—زندگی پروژه نیست
وسواسِ بهترشدن ما را از تجربۀ خودِ زندگی دور می‌کند
ایان بوگوست، آتلانتیک — احتمالاً تا به حال به اصطلاح «مکسینگ» (maxxing) برخورده‌اید؛ نوعی بهینه‌سازی افراطی که می‌تواند تقریباً هر جنبه‌ای از زندگی را دربر بگیرد: ظاهر، خواب، مصرف پروتئین و پتاسیم، آفتاب‌گرفتن و حتی سطح تستوسترون. خودِ اصطلاح مکسینگ نسبتاً تازه است و از زبان عامیانه و فضای اینترنت آمده، اما چیزی که توصیف می‌کند صرفاً یک مد زبانی نیست. در عمل، مکسینگ نوعی جهان‌بینی تقلیل‌گراست که خود را پشت زبان رشد و پیشرفت پنهان می‌کند.
این اصطلاح معمولاً برای هدفی کاملاً مشخص به کار می‌رود: اگر مشغول «مکسینگ» باشید، احتمالاً می‌خواهید لاغرتر شوید، خطوط چهره‌تان مشخص‌تر شود و بدنی تراش‌خورده‌تر داشته باشید. چنین کاری به ممارست، انضباط و اندازه‌گیری دقیق نیاز دارد. اما مکسینگ فقط یک عادت فردی نیست؛ محصول فرهنگی گسترده‌تر است که به بهینه‌سازی وسواس پیدا کرده، فرهنگی که هر محصول، گجت و اپلیکیشن تازه‌ای آن را تقویت می‌کند و ما را به جمع‌آوری و تحلیل مداوم داده‌های مربوط به رفتار خودمان عادت می‌دهد.
فرهنگ بهینه‌سازی مدت‌هاست در حال شکل‌گیری است؛ دست‌کم از قرن نوزدهم، زمانی که صنعتی‌شدن بهره‌وری را به یکی از مهم‌ترین معیارهای کار تبدیل کرد. بعدها، با جایگزین‌شدن دفاتر اداری به جای کارخانه‌ها، معنای بهره‌وری هم انتزاعی‌تر شد: دیگر فقط به افزایش تولید یا سود محدود نبود، بلکه با کوتاه‌ترکردن جلسات، پاسخ‌دادن سریع‌تر به پیام‌ها و روان‌ترکردن فرایندها نیز سنجیده می‌شد. کم‌کم کارمندان یاد گرفتند حتی زمان ناهارشان را هم بهینه کنند. این طرز فکر به بخش‌های دیگر زندگی هم سرایت کرد و حالا گویی خودِ زندگی هم شغلی است که باید مدام کارآمدتر و بهینه‌ترش کرد.
بهینه‌سازی وقتی قرار است ما را به هدفی در آینده برساند، ابزار مفیدی است؛ اما اگر قرار باشد شیوۀ زندگی‌کردنمان شود، مشکل آغاز می‌شود. وقتی هدف جای تجربه را می‌گیرد، دیگر نمی‌توانیم زندگی را همان‌طور که در لحظه پیش می‌آید تجربه کنیم. زمانی کار را بهینه می‌کردیم تا وقت بیشتری برای زندگی داشته باشیم، اما حالا خودِ زندگی را هم به پروژه‌ای تبدیل کرده‌ایم که باید مدام بهتر، سریع‌تر و کارآمدتر شود. نتیجۀ این نگاه آن است که کم‌کم از همان تجربه‌ها و زاویه‌دیدهایی فاصله می‌گیریم که به زندگی معنا می‌دهند.
اما خوشبختانه برای این وسواس پادزهری هم هست: «احساس حیرت و شگفتی». این احساس میل ما به دویدن مداوم به‌سوی آینده را متوقف می‌کند و باعث می‌شود جهان را نه فقط از دریچۀ برنامه‌ها و هدف‌های خودمان، بلکه به‌خاطر خودِ آن ببینیم و تجربه کنیم. شاید احساس حیرت و شگفتی رزومه‌تان را پربارتر نکند، جذاب‌ترتان نکند یا درآمدتان را بالا نبرد، اما به یادتان می‌آورد که همین حالا، با تمام وجود، در این جهان زنده و حاضرید. و شاید همین، نقطۀ شروعی ارزشمندتر از همۀ وعده‌هایی باشد که صنعت موفقیت به ما می‌فروشد.
آنچه خواندید برگرفته از مطلب «The Missing Ingredient of Modern Life» نوشتۀ ایان بوگوست است که در تاریخ ۴ سپتامبر ۲۰۲۶ در آتلانتیک منتشر شده است.
@tarjomaan
وسواسِ بهترشدن ما را از تجربۀ خودِ زندگی دور میکندایان بوگوست، آتلانتیک — احتمالاً تا به حال به اصطلاح «مکسینگ» (maxxing) برخورده‌اید؛ نوعی بهینه‌سازی افراطی که می‌تواند تقریباً هر جنبه‌ای از زندگی را دربر بگیرد: ظاهر، خواب، مصرف پروتئین و پتاسیم، آفتاب‌گرفتن و حتی سطح تستوسترون. خودِ اصطلاح مکسینگ نسبتاً تازه است و از زبان عامیانه و فضای اینترنت آمده، اما چیزی که توصیف می‌کند صرفاً یک مد زبانی نیست. در عمل، مکسینگ نوعی جهان‌بینی تقلیل‌گراست که خود را پشت زبان رشد و پیشرفت پنهان می‌کند.این اصطلاح معمولاً برای هدفی کاملاً مشخص به کار می‌رود: اگر مشغول «مکسینگ» باشید، احتمالاً می‌خواهید لاغرتر شوید، خطوط چهره‌تان مشخص‌تر شود و بدنی تراش‌خورده‌تر داشته باشید. چنین کاری به ممارست، انضباط و اندازه‌گیری دقیق نیاز دارد. اما مکسینگ فقط یک عادت فردی نیست؛ محصول فرهنگی گسترده‌تر است که به بهینه‌سازی وسواس پیدا کرده، فرهنگی که هر محصول، گجت و اپلیکیشن تازه‌ای آن را تقویت می‌کند و ما را به جمع‌آوری و تحلیل مداوم داده‌های مربوط به رفتار خودمان عادت می‌دهد.فرهنگ بهینه‌سازی مدت‌هاست در حال شکل‌گیری است؛ دست‌کم از قرن نوزدهم، زمانی که صنعتی‌شدن بهره‌وری را به یکی از مهم‌ترین معیارهای کار تبدیل کرد. بعدها، با جایگزین‌شدن دفاتر اداری به جای کارخانه‌ها، معنای بهره‌وری هم انتزاعی‌تر شد: دیگر فقط به افزایش تولید یا سود محدود نبود، بلکه با کوتاه‌ترکردن جلسات، پاسخ‌دادن سریع‌تر به پیام‌ها و روان‌ترکردن فرایندها نیز سنجیده می‌شد. کم‌کم کارمندان یاد گرفتند حتی زمان ناهارشان را هم بهینه کنند. این طرز فکر به بخش‌های دیگر زندگی هم سرایت کرد و حالا گویی خودِ زندگی هم شغلی است که باید مدام کارآمدتر و بهینه‌ترش کرد.بهینه‌سازی وقتی قرار است ما را به هدفی در آینده برساند، ابزار مفیدی است؛ اما اگر قرار باشد شیوۀ زندگی‌کردنمان شود، مشکل آغاز می‌شود. وقتی هدف جای تجربه را می‌گیرد، دیگر نمی‌توانیم زندگی را همان‌طور که در لحظه پیش می‌آید تجربه کنیم. زمانی کار را بهینه می‌کردیم تا وقت بیشتری برای زندگی داشته باشیم، اما حالا خودِ زندگی را هم به پروژه‌ای تبدیل کرده‌ایم که باید مدام بهتر، سریع‌تر و کارآمدتر شود. نتیجۀ این نگاه آن است که کم‌کم از همان تجربه‌ها و زاویه‌دیدهایی فاصله می‌گیریم که به زندگی معنا می‌دهند.اما خوشبختانه برای این وسواس پادزهری هم هست: «احساس حیرت و شگفتی». این احساس میل ما به دویدن مداوم به‌سوی آینده را متوقف می‌کند و باعث می‌شود جهان را نه فقط از دریچۀ برنامه‌ها و هدف‌های خودمان، بلکه به‌خاطر خودِ آن ببینیم و تجربه کنیم. شاید احساس حیرت و شگفتی رزومه‌تان را پربارتر نکند، جذاب‌ترتان نکند یا درآمدتان را بالا نبرد، اما به یادتان می‌آورد که همین حالا، با تمام وجود، در این جهان زنده و حاضرید. و شاید همین، نقطۀ شروعی ارزشمندتر از همۀ وعده‌هایی باشد که صنعت موفقیت به ما می‌فروشد. آنچه خواندید برگرفته از مطلب «The Missing Ingredient of Modern Life» نوشتۀ ایان بوگوست است که در تاریخ ۴ سپتامبر ۲۰۲۶ در آتلانتیک منتشر شده است.@tarjomaan
۱۸۴
محض رضای خدا در مکان‌های عمومی هدفون بگذاریدجیمی واترز، وال‌استریت ژورنال — چه چیزی باعث شده استفاده از بلندگوی گوشی این‌قدر همه‌گیر شود؟ آیا پای افسون شبکه‌های اجتماعی در میان است، همان کششی که به ما القا می‌کند باید همیشه حاضر، پاسخگو و در ارتباط باشیم؟ آیا هنجارهای اجتماعی تغییر کرده‌اند؟ یا همه‌چیز از تصمیم اپل در سال ۲۰۲۰ شروع شد که هدفون رایگان را از جعبۀ گوشی‌های جدیدش حذف کرد؟هیچ‌کس برای آرامش و سکوت راهی نیویورک نمی‌شود. اما در چند سال گذشته انگار از هر دو نفر، یکی هدفونش را کنار گذاشته و گوشی‌اش را مثل رادیویی روی موجی کابوس‌وار، این‌طرف و آن‌طرف با خود می‌برد. در کافه‌ها، اتوبوس‌ها و هواپیماها، صدای موسیقی، ویدئوهای تیک‌تاک و، آزاردهنده‌تر از همه، مکالمات تلفنی روی بلندگو همه‌جا را پر کرده است. بعضی رسانه‌ها به این پدیده «پخش با صدای بلند» می‌گویند. من اسمش را می‌گذارم فاجعه.البته این رفتار فقط مختص نیویورک نیست. در نظرسنجی‌ای که شرکت مخابراتی «نامبربارن» در سال ۲۰۲۵ از بیش از ۱۵۰۰ آمریکایی انجام داد، ۳۷ درصد گفته بودند در مکان‌های عمومی از بلندگوی گوشی استفاده می‌کنند. این رقم در میان نسل زد به نزدیک ۵۰ درصد می‌رسید و آن‌ها را در صدر قرار می‌داد. در رتبه‌بندی کلی آداب استفاده از تلفن همراه نیز، که رفتارهایی مثل استفاده از بلندگو، تماشای ویدئو بدون هدفون و مکالمۀ تلفنی در صف را در نظر گرفته بود، نیویورک دومین شهر با بدترین رفتار شناخته شد و میامی در رتبهٔ اول قرار گرفت.امن‌ترین راه برای فرار از این همهمه، پناه‌بردن به هدفون‌های حذف نویز است. اما این کار هرکدام از ما را بیشتر در جزیرۀ کوچک و تنهای خودمان فرو می‌برد؛ همان انزوایی که شاید از اول هم بخشی از مشکل بوده است. راه اجتماعی‌تر، که خودم ترجیحش می‌دهم، این است که با حرص و غیظ به این «آژیر گوش‌خراش متحرک» زل بزنم و میان جمع دنبال هم‌سفر عصبانی دیگری بگردم تا نگاهمان برای لحظه‌ای به هم بیفتد. البته این کار سروصدا را قطع نمی‌کند، اما هیچ‌چیز مثل بیزاری مشترک از یک مزاحمت نمی‌تواند حس تعلق به جمع را در آدم زنده کند. آنچه خواندید برگرفته از مطلب «For the Love of God, Please Put on Headphones» نوشتۀ جیمی واترز است که در تاریخ ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶ در وال‌استریت ژورنال منتشر شده است.@tarjomaan
۱۵۵۲
—دربارۀ پروژه پاناما و اسکن مخرب کتاب‌های دنیا هوش مصنوعی کتاب‌ها را نمی‌خواند، آن‌ها را تجزیه می‌کند
فرانچسکا مانچینو، نیویورکر — در اوایل سال ۲۰۲۶، مجموعه‌ای از سفارش‌های غیرعادی، نظم کسب‌وکار کتاب‌فروشان مستقل در آمریکا را برهم زد. صاحبان این کتاب‌فروشی‌ها با خریدارانی مرموز مواجه شدند که با نام‌هایی مبهم، مانند «پروژۀ طوطی سبز»، کتاب‌های دانشگاهی، متون غیرداستانی کم‌تیراژ و راهنماهای قدیمی را به صورت عمده می‌خریدند. سرانجام با استفاده از ردیاب‌های جی‌پی‌اس معلوم شد شرکت آنتروپیک در حال اجرای طرحی محرمانه موسوم به «پروژۀ پاناما» است؛ پروژه‌ای که بر اساس اسناد دادگاه، صراحتاً هدفش «اسکن مخرب» تمام کتاب‌های دنیاست.
فرایند اسکن مخرب درست مثل نامش مخرب است. در این شیوه، کتاب‌های چاپی با دستگاه‌های هیدرولیک «گیوتین کتاب» به صفحات جداگانه تبدیل می‌شوند تا با سرعت بالا اسکن شوند و سپس نسخۀ فیزیکی آن‌ها دور ریخته شود. اگرچه این اقدام در نگاه اول علیه آثار مکتوب است، اما بررسی دقیق‌تر نشان داد آنتروپیک، برخلاف شایعات رسانه‌ای، به دنبال بلعیدن نسخه‌های کمیاب نیست. بلکه می‌خواهد متون غیرداستانی، پژوهش‌های دانشگاهی داوری‌شده و کتاب‌های شابک‌داری را که بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۲۰۱۰ منتشر شده‌اند و اغلب در قفسه‌های کتابخانه‌ها خاک می‌خورند به هوش مصنوعی بدهد.
این «ولع داده‌ای» کار آنتروپیک را به مراجع قضایی کشاند. بااین‌حال، سال ۲۰۲۵، قاضی ویلیام آلسپ در حکمی بحث‌برانگیز، درحالی‌که آنتروپیک را به‌خاطر برخی رفتارهای غیرشفاف در نگهداری غیرقانونی فایل‌ها توبیخ کرد، در کل، رویکرد این شرکت را مورد قبول خواند. استدلال شرکت این بود که این کار ذیل قانون «استفادۀ منصفانه» مجاز است، چون متن را از اساس دگرگون می‌کند. اما به نظر می‌رسد نگرانی اصلی دقیقاً ناشی از همین «دگرگونی» باشد.
فعالان حوزۀ نشر هشدار می‌دهند که آنچه آنتروپیک می‌سازد، نه یک «کتابخانه»، که «معدن داده‌ای» است که تنها برای تقویت هوش مصنوعی کلود کاربرد دارد. لیا پرایس، مورخ رسانه، اشاره می‌کند که هر نسلی همواره در جست‌وجوی «قاتلی برای کتاب‌ها» بوده است؛ از هراس‌های قرن نوزدهم دربارۀ کتابخانه‌های عمومی تا نگرانی‌های عصر دیجیتال. اما تهدید امروز از اساس متفاوت است: گذار از «خوانندۀ انسانی» که با تأمل و غوطه‌وری به مطالعه می‌پردازد، به «خوانندۀ ماشینی» که کتاب را به عنوان سطل‌هایی از کلمات قابل استخراج می‌بیند.
متیو کرشنبام، استاد ادبیات و هوش مصنوعی، هشدار می‌دهد که این فرآیند، منجر به نوعی «همگون‌سازیِ» ادبیات می‌شود. وقتی کتابی از جلد، تاریخچۀ تالیف و ماهیت فیزیکی‌اش جدا شده و در حجم عظیمی از داده‌های دیگر حل می‌شود، روابط درونی و هویت مستقل اثر نابود می‌شود. محصولی که در نهایت توسط هوش مصنوعی ارائه می‌شود، چیزی جز یک موجودیت ترکیبی و گسسته از منبع اصلی نیست؛ شکلی نامحسوس‌تر از پاک‌سازی که بسیار خطرناک‌تر از پاره کردن صفحات با گیوتین است، زیرا پیوند میان نویسندۀ انسانی و خواننده را به‌طور کامل قطع می‌کند.
اگرچه هوش مصنوعی می‌تواند با بازنویسی و تلفیقْ دانش را در دسترس‌تر کند، اما خطر اصلی این است که غنای موجود در «اثر اصلی» فدای سرعت دسترسی شود؛ مدل‌های زبانی بزرگ ادبیات را به چیزی پیوندی و نیمه‌جان بدل می‌کنند که از منبع اصلی‌اش بسیار دور، و چه‌بسا کاملاً گسسته است. این فرآیند محصولی کاملاً متفاوت تولید می‌کند که متن، به‌عنوان یک اثر منحصربه‌فرد، عملاً نابود می‌شود. این شکل نامحسوس محو کردن، به‌مراتب خطرناک‌تر و نگران‌کننده‌تر از اسکن مخرب است.
آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Destroying Books to Build a Mind» نوشتۀ فرانچسکا مانچینو است که در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۲۶ در نیویورکر منتشر شده است.
@tarjomaan
هوش مصنوعی کتاب‌ها را نمی‌خواند، آن‌ها را تجزیه میکندفرانچسکا مانچینو، نیویورکر — در اوایل سال ۲۰۲۶، مجموعه‌ای از سفارش‌های غیرعادی، نظم کسب‌وکار کتاب‌فروشان مستقل در آمریکا را برهم زد. صاحبان این کتاب‌فروشی‌ها با خریدارانی مرموز مواجه شدند که با نام‌هایی مبهم، مانند «پروژۀ طوطی سبز»، کتاب‌های دانشگاهی، متون غیرداستانی کم‌تیراژ و راهنماهای قدیمی را به صورت عمده می‌خریدند. سرانجام با استفاده از ردیاب‌های جی‌پی‌اس معلوم شد شرکت آنتروپیک در حال اجرای طرحی محرمانه موسوم به «پروژۀ پاناما» است؛ پروژه‌ای که بر اساس اسناد دادگاه، صراحتاً هدفش «اسکن مخرب» تمام کتاب‌های دنیاست.فرایند اسکن مخرب درست مثل نامش مخرب است. در این شیوه، کتاب‌های چاپی با دستگاه‌های هیدرولیک «گیوتین کتاب» به صفحات جداگانه تبدیل می‌شوند تا با سرعت بالا اسکن شوند و سپس نسخۀ فیزیکی آن‌ها دور ریخته شود. اگرچه این اقدام در نگاه اول علیه آثار مکتوب است، اما بررسی دقیق‌تر نشان داد آنتروپیک، برخلاف شایعات رسانه‌ای، به دنبال بلعیدن نسخه‌های کمیاب نیست. بلکه می‌خواهد متون غیرداستانی، پژوهش‌های دانشگاهی داوری‌شده و کتاب‌های شابک‌داری را که بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۲۰۱۰ منتشر شده‌اند و اغلب در قفسه‌های کتابخانه‌ها خاک می‌خورند به هوش مصنوعی بدهد.این «ولع داده‌ای» کار آنتروپیک را به مراجع قضایی کشاند. بااین‌حال، سال ۲۰۲۵، قاضی ویلیام آلسپ در حکمی بحث‌برانگیز، درحالی‌که آنتروپیک را به‌خاطر برخی رفتارهای غیرشفاف در نگهداری غیرقانونی فایل‌ها توبیخ کرد، در کل، رویکرد این شرکت را مورد قبول خواند. استدلال شرکت این بود که این کار ذیل قانون «استفادۀ منصفانه» مجاز است، چون متن را از اساس دگرگون می‌کند. اما به نظر می‌رسد نگرانی اصلی دقیقاً ناشی از همین «دگرگونی» باشد.فعالان حوزۀ نشر هشدار می‌دهند که آنچه آنتروپیک می‌سازد، نه یک «کتابخانه»، که «معدن داده‌ای» است که تنها برای تقویت هوش مصنوعی کلود کاربرد دارد. لیا پرایس، مورخ رسانه، اشاره می‌کند که هر نسلی همواره در جست‌وجوی «قاتلی برای کتاب‌ها» بوده است؛ از هراس‌های قرن نوزدهم دربارۀ کتابخانه‌های عمومی تا نگرانی‌های عصر دیجیتال. اما تهدید امروز از اساس متفاوت است: گذار از «خوانندۀ انسانی» که با تأمل و غوطه‌وری به مطالعه می‌پردازد، به «خوانندۀ ماشینی» که کتاب را به عنوان سطل‌هایی از کلمات قابل استخراج می‌بیند.متیو کرشنبام، استاد ادبیات و هوش مصنوعی، هشدار می‌دهد که این فرآیند، منجر به نوعی «همگون‌سازیِ» ادبیات می‌شود. وقتی کتابی از جلد، تاریخچۀ تالیف و ماهیت فیزیکی‌اش جدا شده و در حجم عظیمی از داده‌های دیگر حل می‌شود، روابط درونی و هویت مستقل اثر نابود می‌شود. محصولی که در نهایت توسط هوش مصنوعی ارائه می‌شود، چیزی جز یک موجودیت ترکیبی و گسسته از منبع اصلی نیست؛ شکلی نامحسوس‌تر از پاک‌سازی که بسیار خطرناک‌تر از پاره کردن صفحات با گیوتین است، زیرا پیوند میان نویسندۀ انسانی و خواننده را به‌طور کامل قطع می‌کند.اگرچه هوش مصنوعی می‌تواند با بازنویسی و تلفیقْ دانش را در دسترس‌تر کند، اما خطر اصلی این است که غنای موجود در «اثر اصلی» فدای سرعت دسترسی شود؛ مدل‌های زبانی بزرگ ادبیات را به چیزی پیوندی و نیمه‌جان بدل می‌کنند که از منبع اصلی‌اش بسیار دور، و چه‌بسا کاملاً گسسته است. این فرآیند محصولی کاملاً متفاوت تولید می‌کند که متن، به‌عنوان یک اثر منحصربه‌فرد، عملاً نابود می‌شود. این شکل نامحسوس محو کردن، به‌مراتب خطرناک‌تر و نگران‌کننده‌تر از اسکن مخرب است. آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Destroying Books to Build a Mind» نوشتۀ فرانچسکا مانچینو است که در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۲۶ در نیویورکر منتشر شده است.@tarjomaan
۱۵۴
تحقیقات نشان می‌دهد آلودگی هوا با افزایش میزان خودکشی ارتباط دارداستوتی میشرا، ایندیپندنت — بر اساس پژوهش تازه‌ای که داده‌های ده‌ها مطالعه از سراسر جهان را تجمیع کرده است، قرارگرفتن در معرض آلودگی هوای ناشی از ترافیک و سوخت‌های فسیلی می‌تواند خطر خودکشی را افزایش دهد. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد مواجهۀ کوتاه‌مدت و بلندمدت با ذرات معلق کوچک‌تر از ۲.۵ میکرومتر، که عمدتاً بر اثر ترافیک و سوزاندن سوخت‌های فسیلی تولید می‌شوند، با افزایش خطر مرگ بر اثر خودکشی، اقدام به خودکشی و افکار خودکشی ارتباط دارد.الکساندر لارکوم، دانشیار دانشکدۀ بهداشت جمعیت دانشگاه کرتین، می‌گوید این نتایج احتمالاً تا حدی بازتاب این واقعیت است که مناطق آلوده‌تر معمولاً محروم‌ترند و بیکاری، تنهایی، انزوای اجتماعی و دسترسی محدود به خدمات روان‌پزشکی در آن‌ها شایع‌تر است؛ عواملی که هرکدام به‌طور مستقل می‌توانند خطر خودکشی را افزایش دهند. در حال حاضر سالانه بیش از ۷۲۰ هزار نفر در جهان بر اثر خودکشی جان خود را از دست می‌دهند؛ آماری که به‌دلیل گزارش‌نشدن بسیاری از موارد، احتمالاً در واقعیت بیشتر است.دکتر جان ون نیکرک، رئیس دپارتمان روان‌پزشکی بزرگسالان عمومی در کالج سلطنتی روان‌پزشکان، می‌گوید: «این پژوهش مروری نظام‌مند و مفید در حوزه‌ای نوظهور است و نشان می‌دهد مواجهه با برخی انواع آلودگی هوا با افزایش اندکی در افکار و رفتارهای مرتبط با خودکشی در سطح جامعه ارتباط دارد. بااین‌حال، بیشتر این داده‌ها از مطالعات مشاهده‌ای به دست آمده‌اند و بنابراین نمی‌توان گفت آلودگی هوا به‌خودی‌خود باعث ایجاد افکار خودکشی یا اقدام به آن می‌شود». آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Air pollution linked to heightened suicide risk in major meta-study» نوشتۀ استوتی میشرا است که در تاریخ ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶ در ایندیپندنت منتشر شده است.@tarjomaan
۴۴
آیا هوش مصنوعی ما را احمق‌تر می‌کند؟— هنوز نمی‌توان گفت، اما پژوهشگران نگران شدهاندبیزنس اینسایدر، آماندا هوور — پیش از آنکه پدربزرگ و مادربزرگ‌هایمان تسلیم عصر جدید شوند و خانه‌هایشان را برای هزارۀ جدید مجهز به اینترنت کنند، مجموعۀ کامل دایرة‌المعارف‌های آن‌ها تنها راه برای حل‌وفصل اختلافات بود. پس از آن، گوگل از راه رسید. این حجم از دسترسیِ آسان به اطلاعات، نه‌تنها فاصلۀ بین دانستنی‌های لحظه‌ای و مفاهیمی که باید ماه‌ها برای درکشان فکر می‌کردیم را از میان برد، بلکه نحوهٔ به‌خاطرسپردن این اطلاعات را نیز تغییر داد.پژوهشگران این پدیده را «اثر گوگل» نامیدند. یافته‌های آن‌ها نشان می‌داد که وقتی افراد مطمئن باشند می‌توانند دوباره به‌سادگی به اطلاعات دسترسی پیدا کنند، به‌جای خود محتوای اطلاعات، بیشتر «محل جست‌وجوی» آن را در حافظه ثبت می‌کنند. در همان دوران، برخی ابراز نگرانی می‌کردند که این «برون‌سپاریِ شناختی» به گوگل ما را کودن می‌کند، هشداری که حتی در یک گزارش ویژه روی جلدِ مجلۀ آتلانتیک نیز بازتاب یافت.این موضوع این‌قدر برای همه آشناست که دیگر نیازی به گوگل‌کردن آن نیست. تحقیقات اولیه دربارهٔ تأثیر هوش مصنوعیِ مولد بر مغز ما نشان می‌دهد که اتکای بیش‌ازحد به هوش مصنوعی ظرفیت ذهنی را تضعیف می‌کند، خلاقیت را از بین می‌برد، مهارت‌های تفکر انتقادی را کاهش می‌دهد و کیفیت روابط را پایین می‌آورد. هنوز برای نتیجه‌گیریِ قطعی دربارهٔ پیامدهای عصبی بلندمدت زود است، اما دانشمندان هشدار می‌دهند که مهارت‌هایی مانند تفکر انتقادی محصول تمرین مستقل‌اند.آدام گرین، از پژوهشگران این حوزه، تأکید می‌کند که باید حواسمان به «صفحهٔ سفید»، یعنی فضای خالیِ ذهن برای ایده‌پردازی، باشد، چراکه این بخش از تفکر خلاق صرفاً از طریق تمرین رشد می‌کند. و هوش مصنوعی نخستین فناوری در تاریخ است که این قابلیت ذهنی را تهدید می‌کند.البته باید به یاد داشته باشیم که مسئله بر سر ممنوعیت استفاده از هوش مصنوعی نیست؛ بلکه چالش اصلی، تدوین یک استراتژی هوشمندانه برای حفظ ظرفیت‌های فکری اصیل انسان در برابر این واگذاری شناختی است. اگر از این ظرفیت‌ها محافظت نکنیم، شاید در آینده‌ای نزدیک، بیش از هر زمان دیگری به اطلاعات دسترسی داشته باشیم، اما توانایی‌مان برای تفکر عمیق بیش از همیشه تحلیل برود. آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Is AI making us dumber» نوشتۀ آماندا هوور است که در تاریخ ۷ ژوئیۀ ۲۰۲۶ در بیزنس اینسایدر منتشر شده است.@tarjomaan
۷۳۱