ت
یادداشت هادی معصومی زارع در کانال منبثات: جنگ رمضان: نوشته بیستوپنجم: حزباللهی که بود؛ حزباللهی که هست ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ بیروت با گذشت ده روز از حضور در لبنان و بر اساس ترکیبی از مشاهدات مستقیم و گفتگوهای متعدد به وضوح و فارغ از پروپاگاندای رسانهای، میتوان مدعی شد که امروزه مقاومت از جهت میدانی و سازمانی در شرایط بسیار مطلوبتری نسبت به جنگ ۶۶روزه بهسر میبرد. به طور مشخص، عملکرد میدانی حزبالله در رویارویی اخیر نشاندهنده نوعی بازتنظیم درونسازمانی و عبور از برخی الگوهای پیشین (فراتر از تجهیزات یا تاکتیکهای جزئی) است: در حوزه کنترل و فرماندهی، تداوم عملیات در چند محور و فقدان وقفه در عملکرد میدان و نیز تداوم ارتباط میان ستاد و میدان، بیانگر آن است که سازوکارهای ارتباطی و تصمیمگیری نسبت به جنگ ۶۶روزه بسیار کارآمدتر شدهاند. درست به همین دلیل است که حتی در بدترین شرایط، زنجیره فرماندهی توانسته انسجام خود را حفظ کرده و مانع از فروپاشی سازمان رزم شود. وضعیت کنترل و فرماندهی چنان قابل قبول است که برخلاف جنگ قبلی، کماکان جایگزینی نیروهای میدانی در بازههای زمانی مشخص و بر اساس جدولهای از پیشتعریف شده و به سهولت صورت میگیرد.در وضعیت جدید منطق جایگزینی نیروها، نه صرفا پر کردن خلأ عددی، بلکه حفظ سطح تعریفشدهای از کارایی رزمی است.یکی از اصلیترین دلایل این موفقیت، سیاست دبیرکل جدید در متمرکزسازی فرماندهی نظامی و میداندادن به فرماندهان جوان و باانگیزه است. در سطح سازمان رزم، نشانههایی از حرکت بهسوی ساختارهای منعطفتر دیده میشود. بهنظر میرسد تجربه جنگ ۶۶ روزه، فرماندهان مقاومت را به سمت کاهش نقش ستاد در اتخاذ تصمیمات و افزایش آزادی عمل واحدهای میدانی سوق داده است. این تغییر بهویژه در شرایطی که فشارهای عملیاتی بالا بوده، امکان تداوم نبرد موثر را بدون وابستگی مطلق به ستاد فرماندهی جنگ فراهم کرده است. ترجیح کیفیت بر کمّیت در هر دو بعد انسانی و تسلیحاتی از دیگر درسهای حزبالله از جنگ قبلی است: ترجیح نیروی ویژه و سلاح کیفی و موثر بر سیاهیلشکر و آتش انبوه؛ تمرکز بر اِعداد به جای تعداد.حزبالله در جنگ قبلی با عقلیه و الگوی جنگ سوریه وارد نبرد شد که نتایج تلخی را در پی داشت. این تغییر رویه اما نقشی اساسی در کاهش شهدای خودی و افزایش تلفات در جبهه دشمن داشته است.این روزها با تعداد زیادی از رزمندگان مقاومت برخوردهام که با وجود پافشاریشان اما با گذشت دو ماه از آغاز جنگ هنوز با حضورشان در خطوط مقدم موافقت نشده است. اینک تنها بخش اندکی از یگانهای تخصصی مقاومت در میدان نبرد حاضرند و اکثریت نیروها در وضعیت احتیاط و در عقبه هستند. تحول مهم دیگری که در سطح دکترین رزمی حزبالله اتفاق افتاده است: فاصله گرفتن از الگوی "دفاع از زمین به هر قیمت" و محوریتبخشی به "تحمیل هزینه به دشمن به هر روش". این رویکرد، که بر فرسایش تدریجی و افزایش تلفات دشمن متمرکز است، نشاندهنده نوعی بازتعریف از مفهوم موفقیت و پیروزی در میدان نبرد است. در این معنا ممانعت از تثبیت، مهمتر از ممانعت از اشغال زمین خواهد بود. بر اساس این دکترین احتمالا حزبالله اینگونه میاندیشد که حتی سقوط منطقه جنوب لیتانی نیز (که متصور هم هست) دیگر شکست تلقی نخواهد شد. چنین اتفاقی اگرچه تلخ است اما فارغ از آنکه تقویتکننده مشروعیت اجتماعی و سیاسی مقاومت بوده و کاهش فشار داخلی از روی حزب را به دنبال خواهد داشت، با افزایش پتانسیل تلفاتگیری (به ویژه با بهرهگیری از الگوی ریزپرندهها) در نهایت اسرائیل را وادار به عقبنشینی خواهد کرد. ولو در بازه زمانی بلندمدت و چندساله؛ مانند وضعیت دهه هشتاد و نود میلادی. در کنار تحولات فوقالذکر، روحیه جمهور مقاومت و نیروهای میدانی آن نیز به طرز ملموسی افزایش یافته است. به طور معین انباشت حس تحقیر ناشی از ناکارآمدی در جنگ اِسناد و جنگ ۶۶ روزه، سرخوردگی ناشی از شهادت صدها عضو حزبالله در دوره آتشبس بدون شلیک حتی یک گلوله از این سمت، خشم و غضب برآمده از ترور آیتالله خامنهای و در نهایت نتایج مثبت بازسازی سازمان رزم در میدان از مهمترین دلایل بهبود انگیزه و افزایش روحیه و تابآوری دوگانه جمهور_سازمان مقاومت است. با این همه، چالش و تهدید اصلی حزبالله در این مقطع نه لزوما در میدان، بلکه در تحولات محیط داخلی لبنان است. بحران پناهندگان و پیامدهای اقتصادی و اجتماعی ناشی از آن و همچنین تلاش برخی بازیگران داخلی برای تشدید تنشهای سیاسی و طائفهای، عواملی هستند که میتوانند بر عملکرد مقاومت در میدان تأثیر منفی بگذارند. در نتیجه با وجود نشانههای آشکار از بهبود کارایی و سازگاری در میدان نبرد، اما تداوم این وضعیت بیتاثیر از نحوه مدیریت چالشهای داخلی لبنان نخواهد بود.#پوشش_تحلیل
@TamamRokhMedia
۴:۲۹