وقتی صدای انفجار میآید: راهنمای کامل واکنش مناسب بر اساس سن فرزندلحظه انفجار، وحشتناکترین لحظه است. صدای مهیب، لرزش زمین، تاریکی احتمالی. واکنش ما در این لحظه، تعیینکننده میزان ترس و آرامش کودک است. نوزادان (۰ تا ۲ سال)واکنش آنها:از صدای بلند میپرندشروع به گریه میکنندتنش بدن مادر را حس میکننددر لحظه انفجار چه کنیم:
فوراً در آغوش بگیریدمحکم و آرام بغلشان کنیدپوست به پوست بودن بهترین آرامش استبدوید به سمت نقطه امننوزاد را محکم به سینه بچسبانیدسرش را با دستتان بپوشانیدصدای آرام و یکنواخت
لالایی زمزمه کنید (حتی اگر صدا ندارید)فقط تکرار کنید: «هیس... هیس...»اگر کودک شیرخوار است
اگر در نقطه امن هستید، به کودک شیر بدهیدمکیدن شیر برای کودک، آرمبخش است*هرگز:*سرشان داد نزنیدتکانشان ندهیدچشم و گوششان را نپوشانید (میترسند) کودکان نوپا (۲ تا ۴ سال)واکنش آنها:جیغ میزنند یا گریه میکننددستشان را میگیرند سمت شماممکن است خشکشان بزند و نتوانند حرکت کننددر لحظه انفجار چه کنیم:دستشان را محکم بگیرید
اگر میتوانند بدوند، دستشان را بگیریداگر خشکشان زده، بغلشان کنید و ببریدحرف نزنید، فقط حرکت کنید
در لحظه انفجار وقت توضیح نیستبگویید: «بیا بریم جای امن، من هستم»بعد از رسیدن به نقطه امن
محکم بغلشان کنیدبگویید: «آمد، گذشت، ما اینجاییم با هم»اگر خیلی ترسیدهاند
بگذارید گریه کنندنگویید «نترس»، بگویید «آره صدا ترسناک بود، من هستم» هرگز:تنهایشان نگذارید حتی برای چند ثانیهدستشان را ول نکنیداخبار را جلویشان نگاه نکنید کودکان ۴ تا ۷ سالواکنش آنها:میترسند و سؤال میکنند: «چی شد؟»ممکن است گریه کنند یا به شما بچسبندواکنش شما را میسنجنددر لحظه انفجار چه کنیم:دستشان را بگیرید و ببرید
بگویید: «بیا بریم جای امن، بعد بهت میگم»محکم و قاطع باشید، اما نه خشنبعد از رسیدن به نقطه امن
بغلشان کنیداول آرامش را به آنها بدهید، بعد توضیحتوضیح ساده
«یه صدای بلند بود، مثل رعد و برق. تموم شد، ما اینجاییم.»«من هستم، پیشتم، نترس.»نفس عمیق با هم
«بیا مثل من نفس بکشیم»دم از بینی، بازدم از دهانبعد از فروکش کردن
یک بازی کوچک کنید یا آب بدهید هرگز:جواب سؤالشان را در لحظه با جزئیات ندهیدبهشان نگویید «چیزی نیست»اگر خودتان ترسیدهاید، سعی کنید صدایتان نلرزدکودکان ۷ تا ۱۲ سالواکنش آنها:
میفهمند چه خبر استممکن است سعی کنند قوی باشند و ترسشان را نشان ندهندسؤالات دقیق میپرسنددر لحظه انفجار چه کنیم:با قاطعیت بگویید کجا بروند
«برو حمام، زودتر!»دستشان را بگیرید و ببریدبعد از رسیدن به نقطه امن
بغلشان کنید اگر اجازه میدهنداگر نمیدهند، کنارشان بنشینیدواقعیت را ساده بگویید
«بله انفجار بود. نزدیک بود یا دور؟ معلوم نیست. تا خبر نداریم، همینجا میمونیم.»به آنها مسئولیت بدهید
«مراقب خواهرت باش»«کیفت رو بردار بیار اینجا»احساس مفید بودن، ترس را کم میکندبعد از فروکش کردن
با هم آب بخوریدچند نفس عمیق بکشیداگر دوست دارند، درددل کنند هرگز:بهشان دروغ نگویید («نزدیک نبود» در حالی که بوده)جلویشان وحشت نکنیداخبار لحظهای را با آنها مرور نکنید نوجوانان (۱۲ تا ۱۸ سال)واکنش آنها:کامل میفهمندممکن است خشمگین یا مضطرب شوندممکن است سعی کنند نقش محافظ را بازی کنندیا برعکس، گوشهگیر شونددر لحظه انفجار چه کنیم:با احترام و جدی
«بیا بریم جای امن، بعداً حرف میزنیم.»دستور ندهید، همراهشان برویدبعد از رسیدن به نقطه امن
اگر میخواهند حرف بزنند، گوش دهیداگر نمیخواهند، کنارشان بمانیداحساساتشان را تأیید کنید
«حق داری عصبانی باشی.»«منم میترسم، طبیعیه.»اگر میخواهند کمک کنند
بگویید چه کار میتوانند بکنند«برقها رو چک کن»، «مراقب بچهها باش»واقعیت را پنهان نکنید
با آنها صادقانه حرف بزنیداما امید را هم بگویید*هرگز:*تحقیرشان نکنید («تو چی میفهمی»)احساساتشان را نفی نکنیدبه زور بغلشان نکنید اگر نمیخواهند#جنگ
@tdmmo_ir۱۱:۱۳