عکس پروفایل مهارتستان خلاق 📚🎮| طاهره خادمیم
۳۸۶ عضو

مهارتستان خلاق 📚🎮| طاهره خادمی

زندگی، زمین بازی ماست! undefinedundefined
کوچ مهارت‌های زندگی و رشد خلاقانهمدرس خلاقیت، ارتباطات موثر و مدیریت هیجانات
با کمک داستان و بازیخودمان را کشف می‌کنیم،با هیجان‌ها دوست می‌شویمو رابطه‌های سالم می‌سازیم
www.taherehkhademi.irارتباط با منundefined@Khademitahereh
مهارتستان خلاق 📚🎮| طاهره خادمی
قسمت اول داستان بلند ماتِ زندگی زنگ ساعت، دوباره رسیدن یه صبح دیگه رو خبر می‌داد. هرکی این پیام رو خوش یا ناخوش می‌دونه؛ اما من چطور حسش می‌کنم؟ خوب یا بد؟ امروز صبحانه چی بخوریم؟ تو اداره با کیا باید سر و کله بزنم؟ عصر را چجوری و با چه کارهایی سر کنم؟ دندان‌پزشکی، پارک بازی یا کلاس بچه‌ها؟ همه نشون می‌دادن که روزی پرکار و شلوغی دارم. اما چه فایده؟ وقتی همه‌چیز دارم جز آن لذت و هیجانی که باید داشته باشم؟ انگار میون این‌همه «خوب بودن»، یه چیزی کمه؛ یا اون‌قدر به چشمام نزدیکه که نمی‌بینمش، یا آن‌قدر دوره که بازم از دیدم پنهونه. وقتِ هر کاری رو دارم، جز وقتی برای رسیدن به خودم؛ وقت برای هر چیزی هست، اِلّا نشستن کنار خودم و شنیدن صدای درونم. تکون‌های امیر مرا به خودم آورد: «دیر میشه!» باید بلند شم؛ صبحانه و میان‌وعدهٔ نیلای ۷ ساله و نریمان ۱۲ ساله رو آماده کنم و خودمون هم راهی اداره شیم. کِش دادن خواب و این بلند نشدن‌های هرروزه هم تکراری شده؛ هر روز همین سؤالات تکراری را از خودم می‌پرسم و بعد سراغ بقیه‌ی روزم می‌رم… انگار این سؤال‌ها هم توی مغزم یخ زده‌ان. بقول همکار بغل دستی‌ام که هر روز هُلم میده واسه خودم کاری کنم: هنوز ناکامی‌ام به حد کمال نرسیده که بلندم کنه. شاید راست میگه... undefined طاهره خادمی | کوچ مهارت‌های زندگی و رشد خلاقانه #مات_زندگی undefined @tahereh_khademi undefined https://taherehkhademi.ir/
قسمت دوم داستان بلند
ماتِ زندگی

undefinedدیگه باید به چه ناکامی‌ای برسم که واقعاً حرکت کنم؟ ناکامی از این بیشتر که حوصلهٔ هیچ کاری رو ندارم؟ از این بیشتر که هیچ‌چیزی برام لذت‌بخش نیست؟ اصلاً مگه خودِ ناکامی چیه که تا بهش نرسم، تکون نمی‌خورم؟
مثل همیشه که برای انجام هر کاری کلی سود و زیان می‌کنم تا شکست نخورم، انگار ناکامی هم همون جاییه که نمی‌خوام بهش برسم. مدام قبل از رسیدن بهش فرار می‌کنم.
به نظرم یه قرار ملاقات توپ با شکست بذارم. شاید دیدمش، ازش خوشم اومد و دلم خواست دوباره ملاقاتش کنم؟ چند سال پیش دلم می‌خواست قالی‌بافی یاد بگیرم و یه کارگاه راه بندازم. اما عذاب وجدانِ نرسیدن به نریمان، همه‌چیز رو کنار زد. مهم نریمان بود، اما خودم چی؟ من مهم نبودم؟ چون مادر شدم، آرزوهام باید خلاصه بشن توی آرزوهای نریمان؟
کارهای اینترنتی این سال‌ها هم فقط پولم رو هدر دادن و بس! از هیچ‌کدوم آبی برام گرم نشد؛ آن‌قدر یخ بودن که حتی نمی‌شد دستم رو باهاشون بشورم.
امروز نیلا یه سوغاتی جالب از طرف ماهک با خودش آورد. ماهک، دوست نیلا، تازه از زنجان به همدان برگشته. اونا مدتی به‌خاطر بیماری مادر ماهک توی زنجان زندگی می‌کردن و پدرش فقط آخر هفته‌ها بهشون سر می‌زد.نیلا یه ظرف غذا آورد که با بقیهٔ ظرف‌ها فرق داشت. چند جور باز و بسته می‌شد و جاهای مختلفی برای گذاشتن غذا داشت؛ ویژگی‌هایی که نمی‌تونستم به‌راحتی ازشون بگذرم.از نیلا خواستم به ماهک بگه از مادرش دربارهٔ این ظرف سؤال کنه و اگه می‌تونه، یکی دیگه هم برامون تهیه کنه.نیلا گفت: «چشم» و رفت سراغ تکالیفش.
اما من وسط اون ظرف و جذابیت‌هاش گیر کرده بودم. undefinedچه کسی طراح این ظرفِ به این زیبایی و شیکی بود؟
undefined طاهره خادمی | کوچ مهارت‌های زندگی و رشد خلاقانه#مات_زندگیundefined @tahereh_khademi undefined https://taherehkhademi.ir/
undefined۴

۲۲۵

۲:۴۲