سلام بر رهبرِ معظمِ شهیدیادم هست داخل زائرسرای امام رضا(ع) در میرجاوه، نزدیک مرز پاکستان، توزیع عکس و پیکسل تصویر آقا ممنوع بود. دلیلش را که جویا شدم، گفتند: «برو ورودی زائرسرا، بایست و ببین.»با تعجب به ورودی زائرسرا برگشتم. کاروانهایی که برای اربعین از پاکستان آمده بودند، تازه رسیده بودند. نزدیک در ورودی بنری زده شده بود که در کنار بیانات، عکس آقا هم رویش بود. از مرد و زن پاکستانی، هر کس توجهاش به عکس جلب میشد، به عکس دست میکشید و بعد به صورتش. آخر سر هم عکس را غرق بوسه میکردند و وارد میشدند. جوابم را گرفتم.این علاقه وقتی با الماس فاطمه آشنا شدم، بیشتر برایم عجیب شد. الماس فاطمه هم از زائران اربعین بود. سبزۀ بانمکی که بعد نماز مغرب، با سختی مترجم گوشی سعی داشتم با او صحبت کنم و او در جواب سؤالهایم، جوابش فقط یک چیز بود: «چطور میشه رهبر معظم رو ببینیم؟»هر چه برایش توضیح میدادم خود من هم تا حالا ندیدمشان، انگار باور نمیکرد. وقتی دید آبی از من گرم نمیشود، به من سفارش کرد که اگر او را دیدم، سلامش را به رهبر معظم برسانم و بگویم برای او و خانوادهاش دعای خیر کند. حتماً بگویم از کودکی عکس او را در خانهشان دیده. منِ مستأصل هم چَشمی گفتم و باری را که نمیدانستم برداشته میشود، گذاشتم بر دوشم.وقتی هنوز منتظر خبر بودیم ببینیم دولت پاکستان، مرز را برای ورود مردم پاکستان برای تشییع آقا باز میکند یا نه، به او فکر میکردم و دعا میکردم مرز باز شود و نشد.بین جمعیتی که برای تشییع مشهد آمده بودند، تعداد پاکستانیها کم بود و فقط آنها که تمکن مالی بیشتری داشتند، توانسته بودند هوایی بیایند. یعنی مردم پاکستان چقدر به حال مردم عراق غبطه خورده بودند؟ چقدر دلشان خواسته بود رهبر در پاکستان هم تشییع شود؟ چقدر برایشان سخت بود خواستن و نتوانستن.حالا من ایستاده بودم جایی که آرزوی آنها بود. حق همسایگی میگفت باید به یاد آنها هم قدم بردارم، سلام الماس فاطمه و همۀ مردم پاکستان را این بار به رهبرِ معظمِ شهیدِ جهان اسلام برسانم.حالا اگر اربعین میآمد، میتوانست برود حرم و بیواسطه با او که همیشه با واسطۀ رسانه دلتنگی برطرف میکرد، یک دل سیر حرف بزند و شخصاً سلام برساند.همان محدود آدمهایی که توانسته بودند خودشان را برسانند به تشییع، پرچم پاکستان را برده بودند بالا و بین جمعیت میگرداندند که ثابت شود آقا رهبر امت اسلامیست، نه فقط رهبر ایران. او مرزهای جغرافیایی را درنوردیده بود و به قلوب راه داشت و کسی که به قلبها راه پیدا کند، ماندگار است.
فاطمه رضائی - ۱۹ تیر ۱۴۰۵ #بدرقۀ_آقا - #پاکستان - #اربعین ترانگ؛ روایت سرزمین گنجهای پنهان @teranag_ir۱