شکوه حق و نبرد جاودانه با تحریف #ابوکاظم_حسنی حق، آن حقیقت مطلق و تغییرناپذیری است که آسمان‌ها و زمین بر پایه آن استوار است. در حریم توحید، «الله» جلوه اعلای حق است و فرمانروایی مطلق، تنها شایسته ذات بی‌همتای اوست. عظمت حق در این است که هم سرآغاز است و هم فرجام، و هیچ رویدادی بیرون از قلمرو حکمت و اراده او رخ نمی‌نماید. خداوند سبحان در کلام آسمانی خود فرموده: «فَذَٰلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمُ الْحَقُّ ۖ فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ إِلَّا الضَّلَالُ ۖ فَأَنَّىٰ تُصْرَفُونَ»[آیۀ ۳۲ سورۀ یونس]؛این آیۀ باشکوه، فراخنای #حقیقت را به تماشا می‌نشاند که: «پس از حق چه چیزی است، جز گمراهی و باطل؟». این کلام نورانی، معانی ژرفی در خود نهفته است: دوگانگی بی‌امان: جهان‌بینی توحیدی، گیتی را به دو قطب روشن #حق و #باطل تقسیم نموده است. نه منطقه خاکستری میان این دو وجود دارد، نه راه سومی برای پویندگان متصور است. کمال و تمامیت حق: حق چنان کامل و فراگیر است که بیرون از حریم آن، چیزی جز سرگشتگی و حیرت (باطل) نمی‌توان یافت. هدایت و گمراهی: این آیه مسیر بشریت را به‌وضوح ترسیم می‌کند؛ آدمیان یا در راه حق - که همان صراط مستقیم است - گام برمی‌دارند، یا در ورطه ضلالت و گمراهی سرگردان می‌مانند. پرسش نخست: خاستگاه شعار «لا حُكْمَ إِلّا لِلّه» از کجا سر برآورد؟این شعار توحیدی که بیانگر انحصار فرمانروایی خدای یگانه است، در هیاهوی فتنه‌ای بزرگ در نبرد #صفین سر برآورد. آنگاه که سپاه معاویه در آستانۀ شکست قرار گرفت، عمروعاص حیله‌ای شیطانی آفرید و قرآن‌ها را بر سر نیزه‌ها افراشت.این کار تلاشی بود برای ممانعت از پیروزی جبهۀ حق علیه باطل، یا به‌عبارتی فتنه‌ای که جامۀ حق بر اندام باطل پوشاند، تا در فضای غبارآلودی که از آن پدید آمد، تیغ حقیقت کُند شده و صدای #عدالت در همهمۀ تردیدها گم گردد.غفلتی سنگین بر جماعت سایه افکند؛ چنان‌که فراموش کردند آن حقیقت روشن را که از زبان رسول خدا جاری شده بود: «عَلِيٌّ مَعَ الْحَقِّ وَ الْحَقُّ مَعَ عَلِيٍّ» نگاه‌ها، سطحی و شتاب‌زده، به جلد #قرآن دوخته شد و #جایگاه ظاهری آن، چشم‌ها را از حقیقت دور ساخت و کسی با خود نپرسید که، مگر فهم این معما، در رجوع به قرآن ناطق نیست؟! در بازگشت به آن حقیقتی که در سینۀ علی (علی‌السلام) می‌تپید، نه در نیزه‌هایی که کلام خدا را به بازی گرفته بودند!و این است که امروز بایست به آن تمسک جوییم که غبار فتنه‌ها نباید ما را از توجه به اصل حق بازدارد و مبادا #ناعدالتی، #تبعیض و #دروغ وقتی جامۀ مقدس به تن کرد و از جایگاهی رفیع صادر شد، ما را دچار #سکوت و #تردید نماید که باطل حتی اگر لباس پیغمبر هم بر تن کند، باز هم باطل است. و آن‌که چشم بر حقیقت ببندد، هرچند در صف دین‌داران ایستاده باشد، از نور #هدایت بی‌نصیب خواهد ماند و به روایت پیغمبر شیطانی است أخرس و لال.
پرسش دوم: چرا خوارج، علی(علیه‌السلام) را تکفیر کردند؟در واقعۀ صفین، امام علی (علیه‌السلام) هرگز در برابر نیرنگ سر فرود نیاورد. آنچه عمروعاص با حیله‌ای شیطانی در میدان افکند، شعاری بود فریبنده که دل‌های ساده‌نگر را به تردید کشاند و سپاه را از مسیر #بصیرت دور ساخت. همانان که از درک حقیقت بازماندند، امام را به پذیرش #حکمیت واداشتند. آنگاه که حضرت فرمودند: «این قرآن‌های بر نیزه را درهم شکنید، که در برابر حق، فریب و نیرنگی بیش نیستند»، جماعتی که از فهم و درک نور محروم و عاجز مانده بودند، بانگ #تکفیر برآوردند. و این‌گونه بود که #فتنه، در لباس تقدس، شمشیر بر حقیقت کشید. اما حقیقت این بود:امام علی(علیه‌السلام) به روشنی می‌دید که «هرگز حق در برابر حق نمی‌ایستد». آنچه بر سر نیزه‌ها افراشته شده، نه جانِ قرآن است و نه کلام حق؛ فتنه‌ای مکرآلود است و تحریفی آشکار که نقابی مقدس بر چهره‌ای فریبکار کشیده است. حضرت فریاد برآورد که آن «کاغذپاره‌های فریب» را باید از حقیقت قرآن جدا دانست و اگر کسی در برابر حق ایستاد؛ حتی اگر در پوشش قرآن هم باشد، بازهم باطل است؛ ولی افسوس که گوش شنوایی نبود که حاضر به پذیرای حق باشد.#حق_خاموش_نمیشود#حق_و_باطل#مخاطب_خاص#شبکه_جاسوسی_استان_اردبیل
ادامه در پست بعدی ۴