شهیده دلیری
شماره 
درخت ادب را چگونه پرورش دهیم؟ گفتیم ادب یک رفتار ظاهری نیست؛ درختی است که ریشه‌اش عقل است. هرچه عقل انسان بیشتر شکوفا شود، زمینهٔ ادب و حیا نیز بیشتر فراهم می‌شود. حالا سؤال این است: چطور این درخت را پرورش بدهیم؟ با فکر کردن، با تجربه کردن، با مشورت کردن، با پرسیدن از اهل علم و متخصصان، با مطالعهٔ قرآن، با تأمل در آیات الهی، و با استفاده از روایت‌ها و حکمت‌های اهل‌بیت علیهم‌السلام. حکمت‌های اهل‌بیت علیهم‌السلام گاهی مثل کلیدهایی هستند که قفل‌های عقل انسان را باز می‌کنند. وقتی انسان یاد می‌گیرد فکر کند، تجربه کند، بپرسد، مشورت کند و از وحی و تجربهٔ عالمان استفاده کند، عقلش رشد می‌کند. و وقتی عقل رشد کرد، ادب دیگر فقط یک رفتار تحمیلی نیست. انسان کم‌کم می‌فهمد چرا باید این‌گونه رفتار کند؛ چرا باید این حرف را بزند و آن حرف را نزند؛ چرا باید در یک موقعیت سکوت کند و در موقعیتی دیگر سخن بگوید. اینجاست که ادب، از یک «دستور بیرونی» تبدیل می‌شود به یک ویژگی درونی. در واقع ما داریم درخت ادب را در وجودمان می‌کاریم؛ درختی که ریشه‌اش عقل است و با آبِ معرفت، تجربه و تفکر رشد می‌کند. و چه زیباست زندگی انسانی که عقلش با نور وحی شکوفا شده باشد؛ چنین انسانی حتی اگر با سختی و مشکل هم روبه‌رو شود، بهتر می‌فهمد چگونه با آن مواجه شود. و نتیجه؟ زندگی‌ای که هر روزش می‌تواند طعم تازه‌ای داشته باشد؛ هیچ دو روزش شبیه یکدیگر نیست؛ زندگی‌ای که با وجود فراز و نشیب‌هایش، زیبا، پویـا و خوشگوار باقی می‌ماند. ان‌شاءالله خدا به ما و فرزندانمان توفیق بدهد عاقلانه زندگی کنیم تا مؤدبانه زندگی کردن برایمان طبیعی و شیرین شود. #دعای_حضرت_زهرا_سلام‌الله‌علیها #دعای_حیات_طیبه #گذاشتن_فرشته‌ها_تو_رودرباسی https://ble.ir/shahidehdaliri
درخت ادب را چگونه پرورش دهیم؟ گفتیم ادب یک رفتار ظاهری نیست؛ درختی است که ریشه‌اش عقل است. هرچه عقل انسان بیشتر شکوفا شود، زمینهٔ ادب و حیا نیز بیشتر فراهم می‌شود. حالا سؤال این است: چطور این درخت را پرورش بدهیم؟ با فکر کردن، با تجربه کردن، با مشورت کردن، با پرسیدن از اهل علم و متخصصان، با مطالعهٔ قرآن، با تأمل در آیات الهی، و با استفاده از روایت‌ها و حکمت‌های اهل‌بیت علیهم‌السلام. حکمت‌های اهل‌بیت علیهم‌السلام گاهی مثل کلیدهایی هستند که قفل‌های عقل انسان را باز می‌کنند. وقتی انسان یاد می‌گیرد فکر کند، تجربه کند، بپرسد، مشورت کند و از وحی و تجربهٔ عالمان استفاده کند، عقلش رشد می‌کند. و وقتی عقل رشد کرد، ادب دیگر فقط یک رفتار تحمیلی نیست. انسان کم‌کم می‌فهمد چرا باید این‌گونه رفتار کند؛ چرا باید این حرف را بزند و آن حرف را نزند؛ چرا باید در یک موقعیت سکوت کند و در موقعیتی دیگر سخن بگوید. اینجاست که ادب، از یک «دستور بیرونی» تبدیل می‌شود به یک ویژگی درونی. در واقع ما داریم درخت ادب را در وجودمان می‌کاریم؛ درختی که ریشه‌اش عقل است و با آبِ معرفت، تجربه و تفکر رشد می‌کند. و چه زیباست زندگی انسانی که عقلش با نور وحی شکوفا شده باشد؛ چنین انسانی حتی اگر با سختی و مشکل هم روبه‌رو شود، بهتر می‌فهمد چگونه با آن مواجه شود. و نتیجه؟ زندگی‌ای که هر روزش می‌تواند طعم تازه‌ای داشته باشد؛ هیچ دو روزش شبیه یکدیگر نیست؛ زندگی‌ای که با وجود فراز و نشیب‌هایش، زیبا، پویـا و خوشگوار باقی می‌ماند. ان‌شاءالله خدا به ما و فرزندانمان توفیق بدهد عاقلانه زندگی کنیم تا مؤدبانه زندگی کردن برایمان طبیعی و شیرین شود. #دعای_حضرت_زهرا_سلام‌الله‌علیها #دعای_حیات_طیبه #گذاشتن_فرشته‌ها_تو_رودرباسی https://ble.ir/shahidehdaliriشماره
زندگیِ زنده، دستاورد می‌خواهداگر قرار باشد زندگی واقعاً زنده باشد و نشاط و پویایی داشته باشد، طبیعتاً باید دستاورد و نتیجه‌ای هم داشته باشد.خیلی وقت‌ها ما در زندگی احساس می‌کنیم دستمان خالی است. حتی ممکن است کسی سال‌ها زندگی کند و در پایان با خودش بگوید:«خب که چی؟ من در این سال‌ها چه چیزی به دست آوردم؟»این موضوع فقط درباره کل زندگی نیست؛ در کارهای کوچک روزمره هم همین‌طور است. انسان معمولاً کاری را انجام می‌دهد تا به نتیجه‌ای برسد. اگر آن نتیجه به دست نیاید، احساس می‌کند چیزی کم است و همین حس، می‌تواند طعم خوش زندگی را از بین ببرد.بنابراین یکی از ویژگی‌های یک زندگی خوب و باصفا، دستاورد داشتن است؛ اینکه زندگی ما واقعاً چیزی به ما اضافه کند.در زندگی توحیدی هم همین‌طور است. خداوند در قرآن بارها از یک تجارت پرسود با خدا سخن می‌گوید؛ اینکه انسان چیزی را در راه خدا بدهد و در مقابل، دستاوردهای ارزشمندی به دست بیاورد.قرآن برای این «به دست آوردن» واژه‌های مختلفی دارد؛ از تجارت و نفع گرفته تا خیر و ثواب.یکی از همین واژه‌ها، «ثواب» است؛ واژه‌ای که زیاد شنیده‌ایم، اما شاید لازم باشد کمی دقیق‌تر به معنایش نگاه کنیم.حضرت صدیقه طاهره سلام‌الله‌علیها نیز در دعای حیات طیبه از خدا می‌خواهند:
«وَأَجْزِلْ لِیَ الثَّوَابَ» ؛ «خدایا! ثواب فراوان و پرباری به من عطا کن.» اما سؤال اینجاست:ثواب دقیقاً یعنی چه؟در قسمت بعد درباره همین واژه با هم صحبت می‌کنیم.
#دعای_حضرت_زهرا_سلام‌الله‌علیها#دعای_حیات_طیبه#گذاشتن_فرشته‌ها_تو_رودرباسی
https://ble.ir/shahidehdaliri
زندگیِ زنده، دستاورد می‌خواهداگر قرار باشد زندگی واقعاً زنده باشد و نشاط و پویایی داشته باشد، طبیعتاً باید دستاورد و نتیجه‌ای هم داشته باشد.خیلی وقت‌ها ما در زندگی احساس می‌کنیم دستمان خالی است. حتی ممکن است کسی سال‌ها زندگی کند و در پایان با خودش بگوید:«خب که چی؟ من در این سال‌ها چه چیزی به دست آوردم؟»این موضوع فقط درباره کل زندگی نیست؛ در کارهای کوچک روزمره هم همین‌طور است. انسان معمولاً کاری را انجام می‌دهد تا به نتیجه‌ای برسد. اگر آن نتیجه به دست نیاید، احساس می‌کند چیزی کم است و همین حس، می‌تواند طعم خوش زندگی را از بین ببرد.بنابراین یکی از ویژگی‌های یک زندگی خوب و باصفا، دستاورد داشتن است؛ اینکه زندگی ما واقعاً چیزی به ما اضافه کند.در زندگی توحیدی هم همین‌طور است. خداوند در قرآن بارها از یک تجارت پرسود با خدا سخن می‌گوید؛ اینکه انسان چیزی را در راه خدا بدهد و در مقابل، دستاوردهای ارزشمندی به دست بیاورد.قرآن برای این «به دست آوردن» واژه‌های مختلفی دارد؛ از تجارت و نفع گرفته تا خیر و ثواب.یکی از همین واژه‌ها، «ثواب» است؛ واژه‌ای که زیاد شنیده‌ایم، اما شاید لازم باشد کمی دقیق‌تر به معنایش نگاه کنیم.حضرت صدیقه طاهره سلام‌الله‌علیها نیز در دعای حیات طیبه از خدا می‌خواهند:
«وَأَجْزِلْ لِیَ الثَّوَابَ» ؛ «خدایا! ثواب فراوان و پرباری به من عطا کن.» اما سؤال اینجاست:ثواب دقیقاً یعنی چه؟در قسمت بعد درباره همین واژه با هم صحبت می‌کنیم.
#دعای_حضرت_زهرا_سلام‌الله‌علیها#دعای_حیات_طیبه#گذاشتن_فرشته‌ها_تو_رودرباسی
https://ble.ir/shahidehdaliri
۵