ی
یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور
سلام هشتم به پرچم... سلام به ابوالفرج دوست عزیزم؛ این داستان، داستان بزرگی از بزرگان ایران زمین است... از آنهایی که امنیت امروز ما، نتیجهی تلاشهایشان است. پیشنهاد میکنم یک آلبوم برای خودت درست کنی و برای هر یک از بزرگان یک یادگار در آن بگذاری، مثلا یک ساز به یاد ابوالفرج! سلام به پرچم، زندگی ایرانیان را امتداد داده است؛ از پیشینیان به ما و از ما به نسل آتی. با قصههای سلام به پرچم، هویت ملی را پرورش دهیم. لطفا داستانهای خود را برای ما ارسال کنید. یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور @yaadlearning
سلام هشتم به پرچم... سلام به ابوالفرج دوست عزیزم؛ این داستان، داستان بزرگی از بزرگان ایران زمین است... از آنهایی که امنیت امروز ما، نتیجهی تلاشهایشان است. پیشنهاد میکنم یک آلبوم برای خودت درست کنی و برای هر یک از بزرگان یک یادگار در آن بگذاری، مثلا یک ساز به یاد ابوالفرج! سلام به پرچم، زندگی ایرانیان را امتداد داده است؛ از پیشینیان به ما و از ما به نسل آتی. با قصههای سلام به پرچم، هویت ملی را پرورش دهیم. لطفا داستانهای خود را برای ما ارسال کنید. یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور @yaadlearningابوریحان.mp3
۰۵:۵۵-۵.۴۲ مگابایت
سلام نهم به پرچم... سلام به ابوریحان
دوست عزیزم؛این داستان، داستان بزرگی از بزرگان ایران زمین است... از آنهایی که امنیت امروز ما، نتیجهی تلاشهایشان است.
پیشنهاد میکنم یک آلبوم برای خودت درست کنی و برای هر یک از بزرگان یک یادگار در آن بگذاری، مثلا یک سایه به یاد ابوریحان!
سلام به پرچم، زندگی ایرانیان را امتداد داده است؛ از پیشینیان به ما و از ما به نسل آتی.با قصههای سلام به پرچم، هویت ملی را پرورش دهیم. لطفا داستانهای خود را برای ما ارسال کنید.
یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور
@yaadlearning
سلام به ابوریحاندوست عزیزم؛این داستان، داستان بزرگی از بزرگان ایران زمین است... از آنهایی که امنیت امروز ما، نتیجهی تلاشهایشان است.
پیشنهاد میکنم یک آلبوم برای خودت درست کنی و برای هر یک از بزرگان یک یادگار در آن بگذاری، مثلا یک سایه به یاد ابوریحان!
سلام به پرچم، زندگی ایرانیان را امتداد داده است؛ از پیشینیان به ما و از ما به نسل آتی.با قصههای سلام به پرچم، هویت ملی را پرورش دهیم. لطفا داستانهای خود را برای ما ارسال کنید.یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور
@yaadlearning
بازارسال شده از
چرا پادشاه لباس نمیپوشد؟تحلیلی بر بنبست تحول آموزشوپرورش
محمد آذین - پژوهشگر تعلیموتربیت
خروجی آموزشوپرورش همواره در معرض دید جامعه است. معلمان با جانودل تدریس میکنند، مدیران بیوقفه در جلسهاند، بودجهها(هرچند ناکافی) هزینه میشوند، صد و پنجاه میلیون جلد کتاب چاپ و دهها میلیون نفر-آزمون برگزار میشود. با این حال، همه بر سر یک نکته توافق داریم: خروجی، با وضعیت مطلوب فاصله دارد.
به نظر میرسد حتی در حل چالشهای معمولی ایام بحران ناتوانیم. در بازگشایی مدارس یا سازماندهی معلمان داوطلب ناتوانیم؛ نه توان همافزا کردن ظرفیت تلویزیون و «شاد» برای جبران آسیب تعطیلیها را داریم و نه به والدین برای مدیریت فرزندانِ در خانهمانده یاری میرسانیم. در حالیکه این «نتوانستنها» توسط گروههای کوچک معلمی و مردمی، با کمترین بودجه و قدرت اجرایی، قابل انجام است.
در چنین فضایی، نخستین واکنش، گرفتن انگشت اتهام به سمت وزرا و مدیران ارشد است. «مگر نمیبینند؟ مگر نمیخواهند؟» این پرسش، «داستان لباس جدید پادشاه» را به یاد میآورد. میبینیم پادشاه لباس ندارد و فکر میکنیم وزیر این را نمیبیند؛ اما واقعیت این نیست. مشکل از ناتوانی سازمان در متحول شدن از درون است.
آموزشوپرورش همچون خودروی معیوبی است که درِ کاپوتاش کاملاً جوش داده و زنجیر شده و یک دزدگیر قوی هم روی آن نصب شده تا مبادا تعمیرکاری به خودرو نزدیک شود!
یا مانند بیماری است که بیماریِ پیشرفتهای دارد، اما حاضر نیست به پزشک متخصص مراجعه کند و تا لحظه مرگ بر خوددرمانی پافشاری میکند!
چرا سازمان در برابر تحول، «مقاوم» است؟مشکل اصلی را باید در «ساختار» جست؛ نه لزوماً در «مجریان».شش ریشه اصلی این ناکارآمدی ساختاری عبارتاند از:
اداره امور جاری به جای تحقق اهداف تربیتیمعماری وزارت آموزشوپرورش برای «حفظ وضع موجود» طراحی شده است. وزارتخانه به جای یک نهاد پویای «مسئلهمحور»، یک ماشینِ اجرای «وظایف تکراری» است. مسخِ دغدغهمندانصندلی مدیریت در این سازمان، جادویی عجیب دارد. منطقِ سنگین اداری، یک کنشگرِ تحولخواه را به یک کارمندِ عالیرتبه تبدیل میکند. نظارتِ ناظر بر «انحراف» نه «هدف»گویا اتوبوسی را میرانیم که چراغها و ترمزهایش سالم است، اما در مسیری غلط به سمت «بیابان» میرود؛ راننده آییننامه را مو به مو رعایت کرده، اما به مقصد نرسیده است. توزیعِ غیرمنطقی مسئولیتوقتی همه مسئول هستند، یعنی هیچکس مسئول نیست. در این فضا، اعضای شوراها و کارگروهها به جای حل مسئله، به «قیچی کردنِ طرحها» میپردازند تا مبادا بارِ اضافهای بر دوشِ واحدشان بیفتد. فقدانِ نظامِ سنجش مستقلنظام تعلیموتربیت ما خروجیهای خود را نمیسنجد. بدون ارزیابی حرفهای، مثل رانندهای هستیم که با چشمان بسته حرکت میکند. خودبسندهپنداریجایگاهِ قدرت، توهم «اشرافِ همهجانبه» ایجاد میکند؛ مدیران تصور میکنند به صرفِ داشتن سمت، بر تمام ابعاد دانشی و واقعیتهای مسئله مسلطاند و از مشورت واقعی بینیاز.
مواردی که بیان شد ابَرقفلهایی هستند که گشودن قفلهای اصلی در مسیر تحقق اهدافِ تعلیموتربیتی را بسیار دشوار میکنند.
راهکار چیست؟ «کمک بیرونی، استقرار درونی»اصلاح این ساختار از درون همین ساختار بسیار دشوار است. الگوی موفق، نه «تغییر مدیران»، بلکه «تغییر شیوه مدیریتِ تغییر» است. باید در پروژههای تحولی، اصطکاکهای ساختاری را دور زد. راهکار موفق در سطح جهانی، استقرار موقت «تیمِ بیرونیِ متخصص» در مجاورت و ذیل اقتدار شخص اول سازمان است؛ تیمی که مستقیماً به او متصل است، با ارتباط و تعامل با ارکان سازمان، وضعیت و مسئله را بهصورت واقعی تحلیل میکند، راهکار را با مشارکت ذینفعان و صاحبنظران طراحی میکند و پس از جراحیِ فرآیندها و استقرار سازوکار جدید، کار را به بدنه تحویل میدهد.
سخن آخرباید بپذیریم تا «موشِ» ساختارِ فرسوده در انبار گندم است، تلاش برای جمعآوری گندمِ بیشتر بیفایده است؛ اول باید دفعِ شرِّ موش کرد و سپس در جمعِ گندم کوشید:
گر نه موشِ دزد در انبار ماست / حاصلِ اعمال چِلساله کجاست؟
آموزشوپرورش نیازمند تحول هم در سطح اهداف و ایدهها، هم در سطح ساختار و سازمان، هم در سطح فضاها و بسترهای رشد و هم در سطح مدیران، کنشگران و مربیان است. اما پیش از این تحولها، باید فکری به حال تحولناپذیریِ ساختار فعلی کرد.
اگر قفل خراب شده، باید کلیدساز را صدا کنیم؛ نه اینکه وقت و انرژیمان را برای باز کردن قفل هدر دهیم.
آیا میتوان این ساختارِ سنگین را از درون تکان داد یا راهی جز کمک گرفتن از جراحان بیرونی نداریم؟
نظر بدهید
بنیاد برهان بله | ایتا | شاد | تارنما
محمد آذین - پژوهشگر تعلیموتربیتخروجی آموزشوپرورش همواره در معرض دید جامعه است. معلمان با جانودل تدریس میکنند، مدیران بیوقفه در جلسهاند، بودجهها(هرچند ناکافی) هزینه میشوند، صد و پنجاه میلیون جلد کتاب چاپ و دهها میلیون نفر-آزمون برگزار میشود. با این حال، همه بر سر یک نکته توافق داریم: خروجی، با وضعیت مطلوب فاصله دارد.
به نظر میرسد حتی در حل چالشهای معمولی ایام بحران ناتوانیم. در بازگشایی مدارس یا سازماندهی معلمان داوطلب ناتوانیم؛ نه توان همافزا کردن ظرفیت تلویزیون و «شاد» برای جبران آسیب تعطیلیها را داریم و نه به والدین برای مدیریت فرزندانِ در خانهمانده یاری میرسانیم. در حالیکه این «نتوانستنها» توسط گروههای کوچک معلمی و مردمی، با کمترین بودجه و قدرت اجرایی، قابل انجام است. در چنین فضایی، نخستین واکنش، گرفتن انگشت اتهام به سمت وزرا و مدیران ارشد است. «مگر نمیبینند؟ مگر نمیخواهند؟» این پرسش، «داستان لباس جدید پادشاه» را به یاد میآورد. میبینیم پادشاه لباس ندارد و فکر میکنیم وزیر این را نمیبیند؛ اما واقعیت این نیست. مشکل از ناتوانی سازمان در متحول شدن از درون است. آموزشوپرورش همچون خودروی معیوبی است که درِ کاپوتاش کاملاً جوش داده و زنجیر شده و یک دزدگیر قوی هم روی آن نصب شده تا مبادا تعمیرکاری به خودرو نزدیک شود! یا مانند بیماری است که بیماریِ پیشرفتهای دارد، اما حاضر نیست به پزشک متخصص مراجعه کند و تا لحظه مرگ بر خوددرمانی پافشاری میکند! چرا سازمان در برابر تحول، «مقاوم» است؟مشکل اصلی را باید در «ساختار» جست؛ نه لزوماً در «مجریان».شش ریشه اصلی این ناکارآمدی ساختاری عبارتاند از: اداره امور جاری به جای تحقق اهداف تربیتیمعماری وزارت آموزشوپرورش برای «حفظ وضع موجود» طراحی شده است. وزارتخانه به جای یک نهاد پویای «مسئلهمحور»، یک ماشینِ اجرای «وظایف تکراری» است. مسخِ دغدغهمندانصندلی مدیریت در این سازمان، جادویی عجیب دارد. منطقِ سنگین اداری، یک کنشگرِ تحولخواه را به یک کارمندِ عالیرتبه تبدیل میکند. نظارتِ ناظر بر «انحراف» نه «هدف»گویا اتوبوسی را میرانیم که چراغها و ترمزهایش سالم است، اما در مسیری غلط به سمت «بیابان» میرود؛ راننده آییننامه را مو به مو رعایت کرده، اما به مقصد نرسیده است. توزیعِ غیرمنطقی مسئولیتوقتی همه مسئول هستند، یعنی هیچکس مسئول نیست. در این فضا، اعضای شوراها و کارگروهها به جای حل مسئله، به «قیچی کردنِ طرحها» میپردازند تا مبادا بارِ اضافهای بر دوشِ واحدشان بیفتد. فقدانِ نظامِ سنجش مستقلنظام تعلیموتربیت ما خروجیهای خود را نمیسنجد. بدون ارزیابی حرفهای، مثل رانندهای هستیم که با چشمان بسته حرکت میکند. خودبسندهپنداریجایگاهِ قدرت، توهم «اشرافِ همهجانبه» ایجاد میکند؛ مدیران تصور میکنند به صرفِ داشتن سمت، بر تمام ابعاد دانشی و واقعیتهای مسئله مسلطاند و از مشورت واقعی بینیاز. مواردی که بیان شد ابَرقفلهایی هستند که گشودن قفلهای اصلی در مسیر تحقق اهدافِ تعلیموتربیتی را بسیار دشوار میکنند. راهکار چیست؟ «کمک بیرونی، استقرار درونی»اصلاح این ساختار از درون همین ساختار بسیار دشوار است. الگوی موفق، نه «تغییر مدیران»، بلکه «تغییر شیوه مدیریتِ تغییر» است. باید در پروژههای تحولی، اصطکاکهای ساختاری را دور زد. راهکار موفق در سطح جهانی، استقرار موقت «تیمِ بیرونیِ متخصص» در مجاورت و ذیل اقتدار شخص اول سازمان است؛ تیمی که مستقیماً به او متصل است، با ارتباط و تعامل با ارکان سازمان، وضعیت و مسئله را بهصورت واقعی تحلیل میکند، راهکار را با مشارکت ذینفعان و صاحبنظران طراحی میکند و پس از جراحیِ فرآیندها و استقرار سازوکار جدید، کار را به بدنه تحویل میدهد. سخن آخرباید بپذیریم تا «موشِ» ساختارِ فرسوده در انبار گندم است، تلاش برای جمعآوری گندمِ بیشتر بیفایده است؛ اول باید دفعِ شرِّ موش کرد و سپس در جمعِ گندم کوشید:گر نه موشِ دزد در انبار ماست / حاصلِ اعمال چِلساله کجاست؟
آموزشوپرورش نیازمند تحول هم در سطح اهداف و ایدهها، هم در سطح ساختار و سازمان، هم در سطح فضاها و بسترهای رشد و هم در سطح مدیران، کنشگران و مربیان است. اما پیش از این تحولها، باید فکری به حال تحولناپذیریِ ساختار فعلی کرد.
اگر قفل خراب شده، باید کلیدساز را صدا کنیم؛ نه اینکه وقت و انرژیمان را برای باز کردن قفل هدر دهیم.
آیا میتوان این ساختارِ سنگین را از درون تکان داد یا راهی جز کمک گرفتن از جراحان بیرونی نداریم؟
نظر بدهید بنیاد برهان بله | ایتا | شاد | تارنمایاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور سلام نهم به پرچم... سلام به ابوریحان دوست عزیزم؛ این داستان، داستان بزرگی از بزرگان ایران زمین است... از آنهایی که امنیت امروز ما، نتیجهی تلاشهایشان است. پیشنهاد میکنم یک آلبوم برای خودت درست کنی و برای هر یک از بزرگان یک یادگار در آن بگذاری، مثلا یک سایه به یاد ابوریحان! سلام به پرچم، زندگی ایرانیان را امتداد داده است؛ از پیشینیان به ما و از ما به نسل آتی. با قصههای سلام به پرچم، هویت ملی را پرورش دهیم. لطفا داستانهای خود را برای ما ارسال کنید. یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور @yaadlearning
سلام نهم به پرچم... سلام به ابوریحان دوست عزیزم؛ این داستان، داستان بزرگی از بزرگان ایران زمین است... از آنهایی که امنیت امروز ما، نتیجهی تلاشهایشان است. پیشنهاد میکنم یک آلبوم برای خودت درست کنی و برای هر یک از بزرگان یک یادگار در آن بگذاری، مثلا یک سایه به یاد ابوریحان! سلام به پرچم، زندگی ایرانیان را امتداد داده است؛ از پیشینیان به ما و از ما به نسل آتی. با قصههای سلام به پرچم، هویت ملی را پرورش دهیم. لطفا داستانهای خود را برای ما ارسال کنید. یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور @yaadlearningنظامالملک حسن طوسی.mp3
۰۵:۲۷-۴.۹۹ مگابایت
سلام دهم به پرچم... سلام به نظامالملک حسن طوسی
دوست عزیزم؛این داستان، داستان بزرگی از بزرگان ایران زمین است... از آنهایی که امنیت امروز ما، نتیجهی تلاشهایشان است.
پیشنهاد میکنم یک آلبوم برای خودت درست کنی و برای هر یک از بزرگان یک یادگار در آن بگذاری، مثلا یک پل که از آدم ساخته شده به یاد نظامالملک حسن طوسی!
سلام به پرچم، زندگی ایرانیان را امتداد داده است؛ از پیشینیان به ما و از ما به نسل آتی.با قصههای سلام به پرچم، هویت ملی را پرورش دهیم. لطفا داستانهای خود را برای ما ارسال کنید.
یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور
@yaadlearning
سلام به نظامالملک حسن طوسیدوست عزیزم؛این داستان، داستان بزرگی از بزرگان ایران زمین است... از آنهایی که امنیت امروز ما، نتیجهی تلاشهایشان است.
پیشنهاد میکنم یک آلبوم برای خودت درست کنی و برای هر یک از بزرگان یک یادگار در آن بگذاری، مثلا یک پل که از آدم ساخته شده به یاد نظامالملک حسن طوسی!
سلام به پرچم، زندگی ایرانیان را امتداد داده است؛ از پیشینیان به ما و از ما به نسل آتی.با قصههای سلام به پرچم، هویت ملی را پرورش دهیم. لطفا داستانهای خود را برای ما ارسال کنید.یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور
@yaadlearning
بازارسال شده از
«نسلی که با تعطیلی تربیت میشود، چگونه آینده را خواهد ساخت؟»
مجید طهرانیان کارشناس ارشد آموزش وارتباطات
در هر بحران، نخستین واکنش نظام آموزشی ما چیست؟تعطیلی.سادهترین، کمهزینهترین و البته پرهزینهترین تصمیم برای آینده کشور.
سالهاست که آموزشوپرورش به جای طراحی «مدیریت هوشمند بحران»، به نسخه تکراری تعطیلی پناه میبرد؛ گویی مدرسه اولین نهادی است که باید متوقف شود و آموزش آخرین اولویت جامعه است. از آلودگی هوا تا کرونا، از ناآرامیها تا تهدیدهای امنیتی، همواره سریعترین راهحل انتخاب شده است: «در مدارس را ببندید.»
اما پرسش اساسی اینجاست:آیا کسی خسارت این روزهای ازدسترفته را محاسبه میکند؟
کودکی که امروز پایههای سواد، مهارت، هویت اجتماعی و اعتمادبهنفس خود را باید در مدرسه بسازد، آیا میتواند سالهای طلایی رشدش را متوقف کند تا شاید روزی این زمانها جبران شود؟واقعیت این است که بسیاری از این فرصتها هرگز بازنمیگردند.
زمان آموزشی، شبیه بودجه مالی نیست که بتوان آن را در سال بعد جبران کرد.بعضی از سنین، بعضی از تجربههای تربیتی، بعضی از تعاملات اجتماعی و حتی بعضی از فرصتهای یادگیری، تاریخ انقضا دارند.دانشآموز کلاس اولی که امروز آموزش مؤثر نمیبیند، آسیبش را شاید تا پایان عمر تحصیلی با خود حمل کند. نوجوانی که در سالهای حساس هویتسازی، پیوسته از محیط مدرسه دور میشود، بخشی از رشد اجتماعی خود را از دست میدهد.
تلختر آنکه تصمیمگیران، معمولاً واقعیت زندگی میلیونها خانواده را نادیده میگیرند.هنوز در بسیاری از مناطق کشور اینترنت پایدار، ارزان و قابل اتکا وجود ندارد. میلیونها دانشآموز یا دیوایس مناسب ندارند یا باید یک تلفن همراه را میان چند فرزند تقسیم کنند. آموزش مجازی برای بخش بزرگی از جامعه نه «آموزش» بلکه صرفاً حذف خاموش از چرخه یادگیری است.
عدالت آموزشی دقیقاً در همین نقطه قربانی میشود.فرزند خانواده برخوردار، با کلاس خصوصی، اینترنت پرسرعت و ابزار مناسب، مسیر خود را ادامه میدهد؛ اما دانشآموز مناطق محروم، روستاها و طبقات ضعیف جامعه، هر تعطیلی را با چند قدم عقبماندگی بیشتر تجربه میکند.
از همه مهمتر اینکه امروز بسیاری از استانها و مناطق کشور در شرایط عادیتری قرار دارند و تهدید مستقیمی متوجه آنها نیست. پس چرا باید برای کل کشور نسخه واحد پیچید؟چرا اختیار تصمیمگیری منطقهای، مدیریت محلی و بازگشایی تدریجی مدارس جدی گرفته نمیشود؟چرا به جای تعطیلی مطلق، از الگوهای ترکیبی، ساعات آموزشی شناور، آموزش حضوری محدود و تقویت ایمنی مدارس استفاده نمیشود؟
تجربه کشور جنگزده اوکراین نیز درس مهمی برای ما دارد.کشوری که سالهاست درگیر حملات موشکی و ناامنی است، اما سیاست غالب آن «تداوم آموزش» بوده، نه تعطیلی فراگیر. در مناطق پرخطر، کلاسها بهصورت آنلاین یا در پناهگاهها و مدارس زیرزمینی برگزار میشود و در مناطق امنتر، مدارس حضوری فعالاند. حتی دولت اوکراین همزمان با جنگ، برای ساخت پناهگاههای آموزشی و بازگشت کودکان به مدرسه سرمایهگذاری کرده است؛ زیرا دریافته که مدرسه فقط محل آموزش نیست، بلکه سنگر حفظ امید، هویت و سلامت روان نسل آینده است.
کشورهایی که نظام آموزشی پویا دارند، در بحرانها مدرسه را آخرین نهاد تعطیل میکنند؛ زیرا میدانند تعطیلی آموزش فقط توقف کلاس درس نیست، بلکه توقف بخشی از آینده کشور است.
امروز بیش از هر زمان دیگری، آموزشوپرورش نیازمند تغییر نگاه است؛گذار از «مدیریت با تعطیلی» به «مدیریت برای تداوم آموزش».
نسل امروز، دیگر تابِ ازدستدادنهای پیدرپی را ندارد.هر روزی که آموزش واقعی متوقف میشود، بخشی از سرمایه انسانی این سرزمین خاموشتر میشود؛ و خسران بعضی زمانها، برای یک نسل، هرگز قابل جبران نیست.
مجید طهرانیان کارشناس ارشد آموزش وارتباطاتدر هر بحران، نخستین واکنش نظام آموزشی ما چیست؟تعطیلی.سادهترین، کمهزینهترین و البته پرهزینهترین تصمیم برای آینده کشور.
سالهاست که آموزشوپرورش به جای طراحی «مدیریت هوشمند بحران»، به نسخه تکراری تعطیلی پناه میبرد؛ گویی مدرسه اولین نهادی است که باید متوقف شود و آموزش آخرین اولویت جامعه است. از آلودگی هوا تا کرونا، از ناآرامیها تا تهدیدهای امنیتی، همواره سریعترین راهحل انتخاب شده است: «در مدارس را ببندید.»
اما پرسش اساسی اینجاست:آیا کسی خسارت این روزهای ازدسترفته را محاسبه میکند؟
کودکی که امروز پایههای سواد، مهارت، هویت اجتماعی و اعتمادبهنفس خود را باید در مدرسه بسازد، آیا میتواند سالهای طلایی رشدش را متوقف کند تا شاید روزی این زمانها جبران شود؟واقعیت این است که بسیاری از این فرصتها هرگز بازنمیگردند.
زمان آموزشی، شبیه بودجه مالی نیست که بتوان آن را در سال بعد جبران کرد.بعضی از سنین، بعضی از تجربههای تربیتی، بعضی از تعاملات اجتماعی و حتی بعضی از فرصتهای یادگیری، تاریخ انقضا دارند.دانشآموز کلاس اولی که امروز آموزش مؤثر نمیبیند، آسیبش را شاید تا پایان عمر تحصیلی با خود حمل کند. نوجوانی که در سالهای حساس هویتسازی، پیوسته از محیط مدرسه دور میشود، بخشی از رشد اجتماعی خود را از دست میدهد.
تلختر آنکه تصمیمگیران، معمولاً واقعیت زندگی میلیونها خانواده را نادیده میگیرند.هنوز در بسیاری از مناطق کشور اینترنت پایدار، ارزان و قابل اتکا وجود ندارد. میلیونها دانشآموز یا دیوایس مناسب ندارند یا باید یک تلفن همراه را میان چند فرزند تقسیم کنند. آموزش مجازی برای بخش بزرگی از جامعه نه «آموزش» بلکه صرفاً حذف خاموش از چرخه یادگیری است.
عدالت آموزشی دقیقاً در همین نقطه قربانی میشود.فرزند خانواده برخوردار، با کلاس خصوصی، اینترنت پرسرعت و ابزار مناسب، مسیر خود را ادامه میدهد؛ اما دانشآموز مناطق محروم، روستاها و طبقات ضعیف جامعه، هر تعطیلی را با چند قدم عقبماندگی بیشتر تجربه میکند.
از همه مهمتر اینکه امروز بسیاری از استانها و مناطق کشور در شرایط عادیتری قرار دارند و تهدید مستقیمی متوجه آنها نیست. پس چرا باید برای کل کشور نسخه واحد پیچید؟چرا اختیار تصمیمگیری منطقهای، مدیریت محلی و بازگشایی تدریجی مدارس جدی گرفته نمیشود؟چرا به جای تعطیلی مطلق، از الگوهای ترکیبی، ساعات آموزشی شناور، آموزش حضوری محدود و تقویت ایمنی مدارس استفاده نمیشود؟
تجربه کشور جنگزده اوکراین نیز درس مهمی برای ما دارد.کشوری که سالهاست درگیر حملات موشکی و ناامنی است، اما سیاست غالب آن «تداوم آموزش» بوده، نه تعطیلی فراگیر. در مناطق پرخطر، کلاسها بهصورت آنلاین یا در پناهگاهها و مدارس زیرزمینی برگزار میشود و در مناطق امنتر، مدارس حضوری فعالاند. حتی دولت اوکراین همزمان با جنگ، برای ساخت پناهگاههای آموزشی و بازگشت کودکان به مدرسه سرمایهگذاری کرده است؛ زیرا دریافته که مدرسه فقط محل آموزش نیست، بلکه سنگر حفظ امید، هویت و سلامت روان نسل آینده است.
کشورهایی که نظام آموزشی پویا دارند، در بحرانها مدرسه را آخرین نهاد تعطیل میکنند؛ زیرا میدانند تعطیلی آموزش فقط توقف کلاس درس نیست، بلکه توقف بخشی از آینده کشور است.
امروز بیش از هر زمان دیگری، آموزشوپرورش نیازمند تغییر نگاه است؛گذار از «مدیریت با تعطیلی» به «مدیریت برای تداوم آموزش».
نسل امروز، دیگر تابِ ازدستدادنهای پیدرپی را ندارد.هر روزی که آموزش واقعی متوقف میشود، بخشی از سرمایه انسانی این سرزمین خاموشتر میشود؛ و خسران بعضی زمانها، برای یک نسل، هرگز قابل جبران نیست.
یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور سلام دهم به پرچم... سلام به نظامالملک حسن طوسی دوست عزیزم؛ این داستان، داستان بزرگی از بزرگان ایران زمین است... از آنهایی که امنیت امروز ما، نتیجهی تلاشهایشان است. پیشنهاد میکنم یک آلبوم برای خودت درست کنی و برای هر یک از بزرگان یک یادگار در آن بگذاری، مثلا یک پل که از آدم ساخته شده به یاد نظامالملک حسن طوسی! سلام به پرچم، زندگی ایرانیان را امتداد داده است؛ از پیشینیان به ما و از ما به نسل آتی. با قصههای سلام به پرچم، هویت ملی را پرورش دهیم. لطفا داستانهای خود را برای ما ارسال کنید. یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور @yaadlearning
سلام دهم به پرچم... سلام به نظامالملک حسن طوسی دوست عزیزم؛ این داستان، داستان بزرگی از بزرگان ایران زمین است... از آنهایی که امنیت امروز ما، نتیجهی تلاشهایشان است. پیشنهاد میکنم یک آلبوم برای خودت درست کنی و برای هر یک از بزرگان یک یادگار در آن بگذاری، مثلا یک پل که از آدم ساخته شده به یاد نظامالملک حسن طوسی! سلام به پرچم، زندگی ایرانیان را امتداد داده است؛ از پیشینیان به ما و از ما به نسل آتی. با قصههای سلام به پرچم، هویت ملی را پرورش دهیم. لطفا داستانهای خود را برای ما ارسال کنید. یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور @yaadlearningشمسالدین محمد.mp3
۰۴:۱۹-۷.۹۴ مگابایت
سلام یازدهم به پرچم... سلام به شمسالدین محمد
دوست عزیزم؛این داستان، داستان بزرگی از بزرگان ایران زمین است... از آنهایی که امنیت امروز ما، نتیجهی تلاشهایشان است.
پیشنهاد میکنم یک آلبوم برای خودت درست کنی و برای هر یک از بزرگان یک یادگار در آن بگذاری، مثلا یک دیوان شعر به یاد شمسالدین محمد حافظ شیرازی!
سلام به پرچم، زندگی ایرانیان را امتداد داده است؛ از پیشینیان به ما و از ما به نسل آتی.با قصههای سلام به پرچم، هویت ملی را پرورش دهیم. لطفا داستانهای خود را برای ما ارسال کنید.
یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور
@yaadlearning
سلام به شمسالدین محمددوست عزیزم؛این داستان، داستان بزرگی از بزرگان ایران زمین است... از آنهایی که امنیت امروز ما، نتیجهی تلاشهایشان است.
پیشنهاد میکنم یک آلبوم برای خودت درست کنی و برای هر یک از بزرگان یک یادگار در آن بگذاری، مثلا یک دیوان شعر به یاد شمسالدین محمد حافظ شیرازی!
سلام به پرچم، زندگی ایرانیان را امتداد داده است؛ از پیشینیان به ما و از ما به نسل آتی.با قصههای سلام به پرچم، هویت ملی را پرورش دهیم. لطفا داستانهای خود را برای ما ارسال کنید.یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور
@yaadlearning
بازارسال شده از
نقش آموزش و پرورش در ایجاد نارضایتی مردم انتظار میرفت آموزش و پرورش به عنوان سکان دار علم و دایه دار تربیت تنها راه گذراندن امور دانش آموزان را تعطیلی انتخاب نمیکرد.بچه ها آنقدر در حسرت مدرسه ماندند که دیگر مدرسه را از خاطر بردند.
بچه ها با مدرسه که خانه دومشان بود بیگانه شدند و معلمین به ناچار بیخیال مسئولیتشان شدند. آموزش و پرورش همه ی کشور تعطیل است. جنگ و تهدید آن در چند استان فقط بوده است. این بچه ها شما را قضاوت خواهند کرد و در روز رستاخیز از شما به عنوان تأثیر گذارترین تصمیم گیر در آینده و آخرتشان به خدا شکایت خواهند کرد. از سال ۱۳۹۹ برنامه ی تعطیلی مدارس قطعا با رویکرد غیر منطقی پیش رفته است. و مردم شریف ایران پرده های این افکار شوم را برداشته و آن را معرفی خواهند کرد. در روزهایی که تصمیم با شما هست ملتی را آزرده و دانش آموزان بی پناه این کشور را محروم از تمام حق خودشان قرار دادید.
معلم مدرسه ایرانیاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور سلام یازدهم به پرچم... سلام به شمسالدین محمد دوست عزیزم؛ این داستان، داستان بزرگی از بزرگان ایران زمین است... از آنهایی که امنیت امروز ما، نتیجهی تلاشهایشان است. پیشنهاد میکنم یک آلبوم برای خودت درست کنی و برای هر یک از بزرگان یک یادگار در آن بگذاری، مثلا یک دیوان شعر به یاد شمسالدین محمد حافظ شیرازی! سلام به پرچم، زندگی ایرانیان را امتداد داده است؛ از پیشینیان به ما و از ما به نسل آتی. با قصههای سلام به پرچم، هویت ملی را پرورش دهیم. لطفا داستانهای خود را برای ما ارسال کنید. یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور @yaadlearning
سلام یازدهم به پرچم... سلام به شمسالدین محمد دوست عزیزم؛ این داستان، داستان بزرگی از بزرگان ایران زمین است... از آنهایی که امنیت امروز ما، نتیجهی تلاشهایشان است. پیشنهاد میکنم یک آلبوم برای خودت درست کنی و برای هر یک از بزرگان یک یادگار در آن بگذاری، مثلا یک دیوان شعر به یاد شمسالدین محمد حافظ شیرازی! سلام به پرچم، زندگی ایرانیان را امتداد داده است؛ از پیشینیان به ما و از ما به نسل آتی. با قصههای سلام به پرچم، هویت ملی را پرورش دهیم. لطفا داستانهای خود را برای ما ارسال کنید. یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور @yaadlearningمریم بختیاری.mp3
۰۴:۱۸-۷.۸۹ مگابایت
سلام دوازدهم به پرچم... سلام به مریم بختیاری
دوست عزیزم؛این داستان، داستان بزرگی از بزرگان ایران زمین است... از آنهایی که امنیت امروز ما، نتیجهی تلاشهایشان است.
پیشنهاد میکنم یک آلبوم برای خودت درست کنی و برای هر یک از بزرگان یک یادگار در آن بگذاری، مثلا یک سیاهچادر به یاد مریم بختیاری!
سلام به پرچم، زندگی ایرانیان را امتداد داده است؛ از پیشینیان به ما و از ما به نسل آتی.با قصههای سلام به پرچم، هویت ملی را پرورش دهیم. لطفا داستانهای خود را برای ما ارسال کنید.
یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور
@yaadlearning
سلام به مریم بختیاریدوست عزیزم؛این داستان، داستان بزرگی از بزرگان ایران زمین است... از آنهایی که امنیت امروز ما، نتیجهی تلاشهایشان است.
پیشنهاد میکنم یک آلبوم برای خودت درست کنی و برای هر یک از بزرگان یک یادگار در آن بگذاری، مثلا یک سیاهچادر به یاد مریم بختیاری!
سلام به پرچم، زندگی ایرانیان را امتداد داده است؛ از پیشینیان به ما و از ما به نسل آتی.با قصههای سلام به پرچم، هویت ملی را پرورش دهیم. لطفا داستانهای خود را برای ما ارسال کنید.یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور
@yaadlearning
بازارسال شده از
آیا ما «پیادهنظامِ ناخواسته» دشمن شدهایم؟باور کنید ممکن است ما پیادهنظامِ دشمن باشیم، البته نمی گویم جاسوس یا نفوذی هستیم.
چرا پیاده نظام دشمن!قبول دارید اگر در اقتصاد، رسانه، آموزش، فرهنگ و… کاری کنیم که دقیقاً همان چیزی باشد که دشمن میخواهد، در عمل تبدیل میشویم به پیادهنظامِ بدون جیره و مواجبِ او.
در شرایط جنگ ترکیبی، اگر طوری رفتار کنیم که در مردم احساس ضعف، ترس و جدایی از حاکمیت ایجاد شود، در واقع همان کاری را میکنیم که اتاقفکر دشمن برای ما طراحی کرده است. اینجا دیگر فرقی نمیکند خودمان بدانیم یا ندانیم؛ نتیجه یکی است.
️#🎭 خودتان را جای موساد و سیا بگذارید!
در عالم خیال، چند لحظه خودتان را به جای یک مسئول ارشد در سازمان سیا یا موساد بگذارید؛ هدف شما چیست؟ اینکه اتصال مردم ایران با جمهوری اسلامی را قطع کنید و مردم، مخصوصاً نسل نوجوان را، از حاکمیت جدا و مقابل آن قرار دهید.
اولین کار موساد یا سیا چیست؟ قطع کردن نقاط اتصال دولت–ملت.
یکی از مهمترین این نقاط، رسانه است؛ رسانهی جایگزین میسازید، صدا و سیمای کشور را دور میزنید. اما مهمتر از رسانه، مدرسه است. مدرسه تنها جایی است که بیش از ۵۰٪ ایرانیها با آن ارتباط مستقیم دارند، حتی اگر مخالف جمهوری اسلامی باشند! برخلاف رسانه، مدرسه را نمیشود به همین راحتی «کانال عوض کرد» و کنار گذاشت.حالا بهعنوان آن مسئول خیالی موساد یا سیا، بهترین کار برای قطع این نقطه اتصال چیست؟
جواب واضح است: تعطیلی مدارس.با تعطیل کردن مدرسه، اصلیترین پلهای ارتباطی حاکمیت با خانواده های ایرانی و نسل نوجوان را قطع میکنید.
#
نوجوانان؛ سرمایه ملی یا ابزار جنگ داخلی بعدی؟برای دشمن، یک سؤال کلیدی مطرح است: «برای درگیریهای داخلی، روی کدام گروه میتوان بیشتر حساب کرد؟»پاسخ روشن است: نوجوانان.
در حوادثی مانند ناآرامیهای اخیر، در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، نوجوانان (در قالب «مبارز» یا «محافظ»)
بخش قابلتوجهی از دستگیرشدگان را تشکیل میدادند؛ طبق برخی گزارشها بیش از ۴۰٪ دستگیر شدگان و ۶۰٪ شرکت کنندگان.
حالا یک نکته بسیار مهم:
نوجوانی که درگیر مدرسه، درس، برنامهی منظم، معلم، امتحان، زنگ تفریح و ورزش و … باشد، چقدر میتواند برای حضور سازمانیافته در خیابان و درگیریهای احتمالی آینده فراغت، انرژی و فضا داشته باشد؟ اما نوجوانی که مدرسهاش تعطیل شده، برنامهاش رها شده و از محیط مدرسه جدا شده، بهراحتی میتواند انرژی سرشار و بعضاً ویرانگر خود را، به جای درس و فعالیت، در صحنهی آشوب و اغتشاش خیابانیتخلیه کند.پس از نگاه دشمن،
بهترین کار برای اغتشاشات آینده،تعطیل کردن مدارس است.پس تعطیلی مدارس ، هم نقطه اتصال دولت–ملت را قطع میکند، هم نیروی انسانی ارزان و پرانرژی برای جنگ داخلی فراهم میکند.
مهدی نظری زاده
۱یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور 🟦 سلسله جلسات رَسم؛ روایتِ سفر مدیران نشست مکمل درس «توسعه محصول» در دانشکده مدیریت، علم و فناوری در این نشست، با تجربهی واقعی یک استارتاپ آموزشی همسفر میشویم؛ جایی که از دلِ ایده، محصول پایاب متولد شد؛ ابزاری دادهمحور برای توانمندسازی مدارس. با هم میآموزیم که ساخت داشبوردهای پیشبینی و تجویزی چگونه ممکن است، و چه چالشهایی در مسیر جذب سرمایه، پاسخگویی به تعهدات، و ماندگاری در دوران دگرگونی بازار وجود دارد. این روایت، فرصتی است برای دیدن مسیر رشد از نگاهِ مدیرانِ عملگرا؛ و تأملی بر این پرسش که: «چگونه مدیران واقعی از چالش، درس میسازند؟» نشست بهصورت برخط برگزار میشود. ثبتنام در رویداد #رسم #روایت_مدیران #توسعه_محصول @mstaut
🟦 سلسله جلسات رَسم؛ روایتِ سفر مدیران نشست مکمل درس «توسعه محصول» در دانشکده مدیریت، علم و فناوری در این نشست، با تجربهی واقعی یک استارتاپ آموزشی همسفر میشویم؛ جایی که از دلِ ایده، محصول پایاب متولد شد؛ ابزاری دادهمحور برای توانمندسازی مدارس. با هم میآموزیم که ساخت داشبوردهای پیشبینی و تجویزی چگونه ممکن است، و چه چالشهایی در مسیر جذب سرمایه، پاسخگویی به تعهدات، و ماندگاری در دوران دگرگونی بازار وجود دارد. این روایت، فرصتی است برای دیدن مسیر رشد از نگاهِ مدیرانِ عملگرا؛ و تأملی بر این پرسش که: «چگونه مدیران واقعی از چالش، درس میسازند؟» نشست بهصورت برخط برگزار میشود. ثبتنام در رویداد #رسم #روایت_مدیران #توسعه_محصول @mstaut
یاد | یادگیری اکوسیستمی دادهمحور تصویر
تصویرآینده سیستمهای آموزشی.mp3
۰۱:۱۲-۱.۱۱ مگابایت
️ آیندهی سیستمهای آموزشی به کدام سو میرود؟پاسخ این پرسش را در وبینار «رَسم»؛ روایت سفر مدیران، از زبان جناب آقای میرزایی شنیدیم. در چشمانداز ایشان، ثبت دادههای آموزشی و تحلیل شخصیسازیشده، زیربنای اصلی تصمیمگیری آموزشی است.با تکیه بر این مدل، میتوان فهمید هر دانشآموز اکنون در کدام نقطه از مسیر یادگیری قرار دارد، توانمندیها، علایق و استعدادهای تحصیلی او در چه حوزهای متمرکز است، و کدام معلم با توجه به تخصص و سبک تدریس، گزینهی مناسبتری برای همراهی او در ادامهی مسیر خواهد بود.
این نگاه، با مفاهیمی مانند Education 4.0 (شخصیسازی، یادگیری مبتنی بر داده و فناوری) و حتی جهتگیریهای صنعت 5.0 (انسانمحوری و تصمیمگیری هوشمند) همراستاست.@yaadlearning