مناسبت: #میلاد_حضرت_عیسی (ع)
موضوع: #احکام_اهل_کتاب
مقصود از #اهل_کتاب چه کسانی است؟ و معیاری که حدود معاشرت با آنها را مشخص کند چیست؟
مقصود از اهل کتاب هر کسى است که اعتقاد به يکى از اديان الهى داشته و خود را از پيروان یکی از پيامبران الهى (على نبينا وآله وعليهمالسلام) بداند و يکى از کتابهاى الهى را که بر انبياء عليهم السلام نازل شده، داشته باشند؛ مانند: يهود، نصارى (مسیحیان)، زرتشتىها و همچنين صابئين که بر اساس تحقيقات ما از اهل کتاب هستند و حُکم آنها را دارند؛ و معاشرت با پيروان اين اديان با رعايت ضوابط و اخلاق اسلامى اشکال ندارد.
آیا آن دسته از اهل کتاب که از جهت اعتقادی ایمان به رسالت خاتم النبیین (ص) دارند، ولی بر اساس روش و عادتهای پدران و اجدادشان عمل میکنند، در طهارت حکم کافر را دارند یا خیر؟
مجرد اعتقاد به رسالت خاتم النبيين(ص) براى اجراى حکم اسلام در مورد آنان کافى نيست؛ ولى اگر از اهل کتاب محسوب میشوند، محکوم به طهارت هستند.
أجوبةالاستفتائات امام خامنهای (مدظلهالعالی)
#حوزه_نمایندگی_ولی_فقیه_بنیادشهید_امورایثارگرانhttps://eitaa.com/velayatshahidhttps://ble.ir/velayatshahid
موضوع: #احکام_اهل_کتاب
مقصود از #اهل_کتاب چه کسانی است؟ و معیاری که حدود معاشرت با آنها را مشخص کند چیست؟ مقصود از اهل کتاب هر کسى است که اعتقاد به يکى از اديان الهى داشته و خود را از پيروان یکی از پيامبران الهى (على نبينا وآله وعليهمالسلام) بداند و يکى از کتابهاى الهى را که بر انبياء عليهم السلام نازل شده، داشته باشند؛ مانند: يهود، نصارى (مسیحیان)، زرتشتىها و همچنين صابئين که بر اساس تحقيقات ما از اهل کتاب هستند و حُکم آنها را دارند؛ و معاشرت با پيروان اين اديان با رعايت ضوابط و اخلاق اسلامى اشکال ندارد.آیا آن دسته از اهل کتاب که از جهت اعتقادی ایمان به رسالت خاتم النبیین (ص) دارند، ولی بر اساس روش و عادتهای پدران و اجدادشان عمل میکنند، در طهارت حکم کافر را دارند یا خیر؟ مجرد اعتقاد به رسالت خاتم النبيين(ص) براى اجراى حکم اسلام در مورد آنان کافى نيست؛ ولى اگر از اهل کتاب محسوب میشوند، محکوم به طهارت هستند. أجوبةالاستفتائات امام خامنهای (مدظلهالعالی) #حوزه_نمایندگی_ولی_فقیه_بنیادشهید_امورایثارگرانhttps://eitaa.com/velayatshahidhttps://ble.ir/velayatshahid
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ
السَّلاَمُ عَلَى مَهْدِيِّ الْأُمَمِ وَ جَامِعِ الْكَلِم
موضوع امروز: «حضرت #عیسی (ع) پیامآور خوبیها»
روز دوشنبه ١۴٠٢/١٠/٠۴
مناسبت روز: امروز سالروز میلاد حضرت #عیسی (ع)، پیامبر اولوالعزم الهی، و یار و یاور امام زمان (عج) است، لذا به همین مناسبت روزبرگ امروز را به گوشهای از سیرهی گفتاری و رفتاری این پیامبر بزرگ الهی از دیدگاه روایات اسلامی اختصاص میدهیم:
«زهد حضرت #مسیح (ع)»:
یکی از ویژگیهای اخلاقی حضرت عیسی(ع)، زهد آن پیامبر الهی است؛ ایشان همواره خود را از تشریفات و زیباییهای فریبنده دنیا دور نگه داشته و کارهای خود را به عهده دیگران واگذار نکرده و میفرمودند: «خادم من دستانم؛ مرکبم پاهایم؛ فرشم زمین، و بالشم سنگ است؛ در زمستان، خورشید، مرا گرم خواهد کرد؛ و چراغ شبهایم ماه است؛ لباسم پشمینه؛ و میوه و سبزیجاتم، چیزهایی است که زمین برای حیوانات و چارپایان رویاند است؛ وقتی میخوابم چیزی ندارم و وقتی بیدار میشوم نیز چیزی ندارم، ولی کسی ثروتمندتر از من روی زمین وجود ندارد (چون خدا را دارم)» [إرشاد القلوب إلى الصواب، ج١، ص١۵٨]
همچنین امیرالمؤمنین (ع) دربارهی سادهزیستی ایشان فرمودند: «بالشت حضرت عیسی (ع) سنگ؛ لباسش خشن؛ غذایش ساده؛ خورشتش گرسنگی؛ و چراغش در شب، ماه بود...» [نهج البلاغه، ص٢٢٧]
«تواضع و خدمت به مخلوقات»:
حضرت عیسی (ع) همه مخلوقات را برابر و از یک سرچشمهی الهی میدانستند، و به همین دلیل با تمامی همنوعان و همکیشان و حتی حیوانات، مهربان بودند و از آنها دستگیری میکردند؛ تا جایی که نقل شده: وقتی حضرت با حواریون به ساحل دریا رسیدند، قرصی از نان که سهم غذای ایشان بود را به دریا انداختند و وقتی حواریون گفتند: آن نان قوت شما بود، چرا آن را در دریا افکندید؟! حضرت جواب فرمودند: «آنرا برای یکی از حیوانات دریایی هدیه کردم، چون ثواب این کار بسیار بزرگ است» [الکافی، ج۴، ص٩]
«افسوس نخوردن برای دنیا»:
حضرت مسیح (ع) همواره بر زندگی و سعادتمندی در دنیا تأکید داشتند، اما اهمیت آن در مقابل زندگی اخروی انسان را بسیار ناچیز میدانستند؛ از اینرو، به حواریون میفرمودند: «وقتی دینتان سالم مانده، به خاطر از دست دادن دنیا، تأسف نخورید؛ همانطوری که اهل دنیا وقتی دنیایشان سالم باشد، به خاطر از دست رفتن دینشان تأسف نمیخورند» [امالی شیخ صدوق، ص۴٩۶]و همچنین میفرمودند: «دنیا پُل است، از آن عبور کنید و آن را (زیاد) آباد نکنید (که به آن دل ببندید» [الخصال شیخ صدوق، ج١، ص۶۵]
«بیان آثار شوم خصلتهای مذموم»:
یکی از وظایف پیامبران الهی که مأموریت هدایت مردم را برعهده داشتند، بیان آثار شوم خصلتهای منفی است تا مردم را از کارهای ناپسند حذر دهند؛ چنانچه در این زمینه حضرت عیسی (ع) به مردم میفرمودند: «هر کس که غم و ناراحتیاش زیاد باشد، بدنش بیمار میشود؛ و هر کس که اخلاقش بد باشد، خودش را عذاب میدهد؛ و هر کس که زیاد حرف میزند، خطاهایش زیاد میشود؛ و هر کس که دروغ بگوید، بیارزش میشود؛ و هر کس که با مردم گلاویز شود، مروتش از بین میرود...» [همان،ص۵۴٣]
همچنین امام صادق(ع) دراینباره فرمودهاند: «حضرت مسیح (ع) دائماً میفرمود: در غیر یاد خدا، زیاد سخن نگوئید؛ زيرا کسانی که زیاد حرف میزنند، دلهایشان دچار قساوت شده ولی خودشان نمیدانند» [الکافی، ج٢، ص١١۴]
و بالاخره سخن امروز را با کلام ارزشمند دیگری از حضرت عیسی مسیح (ع) به پایان میبریم که فرمودند: «با کسی همنشینی کنید که با دیدنش به یاد خدا بیفتید و با سخن گفتنش، علم شما را افزایش دهد و با اعمالش، شما را به آخرت ترغیب کند» [الکافی، ج١، ص٣٩]
#حوزه_نمایندگی_ولی_فقیه_بنیادشهید_امورایثارگرانhttps://eitaa.com/velayatshahidhttps://ble.ir/velayatshahid
السَّلاَمُ عَلَى مَهْدِيِّ الْأُمَمِ وَ جَامِعِ الْكَلِم
موضوع امروز: «حضرت #عیسی (ع) پیامآور خوبیها»
روز دوشنبه ١۴٠٢/١٠/٠۴
مناسبت روز: امروز سالروز میلاد حضرت #عیسی (ع)، پیامبر اولوالعزم الهی، و یار و یاور امام زمان (عج) است، لذا به همین مناسبت روزبرگ امروز را به گوشهای از سیرهی گفتاری و رفتاری این پیامبر بزرگ الهی از دیدگاه روایات اسلامی اختصاص میدهیم:
«زهد حضرت #مسیح (ع)»: یکی از ویژگیهای اخلاقی حضرت عیسی(ع)، زهد آن پیامبر الهی است؛ ایشان همواره خود را از تشریفات و زیباییهای فریبنده دنیا دور نگه داشته و کارهای خود را به عهده دیگران واگذار نکرده و میفرمودند: «خادم من دستانم؛ مرکبم پاهایم؛ فرشم زمین، و بالشم سنگ است؛ در زمستان، خورشید، مرا گرم خواهد کرد؛ و چراغ شبهایم ماه است؛ لباسم پشمینه؛ و میوه و سبزیجاتم، چیزهایی است که زمین برای حیوانات و چارپایان رویاند است؛ وقتی میخوابم چیزی ندارم و وقتی بیدار میشوم نیز چیزی ندارم، ولی کسی ثروتمندتر از من روی زمین وجود ندارد (چون خدا را دارم)» [إرشاد القلوب إلى الصواب، ج١، ص١۵٨]
همچنین امیرالمؤمنین (ع) دربارهی سادهزیستی ایشان فرمودند: «بالشت حضرت عیسی (ع) سنگ؛ لباسش خشن؛ غذایش ساده؛ خورشتش گرسنگی؛ و چراغش در شب، ماه بود...» [نهج البلاغه، ص٢٢٧]
«تواضع و خدمت به مخلوقات»: حضرت عیسی (ع) همه مخلوقات را برابر و از یک سرچشمهی الهی میدانستند، و به همین دلیل با تمامی همنوعان و همکیشان و حتی حیوانات، مهربان بودند و از آنها دستگیری میکردند؛ تا جایی که نقل شده: وقتی حضرت با حواریون به ساحل دریا رسیدند، قرصی از نان که سهم غذای ایشان بود را به دریا انداختند و وقتی حواریون گفتند: آن نان قوت شما بود، چرا آن را در دریا افکندید؟! حضرت جواب فرمودند: «آنرا برای یکی از حیوانات دریایی هدیه کردم، چون ثواب این کار بسیار بزرگ است» [الکافی، ج۴، ص٩]
«افسوس نخوردن برای دنیا»: حضرت مسیح (ع) همواره بر زندگی و سعادتمندی در دنیا تأکید داشتند، اما اهمیت آن در مقابل زندگی اخروی انسان را بسیار ناچیز میدانستند؛ از اینرو، به حواریون میفرمودند: «وقتی دینتان سالم مانده، به خاطر از دست دادن دنیا، تأسف نخورید؛ همانطوری که اهل دنیا وقتی دنیایشان سالم باشد، به خاطر از دست رفتن دینشان تأسف نمیخورند» [امالی شیخ صدوق، ص۴٩۶]و همچنین میفرمودند: «دنیا پُل است، از آن عبور کنید و آن را (زیاد) آباد نکنید (که به آن دل ببندید» [الخصال شیخ صدوق، ج١، ص۶۵]
«بیان آثار شوم خصلتهای مذموم»: یکی از وظایف پیامبران الهی که مأموریت هدایت مردم را برعهده داشتند، بیان آثار شوم خصلتهای منفی است تا مردم را از کارهای ناپسند حذر دهند؛ چنانچه در این زمینه حضرت عیسی (ع) به مردم میفرمودند: «هر کس که غم و ناراحتیاش زیاد باشد، بدنش بیمار میشود؛ و هر کس که اخلاقش بد باشد، خودش را عذاب میدهد؛ و هر کس که زیاد حرف میزند، خطاهایش زیاد میشود؛ و هر کس که دروغ بگوید، بیارزش میشود؛ و هر کس که با مردم گلاویز شود، مروتش از بین میرود...» [همان،ص۵۴٣]
همچنین امام صادق(ع) دراینباره فرمودهاند: «حضرت مسیح (ع) دائماً میفرمود: در غیر یاد خدا، زیاد سخن نگوئید؛ زيرا کسانی که زیاد حرف میزنند، دلهایشان دچار قساوت شده ولی خودشان نمیدانند» [الکافی، ج٢، ص١١۴]
و بالاخره سخن امروز را با کلام ارزشمند دیگری از حضرت عیسی مسیح (ع) به پایان میبریم که فرمودند: «با کسی همنشینی کنید که با دیدنش به یاد خدا بیفتید و با سخن گفتنش، علم شما را افزایش دهد و با اعمالش، شما را به آخرت ترغیب کند» [الکافی، ج١، ص٣٩]#حوزه_نمایندگی_ولی_فقیه_بنیادشهید_امورایثارگرانhttps://eitaa.com/velayatshahidhttps://ble.ir/velayatshahid
سهشنبه ٠۵ دی ١۴٠٢ الثلاثاء ١٢ جمادیالثانی ١۴۴۵دسامبر 2023 Tuesday 26 امروز متعلق است به امام سجاد، امام باقر و امام صادق (ع) اذکار معروف روز که به قصد رجا خوانده میشود:- یا اَرْحَمَ الرّاحِمین (١٠٠ مرتبه)- یا الله یا رحمان (١٠٠٠ مرتبه)- یا قابض (٩٠٣ مرتبه) برای حاجت اعمال روز: علماء بر خواندن «دعای توسل» مشهور و همچنین بر خواندن نماز امام زمان در مساجد مقدس سهله و جمکران در شب چهارشنبه تأکید نمودهاند. وقایع مهم روز: سالروز زلزله مرگبار بم به شدت ۶٫۶ ریشتر (١٣٨٢ش) روز ملی ایمنی در برابر زلزله و کاهش اثرات بلایای طبیعی حدیث روز امام صادق (ع): «لَا تَمَلُّوا مِنْ قِرَاءَهًِْ إِذا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزالَها فَإِنَّهُ مَنْ کَانَتْ قِرَاءَتُهُ بِهَا فِی نَوَافِلِهِ لَمْ یُصِبْهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِزَلْزَلَهًٍْ أَبَداً...»«از قرائت "إِذا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزالَها" (سورهی زلزال) خسته نشوید، چراکه هرکه این سوره را در نمازهای نافله خود بخواند، خداوند عزّوجلّ هرگز او را دچار زلزله نمیکند...»
الکافی، ج۲، ص۶۲۶ •┈┈••✾••┈┈•#حوزه_نمایندگی_ولی_فقیه_بنیادشهید_امورایثارگرانhttps://eitaa.com/velayatshahidhttps://ble.ir/velayatshahidمناسبت: سالروز #زلزله_بم در سال ١٣٨٢
موضوع: #احکام_نماز_آیات
#نماز_آیات چیست و علل شرعی وجوب آن کدام است؟
نماز آيات دو رکعت است که هر رکعت آن پنج رکوع و دو سجده دارد و اسباب شرعى وجوب آن عبارت است از: کسوف خورشيد و خسوف ماه، اگر چه مقدار کمى از آنها گرفته شود؛ زلزله؛ و هر حادثه غيرعادى که باعث ترس بيشتر مردم شود مانند بادهاى سياه يا سرخ و يا زرد که غيرعادى باشند؛ تاريکى شديد، فرو رفتن زمين و ريختن کوه، صيحه آسمانى و آتشى که گاهى در آسمان ظاهر مىشود؛
(البته) در غير از کسوف و خسوف و زلزله، بايد آن حادثه موجب ترس و وحشت بيشتر مردم شود، (لذا) حادثهاى که ترس آور نباشد و يا موجب ترس و وحشت افراد نادرى گردد، اعتبار ندارد.
أجوبةالاستفتائات امام خامنهای (مدظلهالعالی)
#حوزه_نمایندگی_ولی_فقیه_بنیادشهید_امورایثارگرانhttps://eitaa.com/velayatshahidhttps://ble.ir/velayatshahid
موضوع: #احکام_نماز_آیات
#نماز_آیات چیست و علل شرعی وجوب آن کدام است؟ نماز آيات دو رکعت است که هر رکعت آن پنج رکوع و دو سجده دارد و اسباب شرعى وجوب آن عبارت است از: کسوف خورشيد و خسوف ماه، اگر چه مقدار کمى از آنها گرفته شود؛ زلزله؛ و هر حادثه غيرعادى که باعث ترس بيشتر مردم شود مانند بادهاى سياه يا سرخ و يا زرد که غيرعادى باشند؛ تاريکى شديد، فرو رفتن زمين و ريختن کوه، صيحه آسمانى و آتشى که گاهى در آسمان ظاهر مىشود؛ (البته) در غير از کسوف و خسوف و زلزله، بايد آن حادثه موجب ترس و وحشت بيشتر مردم شود، (لذا) حادثهاى که ترس آور نباشد و يا موجب ترس و وحشت افراد نادرى گردد، اعتبار ندارد.
أجوبةالاستفتائات امام خامنهای (مدظلهالعالی) #حوزه_نمایندگی_ولی_فقیه_بنیادشهید_امورایثارگرانhttps://eitaa.com/velayatshahidhttps://ble.ir/velayatshahid
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ
السَّلاَمُ عَلَى مَهْدِيِّ الْأُمَمِ وَ جَامِعِ الْكَلِم
موضوع امروز: «#اسلام و #نزول_بلایا»
روز سهشنبه ١۴٠٢/١٠/٠۵
مناسبت روز: امروز سالروز «#زلزله مرگبار بم» با بزرگی ۶٫۶ ریشتر در سال ۱۳۸۲ شمسی است که با حدود ۵۰ هزار کشته، یکی از عظیمترین بلایای طبیعی در طول تاریخ ایران بوده است و در تقویم به عنوان «روز ملی ایمنی در برابر زلزله و کاهش اثرات بلایای طبیعی نامگذاری گردیده؛ لذا ضمن عرض تسلیت به تمامی بازماندگان این حادثهی بزرگ، سخن خود را به موضوع «عوامل نزول بلایا از نگاه اسلام» اختصاص میدهیم؛
برای بررسی این موضوع ابتدا باید واژه «بلاء» را از نگاه اسلام معنا نمود که با مراجعه به آیات و روایات، متوجه میشویم که «بلاء» و اسباب و عوامل آن به دو معنای کاملاً متفاوت آمده است:
«بلاء» به معنای «عذاب، سختی و گرفتاری» که به سبب اعمال بَدِ انسانها و یا ترک امر به معروف و نهی از منکر، بر آنها نازل میشود.
چنانچه قرآن میفرماید: «وَمَا أَصَابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ...»: «و آنچه از رنج و مصائب به شما میرسد، همه از دست (اعمال زشت) خود شماست...» (شوری، آیه٣٠)؛
همچنین پیامبر اسلام (ص) میفرمایند: «هرگاه شرّ و بدی در زمین آشکار شود، خدای متعال بلاها و سختیها را بر اهل زمین فرو میفرستد» (الفتن، ص۴٣١)
امام رضا (ع) نیز فرمودند: «هر زمان بندگان، گناهان تازهای را ابداع کنند، خداوند نیز بلاهای تازه و ناشناختهای بر آنها مسلط می سازد» (بحار الانوار،ج ٧٠، ص٣۵۴)؛
همچنین چنان که گذشت، بلایا بر برخی از افراد نیز به واسطه ترک امر به معروف و نهی از منکر، و سکوت در برابر ظلم و ستم نازل می شود، که در اصل این افراد نیز به واسطه ترک این فریضه الهی، به صورت غیر مستقیم در گناه دیگران شریک هستند؛
چنانچه امیرمؤمنان (ع) جهت تبیین این مسئله فرمودهاند: «شتر ثمود را فقط یک نفر کُشت، ولی عذاب الهی همه را فرا گرفت، چون همه بدین عمل راضی شدند، (و اعتراض نکردند)» (نهجالبلاغه، ص٣١٩)؛
رسول خدا (ص) نیز فرمودند: «زمانی که امت من، امر به معروف و نهی از منکر را (ترک کنند و) به یکدیگر واگذارند، باید آماده پذیرش بلاء و عذاب الهی باشند» (تهذيب، ج۶، ص١٧٧)؛
همچنین امام سجاد (ع) فرمودند: «گناهانی که سبب فرود آمدن بلاء و مصیبت بر مردم می شود عبارتند از: نرسیدن به فریاد ستمدیدگان و مظلومان و پایمال ساختن امر به معروف و نهی از منکر» (بحار، ج٩٧ ص٩۴)
بلاء به معنای «امتحان و آزمون الهی جهت ارتقاء و پاداش بالاتر» که از نگاه اسلام، هرگاه بلاء به این معنا باشد، اختصاص به خوبان، مؤمنین و افراد نیکوکار دارد، به گونهای که انبیاء و اولیاء الهی، بیشترین بلاها و شدائد را در دنیا تحمل نمودهاند و حتی امیرالمؤمنین(ع) در دعای صباح، از خداوند متعال برای قُرب و نزدیکی بیشتر به درگاه احدیت، طلب درد و بلاء مینمایند؛ در نتیجه این نوع بلاء در واقع، هدیهای الهی برای بالا بردن ظرفیت روحی و درونی انسان و دریافت درجه و پاداش بالاتر است، چنانچه خداوند در قرآن کریم میفرماید: «وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرين»: «قطعاً شما را به مقدارى از ترس، گرسنگى، كاهش اموال و نفوس، و كمبود محصولات، امتحان خواهيم كرد و صابران را مژده بده (كه پيروزى و پاداش بزرگ برای آنهاست)» (بقره/١۵۵)
بنابر آنچه گذشت، نزول یک بلای عمومی بر همه مردم به صورت یکسان نیز کاملاً با عدالت الهی سازگار است، چراکه یک بلاء میتواند برای عدهای از مردم، عذاب و سختی و گرفتاری، و برای عدهای دیگر، امتحان و آزمایش و ارتقاء باشد.
البته ما هر چیزی که به نظرمان ناپسند آید را برای خودمان شرّ و بدی میپنداریم، اما طبق فرموده حضرت حق در قرآن کریم، چه بسا ما چیزهایی را اصلاً خوش نداریم، در صورتی كه خِیرِ ما در آنهاست، و چه بسا چیزهایی را خیر و خوبی میپنداریم در صورتی كه برای ما شرّ و بدی به همراه دارند: «و عَسى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَ عَسى أَنْ تُحِبُّوا شَيْئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَكُمْ» (بقره، آیه ٢١۶).
#حوزه_نمایندگی_ولی_فقیه_بنیادشهید_امورایثارگرانhttps://eitaa.com/velayatshahidhttps://ble.ir/velayatshahid
السَّلاَمُ عَلَى مَهْدِيِّ الْأُمَمِ وَ جَامِعِ الْكَلِم
موضوع امروز: «#اسلام و #نزول_بلایا»
روز سهشنبه ١۴٠٢/١٠/٠۵
مناسبت روز: امروز سالروز «#زلزله مرگبار بم» با بزرگی ۶٫۶ ریشتر در سال ۱۳۸۲ شمسی است که با حدود ۵۰ هزار کشته، یکی از عظیمترین بلایای طبیعی در طول تاریخ ایران بوده است و در تقویم به عنوان «روز ملی ایمنی در برابر زلزله و کاهش اثرات بلایای طبیعی نامگذاری گردیده؛ لذا ضمن عرض تسلیت به تمامی بازماندگان این حادثهی بزرگ، سخن خود را به موضوع «عوامل نزول بلایا از نگاه اسلام» اختصاص میدهیم؛
برای بررسی این موضوع ابتدا باید واژه «بلاء» را از نگاه اسلام معنا نمود که با مراجعه به آیات و روایات، متوجه میشویم که «بلاء» و اسباب و عوامل آن به دو معنای کاملاً متفاوت آمده است:
«بلاء» به معنای «عذاب، سختی و گرفتاری» که به سبب اعمال بَدِ انسانها و یا ترک امر به معروف و نهی از منکر، بر آنها نازل میشود.چنانچه قرآن میفرماید: «وَمَا أَصَابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ...»: «و آنچه از رنج و مصائب به شما میرسد، همه از دست (اعمال زشت) خود شماست...» (شوری، آیه٣٠)؛
همچنین پیامبر اسلام (ص) میفرمایند: «هرگاه شرّ و بدی در زمین آشکار شود، خدای متعال بلاها و سختیها را بر اهل زمین فرو میفرستد» (الفتن، ص۴٣١)
امام رضا (ع) نیز فرمودند: «هر زمان بندگان، گناهان تازهای را ابداع کنند، خداوند نیز بلاهای تازه و ناشناختهای بر آنها مسلط می سازد» (بحار الانوار،ج ٧٠، ص٣۵۴)؛
همچنین چنان که گذشت، بلایا بر برخی از افراد نیز به واسطه ترک امر به معروف و نهی از منکر، و سکوت در برابر ظلم و ستم نازل می شود، که در اصل این افراد نیز به واسطه ترک این فریضه الهی، به صورت غیر مستقیم در گناه دیگران شریک هستند؛ چنانچه امیرمؤمنان (ع) جهت تبیین این مسئله فرمودهاند: «شتر ثمود را فقط یک نفر کُشت، ولی عذاب الهی همه را فرا گرفت، چون همه بدین عمل راضی شدند، (و اعتراض نکردند)» (نهجالبلاغه، ص٣١٩)؛
رسول خدا (ص) نیز فرمودند: «زمانی که امت من، امر به معروف و نهی از منکر را (ترک کنند و) به یکدیگر واگذارند، باید آماده پذیرش بلاء و عذاب الهی باشند» (تهذيب، ج۶، ص١٧٧)؛
همچنین امام سجاد (ع) فرمودند: «گناهانی که سبب فرود آمدن بلاء و مصیبت بر مردم می شود عبارتند از: نرسیدن به فریاد ستمدیدگان و مظلومان و پایمال ساختن امر به معروف و نهی از منکر» (بحار، ج٩٧ ص٩۴)
بلاء به معنای «امتحان و آزمون الهی جهت ارتقاء و پاداش بالاتر» که از نگاه اسلام، هرگاه بلاء به این معنا باشد، اختصاص به خوبان، مؤمنین و افراد نیکوکار دارد، به گونهای که انبیاء و اولیاء الهی، بیشترین بلاها و شدائد را در دنیا تحمل نمودهاند و حتی امیرالمؤمنین(ع) در دعای صباح، از خداوند متعال برای قُرب و نزدیکی بیشتر به درگاه احدیت، طلب درد و بلاء مینمایند؛ در نتیجه این نوع بلاء در واقع، هدیهای الهی برای بالا بردن ظرفیت روحی و درونی انسان و دریافت درجه و پاداش بالاتر است، چنانچه خداوند در قرآن کریم میفرماید: «وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرين»: «قطعاً شما را به مقدارى از ترس، گرسنگى، كاهش اموال و نفوس، و كمبود محصولات، امتحان خواهيم كرد و صابران را مژده بده (كه پيروزى و پاداش بزرگ برای آنهاست)» (بقره/١۵۵) بنابر آنچه گذشت، نزول یک بلای عمومی بر همه مردم به صورت یکسان نیز کاملاً با عدالت الهی سازگار است، چراکه یک بلاء میتواند برای عدهای از مردم، عذاب و سختی و گرفتاری، و برای عدهای دیگر، امتحان و آزمایش و ارتقاء باشد. البته ما هر چیزی که به نظرمان ناپسند آید را برای خودمان شرّ و بدی میپنداریم، اما طبق فرموده حضرت حق در قرآن کریم، چه بسا ما چیزهایی را اصلاً خوش نداریم، در صورتی كه خِیرِ ما در آنهاست، و چه بسا چیزهایی را خیر و خوبی میپنداریم در صورتی كه برای ما شرّ و بدی به همراه دارند: «و عَسى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَ عَسى أَنْ تُحِبُّوا شَيْئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَكُمْ» (بقره، آیه ٢١۶).
#حوزه_نمایندگی_ولی_فقیه_بنیادشهید_امورایثارگرانhttps://eitaa.com/velayatshahidhttps://ble.ir/velayatshahid
پنجشنبه ٠٧ دی ١۴٠٢ الخمیس ١۴ جمادیالثانی ١۴۴۵دسامبر 2023 Thursday 28 امروز متعلق است به امام حسن عسکری (ع)-
اذکار معروف روز که به قصد رجا خوانده میشوند:- لااِلهَ اِلّا اللهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ الْمُبین(١٠٠بار) - یا غفور یا رحیم (١۰٠٠ مرتبه)- یا رزاق (٣٠٨ مرتبه) برای وسعت رزق اعمال شب جمعه:بسیار گفتن تسبیحات اربعه و زیاد صلوات فرستادن؛ خواندن سورههای «اسراء، کهف، شعراء، نمل، قصص، سجده، یس، ص، احقاف، واقعه، فصلت، دخان، طور، قمر و جمعه»؛خواندن نماز امیرالمؤمنین (ع)؛ خواندن دو رکعت نماز و در هر رکعت «حَمد» و «پانزده مرتبه» سوره «زلزال»؛خواندن دعای «کمیل»؛«ده مرتبه» خواندن دعای «یا دائِمَ الْفَضْلِ عَلَی الْبَرِیةِ...» و اعمال دیگر که در مفاتیح آمده. وقایع مهم روز: شهادت #آیتالله_حسین_غفاری بهدست رژیم شاهنشاهی (١٣۵٣ش) سالروز تشکیل #نهضت_سوادآموزی در سال ١٣۵٨ شمسی به فرمان حضرت امام خمینی (ره) حدیث روز: رسول اکرم (ص): «اُطلُبوا العِلمَ ولَو بِالصِّينِ؛ فإنَ طَلَبَ العِلمِ فَريضَةٌ عَلى كُلِّ مُسلِمٍ»«دانش را فرا گيريد گر چه در چين (و راه بسیار دور) باشد؛ زيرا طلب دانش بر هر مسلمانى واجب است»
کنزالعمال، ح ٢٨۶٩٧ •┈┈••✾••┈┈•#حوزه_نمایندگی_ولی_فقیه_بنیادشهید_امورایثارگرانhttps://eitaa.com/velayatshahidhttps://ble.ir/velayatshahidبِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ
السَّلاَمُ عَلَى مَهْدِيِّ الْأُمَمِ وَ جَامِعِ الْكَلِم
موضوع امروز: «حضرت #امالبنین(س)، #مادر_ایثار ٢»
روز پنجشنبه، ١۴٠٢/١٠/٠٧
مناسبت روز: از روز گذشته به مناسبت سالروز رحلت حضرت امالبنین (س)، مبحثی را در رابطه با ادوار زندگی این بانوی بزرگ اسلام آغاز کردیم و دوران پرافتخار ایشان را به شش دوره تقسیم نموده و سه دوره آن را به شرح زیر تقدیم نمودیم:
از زمان تولد تا ازدواج: «دوران اصالت و شجاعت خانوادگی»
از زمان ازدواج با امیرالمؤمنین (ع) تا خلافت علوی: «دوران تربیت یافتگی»
دوران خلافت علوی: «الگویی شایسته در همسری خلیفه مسلمین»
انشاالله امروز نیز به سه دوره دیگر از زندگی سراسر فخر و مباهات حضرت امالبنین (س) میپردازیم:
از صلح امام حسن (ع) تا آغاز قیام حسینی: «دوران حمایت از حسنین (ع) و تربیت فرزندانی شجاع و ولایتمدار»
پس از شهادت امیرالمؤمنین (ع) و با صلح اجباری امام حسن (ع)، دوران مهجوریت اهلبیت، دوباره آغاز گردید و حضرت امالبنین (س) و فرزندان ایشان نیز در این مظلومیت، شریک و همراه اهلبیت (ع) بودند؛
در این دوران سخت، حضرت امالبنین (س) نسبت به تربیت حماسی چهار یادگار علوی، همت گماردهاند؛ به صورتی که مورخین در این دوران، به نقش حمایتی آن حضرت و فرزندان ایشان، مخصوصاً حضرت عباس (ع) از امامحسن (ع) و امام حسین (ع) و نیز احترام و علاقهمندی حسنین (ع) نسبت به حضرت ام البنین (س) اشاره نمودهاند؛
دوران قیام حسینی: «صبر عظیم و فدا نمودن چهار فرزند در راه ولایت»
با انتشار خبر مرگ معاویه و آغاز خلافت یزید، فتنه تحریف آشکار اسلام آغاز گردید و در این دوران، امام حسین (ع) بهصورت قاطع و سریع در برابر تحریف قرآن و سنت ایستادند و در نهایت حماسه حسینی و نهضت عاشورا به وقوع پیوست؛
در تمامی این دوران بسیار سخت، حضرت امالبنین (ع) که بیش از شصت سال از عمر شریفشان میگذشت، همچنان با عمل به آیه « وَ قَرْنَ فی بُيُوتِکُنَّ ...» در خانهی خود در مدینه ماندند، اما چهار شیرمرد خود را برای ولایتیاوری و حمایت و دفاع از امام حسین (ع) راهی مکه و سپس راهی کربلا نمودند و با در پیش گرفتن صبری عظیم و جميل، در خانه حضرت امسلمه (س) آخرین و علویترین همسر پیامبر (ص)، با دل نگرانی، چشم به «قاروره» داشتند تا بالاخره با خونین شدن آن دریافتند که حضرت سیدالشهداء (ع) به شهادت رسیدهاند؛
طبق روایات، «قاروره»، مقداری از خاک کربلا بود که پیامبر(ص) آن را به امسلمه (س) داده و فرموده بودند: «هرگاه دیدید که این خاک، به خون تبدیل شد، بدانید که فرزندم حسین (ع) را در کربلا به شهادت رساندهاند».
پس از قیام عاشورا تا رحلت: «دوران فرهنگسازی عاشورایی»
از لحظه خون شدن خاک قاروره، دیگر کسی حضرت ام البنین (س) را آرام و ساکت ندید؛ بانویی که مظهر عفت و حجاب فاطمی و همچنین شجاعت قبیله بنیکلاب بود و سالها در خانه امیرالمؤمنین (ع) مانده بود و کمتر کسی ایشان را بیرون از خانه دیده بود، اینبار همچون حضرت فاطمه زهرا (س) پس از رحلت پیامبر (ص) وارد میدان شدند و بیت الاحزانی در بقیع برپا نموده و تا آخرین لحظات عمر، با گریههای عاشورایی و هدفمند خویش، پرچمدار فرهنگسازی عاشورایی در جامعه مرده مدینه و حجاز شدند و یاد عاشورا و شهدای کربلا را زنده نگه داشتند و البته با این حرکت به یادماندنی در تثبیت امامت حضرت سجاد (ع) نیز نقش بهسزایی داشتند.
آنچه گذشت، گوشهای از زندگی پرافتخار بانوی بزرگ اسلام، حضرت امالبنین (ع) بود که در این مجال اندک به همین مقدار بسنده نموده و سخن امروز را با این روایت به پایان میبریم که چون حضرت از شهادت سیدالشهداء (ع) و فرزندانشان در کربلا خبردار شدند، باران اشک از دیدگان مبارک فرو ریخته و فرمودند: «ای کاش فرزندانم و تمامی آنچه در زمین است فدای حسین میشد و او زنده میماند!» که بیشک این سخنِ حضرت، دليل دیگری بر دلدادگی عمیق ایشان به اهلبیت عصمت و طهارت و امام حسین (ع) میباشد. (ریاحین الشریعه، ج۳، ص۲۹۳)
برداشتی از کتاب پژوهشی مادر پسران، نوشته محمد رضایی آدریانی
#حوزه_نمایندگی_ولی_فقیه_بنیادشهید_امورایثارگرانhttps://eitaa.com/velayatshahidhttps://ble.ir/velayatshahid
السَّلاَمُ عَلَى مَهْدِيِّ الْأُمَمِ وَ جَامِعِ الْكَلِم
موضوع امروز: «حضرت #امالبنین(س)، #مادر_ایثار ٢»
روز پنجشنبه، ١۴٠٢/١٠/٠٧
مناسبت روز: از روز گذشته به مناسبت سالروز رحلت حضرت امالبنین (س)، مبحثی را در رابطه با ادوار زندگی این بانوی بزرگ اسلام آغاز کردیم و دوران پرافتخار ایشان را به شش دوره تقسیم نموده و سه دوره آن را به شرح زیر تقدیم نمودیم:
از زمان تولد تا ازدواج: «دوران اصالت و شجاعت خانوادگی» از زمان ازدواج با امیرالمؤمنین (ع) تا خلافت علوی: «دوران تربیت یافتگی» دوران خلافت علوی: «الگویی شایسته در همسری خلیفه مسلمین» انشاالله امروز نیز به سه دوره دیگر از زندگی سراسر فخر و مباهات حضرت امالبنین (س) میپردازیم: از صلح امام حسن (ع) تا آغاز قیام حسینی: «دوران حمایت از حسنین (ع) و تربیت فرزندانی شجاع و ولایتمدار» پس از شهادت امیرالمؤمنین (ع) و با صلح اجباری امام حسن (ع)، دوران مهجوریت اهلبیت، دوباره آغاز گردید و حضرت امالبنین (س) و فرزندان ایشان نیز در این مظلومیت، شریک و همراه اهلبیت (ع) بودند؛
در این دوران سخت، حضرت امالبنین (س) نسبت به تربیت حماسی چهار یادگار علوی، همت گماردهاند؛ به صورتی که مورخین در این دوران، به نقش حمایتی آن حضرت و فرزندان ایشان، مخصوصاً حضرت عباس (ع) از امامحسن (ع) و امام حسین (ع) و نیز احترام و علاقهمندی حسنین (ع) نسبت به حضرت ام البنین (س) اشاره نمودهاند؛
دوران قیام حسینی: «صبر عظیم و فدا نمودن چهار فرزند در راه ولایت» با انتشار خبر مرگ معاویه و آغاز خلافت یزید، فتنه تحریف آشکار اسلام آغاز گردید و در این دوران، امام حسین (ع) بهصورت قاطع و سریع در برابر تحریف قرآن و سنت ایستادند و در نهایت حماسه حسینی و نهضت عاشورا به وقوع پیوست؛
در تمامی این دوران بسیار سخت، حضرت امالبنین (ع) که بیش از شصت سال از عمر شریفشان میگذشت، همچنان با عمل به آیه « وَ قَرْنَ فی بُيُوتِکُنَّ ...» در خانهی خود در مدینه ماندند، اما چهار شیرمرد خود را برای ولایتیاوری و حمایت و دفاع از امام حسین (ع) راهی مکه و سپس راهی کربلا نمودند و با در پیش گرفتن صبری عظیم و جميل، در خانه حضرت امسلمه (س) آخرین و علویترین همسر پیامبر (ص)، با دل نگرانی، چشم به «قاروره» داشتند تا بالاخره با خونین شدن آن دریافتند که حضرت سیدالشهداء (ع) به شهادت رسیدهاند؛
طبق روایات، «قاروره»، مقداری از خاک کربلا بود که پیامبر(ص) آن را به امسلمه (س) داده و فرموده بودند: «هرگاه دیدید که این خاک، به خون تبدیل شد، بدانید که فرزندم حسین (ع) را در کربلا به شهادت رساندهاند».
پس از قیام عاشورا تا رحلت: «دوران فرهنگسازی عاشورایی» از لحظه خون شدن خاک قاروره، دیگر کسی حضرت ام البنین (س) را آرام و ساکت ندید؛ بانویی که مظهر عفت و حجاب فاطمی و همچنین شجاعت قبیله بنیکلاب بود و سالها در خانه امیرالمؤمنین (ع) مانده بود و کمتر کسی ایشان را بیرون از خانه دیده بود، اینبار همچون حضرت فاطمه زهرا (س) پس از رحلت پیامبر (ص) وارد میدان شدند و بیت الاحزانی در بقیع برپا نموده و تا آخرین لحظات عمر، با گریههای عاشورایی و هدفمند خویش، پرچمدار فرهنگسازی عاشورایی در جامعه مرده مدینه و حجاز شدند و یاد عاشورا و شهدای کربلا را زنده نگه داشتند و البته با این حرکت به یادماندنی در تثبیت امامت حضرت سجاد (ع) نیز نقش بهسزایی داشتند.
آنچه گذشت، گوشهای از زندگی پرافتخار بانوی بزرگ اسلام، حضرت امالبنین (ع) بود که در این مجال اندک به همین مقدار بسنده نموده و سخن امروز را با این روایت به پایان میبریم که چون حضرت از شهادت سیدالشهداء (ع) و فرزندانشان در کربلا خبردار شدند، باران اشک از دیدگان مبارک فرو ریخته و فرمودند: «ای کاش فرزندانم و تمامی آنچه در زمین است فدای حسین میشد و او زنده میماند!» که بیشک این سخنِ حضرت، دليل دیگری بر دلدادگی عمیق ایشان به اهلبیت عصمت و طهارت و امام حسین (ع) میباشد. (ریاحین الشریعه، ج۳، ص۲۹۳) برداشتی از کتاب پژوهشی مادر پسران، نوشته محمد رضایی آدریانی#حوزه_نمایندگی_ولی_فقیه_بنیادشهید_امورایثارگرانhttps://eitaa.com/velayatshahidhttps://ble.ir/velayatshahid