ت
بیا و ببینترامپ معلوم الحال ادعا کرده تصاویری که ایران از تجمعهای مردم منتشر میکند، کار هوش مصنوعی است. امشب حواسم را جمع کردهام ببینم این آدمهایی که هوش مصنوعی به خیابان آورده، چه شکلیاند؟ خیابان دانشجوی زاهدان را چند بار دور میزنم؛ جایی که ۱۵ شب میزبان آدمهای پرچم به دست است. نمیشود به راحتی بین مردم راه رفت. تجمع اصلی جلوی جایگاه است. به اندازۀ یک سوزن جا نیست، چه برسد به من. کمی از جایگاه دور میشوم. چای موکب شهدای بانک سپه را برمیدارم و به دنبال یک مکان خلوتتر میگردم. در راه چند تن از دوستانم را میبینم که مثل هر شب در حال رتق و فتق امور نوزادشان هستند و آن وسطها مشتشان را گره میکنند و شعار میدهند.چند بار تنم میخورد به خانمها و چای در معرض ریختن قرار میگیرد. به هر زحمتی باشد، خودم را به نزدیکی تقاطع بزرگمهر میرسانم. مینشینم روی جدول. چایم را میخورم. مزۀ گلاب میدهد. یک شب عطر دارچین، یک شب هل و یک شب گلاب. چه موکبداران خلاقی دارد هوش مصنوعی! حواسشان به طعم چای هم هست. بستههای نخودچی و کشمش که داخلشان با آبنبات رنگی تزیین شده، نذر یکی از خانمهاست که بین مردم توزیع میشود. جملۀ رویش انگار سوخت هستهای است؛ شعارها را بلندتر میکند.دو دختر نوجوان از داخل کیفشان برچسب عکس «آقا مجتبی» هدیه میدهند. ذوق میکنم و سریع آن را به گارد گوشی میچسبانم. امشب با ۱۵ شب قبل خیلی فرق میکند. شبهای اول، مردم فقط مستمع بودند اما حالا همه شدهاند دستاندرکاران برنامۀ تجمع.از توهمات ترامپ خندهام گرفته که چند قطره آب میریزد روی چادرم. پسربچههای پنج شش ساله بطریهای آب را از گوشۀ پایینی با دندان سوراخ کردهاند. انگار قلم به دست گرفتهاند و خیابان بوم نقاشی است. پرچم اسراییل و آمریکا را با رد آب معدنی روی زمین میکشند و مردم را تشویق میکنند از روی آنها رد شوند. چند دقیقه میگذرد و زمین خشک میشود، دوباره پسرکانِ نقاش دست به کار میشوند. من نشستهام و مات تبحرشان شدهام. آنقدر نقش پرچم را با جزئیات میدانند که انگار برنامۀ هر شبشان همین کار است. خسته نمیشوند و دوباره زمینهای خشک را آبیاری میکنند.باید آن کس که میگفت این فریب رسانه است و تجمعها کار هوش مصنوعی است، یک شب هم که شده بیاید در معابر شهر زاهدان. اگر ما مردم هستیم و شب مثل نماز واجب، به خیابان آمدن برایمان یک فریضه و واجب الهی شده، بچههایمان هم از صبح انتظار شب و خیابان را میکشند تا با خلاقیتهای کودکانهشان، ابرقدرتهای دنیا را که گوش جهان از توان پوشالیشان کر شده، به سخره بگیرند. ما واقعی هستیم و تا زمانی که لازم باشد دست طمع زورگویان دنیا را از عزت خودمان قطع کنیم، در میدان میمانیم.
#رضوان_جهانتیغی/ ۲۵ اسفند ۱۴۰۴ #مقابل_شیطان/ #جنگ_رمضان ترانگ؛ روایت سرزمین گنجهای پنهان @teranag_ir