ت
اینجا هم با مرگ چشم در چشم میشویم. صدای انفجار و سرخی آسمان از آتش تا کیلومترها دورتر آمده. اما از جایمان تکان نمیخوریم. فقط کودکمان را در آغوش میگیریم که کمتر بترسد. هیچ کس قرار نیست فرار کند، یا بترسد و جیغ بکشد. حتی حالت دستان روی سر و الغوث الغوث گفتن هم تغییر نمیکند. به انفجار نگاه میکنیم، به سرخی آتش و به مرگ، و به خودمان یادآوری میکنیم که ما این خیابان ها را رها نمیکنیم تا دوباره دشمن واردش شود و به پیکر وطنمان زخم بزند. پس ترس از مرگ چه؟ بگذار بماند شاید برای وقتی دیگر!
@tavaghofgah
@tavaghofgah
۱:۵۷
این لحظهها زمان عادی نیستند. ما در تهران و در رمضان ۱۴۰۴ هستیم، و همزمان در غزه از ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ هستیم، و کودکانش را در آغوش گرفتهایم و دست مادرانش را گرفتهایم و آرام میگوییم ما هم اینجا هستیم خواهر، تنها نیستی.در آینده هم هستیم، زمانی که به نوههایمان میگوییم آن سالها دنیا داشت به قهقرا میرفت و ما تصمیم گرفتیم جلوی آن سیر تباهی را بگیریم. پس شبها میآمدیم کف خیابان و زیر بمباران اف۳۵های اسرائیلی و بی۲های آمریکایی و بمباران تلویزیونهای تروریستیشان که تشویقمان میکردند طرف شر بایستیم، ما ماندیم و شعار وطن و رهایی از شر دادیم. ما تنها سلاحمان فریاد بود. در شبهای سرد در خیابانها راه میرفتیم و فریاد میکشیدیم مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل و همه نگرانیها و امیدها و آرزوهایمان را میریختیم در آن فریادها و میخواستیم این طور دنیا را نجات دهیم.
@tavaghofgah
@tavaghofgah
۲۲:۲۰
تصویر مجتبی سه روزه که همراه با خواهر دوساله، مادر و مادربزرگش در اثر اصابت بمب آمریکایی-صهیونیستی به منزلشان به شهادت رسید.
عزیزم تو این همه توی راه بودی، ذره ذره رشد کرده بودی و ماهها در تاریکی و سکوت غوطهور بودی تا آماده آمدن به این دنیا شوی. اصلا چشمانت چیزی دیده بود؟ گوشهایت چیزی شنیده بود؟ چند بار گرمای آغوش مادر و مادربزرگت را روی پوست نازکت حس کرده بودی؟ توانسته بودی صدای خواهر خردسالت را تشخیص بدهی؟ مادر چند شب برایت لالایی خوانده بود؟ حتما لباسها و وسایلی از قبل برایت خریده بود که فرصت نکرد حتی به تنت اندازه کند. ناخنهای بلند دوره جنینی هم هنوز روی انگشتان کشیده قشنگت هست. چه آغوشهایی که له له میزدند تو را در بر بگیرند و چه جانهایی که مشتاق بودند به دیدنت بیایند و هزار بار زیر گلویت را بو کنند و از آن عطر بهشتی سرخوش شوند. ولی تو خیلی زود رفتی و شیشه عطرت را هم با خودت برگرداندی به همان بهشت. از زیباییهای دنیا احتمالا فقط مادرت را دیده بودی، که چه قدر هم چشمش روشن شده بود با دیدن تو و زیباتر از همیشه شده بود وقتی به صورت نازت توی خواب نگاه میکرد و میگفت خدایا این پسر را حفظ کن. و خواهر کوچکت که حتما بارها خم شده بود روی صورتت و با شگفتی به جزییات چهره ات نگاه کرده بود و حتما با ذوق گفته بود چه چشمان کوچکی داری، چه ابروهای کمرنگی، چه مژههای قشنگی، چه بینی و دهان کوچکی!عزیزم تو خیلی کوچک بودی ولی جنایتی که در حقت کردند خیلی بزرگ بود. ما هیچ وقت فراموش نمیکنیم که تو تازه مهمان این دنیا شده بودی و قبل از اینکه فرصت کنی زیباییهای بیشتری ببینی، زشتترین موجودات این دنیا صورت کریهشان را نشان تو دادند. راستی مادر و خواهر کوچکت هم با تو هستند. قسمت نشد مادرت مزه پسر داشتن و خواهرت حس برادر داشتن را زیاد بچشند. میروید در بهشت و از آنجا به این دنیا نگاه میکنید که زشتیها و زیباییهایش رو به روی هم ایستادهاند به جنگ. تو در جبهه ما بودی عزیزم و من از همین میفهمم که جبهه ما جبهه زیباییها است. جایت اینجا خالی است زیباترین مخلوق خدا. و جای خالی عطری که از بهشت آورده بودی و میتوانستی در این دنیای سرد و سخت پخش کنی. به خدا هیچ وقت فراموش نمیکنیم چه بر سرمان آمد. تو یکی از روشنترین سندهای مظلومیت و حقانیت ما هستی. قول میدهیم آنقدر بایستیم تا بالاخره بساط کودککشی را جمع کنیم. به خاطر تو، خواهر قشنگت و دهها هزار کودک دیگر که طعمه شیاطین زمینی شدند.
@tavaghofgah
عزیزم تو این همه توی راه بودی، ذره ذره رشد کرده بودی و ماهها در تاریکی و سکوت غوطهور بودی تا آماده آمدن به این دنیا شوی. اصلا چشمانت چیزی دیده بود؟ گوشهایت چیزی شنیده بود؟ چند بار گرمای آغوش مادر و مادربزرگت را روی پوست نازکت حس کرده بودی؟ توانسته بودی صدای خواهر خردسالت را تشخیص بدهی؟ مادر چند شب برایت لالایی خوانده بود؟ حتما لباسها و وسایلی از قبل برایت خریده بود که فرصت نکرد حتی به تنت اندازه کند. ناخنهای بلند دوره جنینی هم هنوز روی انگشتان کشیده قشنگت هست. چه آغوشهایی که له له میزدند تو را در بر بگیرند و چه جانهایی که مشتاق بودند به دیدنت بیایند و هزار بار زیر گلویت را بو کنند و از آن عطر بهشتی سرخوش شوند. ولی تو خیلی زود رفتی و شیشه عطرت را هم با خودت برگرداندی به همان بهشت. از زیباییهای دنیا احتمالا فقط مادرت را دیده بودی، که چه قدر هم چشمش روشن شده بود با دیدن تو و زیباتر از همیشه شده بود وقتی به صورت نازت توی خواب نگاه میکرد و میگفت خدایا این پسر را حفظ کن. و خواهر کوچکت که حتما بارها خم شده بود روی صورتت و با شگفتی به جزییات چهره ات نگاه کرده بود و حتما با ذوق گفته بود چه چشمان کوچکی داری، چه ابروهای کمرنگی، چه مژههای قشنگی، چه بینی و دهان کوچکی!عزیزم تو خیلی کوچک بودی ولی جنایتی که در حقت کردند خیلی بزرگ بود. ما هیچ وقت فراموش نمیکنیم که تو تازه مهمان این دنیا شده بودی و قبل از اینکه فرصت کنی زیباییهای بیشتری ببینی، زشتترین موجودات این دنیا صورت کریهشان را نشان تو دادند. راستی مادر و خواهر کوچکت هم با تو هستند. قسمت نشد مادرت مزه پسر داشتن و خواهرت حس برادر داشتن را زیاد بچشند. میروید در بهشت و از آنجا به این دنیا نگاه میکنید که زشتیها و زیباییهایش رو به روی هم ایستادهاند به جنگ. تو در جبهه ما بودی عزیزم و من از همین میفهمم که جبهه ما جبهه زیباییها است. جایت اینجا خالی است زیباترین مخلوق خدا. و جای خالی عطری که از بهشت آورده بودی و میتوانستی در این دنیای سرد و سخت پخش کنی. به خدا هیچ وقت فراموش نمیکنیم چه بر سرمان آمد. تو یکی از روشنترین سندهای مظلومیت و حقانیت ما هستی. قول میدهیم آنقدر بایستیم تا بالاخره بساط کودککشی را جمع کنیم. به خاطر تو، خواهر قشنگت و دهها هزار کودک دیگر که طعمه شیاطین زمینی شدند.
@tavaghofgah
۲۳:۲۱
میبینی بچههای هوا و فضای سپاه روی موشک چه نوشتهاند؟ موشک را تقدیم کردهاند به قربانیان جزیره اپستین. برای من اولین چیزی که تداعی میشود تصویر آن دختربچه است که رو به دوربین میخندید و دستانش را چسبانده بودند به سکوی روبرویش. طفلک نمیدانست کجاست و چه سرنوشتی در انتظارش است اما میدانست که دوربین و عکس چیست و میخندید که عکسش قشنگ باشد.میدانی آنکه این موشک را میبرد و آماده شلیک میکند هر آن ممکن است شناسایی شود و هدف بمبها قرار بگیرد؟ میدانی که وقتی راهی ماموریت میشود ملتفت است که هر آن ممکن است آتش بگیرد و بسوزد و باز میرود؟ میدانی تا الان چند افسر جوان خوش قد و بالا موشکها را بردهاند و کیسههای سه چهار کیلویی خاکسترشان را به خانوادهشان تحویل دادهاند؟ وقتی او روی موشکی که قرار است به قیمت جانش شلیک شود مینویسد به یاد قربانیان جزیره اپستین با همه فعالان حقوق بشر و روزنامهنگاران و سیاستمدارانی که از این قربانیان حرف میزنند فرق دارد. او بدون اینکه قرار باشد از این ماجرا کسب شهرت و اعتبار کند، یا هدف سیاسی داشته باشد، میرود تا مقابل شر بایستد، بلکه این موشک زمین را از لوث متنجس یک صهیونیست پاک کند و انتقامی باشد برای آن کودک خندان رو به دوربین که دستانش را بسته بودند و خبر نداشت دنیا تا چه اندازه میتواند وحشی و ترسناک و تاریک باشد.درود بر تو سرباز وطن من که سرباز تمام مستضعفان عالم شدی!
@tavaghofgah
@tavaghofgah
۱۶:۵۸
چند وقت پیش بود که آن تجسم شیطان، نتانیاهوی جنایتکار با یک لیوان آب جلوی دوربین آمده بود و میگفت شما آب ندارید!میبینی ما این یک ماه به تنها چیزی که فکر نکردیم بیآبی بود. و حالا برای چندمین بار در این شبهاست که آسمان گویی پاره شده و سیل رحمت الهی روان شده. آخرین بار کی آسمان تهران این همه رعد و برق داشته؟الان، نیمه شب است و مردم هنوز در خیابان هستند. آسمان از برق روشن میشود و صدای رعد میاید. و صدای دعاها و شعارها با اینها قاطی میشود. ما زنده ایم مثل این آسمان که میجوشد و این زمین تشنه که آبها را مینوشد. ما را به یاد داشته باش شب بارانی تهران.
@tavaghofgah
@tavaghofgah
۲۰:۱۶
نفسم از این همه شکوه و زیبایی بند آمده. این مرد ارتش بزرگ دنیا را در خلیج فارس و تنگه هرمز بیچاره کرد. به معنی واقعی کلمه بیچاره کرد.
چه شد که این همه قهرمانان اساطیری یکباره با هم از قعر تاریخ برخاستند و حافظ ملک ایران شدند؟ دیدی خمینی و خامنهای عصای موسی داشتند؟ نه اینکه به دریا بزنند و راه فرار باز شود، نه. عصایشان را به دریا میکوبیدند و انسانهایی از دریا بیرون میآمدند که لشکر فرعون را مستأصل میکردند. به زمین میکوبیدند، همین طور. به آسمان میزدند همینطور. ما چه خوشبخت بودیم که با اینها روی یک زمین و در یک زمان نفس کشیدیم. ما چه خوشبخت بودیم.
@tavaghofgah
چه شد که این همه قهرمانان اساطیری یکباره با هم از قعر تاریخ برخاستند و حافظ ملک ایران شدند؟ دیدی خمینی و خامنهای عصای موسی داشتند؟ نه اینکه به دریا بزنند و راه فرار باز شود، نه. عصایشان را به دریا میکوبیدند و انسانهایی از دریا بیرون میآمدند که لشکر فرعون را مستأصل میکردند. به زمین میکوبیدند، همین طور. به آسمان میزدند همینطور. ما چه خوشبخت بودیم که با اینها روی یک زمین و در یک زمان نفس کشیدیم. ما چه خوشبخت بودیم.
@tavaghofgah
۸:۳۴
سلام بر ابراهیم، که با ما پرچم تکان میداداینجا آقای جوادی میگویند شما با اصل و نسب هستید، ابراهیم بتشکن نیای شماست.من این جمله را خیلی خوب میفهمم. پانزده سال پیش که برای بار اول رفته بودم مسجد کوفه و مسجد سهله، وقتی از این ور مسجد تند تند میرفتیم آن ور مسجد تا در زمان کوتاهی که داشتیم بتوانیم نمازها را بخوانیم، از خودم پرسیدم چرا این کار را میکنم؟ چرا دوست دارم گرد این مساجد بچرخم و در گوشه گوشه اش نماز بخوانم آن هم به اسم آدم و نوح و ابراهیم و بقیه پیامبران؟ بعد دیدم خدایا، من دارم یک تاریخ الهی را مرور میکنم. اینجا میچرخم و نماز میخوانم تا یادم بماند من هم متعلق به این داستان هستم. آدم و نوح و ابراهیم و ادریس و خضر نیاکان من هستند. این طور که آقای جوادی میگویند اصالت به خون و نژاد نیست. ما فرزندان ابراهیم هستیم، چون ابراهیم خالق یک معنا بود، و ما وارث آن معنا هستیم. اما نه یک معنای دور از دسترس و عجیب و ماورائی. بلکه معنایی که مثل خون و نژاد از طریق همین بدنها حفظ میشود و منتقل میشود. همین نماز خواندن که مهمترین و تکرار شوندهترین عبادت ماست، چیزی نیست جز به زبان آوردن یک دسته کلمات همراه با حرکات سایر اعضای بدن. نمیرویم یک گوشه در سکوت مدیتیشن کنیم، یا حتی ضروری نیست معنای اذکار را بدانیم یا با توجه خیلی زیاد بخوانیم. همین که حرکات را درست انجام دهیم و اذکار را درست به زبان بیاوریم کافی است برای اینکه نماز درست باشد. اصلا قرار نیست نماز خواندن تامل کردن درباره مفاهیم انتزاعی باشد (که آن خودش داستان مجزایی دارد و چه بسا از عبادت بهتر باشد). معنایی که اینجا خلق میشود فقط به کلمات وابسته نیست و همانقدر به حرکات بدن وابسته است. در عبادتی مانند روزه ما فقط یک جور توجه معطوف به بدن و پرهیز خوراکی داریم. معنای حجاب هم کاملا حول بدن شکل میگیرد. این شبها ما درک روشنتری از عبادت پیدا کردیم. اول به خیابان رفتیم چون حضور فیزیکی و بدنی مهم بود. امنیت شهر نیازمند پر شدن خیابان از آدمهای گوشت و پوست و استخواندار بود. مسیله فقط اسلحه نبود، صدا هم مهم بود. صدایی که از خیابان باید بلند میشد نمیبایست صدایی باشد که تجاوز را تایید کند. ما اول رفتیم تا صدای خیانت و وطن فروشی از خیابان بلند نشود، اما بعد دیدیم صدای الله اکبر و لا اله الا الله، برای ما بدل از عبادت شب ماه مبارک است. میرفتیم چون این ذکرها که از حنجره ما بیرون میآمد مثل نماز خواندن، و شاید حتی بیشتر، سبکمان میکرد و به ما سکینه و آرامش میداد. آقای جوادی میگویند مسئله فقط ایران و جمهوری اسلامی نیست. میگویند ما تبر ابراهیم را به دست گرفتهایم. همین چوب پرچم را میگویند که بالا میگیریم و تکان میدهیم و همراهش حیدر حیدر و بزن که خوب میزنی میخوانیم. خدایا این از نماز خواندن در مقام ابراهیم هم بالاتر است! هر شب به همین خیابان نزدیک خانه میرویم، پرچم تکان میدهیم و ذکر میگوییم و داستان ابراهیم و شکستن بتها را پیش میبریم. خیابانهای شهر تبدیل شدهاند به فضای معنای توحید. توحیدی که کتابهای آسمانی و این همه متون الهیاتی ادیان ابراهیمی قرار بود معنایش را بسط بدهند و بسازند؛ ولی حالا ما داریم میسازیم و بسط میدهیم.پروردگارا آقای جوادی با ما شوخی میکنند؟ ما که میدانیم ایستادن در این جنگ یعنی چه. میدانیم هیچ عقلانیت متعارفی انتظار نداشت تا همین جا هم دوام بیاوریم. میدانیم قصه ما از اول قصه همین قصه ابراهیم و موسی و محمد و علی و فاطمه و حسین بود. میدانیم بیشترین تضرعها را همین شبهای جنگ به درگاهت کردیم، خالصانهترین نمازها و روزه ها را همین ایام ادا کردیم. اصلا کی این قدر اهل مناجات و نماز استغاثه و حدیث کسا و قرائت قرآن بودیم؟ حتی گروه در بله و ایتا زده ایم و آمار عبادات و دعاهایمان را با هم به اشتراک میگذاریم. اما واقعا آقای جوادی شوخی نمیکنند؟ ...سلام بر ابراهیم، که با ما در خیابانهای تهران پرچم تکان داد و الله اکبر گفت.@tavaghofgah
۰:۰۳