ت
چند وقت پیش بود که آن تجسم شیطان، نتانیاهوی جنایتکار با یک لیوان آب جلوی دوربین آمده بود و میگفت شما آب ندارید!میبینی ما این یک ماه به تنها چیزی که فکر نکردیم بیآبی بود. و حالا برای چندمین بار در این شبهاست که آسمان گویی پاره شده و سیل رحمت الهی روان شده. آخرین بار کی آسمان تهران این همه رعد و برق داشته؟الان، نیمه شب است و مردم هنوز در خیابان هستند. آسمان از برق روشن میشود و صدای رعد میاید. و صدای دعاها و شعارها با اینها قاطی میشود. ما زنده ایم مثل این آسمان که میجوشد و این زمین تشنه که آبها را مینوشد. ما را به یاد داشته باش شب بارانی تهران.
@tavaghofgah
@tavaghofgah
۲۰:۱۶
نفسم از این همه شکوه و زیبایی بند آمده. این مرد ارتش بزرگ دنیا را در خلیج فارس و تنگه هرمز بیچاره کرد. به معنی واقعی کلمه بیچاره کرد.
چه شد که این همه قهرمانان اساطیری یکباره با هم از قعر تاریخ برخاستند و حافظ ملک ایران شدند؟ دیدی خمینی و خامنهای عصای موسی داشتند؟ نه اینکه به دریا بزنند و راه فرار باز شود، نه. عصایشان را به دریا میکوبیدند و انسانهایی از دریا بیرون میآمدند که لشکر فرعون را مستأصل میکردند. به زمین میکوبیدند، همین طور. به آسمان میزدند همینطور. ما چه خوشبخت بودیم که با اینها روی یک زمین و در یک زمان نفس کشیدیم. ما چه خوشبخت بودیم.
@tavaghofgah
چه شد که این همه قهرمانان اساطیری یکباره با هم از قعر تاریخ برخاستند و حافظ ملک ایران شدند؟ دیدی خمینی و خامنهای عصای موسی داشتند؟ نه اینکه به دریا بزنند و راه فرار باز شود، نه. عصایشان را به دریا میکوبیدند و انسانهایی از دریا بیرون میآمدند که لشکر فرعون را مستأصل میکردند. به زمین میکوبیدند، همین طور. به آسمان میزدند همینطور. ما چه خوشبخت بودیم که با اینها روی یک زمین و در یک زمان نفس کشیدیم. ما چه خوشبخت بودیم.
@tavaghofgah
۸:۳۴
سلام بر ابراهیم، که با ما پرچم تکان میداداینجا آقای جوادی میگویند شما با اصل و نسب هستید، ابراهیم بتشکن نیای شماست.من این جمله را خیلی خوب میفهمم. پانزده سال پیش که برای بار اول رفته بودم مسجد کوفه و مسجد سهله، وقتی از این ور مسجد تند تند میرفتیم آن ور مسجد تا در زمان کوتاهی که داشتیم بتوانیم نمازها را بخوانیم، از خودم پرسیدم چرا این کار را میکنم؟ چرا دوست دارم گرد این مساجد بچرخم و در گوشه گوشه اش نماز بخوانم آن هم به اسم آدم و نوح و ابراهیم و بقیه پیامبران؟ بعد دیدم خدایا، من دارم یک تاریخ الهی را مرور میکنم. اینجا میچرخم و نماز میخوانم تا یادم بماند من هم متعلق به این داستان هستم. آدم و نوح و ابراهیم و ادریس و خضر نیاکان من هستند. این طور که آقای جوادی میگویند اصالت به خون و نژاد نیست. ما فرزندان ابراهیم هستیم، چون ابراهیم خالق یک معنا بود، و ما وارث آن معنا هستیم. اما نه یک معنای دور از دسترس و عجیب و ماورائی. بلکه معنایی که مثل خون و نژاد از طریق همین بدنها حفظ میشود و منتقل میشود. همین نماز خواندن که مهمترین و تکرار شوندهترین عبادت ماست، چیزی نیست جز به زبان آوردن یک دسته کلمات همراه با حرکات سایر اعضای بدن. نمیرویم یک گوشه در سکوت مدیتیشن کنیم، یا حتی ضروری نیست معنای اذکار را بدانیم یا با توجه خیلی زیاد بخوانیم. همین که حرکات را درست انجام دهیم و اذکار را درست به زبان بیاوریم کافی است برای اینکه نماز درست باشد. اصلا قرار نیست نماز خواندن تامل کردن درباره مفاهیم انتزاعی باشد (که آن خودش داستان مجزایی دارد و چه بسا از عبادت بهتر باشد). معنایی که اینجا خلق میشود فقط به کلمات وابسته نیست و همانقدر به حرکات بدن وابسته است. در عبادتی مانند روزه ما فقط یک جور توجه معطوف به بدن و پرهیز خوراکی داریم. معنای حجاب هم کاملا حول بدن شکل میگیرد. این شبها ما درک روشنتری از عبادت پیدا کردیم. اول به خیابان رفتیم چون حضور فیزیکی و بدنی مهم بود. امنیت شهر نیازمند پر شدن خیابان از آدمهای گوشت و پوست و استخواندار بود. مسیله فقط اسلحه نبود، صدا هم مهم بود. صدایی که از خیابان باید بلند میشد نمیبایست صدایی باشد که تجاوز را تایید کند. ما اول رفتیم تا صدای خیانت و وطن فروشی از خیابان بلند نشود، اما بعد دیدیم صدای الله اکبر و لا اله الا الله، برای ما بدل از عبادت شب ماه مبارک است. میرفتیم چون این ذکرها که از حنجره ما بیرون میآمد مثل نماز خواندن، و شاید حتی بیشتر، سبکمان میکرد و به ما سکینه و آرامش میداد. آقای جوادی میگویند مسئله فقط ایران و جمهوری اسلامی نیست. میگویند ما تبر ابراهیم را به دست گرفتهایم. همین چوب پرچم را میگویند که بالا میگیریم و تکان میدهیم و همراهش حیدر حیدر و بزن که خوب میزنی میخوانیم. خدایا این از نماز خواندن در مقام ابراهیم هم بالاتر است! هر شب به همین خیابان نزدیک خانه میرویم، پرچم تکان میدهیم و ذکر میگوییم و داستان ابراهیم و شکستن بتها را پیش میبریم. خیابانهای شهر تبدیل شدهاند به فضای معنای توحید. توحیدی که کتابهای آسمانی و این همه متون الهیاتی ادیان ابراهیمی قرار بود معنایش را بسط بدهند و بسازند؛ ولی حالا ما داریم میسازیم و بسط میدهیم.پروردگارا آقای جوادی با ما شوخی میکنند؟ ما که میدانیم ایستادن در این جنگ یعنی چه. میدانیم هیچ عقلانیت متعارفی انتظار نداشت تا همین جا هم دوام بیاوریم. میدانیم قصه ما از اول قصه همین قصه ابراهیم و موسی و محمد و علی و فاطمه و حسین بود. میدانیم بیشترین تضرعها را همین شبهای جنگ به درگاهت کردیم، خالصانهترین نمازها و روزه ها را همین ایام ادا کردیم. اصلا کی این قدر اهل مناجات و نماز استغاثه و حدیث کسا و قرائت قرآن بودیم؟ حتی گروه در بله و ایتا زده ایم و آمار عبادات و دعاهایمان را با هم به اشتراک میگذاریم. اما واقعا آقای جوادی شوخی نمیکنند؟ ...سلام بر ابراهیم، که با ما در خیابانهای تهران پرچم تکان داد و الله اکبر گفت.@tavaghofgah
۰:۰۳
شاید نسل ما برای اولین بار مفهوم شهید را با حاج قاسم شناخت. قبل از آن هم البته شهدای مدافع حرم را دیده بودیم و خصوصا داغ شهید حججی بزرگ و عجیب بود، ولی در ماجرای ترور فرودگاه بغداد، چیز سهمگینتر و رازآلودتری وجود داشت. برای اولینبار ترکیب عجیب غم و خشم را حس میکردم، طوری که هر لحظه انگار وزن یکی بیشتر از دیگری میشد و بین دو احساس سرگردان بودم. حتی حس ترس هم بود. اولین چیزی که بعد از شنیدن خبر شهادت از خاطرم گذشت این بود که آقا تنها شد! بعدتر دیدم آن ترس از تنها شدن فقط به خاطر آقا نبود. انگار حاج قاسم تازه در لحظه فقدانش کشف شده بود و حالا میفهمیدم که وجودش چقدر امنیت میآورد. آن زمان فکر میکردم نسل ما همین که حاج قاسم را دید، شکوه فرماندهی اش را لمس کرد و شاهد کشته شدنش توسط رذلترین انسان روی زمین بود، برایش بس بود. فکر میکردم آن آمیزه عجیب حسهای دردآور و حضور در آن جمعیت متراکم و به نظر بیانتهای تشییع جنازه ظرفمان را پر کرده و خدا هم خاطرمان را میخواهد و دیگر چنین چیزی را تجربه نخواهیم کرد. بچه بودم. فکر میکردم از سر گذراندن چنین رخدادی بزرگمان کرده. چه کسی میدانست هنوز هزار باده ناخورده در تاک است؟زهرا دوسال پیش بود که میگفت خدایا بس است، چقدر از این تشییع به آن تشییع خودمان را بکشانیم! تازه تشییع اسماعیل هنیه تمام شده بود؛ فقط دو ماه بعد از شهادت شهدای سانحه بالگرد که آن هم کمی بعد از شهادت شهید ایزدی در سوریه بود. فقط همین، و ما هم همراه زهرا میگفتیم خدایا بس است دیگر. چند ماه بعد زهرا برای تشییع سید هم رفت بیروت. من این یکی را نرفتم. حالا آمار شهیدهایی که نمیتوانستم تشییعشان بروم هم زیاد میشد. کسی مثل سنوار که فقط یک فیلم از او به ما رسید؛ زیباترین، باشکوهترین و تلخترین فیلم مستند تمام تاریخ. درست مثل باشکوهترین و زیباترین صدای ضبط شده تاریخ که صدای رجزخوانی سید بود و تنها چیزی بود که از او میشناختم. چه کسی میدانست بعد از همه آن گریهها و تشییعها و فیلمها و صداها، هنوز تا وسط راه هم نیامدهایم؟همیشه حسرت میخوردم چرا در جنگ ۱۲ روزه همه با هم شهید شدند و فرصت نشد به اندازه کافی برای هر کدامشان جداگانه مجلس بگیریم و تشییعشان کنیم. حتی وقتی گریه میکردم نمیدانستم دقیقا برای کدامشان گریه میکنم. در مجموع خیلی هم فرصت نکردم گریه کنم. جنگ بود و سرعت حوادث بالا و آدم زود از شهیدی به شهید دیگر میرسید. فکر میکردم دیگر متخصص تشییع شهید شدهایم. دیگر خیابان انقلاب و نماز میت در دانشگاه تهران و تریلیهایی که تابوت میکشیدند به چشمم عادی میآمد. انگار چیز شوکآوری در شهادتها نبود. حتی حسها هم تغییر کرده بود. حالا همه چیز آشنا بود. کسی ناجوانمردانه کشته میشد و غم و خشم و رنج فقدان بعد از آن همه تجربه شدن دیگر تکاندهنده نبود. حالا میشد تمام آن حسها را نادیده گرفت و فقط به صبر فکر کرد. صبر چیز عجیبی بود. چیزی که آدم در خودش نمیدید ولی وقتش که رسید دید.مجبور شد ببیند. تازه آن جنگ دوازده روزه بود و مثل شهیدی که لحظات آخر روی تخت بیمارستان به زحمت و با خط افتضاح نوشته بود «آقا زنده است؟» امیدوار بودیم.
ما شهید زیاد دیدیم. نه مثل شهدای دفاع مقدس هشت ساله که خبر شهادتشان را با تاخیر زیاد و از دور میشنیدند. هیچ دورهای از تاریخ مثل ما مردم شاهد شهید شدن آدمها نبودند. هزاران عکس و فیلم و صدا انگار مرزی بین ما و خود آن رخداد نمیگذاشت. نه فقط اخبار تلویزیون و خیابان انقلاب و بهشت زهرا، که گوشیهای در دستمان هم ما را تبدیل به شاهد میکرد.
شهادت چیز غریب و باشکوهی است. ما بارها شاهدش بودهایم. نگاه کن به آن جوان خسته که به درخت تکیه داده. طفلک دستانش را سپر صورتش میکند در حالیکه میداند بعد از انفجار هزار تکه خواهد شد. میخواهد آخرین وظیفهاش را در حفظ بدن مجروح و از کار افتادهاش به اتمام برساند؛ بدن جوان و زیبایی که آن هم وظیفهاش را انجام داد و به او شهادت بخشید. آیا ما هم بهرهای از آن غریبی و شکوه بردهایم؟ ما که بارها شاهد این صحنهها بودهایم و اندازه خونهای روی زمین ریخته شده اشک ریخته ایم؟ آیا برای صبر آنها که نه جنگیدند و نه شهید شدند هم قصهای خواهند نوشت؟ آنها که دست تقدیر خواست شاهد باشند و نه شهید؛ نه شهید تا هنوز...@tavaghofgah
ما شهید زیاد دیدیم. نه مثل شهدای دفاع مقدس هشت ساله که خبر شهادتشان را با تاخیر زیاد و از دور میشنیدند. هیچ دورهای از تاریخ مثل ما مردم شاهد شهید شدن آدمها نبودند. هزاران عکس و فیلم و صدا انگار مرزی بین ما و خود آن رخداد نمیگذاشت. نه فقط اخبار تلویزیون و خیابان انقلاب و بهشت زهرا، که گوشیهای در دستمان هم ما را تبدیل به شاهد میکرد.
شهادت چیز غریب و باشکوهی است. ما بارها شاهدش بودهایم. نگاه کن به آن جوان خسته که به درخت تکیه داده. طفلک دستانش را سپر صورتش میکند در حالیکه میداند بعد از انفجار هزار تکه خواهد شد. میخواهد آخرین وظیفهاش را در حفظ بدن مجروح و از کار افتادهاش به اتمام برساند؛ بدن جوان و زیبایی که آن هم وظیفهاش را انجام داد و به او شهادت بخشید. آیا ما هم بهرهای از آن غریبی و شکوه بردهایم؟ ما که بارها شاهد این صحنهها بودهایم و اندازه خونهای روی زمین ریخته شده اشک ریخته ایم؟ آیا برای صبر آنها که نه جنگیدند و نه شهید شدند هم قصهای خواهند نوشت؟ آنها که دست تقدیر خواست شاهد باشند و نه شهید؛ نه شهید تا هنوز...@tavaghofgah
۱:۰۰
این پوستر را در کانال مسجد محل دیدم. امام هم گفت خرمشهر را خدا آزاد کرد. شهید تنگسیری هم، در قطعهای از فیلم مستندی که درباره اش پخش شد، میگفت اگر یک لحظه شک کردید که این پیروزی کار خداست، یقین بدانید شکست میخورید.
آیا این استناد پیروزی به خدا به معنی نفی عاملیت رزمندگان میدان یا مردم در خیابان است؟ چه طور میشود هم دعوت به جهاد کرد و هم نتایج جهاد را به خدا نسبت داد؟من فکر میکنم این جملات نه تنها نفی عاملیت نیست، بلکه توضیح شیوه عاملیتی است که رزمندگان ما آن را خلق کردند، و حتی قبل از آن مردم ما در یومالله 22 بهمن آن را خلق کردند. اصلا همین اصطلاح یومالله هم نوعی نسبت دادن آن رخداد به خداست. حتی اصطلاح مردم مبعوث شده هم بیان دیگری از همین نسبت دادن کار به خداست. کنش حقیقی برای ما آن کنشی است که با اذعان به محدودیت مان باشد. سوژه مقاومت نه تنها مطلق نیست، که تنها در صورت آگاهی به تناهی و محدودیتش قادر به خلق کنش و عاملیت است. اما از طرف دیگر همه چیز این محدودیت و متناهی بودن ما نیست، بلکه فضای عمل، میدانی که این کنش درون آن خلق میشود، به واسطه اتصالش به خداوند، سرشار از امکان های نامتناهی است. ما انسانهایی کرانمند و متناهی هستیم اما زمانی که موفق میشویم اقدام و عملمان را به ساحت بیکران و نامتناهی لطف خداوند بیاوریم، آنگاه این عمل از محدودیت ما فراتر میرود و امکاناتی میتوانند بالفعل شوند که به خودی خود فاقد آنها بودیم.من نمیدانم عملیات دشت مهیار اصفهان دقیقا چه بود و آنجا چه رخ داده، اما میدانم تنها نیروی حاضر در صحنه، که بنا بر همین گزارشهای تایید شده مردم عادی و نیروی ویژه فراجا بودهاند،روی هیچ کاغذی و با هیچ حساب و کتابی نمیتوانستند مانع آن عملیات شوند. آنجا اوج محدودیت ما بود، ولی همان اقدامات بسیار محدود و حتی خندهدار از لحاظ مقیاس، کل عملیات را به شکست کشاند. نرمی زمین، یا خیس و گلی بودن خاک، یا هر چیز دیگری که هنوز نمیدانیم، مثل شنهای طبس، امکان پیشبینی ناپذیر و ناشناختهای بودند که درست خارج از توان ما ظاهر شدند و آن اقدام و عمل رزمندگان ما را به چیز متفاوتی تبدیل کردند.
الله همواره در میدان است، اما سختی ماجرا این است که هیچ تضمینی وجود ندارد ما هم برای همیشه در همان میدان باشیم که خدا آنجاست. استحقاق یا ظرفیت درون ما نیست، شاید فقط فرصت داریم که به فراخوان این میدان پاسخ دهیم. پیامبر عزیز ما میفرمود کنار جهاد اصغر، که همین میدان و خیابان است، جهاد اکبر را فراموش نکنید. جهاد اکبر شاید راز شنیدن فراخوانها باشد، راز ورود به ساحتی که امکان هایش با نظر لطف خداوند هیچ وقت تمام نمیشود. دعا میکنم خدا توفیق این جهاد را به همه رزمندگان میدان و همه مردم خیابان بدهد.@tavaghofgah
آیا این استناد پیروزی به خدا به معنی نفی عاملیت رزمندگان میدان یا مردم در خیابان است؟ چه طور میشود هم دعوت به جهاد کرد و هم نتایج جهاد را به خدا نسبت داد؟من فکر میکنم این جملات نه تنها نفی عاملیت نیست، بلکه توضیح شیوه عاملیتی است که رزمندگان ما آن را خلق کردند، و حتی قبل از آن مردم ما در یومالله 22 بهمن آن را خلق کردند. اصلا همین اصطلاح یومالله هم نوعی نسبت دادن آن رخداد به خداست. حتی اصطلاح مردم مبعوث شده هم بیان دیگری از همین نسبت دادن کار به خداست. کنش حقیقی برای ما آن کنشی است که با اذعان به محدودیت مان باشد. سوژه مقاومت نه تنها مطلق نیست، که تنها در صورت آگاهی به تناهی و محدودیتش قادر به خلق کنش و عاملیت است. اما از طرف دیگر همه چیز این محدودیت و متناهی بودن ما نیست، بلکه فضای عمل، میدانی که این کنش درون آن خلق میشود، به واسطه اتصالش به خداوند، سرشار از امکان های نامتناهی است. ما انسانهایی کرانمند و متناهی هستیم اما زمانی که موفق میشویم اقدام و عملمان را به ساحت بیکران و نامتناهی لطف خداوند بیاوریم، آنگاه این عمل از محدودیت ما فراتر میرود و امکاناتی میتوانند بالفعل شوند که به خودی خود فاقد آنها بودیم.من نمیدانم عملیات دشت مهیار اصفهان دقیقا چه بود و آنجا چه رخ داده، اما میدانم تنها نیروی حاضر در صحنه، که بنا بر همین گزارشهای تایید شده مردم عادی و نیروی ویژه فراجا بودهاند،روی هیچ کاغذی و با هیچ حساب و کتابی نمیتوانستند مانع آن عملیات شوند. آنجا اوج محدودیت ما بود، ولی همان اقدامات بسیار محدود و حتی خندهدار از لحاظ مقیاس، کل عملیات را به شکست کشاند. نرمی زمین، یا خیس و گلی بودن خاک، یا هر چیز دیگری که هنوز نمیدانیم، مثل شنهای طبس، امکان پیشبینی ناپذیر و ناشناختهای بودند که درست خارج از توان ما ظاهر شدند و آن اقدام و عمل رزمندگان ما را به چیز متفاوتی تبدیل کردند.
الله همواره در میدان است، اما سختی ماجرا این است که هیچ تضمینی وجود ندارد ما هم برای همیشه در همان میدان باشیم که خدا آنجاست. استحقاق یا ظرفیت درون ما نیست، شاید فقط فرصت داریم که به فراخوان این میدان پاسخ دهیم. پیامبر عزیز ما میفرمود کنار جهاد اصغر، که همین میدان و خیابان است، جهاد اکبر را فراموش نکنید. جهاد اکبر شاید راز شنیدن فراخوانها باشد، راز ورود به ساحتی که امکان هایش با نظر لطف خداوند هیچ وقت تمام نمیشود. دعا میکنم خدا توفیق این جهاد را به همه رزمندگان میدان و همه مردم خیابان بدهد.@tavaghofgah
۲۳:۳۳
یکی دیگر از بصیرتهای پسرک این بود که توی خانه مدام از لامین یامال حرف میزد و روی دفترش هم عکس یامال بود. راستش من هیچ وقت جدی به حرفهای فوتبالی اش گوش نمیدادم. میگفت یامال مسلمان است اما من بدون اینکه حتی گوگل کنم میگفتم نه مسلمان نیست.تا اینکه عکس یامال با پرچم فلسطین وایرال شد. بله پسرم، من هم مثل تو هوادار یامال میشوم، هوادار هر کسی که آن پرچم را به دوش میگیرد.حالا حتی اگر بخواهی قاب عکسش را هم به در و دیوار اتاقت بزنی، کنار عکس سید حسن نصرالله و سید مجتبی و شهید ابراهیم هادی، مخالفت نمیکنم. یامال هم یکجورایی به نجات دنیا فکر میکند، مثل آنها که عکسشان را به دیوار اتاقت زدی، حالا گیرم به شیوه متفاوتتری. مهم نجات دنیاست.
۱۴:۵۳