س
۱۲:۵۵
۱۲:۵۵
ایران امروز یک مرز جغرافیایی نیست،از کشمیر تا عراق، از صنعا تا ضاحیه پر از ایرانی است. مشکی پوشان عراقی را ببینید در عزای آقای ایرانی و این چیزی هست که ملی گرایان نمیفهمند. اگر همین امشب به تجمعات بروید، هیچ دوگانه ای بین ایران و اسلام، بین ملت و امت در مردم میدان نمیبینید. پرچم را با افتخار بالا میگیرند و شکی در یگانگی ایران و جمهوری اسلامی ندارند. دوگانه در قلب مریض غربزدگان بود، در مذهب هرهری وسط بازان بود. آنها که قبل از هر تصمیم متر میکردند تا کجا جمهوری اسلامی است و تا کجا ایران. آنها که برای دفاع از کشور شرط و امتیاز میگذارند. یک ایرانشهری و ملی گرایی تقلبی ساختند که در بحران وجودی ایران همراه ترامپ و نتانیاهو و متجاوزان به ایران شد!ملی گرایی کاریکاتوری که سالها نه غزه نه لبنان گفت اما هنگام جنگ ایران، جان که هیچ، استوری هم فدا نکردند. و از آن طرف هرکه دیندار تر و مسلم تر بود بیشتر پای وطنش ایستاد. راز آتش زدن مسجد و قرآن قبل از حمله نظامی همین بود.حتی بیرون از مرز هم غزه و لبنان و عراق و یمن کنار ایران ایستادند. آنها ایرانی بودند و هستند. بی حکمت نبود که عید فطر و نوروز یکی شد. ما به دوران جدیدی وارد شدیم.@salmaneshoon
۱۶:۵۴
پس ماندگان جنگ
سی روز از جنگ گذشته است. مردم وسط میدان هستند و مدافعان در پیشانی ایران. تهران خط مقدم است و تهرانی مقدم در خط. از بالاترین نقطه نظام تا دانش آموز شهید دادیم، از لاریجانی تا پاکبان، از فرمانده سپاه تا سرباز صفر. عده ای هم مفقود، اما عجیب کسانی اند که در صحت و سلامت گم شده اند. مشتی اسطوره، پهلوان، قهرمان، دانشمند، استاد، دکتر، فیلسوف، جامعه شناس، هنرمند، اقتصاددان، نخبگان و چهره های بلبل زبان داشتیم که دهانشان خشک شده یا ناله ضعیفی میکنند، انگار زیر آوار تاریخ گیر افتاده اند.سی روز گذشته اما هنوز نتوانسته اند تصمیم بگیرند حق با کیست. بمب بالای سرشان است، اسلحه ترامپ در دهانشان اما هنوز دشمن را پیدا نکرده اند. چطور چنین نابینایانی را چشم جامعه می دانستند؟! چطور چنین بی زبانهایی را صدای جامعه جا زدند؟! این سرزنش نیست، پرسش است.طبقه روشنفکر ما که تا ماه پیش ادعای نجات جامعه داشت، به نمایندگی از مردم سخن میراند، برای ایران اشک میریخت، دیگران را بیسواد میخواند، بلندگو ها را اشغال کرده بود، آه نخبه کُشی میکشید، ذکر توسعه از لبش نمی افتاد، برای هرچیزی نسخه ای داشت در هنگامه جنگ وجودی ایران به تماشای دریچه نشسته است. خیلی وقت است از مساله انسانیت گذشته ایم. ملکیان، فیلسوف "اخلاق"شان یکسال کشتار غزه را تماشا کرد و آه هم نکشید. از آرتیست غربیِ آلوده دست صدا درآمد از هنرمند روشنفکر نه. آزمون انسانیت در غزه مرد، امروز روشنفکر ما در آزمون حیوانیت است و بل هم اضلّ. دیروز سوختن همسایه را نگاه کردند، امروز قصاب بالای سرشان رسیده و هنوز مثل مردگان زل زده اند، اگر همراهش نباشند. راستی چرا این طبقه برای دشمن بی خطرند؟! از همان ساعت اول جنگ خطرناک ترین سرمایه های ایران را کشتند؛ رهبر، فرماندهان، مردم و دانش آموزان. سی روز دشمن انگشتان ایران را می جوید، فلان دانشمند را در روستا ترور میکند، اما نه تنها روشنفکر ایرانی سهمی نداشت بلکه بدتر، دشمن به او طمع کرد! از این ننگ بمیرند رواست که دشمن ایران امیدوارانه صدایشان میکند. رفتار سلبریتی هایشان را ببینیم، یک بخش که همراه کودک کش غزه و کودک باز اپستین هلهله کشیدند. همان نیکی کریمی و محسن یگانه هایی که از این کشور توشه گرفتند ولی رقاصه یزید شدند. بخشی دیگر اما جوانمردانه از ساعت اول بدون لکنت فریاد حسبی الله سرودند از جمشید آریا تا پرواز همای. اما بخش قابل توجهی شان هم سکوت کردند، نه جرات ابراز خوشحالی داشتند و نه وجود حماسه، شاید منتظر سقوط، شاید نگران سفره. بیست روز گذشت و هسته سخت مردمی چنان راه را باز کرد که مارپیچ فشار معکوس شد، ایران مانده بود و اینها جامانده. حالا یکی یکی پیدایشان شد.شپور جنگ عیار ها را مشخص کرد. در حالیکه مردم کف خیابان با افتخار پرچم ایران و اسلام را بالا میبرند، وطن پرستان مدعی متر میکنند تا کجا جمهوری اسلامی است و تا کجا ایران. پلشتی از این بالاتر که تجاوز به ایران را محکوم نمیکنند و فقط مدرسه میناب را می بینند؟ آن مجری که گوشت و پوستش از تلویزیون است، به زور سه کلمه نوشت "آه از کودکان"! نه، این سواستفاده از کودکان است. چرا در بیانیه های اینها نامی از قاتل نیست؟ کودکان میناب تصادف کرده اند؟در حالیکه مردم زیر موشک، ایست بازرسی برگزار میکنند، اسطوره توپ بازی برای نوروز پیام میدهد. دیگری بعد از خواب یک ماهه استوری گذاشته "وطن یعنی عشق". هلال احمر هم شده پاتوق، فقط حیف که صلیب سرخ نداریم.بعضیشان همزمان از کشتگان اسفند و مردگان دی تقدیر کردند. احترام به قاتلان میناب و مقتولین میناب! لایک همزمان به جنگ طلبان و قربانیان جنگ. در حالیکه ما هر روز جنازه در می آوریم اینها دنبال نقطه وسط قاتل و مقتول میگردند، تا کسی ناراضی نرود. بمب افکن بالای سرمان است و بعضی بعد از سی روز میگویند "نه به جنگ"! آخی.تازه اینها چهره هایی بودند که تحت فشار مردمی مجبور به سخن شدند، یک لشکر روشنفکر داریم که ساکت اند. و هزار لشکر مردم که در خیابان، ایران را نگه داشته اند. این اتفاقی عادی نیست ما تاریخ را نفس میکشیم، از این مردم کتاب ها خواهند نوشت. هیچ جنگی نداشتیم که میلیون میلیون مردم هر شب حاضری بزنند.یک ماه زن و مرد، پیر و بچه، کارگر و کارمند پرچم سرخ و سبز چرخاندند ولی طبقه روشنفکر هنوز سیاه را از سفید نفهمیده. جنگ نشان داد ما با مشتی کودکِ سالخورده طرفیم که ظرفیت ذهنی کافی ندارند. اصلا نمی توانند مفهوم ایمان، دشمن، استعمار، بسیج، هویت، حیا، امت و امام و ... را درک کند. طرف نوشته است ایران هیچوقت خاکش را تسلیم بدی نکرده است! ببین در چه عالمی است.
بخش دوم
سی روز از جنگ گذشته است. مردم وسط میدان هستند و مدافعان در پیشانی ایران. تهران خط مقدم است و تهرانی مقدم در خط. از بالاترین نقطه نظام تا دانش آموز شهید دادیم، از لاریجانی تا پاکبان، از فرمانده سپاه تا سرباز صفر. عده ای هم مفقود، اما عجیب کسانی اند که در صحت و سلامت گم شده اند. مشتی اسطوره، پهلوان، قهرمان، دانشمند، استاد، دکتر، فیلسوف، جامعه شناس، هنرمند، اقتصاددان، نخبگان و چهره های بلبل زبان داشتیم که دهانشان خشک شده یا ناله ضعیفی میکنند، انگار زیر آوار تاریخ گیر افتاده اند.سی روز گذشته اما هنوز نتوانسته اند تصمیم بگیرند حق با کیست. بمب بالای سرشان است، اسلحه ترامپ در دهانشان اما هنوز دشمن را پیدا نکرده اند. چطور چنین نابینایانی را چشم جامعه می دانستند؟! چطور چنین بی زبانهایی را صدای جامعه جا زدند؟! این سرزنش نیست، پرسش است.طبقه روشنفکر ما که تا ماه پیش ادعای نجات جامعه داشت، به نمایندگی از مردم سخن میراند، برای ایران اشک میریخت، دیگران را بیسواد میخواند، بلندگو ها را اشغال کرده بود، آه نخبه کُشی میکشید، ذکر توسعه از لبش نمی افتاد، برای هرچیزی نسخه ای داشت در هنگامه جنگ وجودی ایران به تماشای دریچه نشسته است. خیلی وقت است از مساله انسانیت گذشته ایم. ملکیان، فیلسوف "اخلاق"شان یکسال کشتار غزه را تماشا کرد و آه هم نکشید. از آرتیست غربیِ آلوده دست صدا درآمد از هنرمند روشنفکر نه. آزمون انسانیت در غزه مرد، امروز روشنفکر ما در آزمون حیوانیت است و بل هم اضلّ. دیروز سوختن همسایه را نگاه کردند، امروز قصاب بالای سرشان رسیده و هنوز مثل مردگان زل زده اند، اگر همراهش نباشند. راستی چرا این طبقه برای دشمن بی خطرند؟! از همان ساعت اول جنگ خطرناک ترین سرمایه های ایران را کشتند؛ رهبر، فرماندهان، مردم و دانش آموزان. سی روز دشمن انگشتان ایران را می جوید، فلان دانشمند را در روستا ترور میکند، اما نه تنها روشنفکر ایرانی سهمی نداشت بلکه بدتر، دشمن به او طمع کرد! از این ننگ بمیرند رواست که دشمن ایران امیدوارانه صدایشان میکند. رفتار سلبریتی هایشان را ببینیم، یک بخش که همراه کودک کش غزه و کودک باز اپستین هلهله کشیدند. همان نیکی کریمی و محسن یگانه هایی که از این کشور توشه گرفتند ولی رقاصه یزید شدند. بخشی دیگر اما جوانمردانه از ساعت اول بدون لکنت فریاد حسبی الله سرودند از جمشید آریا تا پرواز همای. اما بخش قابل توجهی شان هم سکوت کردند، نه جرات ابراز خوشحالی داشتند و نه وجود حماسه، شاید منتظر سقوط، شاید نگران سفره. بیست روز گذشت و هسته سخت مردمی چنان راه را باز کرد که مارپیچ فشار معکوس شد، ایران مانده بود و اینها جامانده. حالا یکی یکی پیدایشان شد.شپور جنگ عیار ها را مشخص کرد. در حالیکه مردم کف خیابان با افتخار پرچم ایران و اسلام را بالا میبرند، وطن پرستان مدعی متر میکنند تا کجا جمهوری اسلامی است و تا کجا ایران. پلشتی از این بالاتر که تجاوز به ایران را محکوم نمیکنند و فقط مدرسه میناب را می بینند؟ آن مجری که گوشت و پوستش از تلویزیون است، به زور سه کلمه نوشت "آه از کودکان"! نه، این سواستفاده از کودکان است. چرا در بیانیه های اینها نامی از قاتل نیست؟ کودکان میناب تصادف کرده اند؟در حالیکه مردم زیر موشک، ایست بازرسی برگزار میکنند، اسطوره توپ بازی برای نوروز پیام میدهد. دیگری بعد از خواب یک ماهه استوری گذاشته "وطن یعنی عشق". هلال احمر هم شده پاتوق، فقط حیف که صلیب سرخ نداریم.بعضیشان همزمان از کشتگان اسفند و مردگان دی تقدیر کردند. احترام به قاتلان میناب و مقتولین میناب! لایک همزمان به جنگ طلبان و قربانیان جنگ. در حالیکه ما هر روز جنازه در می آوریم اینها دنبال نقطه وسط قاتل و مقتول میگردند، تا کسی ناراضی نرود. بمب افکن بالای سرمان است و بعضی بعد از سی روز میگویند "نه به جنگ"! آخی.تازه اینها چهره هایی بودند که تحت فشار مردمی مجبور به سخن شدند، یک لشکر روشنفکر داریم که ساکت اند. و هزار لشکر مردم که در خیابان، ایران را نگه داشته اند. این اتفاقی عادی نیست ما تاریخ را نفس میکشیم، از این مردم کتاب ها خواهند نوشت. هیچ جنگی نداشتیم که میلیون میلیون مردم هر شب حاضری بزنند.یک ماه زن و مرد، پیر و بچه، کارگر و کارمند پرچم سرخ و سبز چرخاندند ولی طبقه روشنفکر هنوز سیاه را از سفید نفهمیده. جنگ نشان داد ما با مشتی کودکِ سالخورده طرفیم که ظرفیت ذهنی کافی ندارند. اصلا نمی توانند مفهوم ایمان، دشمن، استعمار، بسیج، هویت، حیا، امت و امام و ... را درک کند. طرف نوشته است ایران هیچوقت خاکش را تسلیم بدی نکرده است! ببین در چه عالمی است.
بخش دوم۱۷:۰۹
سلمان معمار
پس ماندگان جنگ سی روز از جنگ گذشته است. مردم وسط میدان هستند و مدافعان در پیشانی ایران. تهران خط مقدم است و تهرانی مقدم در خط. از بالاترین نقطه نظام تا دانش آموز شهید دادیم، از لاریجانی تا پاکبان، از فرمانده سپاه تا سرباز صفر. عده ای هم مفقود، اما عجیب کسانی اند که در صحت و سلامت گم شده اند. مشتی اسطوره، پهلوان، قهرمان، دانشمند، استاد، دکتر، فیلسوف، جامعه شناس، هنرمند، اقتصاددان، نخبگان و چهره های بلبل زبان داشتیم که دهانشان خشک شده یا ناله ضعیفی میکنند، انگار زیر آوار تاریخ گیر افتاده اند. سی روز گذشته اما هنوز نتوانسته اند تصمیم بگیرند حق با کیست. بمب بالای سرشان است، اسلحه ترامپ در دهانشان اما هنوز دشمن را پیدا نکرده اند. چطور چنین نابینایانی را چشم جامعه می دانستند؟! چطور چنین بی زبانهایی را صدای جامعه جا زدند؟! این سرزنش نیست، پرسش است. طبقه روشنفکر ما که تا ماه پیش ادعای نجات جامعه داشت، به نمایندگی از مردم سخن میراند، برای ایران اشک میریخت، دیگران را بیسواد میخواند، بلندگو ها را اشغال کرده بود، آه نخبه کُشی میکشید، ذکر توسعه از لبش نمی افتاد، برای هرچیزی نسخه ای داشت در هنگامه جنگ وجودی ایران به تماشای دریچه نشسته است. خیلی وقت است از مساله انسانیت گذشته ایم. ملکیان، فیلسوف "اخلاق"شان یکسال کشتار غزه را تماشا کرد و آه هم نکشید. از آرتیست غربیِ آلوده دست صدا درآمد از هنرمند روشنفکر نه. آزمون انسانیت در غزه مرد، امروز روشنفکر ما در آزمون حیوانیت است و بل هم اضلّ. دیروز سوختن همسایه را نگاه کردند، امروز قصاب بالای سرشان رسیده و هنوز مثل مردگان زل زده اند، اگر همراهش نباشند. راستی چرا این طبقه برای دشمن بی خطرند؟! از همان ساعت اول جنگ خطرناک ترین سرمایه های ایران را کشتند؛ رهبر، فرماندهان، مردم و دانش آموزان. سی روز دشمن انگشتان ایران را می جوید، فلان دانشمند را در روستا ترور میکند، اما نه تنها روشنفکر ایرانی سهمی نداشت بلکه بدتر، دشمن به او طمع کرد! از این ننگ بمیرند رواست که دشمن ایران امیدوارانه صدایشان میکند. رفتار سلبریتی هایشان را ببینیم، یک بخش که همراه کودک کش غزه و کودک باز اپستین هلهله کشیدند. همان نیکی کریمی و محسن یگانه هایی که از این کشور توشه گرفتند ولی رقاصه یزید شدند. بخشی دیگر اما جوانمردانه از ساعت اول بدون لکنت فریاد حسبی الله سرودند از جمشید آریا تا پرواز همای. اما بخش قابل توجهی شان هم سکوت کردند، نه جرات ابراز خوشحالی داشتند و نه وجود حماسه، شاید منتظر سقوط، شاید نگران سفره. بیست روز گذشت و هسته سخت مردمی چنان راه را باز کرد که مارپیچ فشار معکوس شد، ایران مانده بود و اینها جامانده. حالا یکی یکی پیدایشان شد. شپور جنگ عیار ها را مشخص کرد. در حالیکه مردم کف خیابان با افتخار پرچم ایران و اسلام را بالا میبرند، وطن پرستان مدعی متر میکنند تا کجا جمهوری اسلامی است و تا کجا ایران. پلشتی از این بالاتر که تجاوز به ایران را محکوم نمیکنند و فقط مدرسه میناب را می بینند؟ آن مجری که گوشت و پوستش از تلویزیون است، به زور سه کلمه نوشت "آه از کودکان"! نه، این سواستفاده از کودکان است. چرا در بیانیه های اینها نامی از قاتل نیست؟ کودکان میناب تصادف کرده اند؟ در حالیکه مردم زیر موشک، ایست بازرسی برگزار میکنند، اسطوره توپ بازی برای نوروز پیام میدهد. دیگری بعد از خواب یک ماهه استوری گذاشته "وطن یعنی عشق". هلال احمر هم شده پاتوق، فقط حیف که صلیب سرخ نداریم. بعضیشان همزمان از کشتگان اسفند و مردگان دی تقدیر کردند. احترام به قاتلان میناب و مقتولین میناب! لایک همزمان به جنگ طلبان و قربانیان جنگ. در حالیکه ما هر روز جنازه در می آوریم اینها دنبال نقطه وسط قاتل و مقتول میگردند، تا کسی ناراضی نرود. بمب افکن بالای سرمان است و بعضی بعد از سی روز میگویند "نه به جنگ"! آخی. تازه اینها چهره هایی بودند که تحت فشار مردمی مجبور به سخن شدند، یک لشکر روشنفکر داریم که ساکت اند. و هزار لشکر مردم که در خیابان، ایران را نگه داشته اند. این اتفاقی عادی نیست ما تاریخ را نفس میکشیم، از این مردم کتاب ها خواهند نوشت. هیچ جنگی نداشتیم که میلیون میلیون مردم هر شب حاضری بزنند. یک ماه زن و مرد، پیر و بچه، کارگر و کارمند پرچم سرخ و سبز چرخاندند ولی طبقه روشنفکر هنوز سیاه را از سفید نفهمیده. جنگ نشان داد ما با مشتی کودکِ سالخورده طرفیم که ظرفیت ذهنی کافی ندارند. اصلا نمی توانند مفهوم ایمان، دشمن، استعمار، بسیج، هویت، حیا، امت و امام و ... را درک کند. طرف نوشته است ایران هیچوقت خاکش را تسلیم بدی نکرده است! ببین در چه عالمی است. بخش دوم
بخش دومبخش اولاگر خیلی زور بزنند روی حداقل ها می ایستند: وطن، خاک، بچه ها، هلال احمر، مدرسه، دوست باشیم، ... حتی نگرانی شان برای کودکان هم بچه گانه است. خنثی، محدود به قاب خرابه، بدون اشاره به عاملانش. توهین نشود، دیروز کودکی را دیدم که پرچم به دوش سلانه سلانه به میدان میرفت، یعنی کودکان ما هم از این پیرکودکان جلوترند. کسانی که همراه فاجعه سازان دی بیگانه را دعوت کردند و حالا برای فرار نقش قربانی میگیرند یا سکوت کرده اند.هر جامعه ای چنین پیرکودکانی دارد، مشکل ما اینست که آنها را پشت فرمان نشانده ایم. دست کم صد سال. مقطعی در انقلاب 57 مردم جلو افتادند اما بعد از جنگ دوباره به بهانه سازندگی و اصلاحات قهرمانان پلاستیکی را جایگزین قهرمانان واقعی کردیم.این جنگ دوباره آینه ای شد که واقعیت جامعه مان را بفهمیم؛ جامعه ای با نخبگان پس مانده. دیدیم که روشنفکر کیلومترها عقب تر از مردم است. کدام شاخک حساس؟ کدام وجدان جامعه؟ میگفتند که اینها میانه اند، بودند اما میان مردم و دشمن. واسطه یارگیری از مردم بودند به سمت غرب. و وقتی غرب نقاب انداخت ساکت شدند. چطور جلوی قبله شان بجنگند؟ میگفتند آنها صدای جامعه هستند، نماینده مردمند. جنگ آمد و چراغ انداخت و دیدیم دهان جامعه پشت سرش است! این بیماری است.ما پس مانده هایمان را مرجع فکری کردیم و آنها ما را عقب کشیدند. با مغزهای کوچک زنگ زده شان مسائل را حداقلی کردند. در قابهای بسته شان نمای بزرگ را بریدند. قد کودکانه شان را معیار قرار دادند و بقیه را پایین کشیدند. به اسم عرف باورهایمان را سربریدند و آرزوهایمان را بچه گانه کردند. پرچم را به پاهای کودکانه شان سپردیم و سرعتمان را پشت سرشان انداختیم. مردم پیشرو را تندرو خواندیم و پیشرفت را پابند زدیم. تصورات بچه گانه شان را فروختیم و جنگل واقعیت را انکار کردیم. به اسم تکثر پس ماندگی را مشروع کردیم و مسیر نقد را گل گرفتیم. باید این نظم را تغییر دهیم.می دانید بعضی چرا "نه به جنگ" میگویند؟! برای اینکه جنگ دنیای کودکانه شان را برملا میکند. روشنفکر میتواند پنجاه سال کتاب بنویسد، تئاتر برود، فیلم بسازد و چشمش را به سید علی خامنه ای ببندد. میتواند در هپروت فرو برود و واقعیت زدایی کند. میتواند تا شصت سالگی به سینه مادر آویزان باشد و پا روی زمین نگذارد. اما جنگ می آید و چنان لگدی به دنیای کودکانه میزند که دیگر انکار شدنی نیست. یقه شان را میگیرد که باید انتخاب کنی. باید بزرگ شوی. جنگ از جنس مرگ است. از جنس واقعیت تلخ.جنگ با همه دشواری وزن آدمها را مشخص میکند. مثل آنها که ادعای انترناسیونال داشتند ولی طبقه اینترنشنال از آب درآمدند. جنگ یک تکان به الک داد و آنها که همیشه جلوی چشم بودند را فرستاد سرجایشان: پشت سر مردم. هسته سخت به خیابان آمدند و با الله اکبر جلوی دشمن ایستادند. هسته نرم هم کم کم اضافه شد و روشنفکران هنوز کیلومترها عقبند.بیایید دیگر به عقب برنگردیم، پس ماندگان جنگ را رها کنیم. زیبایی پیش آمدگان را ببنیم.تا یک ماه پیش مردم نمی دانستند چه قهرمانی به نام تنگسیری در ایران نفس میکشد، چه دلاوری در کوچه های شهر قدم میزند، تا یک ماه پیش نمی دانستند چه خط شکنی دارند ولی امروز حس میکنند فرزندشان را از دست داده اند. این معجزه حماسه است. هنگامه مثل غربال سنگ ریزه های پر سر و صدا را پایین ریخت و جواهر های ساکت را بالا آورد. نبرد مثل آتش ابراهیم ها را مبعوث کرد تا به معجزه گلستانش کنند. آنها که میگفتند طبقه فقرا عامل مشکل ما هستند پنهان شدند و آنها که اتاق شخصی نداشتند گلوی دشمن را تنگ گرفتند. تنگسیری فقط یک نمونه است. حالا ببینید در جنگ قاسم سلیمانی روستازاده بار ایران را به دوش میکشد. حالا ببینید ایمان زنان معمولی مان خیابان را نگه میدارد. حالا ببینید این جنگ چه باقری ها و باکری ها بسازد، حالا ببینید این جنگ چه ایرانی بسازد.#یادداشت@salmaneshoon
اگر خیلی زور بزنند روی حداقل ها می ایستند: وطن، خاک، بچه ها، هلال احمر، مدرسه، دوست باشیم، ... حتی نگرانی شان برای کودکان هم بچه گانه است. خنثی، محدود به قاب خرابه، بدون اشاره به عاملانش. توهین نشود، دیروز کودکی را دیدم که پرچم به دوش سلانه سلانه به میدان میرفت، یعنی کودکان ما هم از این پیرکودکان جلوترند. کسانی که همراه فاجعه سازان دی بیگانه را دعوت کردند و حالا برای فرار نقش قربانی میگیرند یا سکوت کرده اند.هر جامعه ای چنین پیرکودکانی دارد، مشکل ما اینست که آنها را پشت فرمان نشانده ایم. دست کم صد سال. مقطعی در انقلاب 57 مردم جلو افتادند اما بعد از جنگ دوباره به بهانه سازندگی و اصلاحات قهرمانان پلاستیکی را جایگزین قهرمانان واقعی کردیم.این جنگ دوباره آینه ای شد که واقعیت جامعه مان را بفهمیم؛ جامعه ای با نخبگان پس مانده. دیدیم که روشنفکر کیلومترها عقب تر از مردم است. کدام شاخک حساس؟ کدام وجدان جامعه؟ میگفتند که اینها میانه اند، بودند اما میان مردم و دشمن. واسطه یارگیری از مردم بودند به سمت غرب. و وقتی غرب نقاب انداخت ساکت شدند. چطور جلوی قبله شان بجنگند؟ میگفتند آنها صدای جامعه هستند، نماینده مردمند. جنگ آمد و چراغ انداخت و دیدیم دهان جامعه پشت سرش است! این بیماری است.ما پس مانده هایمان را مرجع فکری کردیم و آنها ما را عقب کشیدند. با مغزهای کوچک زنگ زده شان مسائل را حداقلی کردند. در قابهای بسته شان نمای بزرگ را بریدند. قد کودکانه شان را معیار قرار دادند و بقیه را پایین کشیدند. به اسم عرف باورهایمان را سربریدند و آرزوهایمان را بچه گانه کردند. پرچم را به پاهای کودکانه شان سپردیم و سرعتمان را پشت سرشان انداختیم. مردم پیشرو را تندرو خواندیم و پیشرفت را پابند زدیم. تصورات بچه گانه شان را فروختیم و جنگل واقعیت را انکار کردیم. به اسم تکثر پس ماندگی را مشروع کردیم و مسیر نقد را گل گرفتیم. باید این نظم را تغییر دهیم.می دانید بعضی چرا "نه به جنگ" میگویند؟! برای اینکه جنگ دنیای کودکانه شان را برملا میکند. روشنفکر میتواند پنجاه سال کتاب بنویسد، تئاتر برود، فیلم بسازد و چشمش را به سید علی خامنه ای ببندد. میتواند در هپروت فرو برود و واقعیت زدایی کند. میتواند تا شصت سالگی به سینه مادر آویزان باشد و پا روی زمین نگذارد. اما جنگ می آید و چنان لگدی به دنیای کودکانه میزند که دیگر انکار شدنی نیست. یقه شان را میگیرد که باید انتخاب کنی. باید بزرگ شوی. جنگ از جنس مرگ است. از جنس واقعیت تلخ.جنگ با همه دشواری وزن آدمها را مشخص میکند. مثل آنها که ادعای انترناسیونال داشتند ولی طبقه اینترنشنال از آب درآمدند. جنگ یک تکان به الک داد و آنها که همیشه جلوی چشم بودند را فرستاد سرجایشان: پشت سر مردم. هسته سخت به خیابان آمدند و با الله اکبر جلوی دشمن ایستادند. هسته نرم هم کم کم اضافه شد و روشنفکران هنوز کیلومترها عقبند.بیایید دیگر به عقب برنگردیم، پس ماندگان جنگ را رها کنیم. زیبایی پیش آمدگان را ببنیم.تا یک ماه پیش مردم نمی دانستند چه قهرمانی به نام تنگسیری در ایران نفس میکشد، چه دلاوری در کوچه های شهر قدم میزند، تا یک ماه پیش نمی دانستند چه خط شکنی دارند ولی امروز حس میکنند فرزندشان را از دست داده اند. این معجزه حماسه است. هنگامه مثل غربال سنگ ریزه های پر سر و صدا را پایین ریخت و جواهر های ساکت را بالا آورد. نبرد مثل آتش ابراهیم ها را مبعوث کرد تا به معجزه گلستانش کنند. آنها که میگفتند طبقه فقرا عامل مشکل ما هستند پنهان شدند و آنها که اتاق شخصی نداشتند گلوی دشمن را تنگ گرفتند. تنگسیری فقط یک نمونه است. حالا ببینید در جنگ قاسم سلیمانی روستازاده بار ایران را به دوش میکشد. حالا ببینید ایمان زنان معمولی مان خیابان را نگه میدارد. حالا ببینید این جنگ چه باقری ها و باکری ها بسازد، حالا ببینید این جنگ چه ایرانی بسازد.#یادداشت@salmaneshoon۱۷:۰۹
در جنگ خرداد اتفاق مهمی رخ داد، کم شنیده. در یک شب با غافلگیری بزرگ، فرماندهان ستاد کل، قرارگاه خاتم(جنگ)، کل سپاه، معاونان، هوافضا تا دو رده حذف شدند. در یک کلمه سپاه سر بریده شد. اما چرا به ارتش سوءقصد مشابه نشد؟!در واقع یکی از اهداف اسرائیل در جراحی نظامی ایران ایجاد فرصت برای کودتای ارتش بود. صنعت براندازی برایشان چنین تصوری ساخته بود که ارتش منتظر خیانت است. حتی اگر هم ریزشی رخ نمیداد با این اقدام وجهه ارتش را در ایران خراب میکردند. عقلانی بود که بعد از چنان نفوذ اطلاعاتی سهمگینی جانب احتیاط نگه داشته شود. چه بسا برای خود ارتش هم منطقی می بود.اما سید علی خامنه ای، این فرزانه دوران، نه تنها نظارت بر ارتش را تقویت نکرد بلکه همان فردا صبح، فرمانده ارتش، امیر موسوی را ارتقا درجه داد و تمام ستاد کل نیروهای مسلح را به او سپرد! یعنی آمدند ارتش را بد کنند، رهبر صندلی ای را که سالها در اختیار سپاه بود به ارتش داد. یک حرکت دقیق شطرنج که تمام برنامه دشمن را بر آب کرد، چرا که آن امام شهید فرزندش را میشناخت. چهل سال ارتش را رشد داده بود. و امیر سید موسوی نماینده آن بود.شهید موسوی نه تنها فرمانده، پرچمدار ارتش نوین ایران است. نقطه مقابل نظام فاسد و بیمار شاهنشاهی. اگر آن ارتشتاران از ثروتمندان و اشراف بودند این از طبقه محروم، رنج کشیده و درد آشنا بود. اگر آن ستاره داران سرکوبگر عشایر بودند این فرزند انقلاب مردم بود. اگر آن مدعیان تحقیرشدگان اجنبی بودند این 8 سال و 12 روز مقابل دنیا جنگیده بود. اگر آن مقامات از دربار جابجا میشدند، این از کف توپخانه به فرماندهی رسید. اگر آن افسران شاگرد آمریکاییها بودند این درس آموخته ایران و ایرانی بود. اگر آن فرمانفرامایان خاموشگر هویت دینی بودند این از نماز شب قدرت میگرفت. و اگر آن فراریان از ایران حرف میزدند این برای ایران جان میداد، و داد. چه خیال باطلی داشتند نادانها و چه درخششی کرد ارتش.هشت ماه طلایی کافی بود تا دشمن هم بفهمد خطا کرده است. اینبار دیگر تفاوتی بین ارتشی و سپاهی و بسیجی نگذاشتند، چون واقعا هم نبود. اما امیر کارش را در همین مدت کرد. ایستادگی امروز ایران مقابل بزرگترین قدرت نظامی تاریخ جز کارنامه موسوی و پاکپور و نصیرزاده نیست. هر موشک و پهپادی که میرود از دست موسوی پرتاب میشود. سید نه فقط رنگ صیاد داشت بلکه بوی سلیمانی میداد. خودش هم ستاره قطبی شد. امیر ما آبروی ارتش شد و افتخار سپاه اسلام. چه درجه ای بالاتر از اینکه خونش همراه امامش بریزد.و حالا امیر ارتش جمهوری اسلامی کنار عرفا و علمای قم دفن میشود. چه قاب گویایی.@salmaneshoon
۱۲:۱۶
این یک جامعه بالغ است. روشنفکران پس مانده را نگاه نکنید، صدر تا ذیل تمدن غرب آرزوی داشتن چنین جامعه را دارد. همه آنچه درباره تعامل و مشارکت و خیابان و مردم نوشته اند از اینجا عقب تر است. سبز می جوشند، سرخ میسوزند، سپید می جویند.این تصاویر مرا به بهار 88 برد، میدان ونک تهران دقیقا همین فضا و جمعیت میچرخید، هرکس دنبال گوشی بود تا حرف بزند. همدیگر را کنار میکشیدند تا قانع کنند. حرارت از زمین بالا میکشید. نیرویی که اگر میگذاشتند امروز فرسنگها جلوتر بودیم. آن بلوغ را به خشم و جنگ تبدیل کردند. سرمایه اجتماعی بی نظیر 80 درصد مشارکت را به موتور اختلاف و لشکر کشی بدل کردند. مرحله مرحله بخشی از آن نسل بالنده را مصرف کردند تا 98 و 401 و 404 موج موج به براندازی ریختند.اما چه کسی فکر میکرد دوباره آن جوشش را ببینیم. قلبهایی که برای ایران الهی میتپد. ما به میدان برگشته ایم و این بار فریب شکاف ها را نمیخوریم، چند دسته نمی شویم، چون دوباره دشمن را پیدا کردیم."میخوایم دشمن بمونیم، تا آخرین قطره خونمون میخوایم با آمریکا و اسرائیل دشمن بمونیم" این لحظه بلوغ یک ملت است. این جمله از عمق هویت یک شناساگر بیرون می آید. زیبایی ناب. ملتی که مرزهایش را پیدا کرده و پشت این مرزها خودش را. پیرکودکان اصلا عقلشان به ادراک این جمله نمیرسد. آنها در جنگل خواب دوستی میفروشند، میترسند و میترسانند، شیطان و آدمیزاد را مخلوط میکنند، شیطنت را به داخل راه میدهند و خانه را تکه تکه میکنند. شعار "دشمن ما همینجاست، الکی میگن آمریکاست" از کجا آمد؟ شیطان بهتر از هر کسی میداند که دشمنی از بین نمیرود، پس آن را جابجا میکند. نابالغ اما دنبال پاک کردن صورت مساله است. گوسفندانی که آرزوی رفاقت گرگها را دارند فقط قربانیان را مهیا میکنند. جان بیدار اما از دشمن نمی ترسد از گم کردن دشمن میترسد. این یک ارتفاع دیگر است.ما یک جامعه بالغیم و چه چیزی برای اربابان از این ترسناک تر؟شاید با جنگ، شاید بدون جنگ، شیوه اش فرقی ندارد، مهم دشمنی با ظلم و کفر است تا روزی که این شیاطین آدم شوند. جنگ ما تمام نمیشود تا دشمن تمام شود.
۱۳:۵۲
بازارسال شده از
بسیجی؛ پهلوان گمنام شاهنامه فردین آریشما ایرانیها در جهان شاهنامه زندگی میکنیم؛ آن کتاب بیمانند و ماندنی، آن بنای بلند و بیگزند که تصویری از روح مبارز انسان ایرانی برای ثبت در خاطرۀ جمعی ما ساخته است. بافت تاریخیاساطیری حماسۀ فردوسی با گذر زمان کهنه نمیشود، بلکه هر بار به فراخور اوضاع و احوال این سرزمین، تازهتر و خواندنیتر میشود. کمااینکه شاهنامه به تعبیری فراتر از واقعیت تاریخی و افسانههای خیالین، بیش از هر چیز نظر به حقیقت وضع ما دارد. ما امروز، در کشاکش نبرد با نیروهای اهریمنی دوران جدید، در همین لحظات پرتعلیق، بیش از هر وقت دیگری با شاهنامه معاصریم و باید بکوشیم به قدر وسع، خودمان را در آینۀ این کتاب کهن ببینیم.
میدانیم روایت شاهنامه با زوال ایران به پایان میرسد، اما داستان ایران پس از تاریخی که شاهنامه روایت کرده است، تمام نمیشود. ما در فراز و نشیب روزگار گرچه شکستها و ناکامیهای فراوانی را از سر گذراندهایم، اما حالا زمانهای دیگر است و قرعۀ فال به نام مردمان این دوران افتاده است تا درفش و علم مبارزه را بر دستان خود بلند کنند. انگار کن در این شبها و روزها داریم فصل نانوشتهای را از شاهنامه زندگی میکنیم.
شاهنامه، چنانکه از نامش برمیآید، مطابق با سنت شاهنامهنویسی ایران، داستان شاهان و سلسلههای پادشاهی مختلف در تاریخ ایران است. اما حکیم طوس در شیوۀ روایت منحصربهفرد خود، تمرکز روایت را بر قصۀ پهلوانان و تبار پهلوانی در ایران میگذارد. چنانکه مهمترین شخصیت شاهنامه، رستم، خود پهلوانزادهای است که در تمام عمر از کیان ایران دفاع میکند.
اکنون و اینجا اما نزدیکترین شخصیت و معادل پهلوانِ شاهنامه، کاراکتر «بسیجی» است. همو که به «درمخاطرهزیستن» عادت دارد و آماده است در لحظات خوف و خطر، خاصه در جنگ، پیشقدم شود و بار دفاع از ایران را به دوش بکشد. بسیجی همچون پهلوان پاسدار ایران است. از قضا، در مطلع نوحهای که بدل به صدای جنگ امروز ما شده و به نحو فراگیری بر سر زبانها افتاده است، میشنویم: «تو رستم تهمتنی، بزن که خوب میزنی...» کشف این شباهت حکماً تصادفی نبوده و اتفاقی بر قلم شاعر آن چنین کلماتی جاری نشده است.
اغلب پهلوانهای فردوسی واجد دو خصلت اساسی هستند: یکی در رزم بودن مدام یا رویارویی با مرگ؛ و دیگری اتصال به آفریدگار جهان و در مراودۀ آشکار و مستقیم بودن با خداوند. به عبارت دیگر، سرشت مشترک پهلوانان شاهنامه، سختگیری و هماوردی با دشمن و فروتنی و بندگی در پیشگاه خداوند است. بر همین سیاق، بسیجی نیز همواره در جهاد است. کشمکشی توأمان درونی و بیرونی با نیروهای شر. بسیجی خانهاش را در آستانۀ آتشفشان بنا کرده است و یکآن قرار ندارد. گفت: جملۀ بیقراریات از طلب قرار توست/ طالب بیقرار شو تا که قرار یابدت.
بسیجی اما برخلاف پهلوان شاهنامه که با نشانههایی همچون اسب و گرز و بدن پولادین و ستبر و... در شاهنامه قابل شناسایی و روایت شده، نوعاً بی نام و نشان و مکتوم و رازآلود است و در آرزوی گمنامی و ناشناختگی. ما نیز با اینکه در جوار بسیجی زندگی میکنیم، اما گویی بهکلی در بیخبری از او به سر میبریم و همواره برایمان دورازدسترس است. سخنگفتن دربارۀ بسیجی و توصیفپذیرکردنش، سختترین کار عالم است. ما پیش از هر روایتی نخست باید بتوانیم بسیجی را از نزدیک تماشا و رؤیت کنیم. چه اینکه بنای نوشتن این متن نیز همین دعوت به ملاقات با بسیجی در روزهای جنگ است.
#سوره_فتح
@Sourehmagazine۱۲:۲۶