عکس پروفایل شهیده دلیری ش
۲۱۴ عضو

شهیده دلیری

راه ارتباطی: @daliri77
شهیده دلیری
شماره undefinedundefinedundefined شکر، انسان را رشد می‌دهد گفتیم: شکر فقط گفتن «خدایا شکرت» نیست؛ شکر یعنی نعمتی که خدا به ما داده، در زندگی‌مان به کار بیفتد. برای همین خداوند در قرآن می‌فرماید: «لَئِنْ شَکَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکُمْ» ؛ «اگر شکر کنید، شما را افزایش می‌دهم.» دقت کنید؛ خداوند نمی‌فرماید فقط نعمت‌هایتان را زیاد می‌کنم، بلکه می‌فرماید: «لَأَزِیدَنَّکُمْ»؛ شما را زیاد می‌کنم. این تعبیر نکته بسیار مهمی دارد. وقتی انسان از نعمت‌هایی که در اختیارش قرار گرفته درست استفاده می‌کند، در واقع خودش رشد می‌کند. اگر خدا به من علم داده و من از آن استفاده کنم، فقط علمم بیشتر نمی‌شود؛ خودم هم بزرگ‌تر می‌شوم. اگر به من فرصت داده و از آن درست استفاده کنم، ظرفیت وجودی‌ام گسترده‌تر می‌شود. اگر توانایی‌ای به من داده و آن را در مسیر درست به کار بگیرم، توانایی‌های بیشتری در من شکوفا می‌شود. بنابراین شکر، فقط حفظ نعمت نیست؛ شکر باعث رشد انسان می‌شود. به همین دلیل، یکی از ویژگی‌های انسان برخوردار از حیات طیبه، شاکر بودن است. کسی که حیات طیبه دارد، در زندگی‌اش شاکر است؛ اجازه نمی‌دهد نعمت‌ها در زندگی‌اش بلااستفاده بمانند. هرچه به او داده‌اند، آن‌قدر خوب و درست از آن استفاده می‌کند و آن را به نتیجه می‌رساند که ظرفیت وجودی‌اش گسترده‌تر و وسیع‌تر می‌شود. طبیعتاً حال زندگی‌اش هم بهتر، خوش‌تر و معنوی‌تر خواهد شد. سلامتی، عقل، علم، وقت، خانواده، فرصت‌ها، توانایی‌ها و حتی تجربه‌هایی که در زندگی به دست آورده‌ایم، همه می‌توانند موضوع شکر باشند. شاید شکر بعضی از نعمت‌های ما این نباشد که فقط بگوییم «خدایا شکرت»؛ شاید شکر واقعی‌شان این باشد که بالاخره از آنها استفاده کنیم. تمرین: خداوند همین امروز چه نعمت‌هایی به من داده که هنوز از آنها درست استفاده نکرده‌ام؟ شاید پاسخ همین سؤال، شروع شکر واقعی ما باشد. ان‌شاءالله خداوند به ما توفیق بدهد که فقط اهل گفتنِ شکر نباشیم؛ بلکه در زندگی‌مان شاکر باشیم. #دعای_حضرت_زهرا_سلام‌الله‌علیها #دعای_حیات_طیبه #گذاشتن_فرشته‌ها_تو_رودرباسی https://ble.ir/shahidehdaliri
شماره undefinedundefinedundefined
ذکر؛ جریان دائمی حیاتدومین ویژگی از ویژگی‌های ششگانه فراز چهارم، ذاکر بودن است. حضرت می‌فرمایند:«وَلَکَ ذَاکِراً»؛ «خدایا مرا ذاکر خودت قرار بده.» آدمی که زندگی‌اش پر از حیات طیبه است، انسانی ذاکر است.حالا ذکر چیست و چرا انسانِ ذاکر چنین حیاتی پیدا می‌کند؟ در کتب لغت، در معنای کلمه «ذکر» گفته‌اند:«هُوَ تَذَکُّرٌ فِی قِبَالِ الْغَفْلَةِ وَالنِّسْیَانِ.» ؛ «ذکر در مقابل غفلت و فراموشی است» یعنی یادآوری، به یاد بودن، متوجه بودن و هوشیار بودن.کسی که دچار فراموشی نشود و دچار غفلت نشود، اهل ذکر است. ذاکر یعنی آدمی که حواسش جمع است؛ در لحظه‌لحظه زندگی حواسش جمع است و در حالت غفلت و فراموشی نیست. آدم‌های حواس‌جمع، حال زندگی‌شان خیلی متفاوت می‌شود.پس ذکر فقط یک کلمه نیست؛ یک نوع اتصال است.مثل اینکه سیم زندگی انسان به یک منبع حیات وصل باشد و این اتصال دائماً برقرار بماند، در نتیجه، دچار فراموشی و غفلت نشود.زندگی‌هایی که حیات دارند، زندگی‌هایی که پر از نور و معنویت و شورند، زندگی‌های دائماً متصل‌اند. اگر این اتصال دائمی در زندگی انسان وجود نداشته باشد، زندگی روح خودش را از دست می‌دهد؛ مثل برکه‌ای که مدتی آب در آن جریان داشته، اما بعد ورودی آب قطع شده است. آب می‌ماند، اما دیگر خبری از جریان و تازگی نیست.ذکر، جریان نورانیت و معنویت در زندگی است؛ جریان اتصال به حق.ذاکر یعنی کسی که به‌طور دائمی از یک معنویت پر می‌شود و این جریان دائمی باعث می‌شود که انسان هیچ‌وقت دچار فساد، رخوت، کسالت و امثال این‌ها نشود.
#دعای_حضرت_زهرا_سلام‌الله‌علیها#دعای_حیات_طیبه#گذاشتن_فرشته‌ها_تو_رودرباسی
https://ble.ir/shahidehdaliri
undefined۲

۱۱۷

۱:۱۰