بازارسال شده از
﷽| سراغ ما و اسلام ما نمیآیند!
بالا برویم یا پایین بیاییم، وقتی در جامعههای اسلامی از دور نگاه کردند و جهاد و تلاش پیگیر و هوشیارانه و مدبرانه در راه اقامه عدل و حق نیافتند، دیگر سراغ اسلام نمیروند. وقتی در پرتو اسلام کوششی و جنبشی در راه اقامه حق و عدل تحقق نیافت، نهتنها آنها سراغ ما و اسلام ما نمیآیند، بلکه مردم خود ما هم سراغ جایی میروند که میتواند ادعا کند در راه اقامه عدل قدمهای تحققیافته مؤثرِ مثمرِ ثمر برداشته است. بیخود هم رفقا نیایید دور هم بنشینیم که چه کنیم که جوانمان منحرف نشوند.
سید محمد حسینی بهشتی، در مکتب قرآن، ج۴، ص۳۲۵
@beheshtium_ir
بالا برویم یا پایین بیاییم، وقتی در جامعههای اسلامی از دور نگاه کردند و جهاد و تلاش پیگیر و هوشیارانه و مدبرانه در راه اقامه عدل و حق نیافتند، دیگر سراغ اسلام نمیروند. وقتی در پرتو اسلام کوششی و جنبشی در راه اقامه حق و عدل تحقق نیافت، نهتنها آنها سراغ ما و اسلام ما نمیآیند، بلکه مردم خود ما هم سراغ جایی میروند که میتواند ادعا کند در راه اقامه عدل قدمهای تحققیافته مؤثرِ مثمرِ ثمر برداشته است. بیخود هم رفقا نیایید دور هم بنشینیم که چه کنیم که جوانمان منحرف نشوند.
سید محمد حسینی بهشتی، در مکتب قرآن، ج۴، ص۳۲۵@beheshtium_ir
۱۷:۵۶
منبع: کانال "دستها از ونزوئلا کوتاه"
نه ترامپ حاکم ونزوئلاست نه دلسی رودریگس منتخب ترامپ
اورینوکو تریبون مورخ ۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۶" />ویلیام سرافینو۱|۲در پی تجاوز نظامی گسترده و آشکارا غیرقانونیِ ایالات متحده علیه ونزوئلا در سوم ژانویه، که به ربایش رئیسجمهور نیکلاس مادورو و همسرش سیلیا فلورس انجامید و تاکنون دستکم یکصد کشته برجای گذاشته، دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، تلاش گستردهای در سطح روایتسازی رسانهای آغاز کرده تا القا کند که اکنون اوست که ادارهٔ امور ونزوئلا را در دست دارد.
زبان آشکارا استعماری ترامپ همچنین شامل ارعاب و قلدرمآبی بهعنوان تاکتیک تحریکآمیز بوده است؛ تا جایی که اخیراً در شبکهٔ اجتماعی Truth Social خود را «رئیسجمهور موقت ونزوئلا» معرفی کرد.
همزمان، اظهارات متناقض او دربارهٔ دلسی رودریگس، رئیسجمهور موقت ونزوئلا، و ماریا کورینا ماچادو، رهبر راست افراطی معارضین، مکمل چارچوب این روایت است. ترامپ دربارهٔ رودریگس از «همکاری» و «کار خوب مشترک» سخن میگوید، درحالیکه همزمان ماچادو را تحقیر میکند و مدعیست او در کشورش فاقد احترام است.
بر پایهٔ این دو گزاره، ترامپ در حال ساختن یک توهم سیاسی است؛ توهمی که میکوشد آن را بهعنوان نوعی قیمومت یا نیابت استعماری آمریکا بر ونزوئلا جا بزند؛ قیمومتی که قرار است بر «انتخاب» رودریگس از سوی واشنگتن استوار باشد.
اما این روایت با واقعیتهای موجود همخوانی ندارد. علیرغم تلاش رسانههای جریان مسلط برای سرپوشگذاشتن بر حقیقت، شکافهای این روایت کاملاً آشکار است.
محاسبهای با نتیجهٔ معکوساگر به بامداد تلخ سوم ژانویه بازگردیم و محاسبات آمریکا را بدون تعصب بررسی کنیم، سادهلوحانه خواهد بود اگر تصور کنیم هدف نهایی این تجاوز نظامی صرفاً ربایش مادورو بوده است. به همان اندازه سادهلوحانه است اگر گمان کنیم حذف عالیترین مقام سیاسی یک کشور، بخشی از یک راهبرد کلان برای فروپاشی و بیثباتسازی دولت نبوده است.
شوک روانی و اجتماعی و سیاسی ناشی از بمباران کاراکاس و دیگر شهرهای ونزوئلا، معیار عینی این جاهطلبی بود؛ جاهطلبیای که هرگز بهطور رسمی بهعنوان بخشی از «عملیات عزم خللناپذیر» اعلام نشد. به احتمال زیاد، محافل قدرت در واشنگتن—که سالهاست تحت استعمار فکری روایتهای تکراری دربارهٔ شکافهای داخلی جنبش چاویستی قرار دارند—انتظار فروپاشی سریع و دومینویی در ونزوئلا را داشتند.
پس از فروپاشی مورد انتظار—ابتدا سیاسی و سپس نهادی—ایالات متحده میتوانست مدیریت هرجومرج را به دست بگیرد؛ الگویی مشابه غارت عراق پس از تهاجم نظامی سال ۲۰۰۳. دولتی ضعیف و تکهتکه، ناتوان از ادارهٔ سرزمین و حفظ انسجام ملّی، شرایطی ایدئال برای اشغال، متمرکز بر تصاحب میادین نفتی ایجاد میکرد، درحالیکه همزمان آمریکا داور منازعات داخلی میان نیروهای نظامی و سیاسی میشد و کفه را به نفع جناحهای طرفدار واشنگتن سنگین میکرد.
میتوان استدلال کرد که ونزوئلا عراق نیست و ترامپ—برخلاف نومحافظهکاران دوران جرج بوش پسر—به عملیاتهای نظامی محدود تمایل دارد تا هزینههای حیثیتی و انتخاباتی را کاهش دهد. این استدلال تا حدی درست است، اما پس از بمبارانها شکافهای بزرگی باقی میماند که مستلزم توضیح است.
ترامپ هیچ دستاورد مثبتی بهدست نیاورده که همسنگ ریسک حملهٔ نظامی به یک کشور آمریکای جنوبی و ربایش رئیسجمهور آن باشد. افکار عمومی آمریکا تصمیم او را محکوم کرده؛ او افزایش معناداری در [میزان محبوبیت خود در] نظرسنجیها ندیده؛ شکافها در میان جناحهای انزواطلب جنبش MAGA تشدید شده؛ و دیدار اخیرش با مدیران شرکتهای بزرگ نفتی غربی—که قرار بود پیروزی اقتصادی بزرگی در داخل آمریکا رقم بزند—بدون هیچ تعهد سرمایهگذاری پایان یافت.
با درنظرگرفتن بازده مورد انتظار این تجاوز، تداوم دولت ونزوئلا تحت رهبری دلسی رودریگس هیچ تناسبی با موقعیت پیروزمندانهای که ترامپ انتظار داشت دو هفته پس از پرریسکترین اقدام ژئوپلیتیکی دوران سیاسیاش در آن قرار داشته باشد، ندارد.
بهوضوح پیداست که رویکارآمدن معاون مادورو در شرایط فوقالعاده، نه بخشی از طراحی این عملیات بوده و نه حاصل مذاکرههای پشتپرده یا انتخابات، بلکه پیامدی پیشبینینشده بوده که ترامپ ناچار شده موقتاً با آن کنار بیاید.
اکنون با حضور رودریگس در رأس دولت ونزوئلا، ترامپ با مجموعهای از متغیرهای انفجاری مواجه است: تبوتاب انتخابات میاندورهای، خطر تشدید دوبارهٔ تنشها، و نیاز به صرف زمان و منابع برای مذاکراتی که بتواند منافع سیاسی و اقتصادی ملموسی برای بهرهبرداری انتخاباتی فراهم کند.
@Bolivari
ادامه۱۹:۵۳
نه ترامپ حاکم ونزوئلاست نه دلسی رودریگس منتخب ترامپ
اورینوکو تریبون مورخ ۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۶" />ویلیام سرافینو۲|۲بهطور خلاصه، «انتخاب» ادعایی رودریگس از سوی ترامپ هیچ منطقی ندارد، وقتی نتیجهٔ آن مواجهه با همان موانعی است که پیشتر با مادورو وجود داشت: تلاش برای افزایش حضور نفتی آمریکا از طریق مذاکره با دشمنان مارکو روبیو. میزان ریسکی که برای یک «پیروزی پیروسگونه»—به تعبیر تاریخدان آرژانتینی، لائوتارو ریبارا—انجام شد، گواه روشنی است بر اینکه نه رئیسجمهور موقت کنونی ونزوئلا و نه ماچادو، هیچکدام بخشی از برنامههای ترامپ نبودهاند.
فروپاشی روایت «ما سررشتهٔ امور را در دست داریم»با وجود اصرار لفظی ترامپ بر حکومت خیالیاش بر ونزوئلا، قیمومتها و سرپرستیهای استعماری از طریق اقدامات حقوقی و نهادی مشخص اعمال میشوند. دقیقاً همین نکته است که باعث میشود نیازی به تکرار مداوم این ادعا نباشد که «ما همهکارهایم». در این منطق، تکرارهای ترامپ او را به هدفش نزدیک نمیکند، بلکه از آن دورتر میسازد.
در سنت امپریالیستی-استعماری آمریکا، این شکلهای سلطهٔ خارجی در قالبهایی مانند اصلاحیهٔ پلات ۱۹۰۱ برای کوبا و قانون ارگانیک فیلیپین ۱۹۰۲ متجلی شدهاند؛ سازوکارهایی که پس از شکست امپراتوری اسپانیا، سلطهٔ رسمی آمریکا بر این کشورها را تثبیت کردند.
هیچیک از این سازوکارها دربارهٔ ونزوئلا اعمال نشدهاند، هرقدر هم که برخی بکوشند با تحریف تاریخ، باجگیری انرژی و ژئوپلیتیکی کنونی آمریکا را نوعی قیمومیت خاص جلوه دهند.
ازآنجاکه حاکمیت ملّی مفهومی تجزیهناپذیر است، قیمومتهای میانی امکانپذیر نیستند. فشار کنونی ترامپ علیه ونزوئلا—حتی اگر با تجاوز نظامی همراه بوده و مزیتهایی برای تحمیل ارادهٔ آمریکا ایجاد کرده باشد—بهطور خودکار به معنای تولیت نیست.
نمونهٔ روشن نبود چنین قیمومتی، موضع اخیر اکسونموبیل است؛ جایی که مدیرعامل این شرکت، دارن وودز، در دیدار با ترامپ از سرمایهگذاری در ونزوئلا خودداری کرد. ترامپ نیز پس از آن اعلام کرد که ممکن است اکسونموبیل را از راهبرد انرژی خود در ونزوئلا کنار بگذارد، چراکه نتوانسته خواستهٔ این شرکت—یعنی تغییر ساختار حقوقی ونزوئلا—را برآورده کند.
اگر ترامپ واقعاً بر ونزوئلا حکومت میکرد، تحقق چنین درخواستی چه دشواریای میداشت؟
به تعبیر آنتونیو کاندیدو، مقالهنویس برزیلی، که گفته بود «ادبیات، رؤیاپردازی تمدنهاست»، مفهوم قیمومت نیز رؤیاپردازی امپراتوری آمریکا دربارهٔ ونزوئلاست.
این اعلام نیت، نشانهای خطرناک است از اینکه نومحافظهکاران—به رهبری مارکو روبیو، وزیر خارجهٔ آمریکا—که رؤیای «عراقی [دیگر] در کارائیب» را در سر دارند، از وضعیت پسامادورو رضایت ندارند و در حال طراحی تهاجمی تازهاند؛ چراکه بار دیگر دستشان از پاداش نهایی، یعنی فروپاشی جمهوری بولیواری ونزوئلا، کوتاه مانده است.
@Bolivari
۱۹:۵۵
آتلانتیک: ترامپ از درک ایران ناتوان است
مجله آتلانتیک با انتشار تحلیلی آورده است:
بعد از آنکه ترامپ وعده کمک به معترضان را داد، زمان کوتاهی فرا رسید که این کمک میتوانست اهمیت داشته باشد. اما او هیچ کاری نکرد. طولی نکشید که حال و هوای افرادی که منتظر کمک او بودند از امید به ناامیدی تغییر کرد؛ زیرا مشخص شد تهدیدهای او توخالی هستند.
و حالا هم علیرغم نزدیک شدن ناوهای آمریکا، یک واقعیت بدون تغییر باقی مانده است: حمله به ایران روایت وجودِ دشمن خارجی در پشت صحنه تحولات ایران را تأیید میکند.
اتفاقاً مقابله با یک دشمن خارجی برای جمهوری اسلامی بسیار آسانتر است؛ زیرا موجب انسجام داخلی و اتحاد ملی میشود. ایرانیان در طول تاریخ از بیگانگانی که خواستهاند سرنوشت آنها را تعیین کنند، نفرت داشتهاند.
رویارویی با آمریکا یا اسرائیل، سناریویی است که جمهوری اسلامی از سال ۱۹۷۹ خود را برای آن آماده کرده است.
@TheGlobalWatch
مجله آتلانتیک با انتشار تحلیلی آورده است:
بعد از آنکه ترامپ وعده کمک به معترضان را داد، زمان کوتاهی فرا رسید که این کمک میتوانست اهمیت داشته باشد. اما او هیچ کاری نکرد. طولی نکشید که حال و هوای افرادی که منتظر کمک او بودند از امید به ناامیدی تغییر کرد؛ زیرا مشخص شد تهدیدهای او توخالی هستند.و حالا هم علیرغم نزدیک شدن ناوهای آمریکا، یک واقعیت بدون تغییر باقی مانده است: حمله به ایران روایت وجودِ دشمن خارجی در پشت صحنه تحولات ایران را تأیید میکند.اتفاقاً مقابله با یک دشمن خارجی برای جمهوری اسلامی بسیار آسانتر است؛ زیرا موجب انسجام داخلی و اتحاد ملی میشود. ایرانیان در طول تاریخ از بیگانگانی که خواستهاند سرنوشت آنها را تعیین کنند، نفرت داشتهاند.رویارویی با آمریکا یا اسرائیل، سناریویی است که جمهوری اسلامی از سال ۱۹۷۹ خود را برای آن آماده کرده است. @TheGlobalWatch۲۱:۰۴