموش کردیم؟چرا ساز و کار زندگی زیبای ما رنگ یخ و خالی غربی گرفت؟ما که قبلا نیاز به فنکشویی و از این چیزها نداشتیم چون که از سر و روی خونه‌هامون رنگ و لعاب و هنر می‌ریخت، پس چی شد که با خودمون این کار رو کردیم؟حیاط‌های کوچک و نقلی‌مون رو سپردیم به سلاخ‌های ساختمان و ازشون قوطی کبریت‌هایی تحویل گرفتیم که وقتی یکی از درهای وسط پذیرایی باز میشه توش شیلنگ و آفتابه و کاسه‌ی اجابت مزاج دیده بشه؟بیرون اون در سفره پهن کنیم و برای بوی مطبوع خانه به در و دیوار بزنیم!و بسیار میشه گفت از این مصیبت که انتها نداره!
مریم مطهری‌راد@sootitr_titr
کشف و شهود اینکه مردم تو دوره‌های مختلف تو شهرهای دور و نزدیک چطور زندگی می‌کردن لذت فوق‌العاده‌ای داره.اینکه ببینی قلیون بیشتر خونه‌های خانی دو متر قد داشته و مثلا جنسش تماما از برنج بوده خیلی چیزها ازش درمیاد.مثلا خان باید وجهه‌ی خان بودنش حفظ می‌شده تو همه‌چیز حتی قلیونیا سماور‌های غول‌پیکر که تماما قلم‌کاری شده قوری‌هایی اندازه‌ی یک دیگ با تزئینات فوق‌العاده که نشون می‌داد این وسایل مال آدم‌های عادی نبودهنشون می‌داد صاحبان این اجناس می‌خواستن اعلام کنن که ما مردم معمولی نیستیم، پولداریم، بزرگیم، بزرگ‌زاده‌ایمخیلی از وسایل آنتیک تو این مغازه مربوط به هیات‌داری و عزاداری محرم می‌شد که همینطور حرفهای زیادی داشتیا گردنبندهایی که آویزش یه سکه‌ی ناچیز بود و راحت می‌شد فهمید این زیورآلات چه قشری بوده.فروشنده‌ی این مغازه حرفهای خیلی جالبی می‌زداز خریدهاش، کشف‌هاش و مواجهه‌ش با وارثان این اجناسمی‌گفت یکی از عجیب‌ترین نشانه‌های تمدن رو که حکایت از حجب و حیا داشته تو کاشان دیده!شگقت‌زده‌ی کشف آفتابه‌ای زنانه بود. (بنده‌خدا خیلی هم عذرخواهی کرد) از آفتابه زنانه‌ای گفت که تو کاشان دیده!آفتابه‌هایی که مثل در خانه که کلون زنانه و مردانه داشتن، ضربه‌زن ظریفی داشته که هر وقت کسی می‌آمده پشت درِ خلا ... مستراح.... توالت... دستشویی... دست‌به‌آب یا هرچیزی که گفتنش مرسومه برای این مکان، اگر خانم اونجا بوده هیچ کلمه و حرف و اِهِن و اوهونی نمی‌کرده بلکه ضربه‌زن روی آفتابه رو به کار می‌برده و طرف هم طبق ادب و احترام از اون مکان فاصله می‌گرفته!درک اینکه ما روزگاری چه احترامی برای انسان و به خصوص زن‌ها قائل بودیم از طرفی حس افتخار میآره از طرف دیگه تاسفی به دنبالش میاد از اینکه چی شد که امروز خیلی از اون دانسته‌ها و تعلیماتمون رو فراموش کردیم؟چرا ساز و کار زندگی زیبای ما رنگ یخ و خالی غربی گرفت؟ما که قبلا نیاز به فنکشویی و از این چیزها نداشتیم چون که از سر و روی خونه‌هامون رنگ و لعاب و هنر می‌ریخت، پس چی شد که با خودمون این کار رو کردیم؟حیاط‌های کوچک و نقلی‌مون رو سپردیم به سلاخ‌های ساختمان و ازشون قوطی کبریت‌هایی تحویل گرفتیم که وقتی یکی از درهای وسط پذیرایی باز میشه توش شیلنگ و آفتابه و کاسه‌ی اجابت مزاج دیده بشه؟بیرون اون در سفره پهن کنیم و برای بوی مطبوع خانه به در و دیوار بزنیم!و بسیار میشه گفت از این مصیبت که انتها نداره!
مریم مطهری‌راد@sootitr_titr
۱۳۲۲۵۲۰۱۰۴۱بازارسال شده از خانه راوی
خانهٔ راوی برگزار می‌کند؛نخستین دورهٔ جایزهٔ ادبی داستان کوتاه و شعر «یادِ لامِرد»
یادِ لامِرد دعوتی است برای نوشتن و سرودن کلمه‌هایی که از دل یک زخم عمیق برمی‌آیند؛ دعوتی که قرار است تصویری تازه از مظلومیت کودکان و مادران لامرد به جهان ارائه دهد. یاد لامرد، صفحه‌ای از تاریخ ایستادگی و مقاومت مردمان این سرزمین است. ما نویسندگان و شاعران، با قدرت و صدای رسای کلمات در داستان‌ها و شعرهایمان با یکدیگر هم‌صدا می‌شویم و این صدای واحد را به گوش همگان می‌رسانیم.می‌نویسیم تا تاریخ قربانی فراموشی نشود.
شرکت برای عموم اهالی قلم آزاد است.
در کنار این رویداد، یک کارگاه آموزشی رایگان برگزار خواهد شد. به نفرات اول تا سوم در هر بخش جوایز نقدی اهدا خواهد شد و آثار برگزیده در قالب کتاب منتشر می‌شود.
خبرهای تکمیلی و هرگونه اطلاعاتی که به آفرینش ادبی کمک می‌کند در کانال یاد لامرد به اشتراک گذاشته می‌شود.
نشانی کانال یاد لامرد: https://ble.ir/yadelamerd
آثار خود را تا ۹ اسفندماه ۱۴۰۵ به شناسهٔ @Admin_khaneraviiارسال بفرمایید.
دبیرخانهٔ جایزهٔ ادبی یاد لامرد
خانهٔ راوی؛ هر راوی یک صدا
https://ble.ir/khaneravii
@khaneravi
یادِ لامِرد دعوتی است برای نوشتن و سرودن کلمه‌هایی که از دل یک زخم عمیق برمی‌آیند؛ دعوتی که قرار است تصویری تازه از مظلومیت کودکان و مادران لامرد به جهان ارائه دهد. یاد لامرد، صفحه‌ای از تاریخ ایستادگی و مقاومت مردمان این سرزمین است. ما نویسندگان و شاعران، با قدرت و صدای رسای کلمات در داستان‌ها و شعرهایمان با یکدیگر هم‌صدا می‌شویم و این صدای واحد را به گوش همگان می‌رسانیم.می‌نویسیم تا تاریخ قربانی فراموشی نشود.
شرکت برای عموم اهالی قلم آزاد است.
در کنار این رویداد، یک کارگاه آموزشی رایگان برگزار خواهد شد. به نفرات اول تا سوم در هر بخش جوایز نقدی اهدا خواهد شد و آثار برگزیده در قالب کتاب منتشر می‌شود.
خبرهای تکمیلی و هرگونه اطلاعاتی که به آفرینش ادبی کمک می‌کند در کانال یاد لامرد به اشتراک گذاشته می‌شود.
نشانی کانال یاد لامرد: https://ble.ir/yadelamerd
آثار خود را تا ۹ اسفندماه ۱۴۰۵ به شناسهٔ @Admin_khaneraviiارسال بفرمایید.
دبیرخانهٔ جایزهٔ ادبی یاد لامرد
خانهٔ راوی؛ هر راوی یک صدا
https://ble.ir/khaneravii
@khaneravi
بعضی رمان‌ها با مرگ شخصیت اصلی تموم می‌شن. اما «قمارباز» داستایفسکی با یه چیز تلخ‌تر تموم میشه: امید!
الکسی آخر داستان تقریباً همه‌چیزش رو از دست داده: پول، کار، عشق و آینده‌اش رو! اما هنوز به قمار بعدی امیدواره!
یه روز که همه پولش رو باخته بود، یه سکه توی جیبش پیدا می‌کنه. می‌خواست باهاش غذا بخره، اما برمی‌گرده و همون رو هم شرط می‌بنده! اتفاقاً برنده میشه و با ۱۷۰ گولدن از قمارخونه بیرون میاد!آخر رمان، وقتی زندگیش به تباهی کشیده شده، هنوز همون یه بار بردن رو به یاد میاره و امیدوار می‌مونه که فردا همه‌چیز تغییر کنه!حالادجی می‌خوام بگم؟این همون ویژگی قمار و قماربازهچیزی که همین روزها داره جلوی چشممون اتفاق می‌افته!ترامپ!این شخص کاملا کاراکتر قمارباز رو داره!چون شغلش این بوده یه عمر کازینو و قمارخونه اداره کرده، یه عمر چشمش به قماربازهایی بوده که منتظر جنبیدن شانس بودن!بنابراین نمی‌تونه مدیریت در قالب ریاست‌جمهوری رو جدا از مدیریت قمارباز و قمارخونه ببینه!اونطور تربیت شده! اونطور باور کرده!اون ورود به ونزوئلا رو قمار کرد و برنده شد ولی الان ماه‌هاست داره سر ایران قمار می‌کنه و هر روز... هر روز هم داره می‌بازه ولی اون امید نمیزاره باور کنه چه چیزهایی رو داره از دست میده!همه‌ی اونایی که تا حالا از دست داده رو فدای اون امید کرده!کسانی که روی ترامپ حساب باز کردن چه روسای کشورهای دیگه همون همسایه‌های دور و بر یا اون غربی‌های مزدور هم شرایطشون همینههیچ‌کدوم واقف به به فاجعه نیستن!همه دارن دسته‌جمعی پشت یه قمارباز شرط می‌بندن!ترامپ هیچ‌وقت یه سناتور برجسته نبوده یه مرد سیاسی و یه تحصیل‌کرده در علم روابط‌بین‌الملل نبوده که قاعده‌ی جهان رو درک کنه؛ وگرنه می‌فهمید ایران در چه موقعیت ژئوپلتیکی قرار داره! می‌فهمید نمیشه این کشور بزرگ با چنان تمدن بی‌نظیر رو چند روزه زمین زد! لااقل می‌فهمید چرا هفت رئیس‌جمهور پیش از خودش به ایران حمله نکردن!حالا مجبوره طبق همون قاعده جلو برهپسآخر این همه باخت تو قمارخونه چه اتفاقی می‌افته معمولا؟!* بخشی از اپرای «قمارباز» اثر سرگئی پروکفیف، بر اساس رمان داستایفسکی
فیلم کامل را با لینک زیر ببینید
https://www.youtube.com/watch?v=GRjphwu3XYY
@sootitr_titr
الکسی آخر داستان تقریباً همه‌چیزش رو از دست داده: پول، کار، عشق و آینده‌اش رو! اما هنوز به قمار بعدی امیدواره!
یه روز که همه پولش رو باخته بود، یه سکه توی جیبش پیدا می‌کنه. می‌خواست باهاش غذا بخره، اما برمی‌گرده و همون رو هم شرط می‌بنده! اتفاقاً برنده میشه و با ۱۷۰ گولدن از قمارخونه بیرون میاد!آخر رمان، وقتی زندگیش به تباهی کشیده شده، هنوز همون یه بار بردن رو به یاد میاره و امیدوار می‌مونه که فردا همه‌چیز تغییر کنه!حالادجی می‌خوام بگم؟این همون ویژگی قمار و قماربازهچیزی که همین روزها داره جلوی چشممون اتفاق می‌افته!ترامپ!این شخص کاملا کاراکتر قمارباز رو داره!چون شغلش این بوده یه عمر کازینو و قمارخونه اداره کرده، یه عمر چشمش به قماربازهایی بوده که منتظر جنبیدن شانس بودن!بنابراین نمی‌تونه مدیریت در قالب ریاست‌جمهوری رو جدا از مدیریت قمارباز و قمارخونه ببینه!اونطور تربیت شده! اونطور باور کرده!اون ورود به ونزوئلا رو قمار کرد و برنده شد ولی الان ماه‌هاست داره سر ایران قمار می‌کنه و هر روز... هر روز هم داره می‌بازه ولی اون امید نمیزاره باور کنه چه چیزهایی رو داره از دست میده!همه‌ی اونایی که تا حالا از دست داده رو فدای اون امید کرده!کسانی که روی ترامپ حساب باز کردن چه روسای کشورهای دیگه همون همسایه‌های دور و بر یا اون غربی‌های مزدور هم شرایطشون همینههیچ‌کدوم واقف به به فاجعه نیستن!همه دارن دسته‌جمعی پشت یه قمارباز شرط می‌بندن!ترامپ هیچ‌وقت یه سناتور برجسته نبوده یه مرد سیاسی و یه تحصیل‌کرده در علم روابط‌بین‌الملل نبوده که قاعده‌ی جهان رو درک کنه؛ وگرنه می‌فهمید ایران در چه موقعیت ژئوپلتیکی قرار داره! می‌فهمید نمیشه این کشور بزرگ با چنان تمدن بی‌نظیر رو چند روزه زمین زد! لااقل می‌فهمید چرا هفت رئیس‌جمهور پیش از خودش به ایران حمله نکردن!حالا مجبوره طبق همون قاعده جلو برهپسآخر این همه باخت تو قمارخونه چه اتفاقی می‌افته معمولا؟!* بخشی از اپرای «قمارباز» اثر سرگئی پروکفیف، بر اساس رمان داستایفسکی
فیلم کامل را با لینک زیر ببینید
https://www.youtube.com/watch?v=GRjphwu3XYY
@sootitr_titr
۷۴۳