صنعت کیپاپ چگونه از ستارههایش بهرهکشی میکند؟ — نیوجینز علیه امپراتوری کیپاپ سارا هرتس و جین یو یانگ، نیویورکتایمز — دو سال پیش، پنج عضو نیوجینز، یکی از موفقترین گروههای دخترانۀ کیپاپ، تصمیم گرفتند همکاری خود را با شرکت آدور، که انتشار آثارشان را بر عهده داشت، پایان دهند. این تصمیم خیلی زود به یکی از جنجالیترین بحرانهای تاریخ کیپاپ تبدیل شد؛ بحرانی که به کشمکشی حقوقی و نزاعی بر سر حق تصمیمگیری اعضای گروه انجامید. مدیران صنعت هشدار دادند که اگر نیوجینز بتواند بهسادگی قراردادش را فسخ کند، ممکن است کل صنعت چندمیلیارددلاری کیپاپ با بحران روبهرو شود. ریشۀ این کشمکش به قراردادهایی محرمانه بازمیگردد که اعضای گروه در ۱۴ تا ۱۷ سالگی امضا کرده بودند؛ زمانی که هنوز چندان شناختهشده نبودند و رؤیای ستارهشدن را در سر داشتند. نسخههایی از این قراردادها که نیویورکتایمز به آنها دست یافته، تصویری کمسابقه از میزان نفوذ و کنترل سختگیرانۀ شرکتهای موسیقی کیپاپ بر هنرمندانشان به دست میدهد؛ حتی بر اعضای مشهورترین و موفقترین گروههای این صنعت. صنعت کیپاپ سالهاست به بهرهکشی از هنرمندان متهم میشود. شرکتهای موسیقی کودکان و نوجوانان را جذب میکنند، سالها تحت آموزشهای فشرده قرار میدهند و در بسیاری از موارد، هزینۀ این آموزشها را نیز از خودشان میگیرند. برخی هنرمندان از رژیمهای غذایی طاقتفرسا، گرسنگیکشیدن و بدهیهایی گفتهاند که حتی پس از اجرای کنسرتهای پرفروش در استادیومها همچنان بر دوششان مانده است. شماری از ستارگان کیپاپ نیز در سالهای اخیر دست به خودکشی زدند. یکی از مهمترین نکات این قراردادها، حذف بندهایی بود که برای حمایت از کودکان و نوجوانان در نظر گرفته شدهاند. الگوی قراردادی دولت کرۀ جنوبی شرکتها را موظف میکند از سلامت جسمی و روانی هنرمندان کمسنوسال و حق تحصیل، خواب، استراحت و انتخاب آزادانۀ آنها محافظت کنند و ساعات کاری بیشازحد به آنها تحمیل نکنند. بااینحال، هیچیک از این تعهدات در قراردادهای اعضای نیوجینز گنجانده نشده بود. هزینۀ آموزش و خدمات زیبایی نیز بخش دیگری از تعهدات مالی اعضای گروه بود. شرکتهای کیپاپ گاهی از هنرمندان کمسنوسال میخواهند جراحی زیبایی انجام دهند؛ هزینهای که شرکت ابتدا میپردازد و بعد از هنرمند پس میگیرد. قرارداد نیوجینز نیز اعضای گروه را موظف میکرد بخش قابلتوجهی از هزینۀ جراحیهای زیبایی و دیگر خدمات مربوط به ظاهرشان را که در دوران کارآموزی دریافت کرده بودند به شرکت برگردانند. اختلاف نیوجینز و آدور سرانجام به دادگاه کشیده شد. اعضای گروه پس از بینتیجهماندن مذاکرات، در نشستی خبری اعلام کردند که دیگر با شرکت همکاری نخواهند کرد. آدور از آنها شکایت کرد و ماهها کشمکش حقوقی درگرفت. در مارس ۲۰۲۵، دادگاه به نفع شرکت رأی داد و اعلام کرد اعضای گروه نمیتوانند مستقلاً به فعالیت خود ادامه دهند. طبق مفاد قرارداد، تلاش نیوجنیز برای فسخ یکجانبۀ قرارداد نیز میتواند آنها را با شکایت حقوقی و مطالبۀ میلیونها دلار خسارت روبهرو کند. درمجموع، آیندۀ نیوجینز همچنان در هالهای از ابهام است. آدور از احتمال انتشار آلبوم جدیدی خبر داده، اما اعضای گروه بیش از یک سال است که روی صحنه نرفتهاند. آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Secret Deals Reveal K-Pop’s Firm Grip on a Top Girl Group» نوشتۀ سارا هرتس و جین یو یانگ است که در تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۲۶در نیویورکتایمز منتشر شده است. @tarjomaan
نزدیک به ۸۰ درصد بریتانیاییها اسرائیل را تهدیدی برای صلح جهانی میدانند الیس گِوُری، میدلایستآی — بر اساس نظرسنجیای که هفته گذشته از سوی «مرکز ملی پژوهشهای اجتماعی» -بزرگترین مؤسسۀ پژوهشهای اجتماعی در بریتانیا- منتشر شد، نزدیک به چهار نفر از هر پنج بریتانیایی اسرائیل را تهدیدی جدی برای صلح جهانی میدانند. این رقم از ۴۸ درصد در سال ۲۰۰۵ به ۷۸ درصد در بهار امسال رسیده است؛ یعنی دو سال و نیم پس از آغاز نسلکشی در غزه و اندکی پس از حملۀ اسرائیل و ایالات متحده به ایران. در ماه ژوئیه، نظرسنجیای که مؤسسۀ یوگاو به سفارش شورای تفاهم بریتانیا و اعراب انجام داد، نشان داد که تنها ۱۷ درصد از مردم بریتانیا معتقدند اسرائیل در غزه مرتکب نسلکشی نمیشود. جنگ علیه ایران به اقتصاد بریتانیا نیز آسیب زده و هزینههای انرژی، مواد غذایی و وام مسکن را برای خانوارها افزایش داده است. افزایش هزینههای زندگی باعث شده پیامدهای اقتصادی جنگهای اسرائیل در خاورمیانه مستقیماً به زندگی خانوارهای بریتانیایی راه پیدا کند. نگرش مردم بریتانیا به اسرائیل طی سه سال گذشته بهشدت تغییر کرده است. تا پاییز ۲۰۲۴، یعنی یک سال پس از آغاز نسلکشی اسرائیل در غزه، ۷۳ درصد از بریتانیاییها اسرائیل را تهدیدی جدی برای صلح جهانی میدانستند. اسرائیل تاکنون دستکم ۷۴هزار و ۶۴۳ فلسطینی را در غزه کشته است که بیش از ۲۲هزار نفر از آنان کودک بودهاند. همچنین ۱۷۵هزار و ۹۶۲ نفر زخمی شدهاند. حدود ۱۰هزار نفر دیگر نیز مفقودالاثرند که گمان میرود بیشتر آنها زیر آوار جان باخته باشند. از زمان برقراری آنچه «آتشبس» خوانده میشود، در ۱۱ اکتبر سال گذشته، اسرائیل ۱۶۱۳ فلسطینی را در غزه کشته و بیش از ۵۸۳۳ نفر را زخمی کرده است. همچنین، در جریان حملۀ اسرائیل به حزبالله در اوایل امسال، بیش از ۴۰۰۰ نفر در لبنان کشته شدند. نگرش مردم بریتانیا به ایالاتمتحده نیز منفیتر شده است؛ پس از اختلافات علنی بر سر گرینلند و شروع جنگ ایالاتمتحده و اسرائیل علیه ایران، اکنون حدود ۷۴ درصد از بریتانیاییها آمریکا را تهدیدی جدی برای صلح جهانی میدانند. آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Nearly 80 percent of Britons see Israel as a threat to world peace» نوشتۀ الیس گِوُری است که در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۲۶ در مجلۀ میدلایستآی منتشر شده است. @tarjomaan
آنجلا داکورث: فناوری از غرایز ما علیه خودمان استفاده میکند آنجلا داکورث، نیویورکتایمز — هر حیوانی ممکن است فریب نشانههایی را بخورد که غرایز تکاملی او را تحریک میکنند؛ اما فقط انسانها هستند که از این نشانهها برای فریبدادن هم استفاده میکنند. دنیای مدرن پر از چنین محرکهایی است: شبکههای اجتماعی ما را منزوی میکنند، جراحیها و اقدامات زیبایی نشانههای سلامت و جوانی را بهطور مصنوعی اغراقآمیز جلوه میدهند و شرطبندیهای اینترنتی از همان سازوکارهای پاداشی بهره میگیرد که زمانی به نیاکان ما در شکار کمک میکردند. و حالا هوش مصنوعی این توانایی را به سطحی بیسابقه رسانده. زندگی ما بیش از پیش زیر سلطۀ محرکهایی قرار گرفته که از غرایز تکاملیافتۀ ما بهره میگیرند؛ غریزه به ما میگوید چربی، شکر و نمک به معنای رهایی از گرسنگی و مرگ است و در پیاش غذاهای فوقفرآوریشده به بخش بزرگی از خوراک روزانۀ ما تبدیل شده. رژیم رسانهای ما هم تفاوتی با رژیم غذاییمان ندارد. از زمان پیدایش شبکههای اجتماعی، این پلتفرمها سهم فزایندهای از ساعات بیداری ما را به خود اختصاص دادهاند؛ درحالیکه زمانی که حضوری و در کنار دوستانمان میگذرانیم، کمتر شده است. روزبهروز بیشتر در خانه میمانیم و فعالیتهای روزمرهمان، از کار و ورزش گرفته تا سرگرمی و عبادت، را بهتنهایی انجام میدهیم. بااینحال، میتوانیم برای مقابله با این محرکها کارهایی انجام دهیم؛ مثلاً شبها گوشیمان را دور از تخت شارژ کنیم یا برنامههایی را که اعتیادگونه مصرفشان میکنیم از گوشی حذف کنیم. همچنین میتوانیم از فناوریهایی کمک بگیریم که برای مهار این محرکها طراحی شدهاند. اگر فناوریهای مدرن از غرایز ما بهره میگیرند، ما هم میتوانیم از فناوری برای مقابله با آنها استفاده کنیم؛ باید با آتش به جنگ آتش رفت. آنچه خواندید برگرفته از مطلب «These Inventions Were Built to Trick Us» نوشتۀ آنجلا داکورث است که در تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۲۶ در نیویورکتایمز منتشر شده است. @tarjomaan
در روزگار پرتلاطم چگونه خردمندانه زندگی کنیم؟ —چهار استاد هاروارد پاسخ میدهند کریستن فرنچ، ناتیلوس — بیش از یک دهه است که گروهی از استادان دانشگاه هاروارد درسی دربارۀ خرد و ابعاد دینی، اخلاقی و زیباییشناختی آن به دانشجویان مقطع کارشناسی ارائه میکنند. این چهار استاد، که در حوزههای علمی متفاوتی فعالیت دارند، با هم دوستی نزدیکی دارند: مایکل پوئت، تاریخنگار ادیان؛ آرتور کلاینمن، پزشک و انسانشناس پزشکی؛ استفانی پاولسل، الهیدان و پژوهشگر ادبیات؛ و دیوید کاراسکو، تاریخنگار و انسانشناس. این استادان سالهاست در کلاس درس و در گفتوگوهایشان بیرون از دانشگاه به این میاندیشند که دانش و تجربۀ هر یک از آنها چه کمکی به فهم معنای خرد و هنر خوب زیستن میکند؛ بهویژه در روزگار فعلی. حاصل این تلاشها کتابی است با عنوان «تمرین خرد: پنج جستوجو». آنها در این کتاب، علاوه بر طرح دیدگاههایی که با دانشجویانشان در میان گذاشتهاند، از آموختههای خود در سالهای تدریس نیز میگویند. فصلهای کتاب به موضوعاتی چون مراقبت از دیگران، تنهایی، خودشناسی و تعالی میپردازند. به گفتۀ آرتور کلاینمن «ارسطو سه نوع معرفت یا خرد را از یکدیگر متمایز میکرد. نخست "اپیستمه" بود؛ یعنی شناخت و دانستن امور. دوم "تخنه" یا مهارت بود که در انجامدادن کارها اهمیت زیادی دارد. اما از نظر او مهمترین نوع دانش، معرفت عملی دربارۀ چگونه زندگیکردن بود که او آن را "فرونسیس" مینامید. تعریف من از خرد همین نوع سوم است که اَشکال گوناگونی دارد و هر کسی به شیوۀ خودش از آن بهره میگیرد». از نظر استفانی پاولسل «استعاره جستوجو نشان میدهد که خردورزی تمرینی پیوسته و مادامالعمر است. معمولاً در روایتهای مربوط به جستوجو، راه میافتید به این امید که سرانجام به مقصدی برسید؛ اما در عمل، جستوجو عموماً ادامه پیدا میکند، شکلش عوض میشود، غافلگیرتان میکند و شما را به جاهایی میرساند که انتظارش را نداشتهاید. خرد هم در نظر ما همین گونه است؛ در شرایط مختلف برای مواجهه با مسائل مختلف به تمرینهای متفاوتی نیاز داریم». بیشتر مسیرهایی که این کتاب برای جستوجوی خرد ترسیم میکند سرانجام به مراقبت از دیگران و برقراری رابطهای بهتر با آنها میرسد. حتی پاولسل در بحث از خلوتگزینی نشان میدهد که تنها ماندن، اگر آگاهانه و بهاختیار انتخاب شود، میتواند فرصتی برای شناختن صدای درونی و شنیدن صدای اصیل دیگران باشد. از این منظر، خلوت نه گسستن از دیگران، بلکه راهی برای انسانیترشدن و نزدیکترشدن به آنهاست. آنچه خواندید برگرفته از مطلب «The Quest for Wisdom in Turbulent Times» نوشتۀ کریستن فرنچ است که در تاریخ ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶ در ناتیلوس منتشر شده است. @tarjomaan
دستکم یکچهارم مراکز دادۀ جهان در مناطقی مستقر شدهاند که با کمبود منابع آب روبهرو هستند مایکل آیزنشتاین، واشنگتنپست — گسترش سریع مراکز داده برای پشتیبانی از رونق روزافزون هوش مصنوعی، موج گستردهای از اعتراضات عمومی را در آمریکا و اروپا به دنبال داشته است. یکی از مهمترین دلایل این مخالفتها نگرانی از آن است که این تأسیسات برای تأمین نیازهای خود به انرژی و آب، با جوامع محلی بر سر منابع محدود رقابت کنند. نتایج یک پژوهش جدید نشان میدهد دستکم ۲۵ درصد از مراکز داده جهان در مناطقی فعالیت میکنند که در بخشی از سال، میزان تقاضا برای آب در آنها از منابع موجود بیشتر است. این یافتهها نقطۀ شروع ارزشمندی برای سنجش و کاهش آثار زیستمحیطی این تأسیسات به شمار میروند. برآوردهای اخیر نشان میدهد مراکز دادۀ جهان سالانه بین ۳۱۳ تا ۷۶۴ میلیارد لیتر آب برای خنکسازی مصرف میکنند. اریک ماسانت، مهندس متخصص فناوریهای پایدار در دانشگاه کالیفرنیا در سانتاباربارا، میگوید: «اکنون پژوهشی بسیار دقیق در اختیار داریم که نشان میدهد ... مراکز داده در چه مکانهای مشخصی مستقر شدهاند و هر یک از این مناطق با چه میزان تنش آبی روبهرو هستند». او خاطرنشان میکند که میتوان مراکز دادهای را که هماکنون فعالاند ارتقا داد تا میزان مصرف آب آنها کاهش یابد و آثار زیستمحیطیشان کمتر شود. آنچه خواندید برگرفته از مطلب «1 in 4 data centers run in areas with stressed water supply, study finds» نوشتۀ مایکل آیزنشتاین است که در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۲۶ در واشنگتنپست منتشر شده است. @tarjomaan