#رصد_راهبردی
موقوفه کارنگی برای صلح بین‌المللی (CEIP)
تداوم اعتراضات در ایران، طی سال‌های اخیر، نشان می‌دهد که حکومت با بحران جدی مشروعیت روبه‌روست و ایرانیان «اعتماد» خود را به نهادهای سیاسیِ کشور از دست داده‌اند. در انتخابات ریاست‌جمهوری سال 2017 که به انتخاب مجدد حسن روحانی انجامید، میزان مشارکت بیش‌از 73درصد بود. اما در دو انتخابات بعدی که طی آن‌ها، ابتدا [شهید] ابراهیم رئیسی و سپس مسعود پزشکیان به قدرت رسیدند، مشارکت به پایین‌ترین سطوح تاریخی خود سقوط کرد: حدود 49درصد در سال 2021 و 40درصد در دور نخست انتخابات سال 2024.
این میزان پایین مشارکت نشان می‌داد که ایرانیان، به یک اندازه از نخبگان محافظه‌کار و اصلاح‌طلب سرخورده شده‌اند؛ چنانکه نسبت به توانایی آن‌ها برای حل مشکلات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور، تردید جدی دارند. ایرانیان، به‌جای رأی دادن، ترجیح دادند «اعتراضات دوره‌ای» را سازمان‌دهی کنند و به آن‌ها بپیوندند.
@thinktanknama اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما
موقوفه کارنگی برای صلح بین‌المللی (CEIP) تداوم اعتراضات در ایران، طی سال‌های اخیر، نشان می‌دهد که حکومت با بحران جدی مشروعیت روبه‌روست و ایرانیان «اعتماد» خود را به نهادهای سیاسیِ کشور از دست داده‌اند. در انتخابات ریاست‌جمهوری سال 2017 که به انتخاب مجدد حسن روحانی انجامید، میزان مشارکت بیش‌از 73درصد بود. اما در دو انتخابات بعدی که طی آن‌ها، ابتدا [شهید] ابراهیم رئیسی و سپس مسعود پزشکیان به قدرت رسیدند، مشارکت به پایین‌ترین سطوح تاریخی خود سقوط کرد: حدود 49درصد در سال 2021 و 40درصد در دور نخست انتخابات سال 2024. این میزان پایین مشارکت نشان می‌داد که ایرانیان، به یک اندازه از نخبگان محافظه‌کار و اصلاح‌طلب سرخورده شده‌اند؛ چنانکه نسبت به توانایی آن‌ها برای حل مشکلات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور، تردید جدی دارند. ایرانیان، به‌جای رأی دادن، ترجیح دادند «اعتراضات دوره‌ای» را سازمان‌دهی کنند و به آن‌ها بپیوندند.@thinktanknama
اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیمااندیشکدهنما
#رصد_راهبردی موقوفه کارنگی برای صلح بین‌المللی (CEIP) تداوم اعتراضات در ایران، طی سال‌های اخیر، نشان می‌دهد که حکومت با بحران جدی مشروعیت روبه‌روست و ایرانیان «اعتماد» خود را به نهادهای سیاسیِ کشور از دست داده‌اند. در انتخابات ریاست‌جمهوری سال 2017 که به انتخاب مجدد حسن روحانی انجامید، میزان مشارکت بیش‌از 73درصد بود. اما در دو انتخابات بعدی که طی آن‌ها، ابتدا [شهید] ابراهیم رئیسی و سپس مسعود پزشکیان به قدرت رسیدند، مشارکت به پایین‌ترین سطوح تاریخی خود سقوط کرد: حدود 49درصد در سال 2021 و 40درصد در دور نخست انتخابات سال 2024. این میزان پایین مشارکت نشان می‌داد که ایرانیان، به یک اندازه از نخبگان محافظه‌کار و اصلاح‌طلب سرخورده شده‌اند؛ چنانکه نسبت به توانایی آن‌ها برای حل مشکلات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور، تردید جدی دارند. ایرانیان، به‌جای رأی دادن، ترجیح دادند «اعتراضات دوره‌ای» را سازمان‌دهی کنند و به آن‌ها بپیوندند. @thinktanknama اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما
موقوفه کارنگی برای صلح بین‌المللی (CEIP) تداوم اعتراضات در ایران، طی سال‌های اخیر، نشان می‌دهد که حکومت با بحران جدی مشروعیت روبه‌روست و ایرانیان «اعتماد» خود را به نهادهای سیاسیِ کشور از دست داده‌اند. در انتخابات ریاست‌جمهوری سال 2017 که به انتخاب مجدد حسن روحانی انجامید، میزان مشارکت بیش‌از 73درصد بود. اما در دو انتخابات بعدی که طی آن‌ها، ابتدا [شهید] ابراهیم رئیسی و سپس مسعود پزشکیان به قدرت رسیدند، مشارکت به پایین‌ترین سطوح تاریخی خود سقوط کرد: حدود 49درصد در سال 2021 و 40درصد در دور نخست انتخابات سال 2024. این میزان پایین مشارکت نشان می‌داد که ایرانیان، به یک اندازه از نخبگان محافظه‌کار و اصلاح‌طلب سرخورده شده‌اند؛ چنانکه نسبت به توانایی آن‌ها برای حل مشکلات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور، تردید جدی دارند. ایرانیان، به‌جای رأی دادن، ترجیح دادند «اعتراضات دوره‌ای» را سازمان‌دهی کنند و به آن‌ها بپیوندند. @thinktanknama اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما#رصد_راهبردی موقوفه کارنگی برای صلح بین‌المللی (CEIP)
ازنظر جمعیت‌شناختی، در فاصلۀ سال‌های 2017 تا 2026، معترضان عمدتاً از مردان جوانِ طبقۀ کارگر تشکیل می‌شدند؛ هرچند به‌تدریج سهم ایرانیان در گروه‌های سنی، جنسیتی و طبقاتی دیگر، ازجمله بازاریان و متخصصان، افزایش یافت. برخلاف اعتراضات طبقۀ متوسط شهری در جنبش سبز، اعتراضات این دوره، به‌ویژه در سال‌های 2017–2018 و 2019–2020، ازنظر ترکیب طبقاتی و اجتماعی، تنوع بیشتری داشتند.
این اعتراضات، هم افراد تحصیل‌کرده و بیکار را در بر می‌گرفتند و هم جوانان طبقۀ متوسطِ روبه‌پایین و اقشار کم‌درآمد و فقیر را که سرخورده و ناراضی بودند. همچنین است حضور ساکنان مناطقِ حاشیه‌نشینِ شهری، سکونتگاه‌های غیررسمی و فقیرنشین‌های حومۀ شهرها. ازنظر جغرافیایی نیز، دامنۀ اعتراضات گسترده‌تر بود؛ به این معنا که به شهرهای بزرگ محدود نمی‌شد و شهرهای کوچک و روستاها را هم در بر می‌گرفت.
@thinktanknama اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما
موقوفه کارنگی برای صلح بین‌المللی (CEIP) ازنظر جمعیت‌شناختی، در فاصلۀ سال‌های 2017 تا 2026، معترضان عمدتاً از مردان جوانِ طبقۀ کارگر تشکیل می‌شدند؛ هرچند به‌تدریج سهم ایرانیان در گروه‌های سنی، جنسیتی و طبقاتی دیگر، ازجمله بازاریان و متخصصان، افزایش یافت. برخلاف اعتراضات طبقۀ متوسط شهری در جنبش سبز، اعتراضات این دوره، به‌ویژه در سال‌های 2017–2018 و 2019–2020، ازنظر ترکیب طبقاتی و اجتماعی، تنوع بیشتری داشتند. این اعتراضات، هم افراد تحصیل‌کرده و بیکار را در بر می‌گرفتند و هم جوانان طبقۀ متوسطِ روبه‌پایین و اقشار کم‌درآمد و فقیر را که سرخورده و ناراضی بودند. همچنین است حضور ساکنان مناطقِ حاشیه‌نشینِ شهری، سکونتگاه‌های غیررسمی و فقیرنشین‌های حومۀ شهرها. ازنظر جغرافیایی نیز، دامنۀ اعتراضات گسترده‌تر بود؛ به این معنا که به شهرهای بزرگ محدود نمی‌شد و شهرهای کوچک و روستاها را هم در بر می‌گرفت.@thinktanknama
اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیماراهبردنگار-050803
چهار سناریوی پیشِ روی تشکیل کابینۀ بعدیِ اسرائیل
مرکز پژوهش‌ها و مطالعات پیشرفتۀ المستقبل، در گزارشی که بر اساس داده‌های نتایج نظرسنجی‌ها و نقشۀ ائتلاف‌های سیاسیِ اسرائیل گردآورده است، چهار سناریو را پیشِ روی تشکیل کابینۀ بعدی این رژیم متصور شده است:
نتانیاهو موفق شود مجدداً کابینه را تشکیل دهد؛ از یکی از دو طریق زیر:الف) نتانیاهو فقط از درون اردوگاه سیاسی خود، دولت بعدی را تشکیل دهد. نظرسنجی‌ها از این سناریو پشتیبانی نمی‌کنند؛ اما بعید هم نیست که محقق شود؛ به‌خصوص اگر در روز رأی‌گیری، شگفتی‌هایی غیرمنتظره رخ دهد؛ مثلاً افزایش آرای حامیان اردوگاه نتانیاهو یا مثلاً کاهش حمایت از اردوگاه مخالفان و احزاب عرب.ب) نتانیاهو با همکاری آیزنکوت، دولت وحدت ملی تشکیل بدهد. در این سناریو، ممکن است آیزنکوت پایگاه انتخاباتی خود را از دست بدهد؛ شبیه تجربۀ بنی گانتز که پس از تشکیل دولت وحدت ملی با نتانیاهو در آوریل 2020، سرانجام کابینۀ او در دسامبر همان سال فروپاشید.
اردوگاه مخالفان نتانیاهو موفق به تشکیل دولت شود؛ از طریق یکی از سه مسیر زیر:الف) مخالفان به رهبری آیزنکوت، صرفاً از درون «اردوگاه صهیونیستی» (بدون تکیه بر احزاب عرب) دولت تشکیل دهند که با توجه به چینش کرسی‌ها، این سناریو بعید نیست.ب) مخالفان، دولتی تشکیل دهند که شامل احزاب عرب هم باشد. این سناریو، محتمل‌ترین سناریو به‌نظر می‌رسد؛ به‌دلیل تعداد کرسی‌هایی که انتظار می‌رود «فهرست عربی متحد» (به رهبری منصور عباس) به دست آورَد و لذا اجازه داشته باشد به دولت بپیوندد.پ) اقدام اردوگاه اپوزیسیون به تشکیل دولت اقلیت، برای اولین بار در تاریخ اسرائیل: این سناریو در تاریخ اسرائیل بی‌سابقه خواهد بود. این بدان معناست که کابینه، با وجود کسب کمتر از 60 کرسی در کنست، رأی اعتماد دریافت کند، مشروط بر اینکه اکثریت آرای اعضای حاضر در جلسۀ رأی اعتماد را کسب کند.
بن‌بست سیاسی و برگزاری مجدد انتخابات: این سناریو به این معناست که آیزنکوت و نتانیاهو، در تشکیل دولتی که رأی اعتماد کنست را کسب کند، شکست بخورند. در نتیجۀ این سناریو، کنست منحل و ظرف سه ماه انتخابات جدید برگزار می‌شود. در این حالت، دولت فعلی نتانیاهو، تا زمان انتخابات جدید، به‌عنوان دولت موقت در قدرت باقی می‌ماند.
به‌تعویق افتادن انتخابات به بهانۀ تهدیدات امنیتی: برخی روندها در تل‌آویو نشان می‌دهد که این سناریو بعید نیست؛ به‌ویژه اگر نتانیاهو یقین کند که بازگشت او به نخست‌وزیری غیرممکن است. نشانه‌هایی وجود دارد که احتمال این سناریو را تقویت می‌کند؛ چنانکه برخی اظهارات نتانیاهو دال بر این مدعاست که دشمنان اسرائیل می‌خواهند قبل از برگزاری انتخابات، به آنجا حمله کنند. در این راستا، احتمالاً نتانیاهو به‌دنبال متقاعد کردن ترامپ برای حمله به ایران قبل از انتخابات اسرائیل است [تا بهانۀ لازم برای تعویق انتخابات را به دست آورَد]. اگر انتخابات به تعویق بیفتد، دولت موقت نتانیاهو تا برگزاری انتخابات جدید به کار خود ادامه خواهد داد.
@thinktanknama اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما
چهار سناریوی پیشِ روی تشکیل کابینۀ بعدیِ اسرائیل مرکز پژوهش‌ها و مطالعات پیشرفتۀ المستقبل، در گزارشی که بر اساس داده‌های نتایج نظرسنجی‌ها و نقشۀ ائتلاف‌های سیاسیِ اسرائیل گردآورده است، چهار سناریو را پیشِ روی تشکیل کابینۀ بعدی این رژیم متصور شده است: نتانیاهو موفق شود مجدداً کابینه را تشکیل دهد؛ از یکی از دو طریق زیر:الف) نتانیاهو فقط از درون اردوگاه سیاسی خود، دولت بعدی را تشکیل دهد. نظرسنجی‌ها از این سناریو پشتیبانی نمی‌کنند؛ اما بعید هم نیست که محقق شود؛ به‌خصوص اگر در روز رأی‌گیری، شگفتی‌هایی غیرمنتظره رخ دهد؛ مثلاً افزایش آرای حامیان اردوگاه نتانیاهو یا مثلاً کاهش حمایت از اردوگاه مخالفان و احزاب عرب.ب) نتانیاهو با همکاری آیزنکوت، دولت وحدت ملی تشکیل بدهد. در این سناریو، ممکن است آیزنکوت پایگاه انتخاباتی خود را از دست بدهد؛ شبیه تجربۀ بنی گانتز که پس از تشکیل دولت وحدت ملی با نتانیاهو در آوریل 2020، سرانجام کابینۀ او در دسامبر همان سال فروپاشید. اردوگاه مخالفان نتانیاهو موفق به تشکیل دولت شود؛ از طریق یکی از سه مسیر زیر:الف) مخالفان به رهبری آیزنکوت، صرفاً از درون «اردوگاه صهیونیستی» (بدون تکیه بر احزاب عرب) دولت تشکیل دهند که با توجه به چینش کرسی‌ها، این سناریو بعید نیست.ب) مخالفان، دولتی تشکیل دهند که شامل احزاب عرب هم باشد. این سناریو، محتمل‌ترین سناریو به‌نظر می‌رسد؛ به‌دلیل تعداد کرسی‌هایی که انتظار می‌رود «فهرست عربی متحد» (به رهبری منصور عباس) به دست آورَد و لذا اجازه داشته باشد به دولت بپیوندد.پ) اقدام اردوگاه اپوزیسیون به تشکیل دولت اقلیت، برای اولین بار در تاریخ اسرائیل: این سناریو در تاریخ اسرائیل بی‌سابقه خواهد بود. این بدان معناست که کابینه، با وجود کسب کمتر از 60 کرسی در کنست، رأی اعتماد دریافت کند، مشروط بر اینکه اکثریت آرای اعضای حاضر در جلسۀ رأی اعتماد را کسب کند. بن‌بست سیاسی و برگزاری مجدد انتخابات: این سناریو به این معناست که آیزنکوت و نتانیاهو، در تشکیل دولتی که رأی اعتماد کنست را کسب کند، شکست بخورند. در نتیجۀ این سناریو، کنست منحل و ظرف سه ماه انتخابات جدید برگزار می‌شود. در این حالت، دولت فعلی نتانیاهو، تا زمان انتخابات جدید، به‌عنوان دولت موقت در قدرت باقی می‌ماند. به‌تعویق افتادن انتخابات به بهانۀ تهدیدات امنیتی: برخی روندها در تل‌آویو نشان می‌دهد که این سناریو بعید نیست؛ به‌ویژه اگر نتانیاهو یقین کند که بازگشت او به نخست‌وزیری غیرممکن است. نشانه‌هایی وجود دارد که احتمال این سناریو را تقویت می‌کند؛ چنانکه برخی اظهارات نتانیاهو دال بر این مدعاست که دشمنان اسرائیل می‌خواهند قبل از برگزاری انتخابات، به آنجا حمله کنند. در این راستا، احتمالاً نتانیاهو به‌دنبال متقاعد کردن ترامپ برای حمله به ایران قبل از انتخابات اسرائیل است [تا بهانۀ لازم برای تعویق انتخابات را به دست آورَد]. اگر انتخابات به تعویق بیفتد، دولت موقت نتانیاهو تا برگزاری انتخابات جدید به کار خود ادامه خواهد داد.@thinktanknama
اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما#رصد_راهبردی انستیتو خاورمیانه (MEI)
بار دیگر، جریان صادرات نفت خام از خلیج فارس از سر گرفته شده است! این در حالی است که بازار برای مواجهه با یک اختلال جدید در تنگۀ هرمز، آمادگی کافی ندارد؛ بلکه صرفاً به یک «سازوکار موقت» برای مدیریت اختلال [فعلی] دست یافته است. صادرات نفت خام از خلیج فارس در ماه سپتامبر، به‌استثنای ایران، به سطح پیش‌از جنگ بازگشت؛ به‌طوری که مجموعِ محموله‌های نفتی ارسالی از منطقه، به 15.5 میلیون بشکه در روز رسید؛ رقمی که معادل بیش‌از 80درصدِ حجمِ صادراتِ پیش‌از آغاز درگیری‌هاست.
اکنون که حدود 8 ماه از جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران می‌گذرد، بازار برای کنار آمدن با بسته‌شدن تنگۀ هرمز یا به‌چالش‌کشیده‌شدن عبورومرور از آن، به برداشت از ذخایر، محدودکردن مصرف و اتکا به قدرت نظامی آمریکا روی آورده است. اما هر یک از این راهکارها محدودیت‌هایی دارد: ذخایر، نامحدود نیستند؛ جایگزین‌سازی آن‌ها زمان می‌بَرد؛ اتکا[ی صِرف] به قدرت نظامی آمریکا، واجد هزینه‌های راهبردی خاصی است.
ازاین‌رو، 4 شاخص اصلی تعیین خواهد کرد که آیا این سازوکار موقت، همچنان کارآمد است یا نه: ذخایر نفت در خشکی؛ کشورهای واردکننده‌ای که بیش از همه در معرض اختلال قرار دارند؛ سطح ذخایر گاز اروپا؛ ظرفیت نیروی دریایی آمریکا.
@thinktanknama اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما
انستیتو خاورمیانه (MEI) بار دیگر، جریان صادرات نفت خام از خلیج فارس از سر گرفته شده است! این در حالی است که بازار برای مواجهه با یک اختلال جدید در تنگۀ هرمز، آمادگی کافی ندارد؛ بلکه صرفاً به یک «سازوکار موقت» برای مدیریت اختلال [فعلی] دست یافته است. صادرات نفت خام از خلیج فارس در ماه سپتامبر، به‌استثنای ایران، به سطح پیش‌از جنگ بازگشت؛ به‌طوری که مجموعِ محموله‌های نفتی ارسالی از منطقه، به 15.5 میلیون بشکه در روز رسید؛ رقمی که معادل بیش‌از 80درصدِ حجمِ صادراتِ پیش‌از آغاز درگیری‌هاست. اکنون که حدود 8 ماه از جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران می‌گذرد، بازار برای کنار آمدن با بسته‌شدن تنگۀ هرمز یا به‌چالش‌کشیده‌شدن عبورومرور از آن، به برداشت از ذخایر، محدودکردن مصرف و اتکا به قدرت نظامی آمریکا روی آورده است. اما هر یک از این راهکارها محدودیت‌هایی دارد: ذخایر، نامحدود نیستند؛ جایگزین‌سازی آن‌ها زمان می‌بَرد؛ اتکا[ی صِرف] به قدرت نظامی آمریکا، واجد هزینه‌های راهبردی خاصی است. ازاین‌رو، 4 شاخص اصلی تعیین خواهد کرد که آیا این سازوکار موقت، همچنان کارآمد است یا نه: ذخایر نفت در خشکی؛ کشورهای واردکننده‌ای که بیش از همه در معرض اختلال قرار دارند؛ سطح ذخایر گاز اروپا؛ ظرفیت نیروی دریایی آمریکا.@thinktanknama
اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما#رصد_راهبردی شورای آتلانتیک (Atlantic Council)
هشت ماه پس از آغاز جنگ [با] ایران، جای هیچ شگفتی نیست که شکاف میان اعضای شورای همکاری خلیج فارس، عمیق‌تر [از قبل] شده باشد. اگرچه ایران به همۀ کشورهای [عربی] حاشیۀ خلیج فارس حمله کرده است، هر یک از این کشورها، برداشت متفاوتی از جنگ دارند؛ برداشت‌هایی که بر نحوۀ حفاظت از خود و چگونگی تعامل با تهران تأثیر می‌گذارند. برای ایالات متحده، این وضعیت، پرسشی فوری را پیشِ رو می‌گذارد: اگر نتوان شورای همکاری خلیج فارس را یک بلوک متحد در نظر گرفت، نحوۀ تعامل واشنگتن با این شورا و منطقه باید چگونه باشد؟
تمرکز دیپلماتیک واشنگتن بر شورای همکاری خلیج فارس، طی سال‌های اخیر، نشان‌دهندۀ یک امید پایدار بوده است؛ امید به اینکه این شورا بتواند اهرمی واحد برای پیشبرد مجموعه‌ای از مسائل در سراسر منطقه باشد. این امید، تا حد زیادی ریشه در زمانی دارد که شورا انسجام بیشتری داشت. بااین‌حال، تصور شورای همکاری خلیج فارس به‌عنوان یک بازیگر راهبردی و یکپارچه، مدتی است که روبه‌زوال گذاشته است. عادی‌سازی روابط با اسرائیل، مناسبات با تهران و سطوح متفاوت تعامل با پکن، حتی پیش‌از آغاز جنگ [با] ایران، کشورهای عضو را به مسیرهای متفاوتی سوق داده بود.
تأثیر جنگ [با ایران] بر کشورهای [عربی] حاشیۀ خلیج فارس یکسان نبوده است؛ چنانکه دولت‌های این کشورها، درس‌های متفاوتی [از آن] گرفته‌اند. این درس‌ها و تجربه‌ها، ترجیح ابوظبی برای دستیابی به یک نتیجۀ قاطع [و شکست ایران] و ترجیح دوحه و مسقط برای میانجی‌گری را تقویت کرده‌اند. همچنین، در سراسر منطقۀ خلیج فارس، تجربه‌های متفاوت جنگ، تردیدها را دربارۀ اتکای نامحدود به هرگونه تضمین امنیتی ازسوی یک قدرت خارجیِ واحد افزایش داده است. بر این اساس، نتیجه برای سیاست‌گذاران آمریکایی روشن است: بعید است شورای همکاری خلیج فارس قادر باشد که یک موضع یکپارچه در قبال ایران اتخاذ کند.
@thinktanknama اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما
شورای آتلانتیک (Atlantic Council) هشت ماه پس از آغاز جنگ [با] ایران، جای هیچ شگفتی نیست که شکاف میان اعضای شورای همکاری خلیج فارس، عمیق‌تر [از قبل] شده باشد. اگرچه ایران به همۀ کشورهای [عربی] حاشیۀ خلیج فارس حمله کرده است، هر یک از این کشورها، برداشت متفاوتی از جنگ دارند؛ برداشت‌هایی که بر نحوۀ حفاظت از خود و چگونگی تعامل با تهران تأثیر می‌گذارند. برای ایالات متحده، این وضعیت، پرسشی فوری را پیشِ رو می‌گذارد: اگر نتوان شورای همکاری خلیج فارس را یک بلوک متحد در نظر گرفت، نحوۀ تعامل واشنگتن با این شورا و منطقه باید چگونه باشد؟ تمرکز دیپلماتیک واشنگتن بر شورای همکاری خلیج فارس، طی سال‌های اخیر، نشان‌دهندۀ یک امید پایدار بوده است؛ امید به اینکه این شورا بتواند اهرمی واحد برای پیشبرد مجموعه‌ای از مسائل در سراسر منطقه باشد. این امید، تا حد زیادی ریشه در زمانی دارد که شورا انسجام بیشتری داشت. بااین‌حال، تصور شورای همکاری خلیج فارس به‌عنوان یک بازیگر راهبردی و یکپارچه، مدتی است که روبه‌زوال گذاشته است. عادی‌سازی روابط با اسرائیل، مناسبات با تهران و سطوح متفاوت تعامل با پکن، حتی پیش‌از آغاز جنگ [با] ایران، کشورهای عضو را به مسیرهای متفاوتی سوق داده بود. تأثیر جنگ [با ایران] بر کشورهای [عربی] حاشیۀ خلیج فارس یکسان نبوده است؛ چنانکه دولت‌های این کشورها، درس‌های متفاوتی [از آن] گرفته‌اند. این درس‌ها و تجربه‌ها، ترجیح ابوظبی برای دستیابی به یک نتیجۀ قاطع [و شکست ایران] و ترجیح دوحه و مسقط برای میانجی‌گری را تقویت کرده‌اند. همچنین، در سراسر منطقۀ خلیج فارس، تجربه‌های متفاوت جنگ، تردیدها را دربارۀ اتکای نامحدود به هرگونه تضمین امنیتی ازسوی یک قدرت خارجیِ واحد افزایش داده است. بر این اساس، نتیجه برای سیاست‌گذاران آمریکایی روشن است: بعید است شورای همکاری خلیج فارس قادر باشد که یک موضع یکپارچه در قبال ایران اتخاذ کند.@thinktanknama
اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما#رصد_راهبردی مؤسسه هادسون (Hudson Institute)
ماه گذشته، ایران پیشنهاد داد که درصورت لغو محاصرۀ دریایی، معافیت از تحریم‌های فروش نفت و آزادسازی دارایی‌های مسدودشده، ظرف یک هفته تنگۀ هرمز را بازگشایی کند و مذاکرات هسته‌ای را از سر بگیرد. درحالی‌که طبق گفتۀ عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، این پیشنهاد همچنان روی میز است، دونالد ترامپ، به‌درستی آن را رد کرده است. اینکه ایران برای بازگشایی آبراهی که خود آن را بسته است، خواستار دریافت امتیاز شود، نه‌تنها یک اقدام برای امتیازدهی نیست، بلکه نوعی اخاذی در پوشش دیپلماسی است.
گزارش‌ها حاکی از آن است که رئیس‌جمهور ترامپ، به مشاوران خود گفته که انتظار دارد پس‌از انتخابات میان‌دوره‌ای، بمباران‌ها را از سر بگیرد. او باید این گزینه را همچنان روی میز نگه دارد. هماهنگی و هم‌افزایی یک کارزار نظامی هدفمند با فشار اقتصادی، اثر کارآمدتری خواهد داشت: حملات، آنچه را که ایران توان جایگزین کردنش را ندارد، نابود می‌کنند؛ درحالی‌که سقوط ارزش پول ملی و جهش تورم که محاصرۀ دریایی و عملیات «طرد اقتصادی» به تشدید آن‌ها دامن می‌زنند، تحمل هر خسارتی را دشوارتر می‌سازند.
کارزار اقتصادی، جایگزین استفاده از زور نیست؛ بلکه مقدمۀ آن است. «توماس شلینگ»، نظریه‌پرداز بازی‌ها، استدلال می‌کرد که توانایی وارد کردن آسیب، تنها تا زمانی قدرت چانه‌زنی محسوب می‌شود که درد و رنج دیگری در راه باشد... محاصرۀ دریایی همان فشاری است که ایران اکنون احساس می‌کند؛ اما نیروی نظامیِ پشتوانۀ آن، تهدیدی است که هنوز به مرحلۀ اجرا نرسیده است. ایران در پی آن بود که پیش‌از رسیدن مرحلۀ دوم [حملۀ نظامی]، به مرحلۀ نخست [کارزار اقتصادی آمریکا] پایان دهد.
@thinktanknama اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما
مؤسسه هادسون (Hudson Institute) ماه گذشته، ایران پیشنهاد داد که درصورت لغو محاصرۀ دریایی، معافیت از تحریم‌های فروش نفت و آزادسازی دارایی‌های مسدودشده، ظرف یک هفته تنگۀ هرمز را بازگشایی کند و مذاکرات هسته‌ای را از سر بگیرد. درحالی‌که طبق گفتۀ عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، این پیشنهاد همچنان روی میز است، دونالد ترامپ، به‌درستی آن را رد کرده است. اینکه ایران برای بازگشایی آبراهی که خود آن را بسته است، خواستار دریافت امتیاز شود، نه‌تنها یک اقدام برای امتیازدهی نیست، بلکه نوعی اخاذی در پوشش دیپلماسی است. گزارش‌ها حاکی از آن است که رئیس‌جمهور ترامپ، به مشاوران خود گفته که انتظار دارد پس‌از انتخابات میان‌دوره‌ای، بمباران‌ها را از سر بگیرد. او باید این گزینه را همچنان روی میز نگه دارد. هماهنگی و هم‌افزایی یک کارزار نظامی هدفمند با فشار اقتصادی، اثر کارآمدتری خواهد داشت: حملات، آنچه را که ایران توان جایگزین کردنش را ندارد، نابود می‌کنند؛ درحالی‌که سقوط ارزش پول ملی و جهش تورم که محاصرۀ دریایی و عملیات «طرد اقتصادی» به تشدید آن‌ها دامن می‌زنند، تحمل هر خسارتی را دشوارتر می‌سازند. کارزار اقتصادی، جایگزین استفاده از زور نیست؛ بلکه مقدمۀ آن است. «توماس شلینگ»، نظریه‌پرداز بازی‌ها، استدلال می‌کرد که توانایی وارد کردن آسیب، تنها تا زمانی قدرت چانه‌زنی محسوب می‌شود که درد و رنج دیگری در راه باشد... محاصرۀ دریایی همان فشاری است که ایران اکنون احساس می‌کند؛ اما نیروی نظامیِ پشتوانۀ آن، تهدیدی است که هنوز به مرحلۀ اجرا نرسیده است. ایران در پی آن بود که پیش‌از رسیدن مرحلۀ دوم [حملۀ نظامی]، به مرحلۀ نخست [کارزار اقتصادی آمریکا] پایان دهد.@thinktanknama
اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما۱#برآورد_راهبردی تقابل آمریکا و اسرائیل با ایران ممکن است وارد مرحلهٔ تازه‌ای شود؛ مرحله‌ای که مشخصۀ اصلی آن، تلفیق اقدام نظامی محدود و کوتاه‌مدت با اِعمال فشار روانی بر جامعهٔ ایران است. بر مبنای داده‌های موجود، احتمال اجرای عملیات مشترک یا هماهنگ آمریکا و اسرائیل، با الگوی ضربات فشرده و پرشدت و با تمرکز بر فرماندهان ارشد، توان موشکی، تأسیسات هسته‌ای و ظرفیت‌های نظامیِ ایران، بسیار بالا ارزیابی می‌شود؛ هرچند تحقق این سناریو و زمان اجرای آن، به محاسبات عملیاتی، ملاحظات سیاسی و ارزیابی طرف مقابل از پیامدهای گسترش جنگ وابسته است. در این میان، تلاش برای ایجاد اختلال در فعالیت‌های راهبردی کشور و تحریک ناآرامی‌های اجتماعی از طریق حملات گزینشی به زیرساخت‌ها نیز، بخشی از طراحی احتمالی دشمن است.
هم‌زمان، تشدید ادبیات تهدیدآمیز و برجسته‌سازی سناریوهای حداکثری، ازجمله احتمال استفاده از سلاح هسته‌ای، در خدمت افزایش اضطراب عمومی، تضعیف اعتماد اجتماعی و بزرگ‌نمایی آثار حملات احتمالی است؛ ازاین‌رو، می‌بایست جنگ شناختی را مکمل اصلی درگیری نظامی دانست.
در مجموع، محتمل‌ترین روند قابل‌بررسی، افزایش هم‌زمانِ آمادگی عملیاتی و فشار روانی، با هدف تحمیل هزینه و محدودسازی قدرت مانور ایران است؛ وضعیتی که در آن، خطر محاسبهٔ نادرست و تبدیل یک حملۀ محدود به رویارویی گسترده‌تر همچنان پابرجاست.
@thinktanknama اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما
تقابل آمریکا و اسرائیل با ایران ممکن است وارد مرحلهٔ تازه‌ای شود؛ مرحله‌ای که مشخصۀ اصلی آن، تلفیق اقدام نظامی محدود و کوتاه‌مدت با اِعمال فشار روانی بر جامعهٔ ایران است. بر مبنای داده‌های موجود، احتمال اجرای عملیات مشترک یا هماهنگ آمریکا و اسرائیل، با الگوی ضربات فشرده و پرشدت و با تمرکز بر فرماندهان ارشد، توان موشکی، تأسیسات هسته‌ای و ظرفیت‌های نظامیِ ایران، بسیار بالا ارزیابی می‌شود؛ هرچند تحقق این سناریو و زمان اجرای آن، به محاسبات عملیاتی، ملاحظات سیاسی و ارزیابی طرف مقابل از پیامدهای گسترش جنگ وابسته است. در این میان، تلاش برای ایجاد اختلال در فعالیت‌های راهبردی کشور و تحریک ناآرامی‌های اجتماعی از طریق حملات گزینشی به زیرساخت‌ها نیز، بخشی از طراحی احتمالی دشمن است. هم‌زمان، تشدید ادبیات تهدیدآمیز و برجسته‌سازی سناریوهای حداکثری، ازجمله احتمال استفاده از سلاح هسته‌ای، در خدمت افزایش اضطراب عمومی، تضعیف اعتماد اجتماعی و بزرگ‌نمایی آثار حملات احتمالی است؛ ازاین‌رو، می‌بایست جنگ شناختی را مکمل اصلی درگیری نظامی دانست. در مجموع، محتمل‌ترین روند قابل‌بررسی، افزایش هم‌زمانِ آمادگی عملیاتی و فشار روانی، با هدف تحمیل هزینه و محدودسازی قدرت مانور ایران است؛ وضعیتی که در آن، خطر محاسبهٔ نادرست و تبدیل یک حملۀ محدود به رویارویی گسترده‌تر همچنان پابرجاست. @thinktanknama
اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما#رصد_راهبردی مرکز پژوهش‌ها و مطالعات پیشرفتۀ المستقبل
ایالات متحده اهدافی متعدد را از انعقاد قرارداد گازوئیل با روسیه دنبال می‌کند؛ ازجمله:
آرام کردن بازار انرژی قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره: ترامپ قصد دارد با نشان دادن توانایی خود در رسیدگی به بحران قیمت سوخت، بر رأی‌دهندگان آمریکایی تأثیر بگذارد؛ چرا که نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد اکثر آمریکایی‌ها از سیاست‌های اقتصادی ترامپ ناراضی‌اند.
تنش‌زدایی تاکتیکی با مسکو: فرستادگان ترامپ به مقامات اوکراینی اطلاع داده‌اند که توافق‌نامۀ اجازۀ صادرات گازوئیل، بخشی از تلاش برای بازگرداندن روسیه به میز مذاکرات سه‌جانبه و نرم‌تر کردن موضع مذاکراتی مسکوست. ضمناً این تفاهم، ممکن است محدود به مسئلۀ اوکراین نباشد، بلکه به سایر موضوعات گسترش یابد؛ چنانکه کریل دمیتریف، نماینده ویژه رئیس‌جمهور روسیه در امور سرمایه‌گذاری و همکاری‌های اقتصادی اظهار داشت که توافق گازوئیل ممکن است راه را برای همکاری اقتصادی گسترده‌تر بین مسکو و واشنگتن هموار کند.
منحرف کردن توجه‌ها از بحران تنگه هرمز: ترامپ ممکن است از قِبل این توافق به‌دنبال این باشد که حواس‌ها را از رابطۀ بین افزایش قیمت سوخت و تنش‌ها در تنگه هرمز پرت کند و [با دادن آدرس غلط] بخشی از آشفتگی بازار انرژی را به حملات اوکراین به تأسیسات انرژی روسیه نسبت دهد.ترامپ ادعا می‌کند که حملات اوکراین به افزایش قیمت جهانی سوخت کمک کرده است؛ حال آنکه برآوردهای متعدد نشان می‌دهد که جنگ با ایران عامل اصلی افزایش چشم‌گیر قیمت جهانی سوخت بوده است.
@thinktanknama اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما
مرکز پژوهش‌ها و مطالعات پیشرفتۀ المستقبل ایالات متحده اهدافی متعدد را از انعقاد قرارداد گازوئیل با روسیه دنبال می‌کند؛ ازجمله: آرام کردن بازار انرژی قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره: ترامپ قصد دارد با نشان دادن توانایی خود در رسیدگی به بحران قیمت سوخت، بر رأی‌دهندگان آمریکایی تأثیر بگذارد؛ چرا که نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد اکثر آمریکایی‌ها از سیاست‌های اقتصادی ترامپ ناراضی‌اند. تنش‌زدایی تاکتیکی با مسکو: فرستادگان ترامپ به مقامات اوکراینی اطلاع داده‌اند که توافق‌نامۀ اجازۀ صادرات گازوئیل، بخشی از تلاش برای بازگرداندن روسیه به میز مذاکرات سه‌جانبه و نرم‌تر کردن موضع مذاکراتی مسکوست. ضمناً این تفاهم، ممکن است محدود به مسئلۀ اوکراین نباشد، بلکه به سایر موضوعات گسترش یابد؛ چنانکه کریل دمیتریف، نماینده ویژه رئیس‌جمهور روسیه در امور سرمایه‌گذاری و همکاری‌های اقتصادی اظهار داشت که توافق گازوئیل ممکن است راه را برای همکاری اقتصادی گسترده‌تر بین مسکو و واشنگتن هموار کند. منحرف کردن توجه‌ها از بحران تنگه هرمز: ترامپ ممکن است از قِبل این توافق به‌دنبال این باشد که حواس‌ها را از رابطۀ بین افزایش قیمت سوخت و تنش‌ها در تنگه هرمز پرت کند و [با دادن آدرس غلط] بخشی از آشفتگی بازار انرژی را به حملات اوکراین به تأسیسات انرژی روسیه نسبت دهد.ترامپ ادعا می‌کند که حملات اوکراین به افزایش قیمت جهانی سوخت کمک کرده است؛ حال آنکه برآوردهای متعدد نشان می‌دهد که جنگ با ایران عامل اصلی افزایش چشم‌گیر قیمت جهانی سوخت بوده است.@thinktanknama
اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما#تحلیل_راهبردی انتخابات و آیندۀ راهبرد آمریکا و اسرائیل در قبال ایران
بر اساس گزارش‌های منتشرشده در محافل فکری برون‌مرزی، انتخابات میان‌دوره‌ای کنگرۀ آمریکا و انتخابات کنست اسرائیل، با وجود تأثیرگذاری احتمالی بر روابط دوجانبه، بعید است در کوتاه‌مدت به تغییر اساسی مواضع واشنگتن و تل‌آویو در قبال ایران منجر شود. بر اساس داده‌های موجود، دموکرات‌های آمریکا احتمالاً، به‌جای مخالفت مستقیم با جنگ، بر پیامدهای اقتصادی آن، به‌ویژه افزایش قیمت نفت و تشدید فشار بر معیشت شهروندان آمریکایی، تمرکز خواهند کرد. در اسرائیل نیز مسائل داخلی، ازجمله بحران سربازگیری حَریدی‌ها، پاسخ‌گو کردنِ نتانیاهو دربارۀ حملات 7 اکتبر و تداوم جنگ در غزه و لبنان، محور اصلی رقابت‌های انتخاباتی خواهد بود.
از منظر سیاست‌گذاران مستقر در این محافل، محتمل‌ترین مسیر پیشِ روی ترامپ، ادامۀ فشار اقتصادی بر ایران همراه با کاهش تنش نظامی، با هدف واداشتن تهران به انعطاف در مذاکرات است. بااین‌حال، اگر این سیاست به نتیجۀ مطلوب نرسد یا هزینه‌های اقتصادی جنگ افزایش یابد، احتمال توسل به عملیات نظامی و اعلام یک‌جانبۀ پیروزی ازسوی ترامپ نیز مطرح است. هم‌زمان، گزارش‌ها از احتمال تلاش اسرائیل برای تعمیق همکاری‌های دفاعی با آمریکا و گسترش حضور نظامی دائمی این کشور در خاک اسرائیل حکایت دارند.
در نهایت، گزارش‌های مذکور بر احتمال تشدید اختلافات واشنگتن و تل‌آویو، پس‌از انتخابات تأکید می‌کنند؛ اختلافاتی که محور اصلی آن‌ها، نحوۀ پایان‌دادن به جنگ‌ها و شروط توافق‌های منطقه‌ای خواهد بود. این روند، به‌ویژه درصورت تغییر دولت در اسرائیل، محتمل‌تر است.
@thinktanknama اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما
انتخابات و آیندۀ راهبرد آمریکا و اسرائیل در قبال ایران بر اساس گزارش‌های منتشرشده در محافل فکری برون‌مرزی، انتخابات میان‌دوره‌ای کنگرۀ آمریکا و انتخابات کنست اسرائیل، با وجود تأثیرگذاری احتمالی بر روابط دوجانبه، بعید است در کوتاه‌مدت به تغییر اساسی مواضع واشنگتن و تل‌آویو در قبال ایران منجر شود. بر اساس داده‌های موجود، دموکرات‌های آمریکا احتمالاً، به‌جای مخالفت مستقیم با جنگ، بر پیامدهای اقتصادی آن، به‌ویژه افزایش قیمت نفت و تشدید فشار بر معیشت شهروندان آمریکایی، تمرکز خواهند کرد. در اسرائیل نیز مسائل داخلی، ازجمله بحران سربازگیری حَریدی‌ها، پاسخ‌گو کردنِ نتانیاهو دربارۀ حملات 7 اکتبر و تداوم جنگ در غزه و لبنان، محور اصلی رقابت‌های انتخاباتی خواهد بود. از منظر سیاست‌گذاران مستقر در این محافل، محتمل‌ترین مسیر پیشِ روی ترامپ، ادامۀ فشار اقتصادی بر ایران همراه با کاهش تنش نظامی، با هدف واداشتن تهران به انعطاف در مذاکرات است. بااین‌حال، اگر این سیاست به نتیجۀ مطلوب نرسد یا هزینه‌های اقتصادی جنگ افزایش یابد، احتمال توسل به عملیات نظامی و اعلام یک‌جانبۀ پیروزی ازسوی ترامپ نیز مطرح است. هم‌زمان، گزارش‌ها از احتمال تلاش اسرائیل برای تعمیق همکاری‌های دفاعی با آمریکا و گسترش حضور نظامی دائمی این کشور در خاک اسرائیل حکایت دارند. در نهایت، گزارش‌های مذکور بر احتمال تشدید اختلافات واشنگتن و تل‌آویو، پس‌از انتخابات تأکید می‌کنند؛ اختلافاتی که محور اصلی آن‌ها، نحوۀ پایان‌دادن به جنگ‌ها و شروط توافق‌های منطقه‌ای خواهد بود. این روند، به‌ویژه درصورت تغییر دولت در اسرائیل، محتمل‌تر است. @thinktanknama
اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیمااندیشکدهنما
#رصد_راهبردی مرکز پژوهش‌ها و مطالعات پیشرفتۀ المستقبل ایالات متحده اهدافی متعدد را از انعقاد قرارداد گازوئیل با روسیه دنبال می‌کند؛ ازجمله: آرام کردن بازار انرژی قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره: ترامپ قصد دارد با نشان دادن توانایی خود در رسیدگی به بحران قیمت سوخت، بر رأی‌دهندگان آمریکایی تأثیر بگذارد؛ چرا که نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد اکثر آمریکایی‌ها از سیاست‌های اقتصادی ترامپ ناراضی‌اند. تنش‌زدایی تاکتیکی با مسکو: فرستادگان ترامپ به مقامات اوکراینی اطلاع داده‌اند که توافق‌نامۀ اجازۀ صادرات گازوئیل، بخشی از تلاش برای بازگرداندن روسیه به میز مذاکرات سه‌جانبه و نرم‌تر کردن موضع مذاکراتی مسکوست. ضمناً این تفاهم، ممکن است محدود به مسئلۀ اوکراین نباشد، بلکه به سایر موضوعات گسترش یابد؛ چنانکه کریل دمیتریف، نماینده ویژه رئیس‌جمهور روسیه در امور سرمایه‌گذاری و همکاری‌های اقتصادی اظهار داشت که توافق گازوئیل ممکن است راه را برای همکاری اقتصادی گسترده‌تر بین مسکو و واشنگتن هموار کند. منحرف کردن توجه‌ها از بحران تنگه هرمز: ترامپ ممکن است از قِبل این توافق به‌دنبال این باشد که حواس‌ها را از رابطۀ بین افزایش قیمت سوخت و تنش‌ها در تنگه هرمز پرت کند و [با دادن آدرس غلط] بخشی از آشفتگی بازار انرژی را به حملات اوکراین به تأسیسات انرژی روسیه نسبت دهد. ترامپ ادعا می‌کند که حملات اوکراین به افزایش قیمت جهانی سوخت کمک کرده است؛ حال آنکه برآوردهای متعدد نشان می‌دهد که جنگ با ایران عامل اصلی افزایش چشم‌گیر قیمت جهانی سوخت بوده است. @thinktanknama اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما
مرکز پژوهش‌ها و مطالعات پیشرفتۀ المستقبل ایالات متحده اهدافی متعدد را از انعقاد قرارداد گازوئیل با روسیه دنبال می‌کند؛ ازجمله: آرام کردن بازار انرژی قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره: ترامپ قصد دارد با نشان دادن توانایی خود در رسیدگی به بحران قیمت سوخت، بر رأی‌دهندگان آمریکایی تأثیر بگذارد؛ چرا که نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد اکثر آمریکایی‌ها از سیاست‌های اقتصادی ترامپ ناراضی‌اند. تنش‌زدایی تاکتیکی با مسکو: فرستادگان ترامپ به مقامات اوکراینی اطلاع داده‌اند که توافق‌نامۀ اجازۀ صادرات گازوئیل، بخشی از تلاش برای بازگرداندن روسیه به میز مذاکرات سه‌جانبه و نرم‌تر کردن موضع مذاکراتی مسکوست. ضمناً این تفاهم، ممکن است محدود به مسئلۀ اوکراین نباشد، بلکه به سایر موضوعات گسترش یابد؛ چنانکه کریل دمیتریف، نماینده ویژه رئیس‌جمهور روسیه در امور سرمایه‌گذاری و همکاری‌های اقتصادی اظهار داشت که توافق گازوئیل ممکن است راه را برای همکاری اقتصادی گسترده‌تر بین مسکو و واشنگتن هموار کند. منحرف کردن توجه‌ها از بحران تنگه هرمز: ترامپ ممکن است از قِبل این توافق به‌دنبال این باشد که حواس‌ها را از رابطۀ بین افزایش قیمت سوخت و تنش‌ها در تنگه هرمز پرت کند و [با دادن آدرس غلط] بخشی از آشفتگی بازار انرژی را به حملات اوکراین به تأسیسات انرژی روسیه نسبت دهد. ترامپ ادعا می‌کند که حملات اوکراین به افزایش قیمت جهانی سوخت کمک کرده است؛ حال آنکه برآوردهای متعدد نشان می‌دهد که جنگ با ایران عامل اصلی افزایش چشم‌گیر قیمت جهانی سوخت بوده است. @thinktanknama اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما#رصد_راهبردی مرکز پژوهش‌ها و مطالعات پیشرفتۀ المستقبل
انگیزه‌های روسیه از انعقاد توافق گازوئیل با دولت ترامپ را می‌توانیم در چند گزاره خلاصه کنیم:
تضعیف اعتبار تحریم‌ها: انعقاد این توافق، آن هم پس از تصویب قانون تحریم‌های ایالات متحده [علیه مسکو]، نشان‌دهندۀ یک شکاف بالقوه در محدودیت‌های غرب علیه روسیه است. این اقدام ممکن است سایر بازیگران بین‌المللی را تشویق کند تا به پیروی از واشنگتن، پایبندی خود به محدودیت‌های معامله با روسیه را کاهش دهند. بنابراین، مسکو به‌دنبال تبدیل ظرفیت تولید مشتقات نفتی خود به یک ابزار چانه‌زنی سیاسی است.
تعمیق اختلافات در اردوگاه غرب: مسکو می‌داند که اقدام واشنگتن در انعقاد یک توافق جداگانه با او ممکن است باعث نارضایتی متحدان اروپاییِ واشنگتن شود و اختلافات در اردوگاه غرب را در باب نحوۀ مواجهه با روسیه تشدید کند. در واقع این اقدام، عملاً اقدامی همسو با خواست مسکو برای اختلاف‌افکنی در بدنۀ ناتوست.
فروکاستن از بحران مشتقات نفتی در روسیه: اگر اجرای این توافق، به محدود کردن اوکراین در حمله به تأسیسات انرژی روسیه منجر شود، در این صورت مسکو می‌تواند برخی پالایشگاه‌های تعطیل‌شده را مجدداً راه‌اندازی و از سایر تأسیسات خود در برابر حملات بیشتر محافظت کند.
درآمدزایی سریعِ مسکو، در میانۀ جنگ: این توافق ممکن است در زمان افزایش فشار اقتصادی بر مسکو ناشی از جنگ با اوکراین، درآمدهایی جدید را وارد خزانۀ مسکو کند. تا پیش از تشدید حملات به اهداف پالایشگاهی روسیه، این کشور قادر به صادرات حدود صدهزار تن گازوئیل در روز بود که نشان‌دهندۀ اهمیت این بخش برای درآمدزایی مسکو است؛ چنانکه پس از انعقاد این توافق، الکساندر نواک، معاون نخست‌وزیر روسیه اعلام کرد که کشورش، از تاریخ 10 اکتبر، بخشی از ممنوعیت صادرات گازوئیل را لغو کرده و اکنون قادر است صادرات خود را تا پایان امسال به 3 تا 3.5میلیون تن در ماه افزایش دهد.
@thinktanknama اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما
مرکز پژوهش‌ها و مطالعات پیشرفتۀ المستقبل انگیزه‌های روسیه از انعقاد توافق گازوئیل با دولت ترامپ را می‌توانیم در چند گزاره خلاصه کنیم: تضعیف اعتبار تحریم‌ها: انعقاد این توافق، آن هم پس از تصویب قانون تحریم‌های ایالات متحده [علیه مسکو]، نشان‌دهندۀ یک شکاف بالقوه در محدودیت‌های غرب علیه روسیه است. این اقدام ممکن است سایر بازیگران بین‌المللی را تشویق کند تا به پیروی از واشنگتن، پایبندی خود به محدودیت‌های معامله با روسیه را کاهش دهند. بنابراین، مسکو به‌دنبال تبدیل ظرفیت تولید مشتقات نفتی خود به یک ابزار چانه‌زنی سیاسی است. تعمیق اختلافات در اردوگاه غرب: مسکو می‌داند که اقدام واشنگتن در انعقاد یک توافق جداگانه با او ممکن است باعث نارضایتی متحدان اروپاییِ واشنگتن شود و اختلافات در اردوگاه غرب را در باب نحوۀ مواجهه با روسیه تشدید کند. در واقع این اقدام، عملاً اقدامی همسو با خواست مسکو برای اختلاف‌افکنی در بدنۀ ناتوست. فروکاستن از بحران مشتقات نفتی در روسیه: اگر اجرای این توافق، به محدود کردن اوکراین در حمله به تأسیسات انرژی روسیه منجر شود، در این صورت مسکو می‌تواند برخی پالایشگاه‌های تعطیل‌شده را مجدداً راه‌اندازی و از سایر تأسیسات خود در برابر حملات بیشتر محافظت کند. درآمدزایی سریعِ مسکو، در میانۀ جنگ: این توافق ممکن است در زمان افزایش فشار اقتصادی بر مسکو ناشی از جنگ با اوکراین، درآمدهایی جدید را وارد خزانۀ مسکو کند. تا پیش از تشدید حملات به اهداف پالایشگاهی روسیه، این کشور قادر به صادرات حدود صدهزار تن گازوئیل در روز بود که نشان‌دهندۀ اهمیت این بخش برای درآمدزایی مسکو است؛ چنانکه پس از انعقاد این توافق، الکساندر نواک، معاون نخست‌وزیر روسیه اعلام کرد که کشورش، از تاریخ 10 اکتبر، بخشی از ممنوعیت صادرات گازوئیل را لغو کرده و اکنون قادر است صادرات خود را تا پایان امسال به 3 تا 3.5میلیون تن در ماه افزایش دهد.@thinktanknama
اتاق وضعیت معاونت فضای مجازی صداوسیما