♤
#دیدگاه
دیروز مرزبانیها، کلانتریها و پایگاههای بسیج هدف تازش وحشیانهی دشمن بودهاند.با آنچه در دو روز گذشته در جریان بوده، برنامهی دشمن انیرانی مانند روز روشن است: بیسر کردن نظام فرماندهی (decapitation)، به شهادت رساندن نگاهبانان مرزها، از میان برداشتن کانونهای امنیت و نظم شهری و سپس ورود تروریستها و به راه انداختن جنگ شهری. و همزمان با سرگرم شدن نیروهای نظامی و امنیتی به جنگ شهری در سراسر ایران، جدا کردن شماری از استانها و تجزیه کشورمان.
به زودی باید منتظر فرمان ایرانیکشی از سوی رضا پهلوی، ترامپ و یا ناپاک دیگری باشیم.
چیزی که ما باید به یاد داشته باشیم این است که هر ایرانی با هر گرایش سیاسی، یکی از اعضای خانوادهی ما است. خون و آبرو و تندرستیش باید به دست همهی ایرانیان پاسداری شود.برخورد با گروه زامبیهای بیمار را به نیروهای امنیتی بسپاریم و ما در جایگاه یک ایرانی با هر کسی مهربان باشیم.سادهترین کاری که از دست یک شهروند ایرانی برمیآید، ندمیدن بر فضای دوقطبی و تنفر است (که در دو ماه گذشته محور تلاشهای بیبیسی و اینترنشنال بوده است)
@ThinkTogether
دیروز مرزبانیها، کلانتریها و پایگاههای بسیج هدف تازش وحشیانهی دشمن بودهاند.با آنچه در دو روز گذشته در جریان بوده، برنامهی دشمن انیرانی مانند روز روشن است: بیسر کردن نظام فرماندهی (decapitation)، به شهادت رساندن نگاهبانان مرزها، از میان برداشتن کانونهای امنیت و نظم شهری و سپس ورود تروریستها و به راه انداختن جنگ شهری. و همزمان با سرگرم شدن نیروهای نظامی و امنیتی به جنگ شهری در سراسر ایران، جدا کردن شماری از استانها و تجزیه کشورمان.به زودی باید منتظر فرمان ایرانیکشی از سوی رضا پهلوی، ترامپ و یا ناپاک دیگری باشیم.
چیزی که ما باید به یاد داشته باشیم این است که هر ایرانی با هر گرایش سیاسی، یکی از اعضای خانوادهی ما است. خون و آبرو و تندرستیش باید به دست همهی ایرانیان پاسداری شود.برخورد با گروه زامبیهای بیمار را به نیروهای امنیتی بسپاریم و ما در جایگاه یک ایرانی با هر کسی مهربان باشیم.سادهترین کاری که از دست یک شهروند ایرانی برمیآید، ندمیدن بر فضای دوقطبی و تنفر است (که در دو ماه گذشته محور تلاشهای بیبیسی و اینترنشنال بوده است)@ThinkTogether
۸:۰۸
Ay Vatan.mp3
۰۵:۳۵-۴.۹۱ مگابایت
#وطن #تاریخ
🟢 تنها برای یادآوری:
کشور ما روزهایی سختتر و سیاهتر از این روزها را پشت سر گذاشته است.
روزی که خبر آمد سوسنگرد به دست رژیم بعث افتاده، و سپس خرمشهر ... بغضها یک به یک میترکید و اشکها سرازیر میشد.
روزی که هواپیمای فرماندهان ارتش و سپاه را پدافند خودی زد و در یک لحظه همهی فرماندهان عالیرتبهی ارتش و سپاه به شهادت رسیدند و گمان کردیم که دیگر جایگزینی برای ایشان نیست.
روزهایی که روزنامهها خبر از شهادت محمدابراهیم همت و مهدی باکری و دیگر فرماندهان جنگ دادند.
روزی که رادیو خبر داد ستونهای مزدوران رجوی، در خاک کشورمان پیشروی میکنند و روستاهای کرمانشاه و ایلام به دست آن خودفروختگان میافتاد، ما ایرانیان از خشم و اندوه به مرز انفجار رسیده بودیم.
روزی که برای نخستین بار پس از انقلاب، رادیو سرود "ای ایران ای مرز پرگهر" را پخش کرد و ما میدانستیم که از سر درماندگی و نگرانی از اشغال کشور است.
و ... و ... و ...
همهی آن روزهای سیاه گذشتند و ایران و ایرانیان زندگی را پی گرفتند. به برکت خون شهیدان، کشورمان دوباره پر از شور و نشاط و زندگی و کار و عشق و امید شد.
این روزهای سخت و تلخ نیز خواهند گذشت اگر ما پایدار و نیرومند بمانیم، با هم همبسته و مهربان باشیم و به یکدیگر و همچنین به نیروهای نظامی و امنیتی کمک کنیم.
پیروز این میدان کسی است که تابآوری بیشتری داشته باشد.
@ThinkTogether
🟢 تنها برای یادآوری:
کشور ما روزهایی سختتر و سیاهتر از این روزها را پشت سر گذاشته است.
روزی که خبر آمد سوسنگرد به دست رژیم بعث افتاده، و سپس خرمشهر ... بغضها یک به یک میترکید و اشکها سرازیر میشد.
روزی که هواپیمای فرماندهان ارتش و سپاه را پدافند خودی زد و در یک لحظه همهی فرماندهان عالیرتبهی ارتش و سپاه به شهادت رسیدند و گمان کردیم که دیگر جایگزینی برای ایشان نیست.
روزهایی که روزنامهها خبر از شهادت محمدابراهیم همت و مهدی باکری و دیگر فرماندهان جنگ دادند.
روزی که رادیو خبر داد ستونهای مزدوران رجوی، در خاک کشورمان پیشروی میکنند و روستاهای کرمانشاه و ایلام به دست آن خودفروختگان میافتاد، ما ایرانیان از خشم و اندوه به مرز انفجار رسیده بودیم.
روزی که برای نخستین بار پس از انقلاب، رادیو سرود "ای ایران ای مرز پرگهر" را پخش کرد و ما میدانستیم که از سر درماندگی و نگرانی از اشغال کشور است.
و ... و ... و ...
همهی آن روزهای سیاه گذشتند و ایران و ایرانیان زندگی را پی گرفتند. به برکت خون شهیدان، کشورمان دوباره پر از شور و نشاط و زندگی و کار و عشق و امید شد.
این روزهای سخت و تلخ نیز خواهند گذشت اگر ما پایدار و نیرومند بمانیم، با هم همبسته و مهربان باشیم و به یکدیگر و همچنین به نیروهای نظامی و امنیتی کمک کنیم.
پیروز این میدان کسی است که تابآوری بیشتری داشته باشد.
@ThinkTogether
۱۰:۴۸
#دیدگاه
هم در جنگ جاری و هم در جنگ میهنی ۱۲ روزه، واقعیتهای جنگ بیشتر و بیشتر خودنمایی کردهاند و انتظار میرود چشمان ما باز شده باشد.
جنگ یک کنش سهمگین با هدف پیروزی بر دشمن است و نه یک رفتار زیبا برای بالا بردن جام اخلاق!
ما دیدیم و میبینیم که دشمن هیچ مرز اخلاقی ندارد و برای پیروزی هر کاری را روا میداند. بمباران دبستانهای ما، بیمارستانها، صدا و سیما، اورژانس و آتشنشانی و ...
پرسش اینجا است که ما چه زمانی میخواهیم با نگاهی ماکیاولیستی و کارکردگرایانه (Fanctionalistic) گامهای کوبنده و خردکنندهای برای رسیدن به هدفهایمان برداریم؟
برای نمونه، هنگامی که دشمن چندین بار رادیو و تلویزیون ما را بمباران کرده، کارکنان تلویزیونهای اینترنشنال و بیبیسی و صدای آمریکا که پیش از و بیش از ارتش آمریکا به ایران ضربه زدهاند و لبریز از عقده و نفرت از ایران و ایرانی هستند، چرا باید زنده باشند؟؟!!اگر این کار را بکنیم چه خواهد شد؟ جنگ میشود؟!
@ThinkTogether
هم در جنگ جاری و هم در جنگ میهنی ۱۲ روزه، واقعیتهای جنگ بیشتر و بیشتر خودنمایی کردهاند و انتظار میرود چشمان ما باز شده باشد.
جنگ یک کنش سهمگین با هدف پیروزی بر دشمن است و نه یک رفتار زیبا برای بالا بردن جام اخلاق!
ما دیدیم و میبینیم که دشمن هیچ مرز اخلاقی ندارد و برای پیروزی هر کاری را روا میداند. بمباران دبستانهای ما، بیمارستانها، صدا و سیما، اورژانس و آتشنشانی و ...
پرسش اینجا است که ما چه زمانی میخواهیم با نگاهی ماکیاولیستی و کارکردگرایانه (Fanctionalistic) گامهای کوبنده و خردکنندهای برای رسیدن به هدفهایمان برداریم؟
برای نمونه، هنگامی که دشمن چندین بار رادیو و تلویزیون ما را بمباران کرده، کارکنان تلویزیونهای اینترنشنال و بیبیسی و صدای آمریکا که پیش از و بیش از ارتش آمریکا به ایران ضربه زدهاند و لبریز از عقده و نفرت از ایران و ایرانی هستند، چرا باید زنده باشند؟؟!!اگر این کار را بکنیم چه خواهد شد؟ جنگ میشود؟!
@ThinkTogether
۷:۴۲
#دیدگاه #وطن
موضوع آتشبس یا صلح با آمریکا را نباید ناموسی کرد. اگر برای مانایی و امنیت کشورمان آتشبسی عزتمندانه شدنی باشد، باید آن را بپذیریم. مسوولان دیپلماسی را با سخنان احساسی زیر فشار نگذاریم.
این جنگ حتا مانند جنگ پیشین نیست و بخش اصلی آن که یورش تروریستهای تجزیهطلب میباشد، هنوز مانده است. ما باید نیروی نظامی و امنیتی خود را برای سرکوب تروریستها نگاه بداریم.
مانایی و امنیت ایران بالاتر از هر چیز است و هرر کاری که برای آن نیاز است باید انجام شود. این موضوعی نیست که احساسی با آن روبرو شویم. نیاکان ما هزاران سال این گوهر بیمانند تاریخ بشر را گاه با جنگ و گاه با تدبیر پاسداری کرده و به ما رساندهاند، ما چه روسیاه و سرافکنده خواهیم بود اگر با بیخردی و بیتدبیری ما این سرزمین اهورایی به دست اهریمنان بیفتد و نابود شود.
@ThinkTogether
موضوع آتشبس یا صلح با آمریکا را نباید ناموسی کرد. اگر برای مانایی و امنیت کشورمان آتشبسی عزتمندانه شدنی باشد، باید آن را بپذیریم. مسوولان دیپلماسی را با سخنان احساسی زیر فشار نگذاریم.
این جنگ حتا مانند جنگ پیشین نیست و بخش اصلی آن که یورش تروریستهای تجزیهطلب میباشد، هنوز مانده است. ما باید نیروی نظامی و امنیتی خود را برای سرکوب تروریستها نگاه بداریم.
مانایی و امنیت ایران بالاتر از هر چیز است و هرر کاری که برای آن نیاز است باید انجام شود. این موضوعی نیست که احساسی با آن روبرو شویم. نیاکان ما هزاران سال این گوهر بیمانند تاریخ بشر را گاه با جنگ و گاه با تدبیر پاسداری کرده و به ما رساندهاند، ما چه روسیاه و سرافکنده خواهیم بود اگر با بیخردی و بیتدبیری ما این سرزمین اهورایی به دست اهریمنان بیفتد و نابود شود.@ThinkTogether
۲۰:۲۰
بازارسال شده از
ترامپ رسماً از هدف خود برای تجزیه ایران پرده برداشترئیسجمهور آمریکا که با ادعای کمک به معترضان ایران به همراه رژیم صهیونیستی به خاک ایران تجاوز کرد، هماکنون رسماً از تغییر نقشه ایران پس از این جنگ خبر داد.دونالد ترامپ در هواپیمای ایرفورس وان در پاسخ به این پرسش که آیا فکر میکند «نقشه ایران پس از پایان همه اینها به همان شکل باقی بماند»، ابتدا گفت: «نمیتوانم بگویم»، اما بلافاصله افزود: «احتمالاً نه.»@Nournews_IR
۹:۰۰
♤اندیشهی میهن♡ ترامپ رسماً از هدف خود برای تجزیه ایران پرده برداشت رئیسجمهور آمریکا که با ادعای کمک به معترضان ایران به همراه رژیم صهیونیستی به خاک ایران تجاوز کرد، هماکنون رسماً از تغییر نقشه ایران پس از این جنگ خبر داد. دونالد ترامپ در هواپیمای ایرفورس وان در پاسخ به این پرسش که آیا فکر میکند «نقشه ایران پس از پایان همه اینها به همان شکل باقی بماند»، ابتدا گفت: «نمیتوانم بگویم»، اما بلافاصله افزود: «احتمالاً نه.» @Nournews_IR
ترامپ رسماً از هدف خود برای تجزیه ایران پرده برداشت رئیسجمهور آمریکا که با ادعای کمک به معترضان ایران به همراه رژیم صهیونیستی به خاک ایران تجاوز کرد، هماکنون رسماً از تغییر نقشه ایران پس از این جنگ خبر داد. دونالد ترامپ در هواپیمای ایرفورس وان در پاسخ به این پرسش که آیا فکر میکند «نقشه ایران پس از پایان همه اینها به همان شکل باقی بماند»، ابتدا گفت: «نمیتوانم بگویم»، اما بلافاصله افزود: «احتمالاً نه.» @Nournews_IR#وطن
دیگر حجت بر همهی ما تمام شد. این حیوان دیوسیرت آنچه در پشت پرده حریان داشت را آشکار کرد. زین پس تنها راه جنگیدن و پیروزی است. اگر کشته شویم یا خانههایمان ویران شوند، نمیگذاریم که چنین حیواناتی کشور اهورایی ما را نابود کنند.
کاش رهبر سوم هر چه زودتر برگزیده شود، جاهای خالی پر شوند و فتوای جهاد صادر شود. من نخستین کسی خواهم بود که برای اعزام به جبهه نامنویسی خواهم کرد.
دیگر حجت بر همهی ما تمام شد. این حیوان دیوسیرت آنچه در پشت پرده حریان داشت را آشکار کرد. زین پس تنها راه جنگیدن و پیروزی است. اگر کشته شویم یا خانههایمان ویران شوند، نمیگذاریم که چنین حیواناتی کشور اهورایی ما را نابود کنند.
کاش رهبر سوم هر چه زودتر برگزیده شود، جاهای خالی پر شوند و فتوای جهاد صادر شود. من نخستین کسی خواهم بود که برای اعزام به جبهه نامنویسی خواهم کرد.
۹:۰۶
#سرباز_وطن
امروز، ۲۳ اسفندماه، در سالنمای کشورمان روز ملی بزرگداشت شهیدان وطن است.
درود میفرستیم و همهی عشق و فروتنیمان را پیشکش میکنیم به روان پاک و نورانی شهیدانی که از جانهای گرانقدر خود برای مانایی و امنیت و شکوه سرزمین اهورایی ما گذشتند.
از نخستین شهید راه پاسداری از ایران تا شهیدان جنگ جاری که دلاورانه و سلحشورانه در راه پدافند از میهن به شهادت میرسند.
کاش ما نیز مانند شما زندگی را در راه امنیت و بزرگی ایران به پایان برسانیم و همچون خواهرمان که امروز به دست دشمن تازی در خیایانهای تهران به شهادت رسید، پرچم ایران کفنمان شود.
@ThinkTogether
امروز، ۲۳ اسفندماه، در سالنمای کشورمان روز ملی بزرگداشت شهیدان وطن است.
درود میفرستیم و همهی عشق و فروتنیمان را پیشکش میکنیم به روان پاک و نورانی شهیدانی که از جانهای گرانقدر خود برای مانایی و امنیت و شکوه سرزمین اهورایی ما گذشتند.
از نخستین شهید راه پاسداری از ایران تا شهیدان جنگ جاری که دلاورانه و سلحشورانه در راه پدافند از میهن به شهادت میرسند.
کاش ما نیز مانند شما زندگی را در راه امنیت و بزرگی ایران
به پایان برسانیم و همچون خواهرمان که امروز به دست دشمن تازی در خیایانهای تهران به شهادت رسید، پرچم ایران کفنمان شود.@ThinkTogether
۱۲:۴۲
#دیدگاه
دگرگونی ترکیب اجتماعی تماشاچیان رسانههای ضدایرانی (اینترنشنال، صدای آمریکا و بیبیسی)
در چند سال گذشته و به ویژه پس از جنگ میهنی دوازده روزه ترکیب اجتماعی تماشاچیان تلویزیونهای ضدایرانی رو به دگرگونی است.
برای سالها شنوندگان و بینندگان رادیو تلویزیونهای ضدایرانی، منتقدان و مخالفان جمهوری اسلامی و بیشتر از قشر دانشگاهرفته و شبهروشنفکر بودند. از سوی دیگر لایههای پایین جامعه بیشتر هوادار نظام انقلابی و پایبند ارزشهای دینی بودند و نگاه مثبتی به رسانههای بیرون مرزها نداشتند.
یافتههای یک بررسی آماری نشان میدهد که در چند سال گذشته و بویژه پس از جنگ میهنی ۱۲ روزه، این نسبت با شتاب رو به دگرگونی است. اگرچه این موضوع ارزش یک کار آماری گسترده را دارد ولی بررسی انجام شده در یک جامعهی آماری قابل قبول، نشان میدهد که اکنون لایههای باسواد و دانشگاه رفته در شهری مانند تهران، دریافت بهتری نسبت به بازیهای قدرت در جهان پیدا کردهاند و نگاهشان به جنگافزارهای جنگ روانی (psychological warfare tools) همچون اینترنشنال و صدای آمریکا همراه با بدبینی و هشیاری به عملیات روانی آنها میباشد.
از سوی دیگر لایههای کمسواد و عامی جامعه بیشتر به این تلویزیونها گرایش یافتهاند و بازگو کردن ادبیات این تلویزیونها را ابزاری برای روشنفکر نشان دادن خود میدانند.
با در یاد داشتن نقش مرجع قشر متوسطِ دانشگاهرفته در ساماندهی به فضای سیاسی و فرهنگی کشورمان، این وارونگی ترکیب اجتماعی بینندگان تلویزیونها ضدایرانی و هشیار شدن لایههای دانشگاهرفته و باسواد، امیدوارکننده است و نوید یک جامعهی آگاهتر را در بلندمدت و حتا میانمدت میدهد.
@ThinkTogether
دگرگونی ترکیب اجتماعی تماشاچیان رسانههای ضدایرانی (اینترنشنال، صدای آمریکا و بیبیسی)در چند سال گذشته و به ویژه پس از جنگ میهنی دوازده روزه ترکیب اجتماعی تماشاچیان تلویزیونهای ضدایرانی رو به دگرگونی است.برای سالها شنوندگان و بینندگان رادیو تلویزیونهای ضدایرانی، منتقدان و مخالفان جمهوری اسلامی و بیشتر از قشر دانشگاهرفته و شبهروشنفکر بودند. از سوی دیگر لایههای پایین جامعه بیشتر هوادار نظام انقلابی و پایبند ارزشهای دینی بودند و نگاه مثبتی به رسانههای بیرون مرزها نداشتند.یافتههای یک بررسی آماری نشان میدهد که در چند سال گذشته و بویژه پس از جنگ میهنی ۱۲ روزه، این نسبت با شتاب رو به دگرگونی است. اگرچه این موضوع ارزش یک کار آماری گسترده را دارد ولی بررسی انجام شده در یک جامعهی آماری قابل قبول، نشان میدهد که اکنون لایههای باسواد و دانشگاه رفته در شهری مانند تهران، دریافت بهتری نسبت به بازیهای قدرت در جهان پیدا کردهاند و نگاهشان به جنگافزارهای جنگ روانی (psychological warfare tools) همچون اینترنشنال و صدای آمریکا همراه با بدبینی و هشیاری به عملیات روانی آنها میباشد.از سوی دیگر لایههای کمسواد و عامی جامعه بیشتر به این تلویزیونها گرایش یافتهاند و بازگو کردن ادبیات این تلویزیونها را ابزاری برای روشنفکر نشان دادن خود میدانند.
با در یاد داشتن نقش مرجع قشر متوسطِ دانشگاهرفته در ساماندهی به فضای سیاسی و فرهنگی کشورمان، این وارونگی ترکیب اجتماعی بینندگان تلویزیونها ضدایرانی و هشیار شدن لایههای دانشگاهرفته و باسواد، امیدوارکننده است و نوید یک جامعهی آگاهتر را در بلندمدت و حتا میانمدت میدهد.@ThinkTogether
۷:۴۷
بازارسال شده از
فرودگاه زدند، فرودگاه زدیم رادار زدند، رادار زدیم انبار نفت زدند، انبار نفت زدیم پالایشگاه زدند، پالایشگاه زدیم اما کاخ گلستان و چهل ستون زدند و ما چیزی برای زدن نداشتیم!
کشوری جعلی بی تاریخ و رگ و ریشه تجاوز کرده، آن هم با التماس جمعیت قلیلی اصطلاحاً ایرانییادتان هست؟ همین چند ماه پیش شعار سر می دادند که: سپاهی سپاهی داعش ما شماییما آریایی هستیم عرب نمی پرستیم ۷ آبان که می شد صف می کشیدند که تجدید بیعت کنند با اصل و نسب آریاییشان و اما این سوال ذهنم را ویران میکننداکنون که تجاوز دشمن به تمدن غنی این مرز و بوم رسیده کجایید؟چون آمریکاست اشکالی نیست ؟ یا هدف وسیله را توجیه میکند ؟کاش این روز ها هم رگ غیرتتان باد میکرد...کاش در حد یک جمله از ایران پرستی هم خوانده بودیدو کاش می دانستید همان سپاهی ها و بسیجی ها بیست و اندی روز است برای وطنی که هیچ درکی از آن نداشتید جان می دهند...شما آریایی نیستید شما مایه خجالتید ...
#دلی
کانال سازمان جوانان مصاف@sazmanjavanan_masaf
رادار زدند، رادار زدیم انبار نفت زدند، انبار نفت زدیم پالایشگاه زدند، پالایشگاه زدیم اما کاخ گلستان و چهل ستون زدند و ما چیزی برای زدن نداشتیم! کشوری جعلی بی تاریخ و رگ و ریشه تجاوز کرده، آن هم با التماس جمعیت قلیلی اصطلاحاً ایرانییادتان هست؟ همین چند ماه پیش شعار سر می دادند که: سپاهی سپاهی داعش ما شماییما آریایی هستیم عرب نمی پرستیم ۷ آبان که می شد صف می کشیدند که تجدید بیعت کنند با اصل و نسب آریاییشان و اما این سوال ذهنم را ویران میکننداکنون که تجاوز دشمن به تمدن غنی این مرز و بوم رسیده کجایید؟
چون آمریکاست اشکالی نیست ؟ یا هدف وسیله را توجیه میکند ؟کاش این روز ها هم رگ غیرتتان باد میکرد...کاش در حد یک جمله از ایران پرستی هم خوانده بودیدو کاش می دانستید همان سپاهی ها و بسیجی ها بیست و اندی روز است برای وطنی که هیچ درکی از آن نداشتید جان می دهند...شما آریایی نیستید شما مایه خجالتید ...#دلی
کانال سازمان جوانان مصاف@sazmanjavanan_masaf۱۹:۲۲
#نکته
رابرت کاپلان، راهبردساز و اندیشمند ژئوپولتیک میگوید همهی کشورهای جهان، سالهای توفانی و پرآشوبی را در پیش دارند و تنها کشورهایی از این توفانها راستقامت بیرون خواهند آمد که نهادسازی (institution) درست و ژرفی داشته باشند.
در ایران ما، پس از انقلاب سال ۵۷، به راستی نهادسازی گسترده و خیرهکنندهای انجام شده است که دستاورد آن را امروز و در سختترین شرایط میبینیم. کشور استخوانداری داریم که بدون مسوولان ارشد خود، مانند ساعت کار میکند و بدون فرماندهان ارشد خود در یک جنگ پیچیده و بسیار سنگین میجنگد و بینی دشمنانش را به خاک میمالد و ستایش جهانیان را برمیانگیزد.
سر پا ماندن کشور ما دیگر به بودن یا نبودن هیچ مسوول و رهبر و فرماندهی وابسته نیست. این بیمانند است. گمان نمیکنم روسیه یا حتا چین چنین استخوانبندی استواری داشته باشند.
نهادسازی و institution انجام شده در دوران جمهوری اسلامی، یکی از بزرگترین، بنیادیترین و ماناترین خدمتهای این نظام به ایران است که کمتر به چشم آمدهاست. خدای را صدهزاربار سپاس
@ThinkTogether
رابرت کاپلان، راهبردساز و اندیشمند ژئوپولتیک میگوید همهی کشورهای جهان، سالهای توفانی و پرآشوبی را در پیش دارند و تنها کشورهایی از این توفانها راستقامت بیرون خواهند آمد که نهادسازی (institution) درست و ژرفی داشته باشند.در ایران ما، پس از انقلاب سال ۵۷، به راستی نهادسازی گسترده و خیرهکنندهای انجام شده است که دستاورد آن را امروز و در سختترین شرایط میبینیم. کشور استخوانداری داریم که بدون مسوولان ارشد خود، مانند ساعت کار میکند و بدون فرماندهان ارشد خود در یک جنگ پیچیده و بسیار سنگین میجنگد و بینی دشمنانش را به خاک میمالد و ستایش جهانیان را برمیانگیزد.سر پا ماندن کشور ما دیگر به بودن یا نبودن هیچ مسوول و رهبر و فرماندهی وابسته نیست. این بیمانند است. گمان نمیکنم روسیه یا حتا چین چنین استخوانبندی استواری داشته باشند.نهادسازی و institution انجام شده در دوران جمهوری اسلامی، یکی از بزرگترین، بنیادیترین و ماناترین خدمتهای این نظام به ایران است که کمتر به چشم آمدهاست. خدای را صدهزاربار سپاس @ThinkTogether
۲۰:۱۶
#دیدگاه
در دنبالهی روند جاری جنگ، اینگونه به نگر میرسد که دشمن آمریکایی از پیروزی در جنگ متعارف ناتوان خواهد بود. اسراییل نیز هدف نخستین یعنی براندازی جمهوری اسلامی را ازدسترفته میداند و هدف دومی به نام "کلنگی کردن ایران از راه فرسایشی کردن جنگ" را دنبال میکند.
گمان میرود که دولت آمریکا و رژیم اسراییل پس از به آستانهی فروپاشی رسیدن اقتصاد جهانی و درماندگی در برابر نیروهای نظامی کشورمان، در نقطهای خواهان پایان جنگ بشوند. ولی نه با پذیرش شکست، بلکه با تهدید اتمی.
امید است که نیروهای نظامی افتخارآفرین و قهرمان کشورمان که جهان را شگفتزده و ایرانیان را سربلند نمودهاند، برای آن نقطه نیز برنامه و پاسخی هموزن و همجنس اندیشیده باشند.
@ThinkTogether
در دنبالهی روند جاری جنگ، اینگونه به نگر میرسد که دشمن آمریکایی از پیروزی در جنگ متعارف ناتوان خواهد بود. اسراییل نیز هدف نخستین یعنی براندازی جمهوری اسلامی را ازدسترفته میداند و هدف دومی به نام "کلنگی کردن ایران از راه فرسایشی کردن جنگ" را دنبال میکند.گمان میرود که دولت آمریکا و رژیم اسراییل پس از به آستانهی فروپاشی رسیدن اقتصاد جهانی و درماندگی در برابر نیروهای نظامی کشورمان، در نقطهای خواهان پایان جنگ بشوند. ولی نه با پذیرش شکست، بلکه با تهدید اتمی.امید است که نیروهای نظامی افتخارآفرین و قهرمان کشورمان که جهان را شگفتزده و ایرانیان را سربلند نمودهاند، برای آن نقطه نیز برنامه و پاسخی هموزن و همجنس اندیشیده باشند.@ThinkTogether
۱۲:۳۶
بازارسال شده از
ما، امریکا و همه شکستهای تاریخ ایران یادداشت | علی محمدولی: گفتگویی از غلامعلی رشید میدیدم که در آن میگفت همیشه از خودش میپرسیده چرا در جنگ با عراق مجبور به پذیرش قطعنامه شدیم. میگفت همه چیز هم داشتیم. یعنی اینطور نبود که سلاح نداشته باشیم. داشتیم. آدمهای مخلص و کاربلد و با ایمان هم بودند ولی آنطور که میخواستیم نشد و افسوسش تا آخر عمر با او باقی مانده بود. سوال او و حسرتش من را یاد سوال معروف عباس میرزا در مقابل سپاه روسیه میانداخت. چرا اینطور شد؟ سوالی که تکرارش روشنفکری معاصر ایرانی را تبدیل به پروژهای برای پاسخ دادن به دلایل شکست کرده است. هر نسلی از روشنفکری ایرانی که آمده از خودش همین را پرسیده: چرا اینطور شد؟ چرا اینطور میشود؟ چرا شکست خوردیم؟ چرا شکست میخوریم؟ اما رشید سوال را یک پله ارتقاء داده بود: «چرا برنده نشدیم؟». به شکست نخوردن و از دست ندادن خاک قانع نبود. به هرحال ما جنگ با عراق را نباختیم همانطور که جنگ ١٢ روزه با اسراییل را نباختیم. جنگ دفاعی که در آن مهاجم به هدفهایش نرسیده باشد جنگ باخته نیست. اما آن پیروزی بی چون و چرا هم به دست نیامد. فقط زنجیرهی شکستهایمان شکست؛ زنجیرهی از دست دادن خاک؛ زنجیرهی از بین رفتن توافقهای ملی با اشغال خارجی. ایرانیها هشت سال جنگیدند و هم خاک نداند و هم نگذاشتند حمله خارجی توافقی را که مردم ایران در سال پنجاه و هفت به آن رسیده بودند از میان بردارد. سابقه تلخ این دومی را هم دستکم صد و پنجاه سال در خاطره جمعی داشتند. چه تشکیل مجلس دوم در مشروطه که با اشغال روسها بساطش جمع شد. چه توافق یا تسلیم به شکلی از دیکتاتوری تمرکزگرا با محوریت پهلوی اول که با اشغال متفقین از بین رفت. در واقع ایرانیها بهخاطر داشتند که دولتهای قدرتمند خارجی علاوه بر جدا کردن خاک یک کار دیگر هم میکردند. میزدند زیر بساط توافقهای ملی. فارغ از آنکه ماهیت این توافق چه باشد. آنها نه تنها نمیگذاشتند ایرانیها تصمیمهای خوب بگیرند، بلکه حتی به آنها امکان نمیدادند که تصمیم اشتباه بگیرند و از این طریق بعنوان ملت تجربه کسب کنند و مثلا بفهمند در عمل چیزی به اسم دیکتاتوری مصلحانه ممکن نمیشود. به همین دلیل مهمترین شعار پنجاه و هفت استقلال بود. یعنی ما خودمان برای خودمان تصمیم میگیریم حتی اگر اشتباه باشد. مفهوم ملت هم همین است. گروهی که میتوانند برای خودشان تصمیم بگیرند. تصمیمهای خوب، تصمیمهای بد و گاهی تصمیمهای نامفهوم. اما کسی حق ندارد توافق جمعی آنها را از بیرون به هم بزند. خشم ملی در آن سالها از آمریکا هم از آنجا آمده بود و پشت سرش ایدئولوژی نبود، خاطره جمعی بود. در واقع مرگ بر آمریکا در آن لحظه تاریخی نه شعاری چپگرایانه که شعاری ملّی بود. میخواستند انتقام عباس میرزا و ستارخان و مصدق و حتی رضاشاه را یکجا بگیرند. آمریکا در آن سال هم روسیه بود هم انگلستان هم پرتغال. آمریکا فشرده خاطره نفی استقلال ایرانیان بهعنوان یک ملت بود. ایرانیها انقلاب کردند، جنگ کردند و نباختند. این یک گام به پیش بود اما کافی نبود. دستکم برای آدمی از جنس غلامعلی رشید. حالا امپراطوری آمریکا بیست و پنج روز است که مستقیما و به خشنترین شکل ممکن به ایران حمله کرده است. در این لحظه برای ما بعنوان ایرانی، آمریکا اسکندر است؛ چنگیز است؛ تیمور است؛ روسیه تزاری است؛ پرتغالی در بندرعباس است؛ انگلیسی در هرات است؛ لحظهی اشغال ایران در جنگ دوم و تحقیر نشست تهران و دعوت نکردن شاه ایران است؛ فشار جدایی بحرین است؛ ناتمام ماندن مجلس مشروطه است؛ دستور تبعید رضاشاه است؛ حتی لحظهی پشت کردن متفرعنانه به محمدرضا پهلوی بیمار و پناه ندادن به او است. حالا ما ایرانیهایی هستیم که با یک نسبتی (بعضی بیشتر و بعضی کمتر) در این موقعیت قرار گرفتهایم که مسیر تاریخ را تغییر بدهیم. نه اینکه فقط بازنده نباشیم. بلکه اکنون چشماندازی پیدا شده که بهعنوان یک ملت پیروز بیرون بیاییم و اگر به تاریخ پررنج و تلاش ایرانیان برای رسیدن به این لحظه نگاه کنیم، حرف عجیبی نیست گفتنِ اینکه لیاقتش را داریم.#رصد #یادداشت#جامعه#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۷:۱۳
بازارسال شده از
جنگ، قابله تولد قدرت و شکوه است خلاصه یادداشت | رضا باقری پور، اندیشکده حکمرانی شریف: ذهنیتهای بازنده، با مشاهده هر ویرانی کارخانه و بندر، مانند یک حسابدار تنگنظر ردیف اعداد و ارقام زیان و جبران و زمان پشت هم میچینند و بواسطه ادراکی خطی که ناتوان از درک روندهای در همتنیده است، سوگواری بر خرابهها را آغاز میکنند. تجربه جنگ جهانی دوم نشان میدهد که چگونه فشار نبرد، ظرفیتهای تولیدی را به شکلی باورنکردنی فراتر از پیشبینیهای زمان صلح برد. برای مثال، در آمریکا فرآیند تولید سالانه هواپیما در یک بازه چهارساله از ۶ هزار فروند به ۹۶ هزار فروند رسید؛ جهشی که در هیچ ساختارِ عادیِ اقتصادی قابل تحقق نبود. دولتها در این دوران، سیستمهای مالیاتی و ابزارهای استقراض ملی (مانند اوراق قرضه جنگی) را چنان توسعه دادند که پیش از آن سابقه نداشت. ویرانی زیرساختها، یکی از مسیرهای جنگ نیست بلکه خود جنگ است؛ «شکست خوردن» یک پدیده عجیب و مجهول نیست. شکست خورده همانی است که زودتر از رقیب، قربانی «معادله وحشت» ویرانیها میشود. زمان اساسا مناسب برای فکر کردن به حکمرانی بعد از جنگ نیست. میتوان به چارچوبها و رویکردها اندیشید اما حتی همین نیز در این لحظه نباید دغدغه میزهای تصمیمگیری اصلی در کشور باشد. تنها یک چیز است که باید به آن اندیشید و همه چیز را برای آن بسیج کرد و آن پیروزی است. روی زمین پیروزی، میتوان هزاران طرح برای پیشرفت بعد از جنگ کشید و روی زمین شور و تلخ شکست، هیچ بذر پیشرفتی جوانه نخواهد زد. مطالعه متن کامل یادداشت#رصد #یادداشت#راهبرد#پرونده_مقاومت_ملی
خانه اندیشهورزان را در بله | ایتا | روبیکا | تلگرام | ایکس دنبال کنید!۹:۳۷
بازارسال شده از
مراقب سرباز دشمن باشید
۱۳:۴۵
#نکته
از زمانی که چیزی به نام "رسانه" در دنیا پدید آمدهاست تا همین امروز، رسانههای ما ار دو کاستی بزرگ رنج بردهاند و از اینرو کارکرد و اثرگذاری چندانی نداشتهاند:
ناآشنایی با بنیانهای کار رسانهای (یعنی ناآگاهی از روانشناسی اجتماعی، ناآگاهی از کارکردهای زبان و تصویر، ندانستن روشهای جنگ شناختی، ناهشیاری به بار روانی واژگان و رویهمرفته ناآشنایی با پندارههایی که پیشنیاز کار رسانهای هستند)
رسانههای ایرانی برای خودمان برنامه میسازند، ولی رسانههای آمریکایی و اروپایی هم برای خودشان و هم برای مردم جهان برنامه میسازند. از اینرو در جنگ رسانهای و شناختی، غربیها میتوانند همزمان در جایگاه آفند و پدافند باشند ولی ما آفند (اثرگذاری بر جبههی روبرو) نداریم و در جایگاه پدافند ماندهایم.
در جنگ میهنی جاری، گروهی از جوانان باهوش ایرانی با ساختن پویانماییهایی ساده (و البته هوشمندانه) نشان دادهاند که به دست گرفتن جایگاه آفندی در رسانه، چه اندازه مهم است و تا چه اندازه میتواند در برآوردهسازی هدفهای ملی و یاری به نیروهای نظامی و دشوار کردن کار بر دشمن و رقیب کارآمد باشد.
@ThinkTogether
از زمانی که چیزی به نام "رسانه" در دنیا پدید آمدهاست تا همین امروز، رسانههای ما ار دو کاستی بزرگ رنج بردهاند و از اینرو کارکرد و اثرگذاری چندانی نداشتهاند: ناآشنایی با بنیانهای کار رسانهای (یعنی ناآگاهی از روانشناسی اجتماعی، ناآگاهی از کارکردهای زبان و تصویر، ندانستن روشهای جنگ شناختی، ناهشیاری به بار روانی واژگان و رویهمرفته ناآشنایی با پندارههایی که پیشنیاز کار رسانهای هستند) رسانههای ایرانی برای خودمان برنامه میسازند، ولی رسانههای آمریکایی و اروپایی هم برای خودشان و هم برای مردم جهان برنامه میسازند. از اینرو در جنگ رسانهای و شناختی، غربیها میتوانند همزمان در جایگاه آفند و پدافند باشند ولی ما آفند (اثرگذاری بر جبههی روبرو) نداریم و در جایگاه پدافند ماندهایم.در جنگ میهنی جاری، گروهی از جوانان باهوش ایرانی با ساختن پویانماییهایی ساده (و البته هوشمندانه) نشان دادهاند که به دست گرفتن جایگاه آفندی در رسانه، چه اندازه مهم است و تا چه اندازه میتواند در برآوردهسازی هدفهای ملی و یاری به نیروهای نظامی و دشوار کردن کار بر دشمن و رقیب کارآمد باشد.@ThinkTogether
۱۸:۴۴
۱۸:۴۴
#دیدگاه
از میان همهی پریشانگوییهای دونالد ترامپ که کودکانه و بدون شرم پشت تریبون به زبان میآورد، میتوان جریان بیبازگشتی را شناسایی نمود که آمریکا در آن افتاده است. نوستالژی نیرومندی و شکوفایی پیشین، لایههای کمسواد و پایین اجتماعی را در آمریکا به سویی راند تا به چنین کسی رای دهند و اکنون همان کس همهی آمریکا را بسوی خودویرانگریِ پایانی پیش میبرد.
یک توییت در میان همهی بیسامانی فکری دونالد ترامپ، آیندهی نزدیک آمریکا را لو میدهد:«با مرگ ایران، دموکراتها و چپ افراطی بزرگترین دشمن و هدف بعدی ما هستند.»
برگردان توییت: با ناامیدی از ونزوئلا شدن ایران، تنها با کودتا در آمریکا میتوانم از دادگاه و بازخواست بگریزم. شاید دموکراتها، آن دشمن ضعیفی باشند که به خطا آن را در ایران جستجو میکردم.
پیشبینی: از پایان بهار و آغاز تابستان امسال، باید خشونت گستردهی سیاسی، شرایط کودتایی و جنگ داخلی را در آمریکا انتظار داشت. همچنین یورش گسترده به مهاجران، یورش به کوبا و یا کانادا (دشمنان ضعیف مورد پسند ترامپ) نیز بسیار گمان میرود.
ایمان فانی
بنمایه
@ThinkTogether
از میان همهی پریشانگوییهای دونالد ترامپ که کودکانه و بدون شرم پشت تریبون به زبان میآورد، میتوان جریان بیبازگشتی را شناسایی نمود که آمریکا در آن افتاده است. نوستالژی نیرومندی و شکوفایی پیشین، لایههای کمسواد و پایین اجتماعی را در آمریکا به سویی راند تا به چنین کسی رای دهند و اکنون همان کس همهی آمریکا را بسوی خودویرانگریِ پایانی پیش میبرد.یک توییت در میان همهی بیسامانی فکری دونالد ترامپ، آیندهی نزدیک آمریکا را لو میدهد:«با مرگ ایران، دموکراتها و چپ افراطی بزرگترین دشمن و هدف بعدی ما هستند.»برگردان توییت: با ناامیدی از ونزوئلا شدن ایران، تنها با کودتا در آمریکا میتوانم از دادگاه و بازخواست بگریزم. شاید دموکراتها، آن دشمن ضعیفی باشند که به خطا آن را در ایران جستجو میکردم.
پیشبینی: از پایان بهار و آغاز تابستان امسال، باید خشونت گستردهی سیاسی، شرایط کودتایی و جنگ داخلی را در آمریکا انتظار داشت. همچنین یورش گسترده به مهاجران، یورش به کوبا و یا کانادا (دشمنان ضعیف مورد پسند ترامپ) نیز بسیار گمان میرود. ایمان فانیبنمایه@ThinkTogether
۱۵:۴۱
#یادداشت دشمن چگونه میاندیشد؟
بگذاریم ایران خودش را شکست بدهد! ریچارد نفیوفارین افیرز، اردیبهشتماه ۱۴۰۵
هنگامی که ترامپ، جنگ با ایران را آغاز کرد، مردم این کشور را فراخواند که بپاخیزند و حکومتشان را سرنگون کنند. البته در روزهای بعد، او از این درخواست عقبنشینی نمود، زیرا ترامپ دریافت که سرنگونی نظام ایران از راه بمباران نشدنی است.
سرداران سپاه پاسداران که اکنون کشور را در دست گرفتهاند، تندروتر از پیشینیان خود هستند. البته این بدان معنا نیست که واشنگتن باید به جنگ بازگردد و تا براندازی نظام، جنگ را پی بگیرد، آن وظیفه[!] بر دوش مردم ایران است. همان مردمی که در پنج سال گذشته، به گونهای فزاینده برای اعتراض به فساد و مدیریت اقتصادی ناکارآمد به خیابانها آمدند.
اکنون ترامپ باید با یک سازش زیرکانه و گزینششده، راه براندازی ج.ا. را هموار نماید. هر سازشی که تحریمهای ایران را بردارد -حتا اگر زیرساختهای هستهای، برنامهی موشکی و پشتیبانی از گروههای نیابتی ایران را زیر فشار بگذارد- میتواند به رهبران تندروی ایران جان تازهای ببخشد.
بجای این کار، آمریکا باید نقشهی ظریفتری را دنبال کند، برای نمونه: آتشبس کنونی را ادامه دهد [وضعیت نه جنگ و نه صلح]، همزمان تنگه هرمز را باز کند و فشار اقتصادی بر نظام ایران را بیشتر نماید. این بهترین راه برای جلوگیری از بازسازی توان نظامی ایران و همچنین براندازی ج.ا. است.
چند ماه پیش، ایرانیان بسیاری در خیابانها به وضعیت بد اقتصادی کشور و گرانی افسارگسیختهی کالاها و خدمات راهپیمایی کردند. آن راهپیماییها واپسین دور از ناآرامیهایی بود که ایران در این سالهای تجربه کرده است. فساد و فشار اقتصادی، وضعیتی را پدید آورده است که نظام سیاسی ایران به سادگی نمیتواند به آن رسیدگی کند.اکنون حکومت از جنگ برای به دست آوردن پشتیبانی همگانی ملت ایران و همبستگی ملی بهره برده است، ولی این پشتیبانی، چالشهای اساسی را کمرنگ نخواهد کرد.در هفتهها و ماههای آینده ایران برای فراهم کردن آب، برق و گاز مردم خود با دشواری روبرو خواهد شد. این نظام همچنان فاسد و ناتوان باقی خواهد ماند. گرفتاریها شاید پس از پایان جنگ حتا بدتر هم بشود. بنابراین گمان میرود دورهای دیگری از ناآرامی در پیش باشد. نظام دستگاه سرکوبگر کارآمد خود را به کار خواهد گرفت و در سرکوب اعتراضها کامیاب خواهد شد. با این حال همواره احساس شکنندگی میکند، پس پذیرای یک سازش گسترده با آمریکا خواهد بود.
آمریکا نباید برای یک سازش با ایران شتابزدگی کند. بجای آن، باید گزینشی عمل کند. آمریکا بجای دنبال کردن یک سازش فراگیر که برداشتن تحریمها را دربربگیرد، باید با وسواس بر اولویتهای خود کانونی شود: باز کردن تنگهی هرمز و جلوگیری از هر گونه تازش نظامی آینده در سراسر خلیج فارس.
چگونگی انجام این کار میتواند ساده باشد. ایالات متحده محاصره خود را برمیدارد و به پایایی آتشبس متعهد میگردد، ایران نیز تنگه هرمز را باز میکند، در زمینه مینزدایی همکاری میکند و برای حمله نکردن به اسراییل، آمریکا و کشورهای عربی خلیج فارس، چه مستقیم و چه از راه نیروهای نیابتی، تعهد میدهد. چنین آتشبسی به مساله هستهای هم نمیپردازد و حتا شاید شکننده باشد ولی جهان را از مرگ اقتصادی و بازرگانی رها میکند و فرصتی برای تنفس و افزایش تابآوری میدهد.
شاید ایران که تنگه هرمز را در مشت دارد، یک سازش میانه را نپذیرد. دستکم سپاه پاسداران آشکارا اعتماد به نفس نشان میدهد و خواستار امتیازهای بزرگ است. ولی از سوی دیگر ایران با پذیرفتن آتشبس کنونی نشان داده است که [سردرگم است و] سازشی را میپذیرد که سودی ندارد مگر آرامش میدان نبرد و دوری از خشونت.
بنابراین دولت ترامپ باید از هر گونه سازش گسترده با ایران خودداری نماید، و هر گونه توافق با ایران را به گونهای راهبری نماید که سبب افزایش تابآوری اقتصاد جهانی و کاهش تابآوری اقتصاد ایران گردد، از بازیابی توان نظامی ایران جلوگیری نماید و سرانجام راه را برای براندازی نظام به دست خود مردم ایران باز نماید.
@ThinkTogether
بگذاریم ایران خودش را شکست بدهد! ریچارد نفیوفارین افیرز، اردیبهشتماه ۱۴۰۵هنگامی که ترامپ، جنگ با ایران را آغاز کرد، مردم این کشور را فراخواند که بپاخیزند و حکومتشان را سرنگون کنند. البته در روزهای بعد، او از این درخواست عقبنشینی نمود، زیرا ترامپ دریافت که سرنگونی نظام ایران از راه بمباران نشدنی است.سرداران سپاه پاسداران که اکنون کشور را در دست گرفتهاند، تندروتر از پیشینیان خود هستند. البته این بدان معنا نیست که واشنگتن باید به جنگ بازگردد و تا براندازی نظام، جنگ را پی بگیرد، آن وظیفه[!] بر دوش مردم ایران است. همان مردمی که در پنج سال گذشته، به گونهای فزاینده برای اعتراض به فساد و مدیریت اقتصادی ناکارآمد به خیابانها آمدند.اکنون ترامپ باید با یک سازش زیرکانه و گزینششده، راه براندازی ج.ا. را هموار نماید. هر سازشی که تحریمهای ایران را بردارد -حتا اگر زیرساختهای هستهای، برنامهی موشکی و پشتیبانی از گروههای نیابتی ایران را زیر فشار بگذارد- میتواند به رهبران تندروی ایران جان تازهای ببخشد.بجای این کار، آمریکا باید نقشهی ظریفتری را دنبال کند، برای نمونه: آتشبس کنونی را ادامه دهد [وضعیت نه جنگ و نه صلح]، همزمان تنگه هرمز را باز کند و فشار اقتصادی بر نظام ایران را بیشتر نماید. این بهترین راه برای جلوگیری از بازسازی توان نظامی ایران و همچنین براندازی ج.ا. است.
چند ماه پیش، ایرانیان بسیاری در خیابانها به وضعیت بد اقتصادی کشور و گرانی افسارگسیختهی کالاها و خدمات راهپیمایی کردند. آن راهپیماییها واپسین دور از ناآرامیهایی بود که ایران در این سالهای تجربه کرده است. فساد و فشار اقتصادی، وضعیتی را پدید آورده است که نظام سیاسی ایران به سادگی نمیتواند به آن رسیدگی کند.اکنون حکومت از جنگ برای به دست آوردن پشتیبانی همگانی ملت ایران و همبستگی ملی بهره برده است، ولی این پشتیبانی، چالشهای اساسی را کمرنگ نخواهد کرد.در هفتهها و ماههای آینده ایران برای فراهم کردن آب، برق و گاز مردم خود با دشواری روبرو خواهد شد. این نظام همچنان فاسد و ناتوان باقی خواهد ماند. گرفتاریها شاید پس از پایان جنگ حتا بدتر هم بشود. بنابراین گمان میرود دورهای دیگری از ناآرامی در پیش باشد. نظام دستگاه سرکوبگر کارآمد خود را به کار خواهد گرفت و در سرکوب اعتراضها کامیاب خواهد شد. با این حال همواره احساس شکنندگی میکند، پس پذیرای یک سازش گسترده با آمریکا خواهد بود.آمریکا نباید برای یک سازش با ایران شتابزدگی کند. بجای آن، باید گزینشی عمل کند. آمریکا بجای دنبال کردن یک سازش فراگیر که برداشتن تحریمها را دربربگیرد، باید با وسواس بر اولویتهای خود کانونی شود: باز کردن تنگهی هرمز و جلوگیری از هر گونه تازش نظامی آینده در سراسر خلیج فارس.چگونگی انجام این کار میتواند ساده باشد. ایالات متحده محاصره خود را برمیدارد و به پایایی آتشبس متعهد میگردد، ایران نیز تنگه هرمز را باز میکند، در زمینه مینزدایی همکاری میکند و برای حمله نکردن به اسراییل، آمریکا و کشورهای عربی خلیج فارس، چه مستقیم و چه از راه نیروهای نیابتی، تعهد میدهد. چنین آتشبسی به مساله هستهای هم نمیپردازد و حتا شاید شکننده باشد ولی جهان را از مرگ اقتصادی و بازرگانی رها میکند و فرصتی برای تنفس و افزایش تابآوری میدهد.
شاید ایران که تنگه هرمز را در مشت دارد، یک سازش میانه را نپذیرد. دستکم سپاه پاسداران آشکارا اعتماد به نفس نشان میدهد و خواستار امتیازهای بزرگ است. ولی از سوی دیگر ایران با پذیرفتن آتشبس کنونی نشان داده است که [سردرگم است و] سازشی را میپذیرد که سودی ندارد مگر آرامش میدان نبرد و دوری از خشونت.بنابراین دولت ترامپ باید از هر گونه سازش گسترده با ایران خودداری نماید، و هر گونه توافق با ایران را به گونهای راهبری نماید که سبب افزایش تابآوری اقتصاد جهانی و کاهش تابآوری اقتصاد ایران گردد، از بازیابی توان نظامی ایران جلوگیری نماید و سرانجام راه را برای براندازی نظام به دست خود مردم ایران باز نماید.@ThinkTogether
۱۳:۳۶
#یادداشت #دیدگاه #ژئوپولتیک
تنگهی هرمز "اهرم فشار" است نه "افزار بازدارندگی"
تنگه هرمز افزار بازدارندگی نیست. بیشینه، یک اهرم فشار است آن هم زماندار. نخستین آموزهی راهبردی از جنگ چهل روزه -که هنوز پایان نیافته- این است که باید با دقت به نایکسانی میان «بازدارندگی» و «اهرم فشار» هشیار باشیم.بازدارندگی یعنی توانایی جلوگیری از تازش نظامی دشمن به کشور خود، از راه تهدید دشمن به روبرو شدن با هزینههایی فراتر از طاقت و توانِ پذیرشِ اوبهگونهای که دشمن یا کشور بدخواه کنش نظامی را -بهویژه کنشی با پیامدهای وجودی را- از گزینههای خود کنار بگذارد.این منطق بر دو ستون استوار است: یک: توانایی واقعی و دو: اعتبار داشتن تهدید [نمایش بیباکی و دلیری برای انجام دادن تهدید]. بدون آمیزهی این دو، بازدارندگی به یک «گندهگویی بیپشتوانه» فروکاسته میشود.
تنگهی هرمز، با همهی اهمیت ژئوپلیتیکی بیمانندش، یک ابزار بازدارندگی به شمار نمیرود. کارکرد اصلی آن در حوزهی «دیپلماسیِ وادارسازی» (coercive diplomacy) یا (compellence) جای میگیرد، نه بازدارندگی. بستن این تنگه میتواند جریان انرژی جهانی را آشفته کند، هزینههای اقتصادی چشمگیری بر دوش بازیگران جهانی بگذارد و حتا در کوتاهمدت رفتار آنها را نرم کند، ولی نمیتواند یک بازیگر اتمی همچون آمریکا یا اسراییل را از گرفتن تصمیم به کنش نظامی بازبدارد. به زبان دیگر، این ابزار بیشتر برای «تغییر رفتار» پس از آغاز بحران یا در میانهی آن کارآمد است، نه برای «جلوگیری از رخداد» آن.
لغزش مهمی که در گفتمان سیاستی و همگانی کشورمان پدید آمده، این است که تنگه هرمز در جایگاه یک افزار بازدارنده شناسانده میشود. این یک لغزش ادراکی است که پیامدهای واقعی مهمی دارد، زیرا سبب ارزیابی نادرست از تواناییها و کمبودهای کشورمان میگردد.
در فروردینماه ۱۴۰۵ با تهدید ترامپ به نابودی تمدن ایرانی، کشورمان با ترازی از تهدید روبرو شد که در ادبیات امنیتی، تهدید وجودی خوانده میشود. آنچه دونالد ترامپ بر زبان آورد، نشان داد که ابزارهایی مانند کنترل تنگهی هرمز، توانا به جلوگیری از چنین ترازی از تهدید نیستند. این همان نقطهای است که نایکسانی میان deterrence (بازدارندگی) و coercive leverage (اهرم وادارسازی) آشکارا دیده میشود.
در تراز منطقهای نیز، منطق بازدارندگی اتمی اسراییل، فضای کنشگری بازیگران دیگر را بسیار تنگ نموده است. بودن یک بازیگر دارای توان اتمی (اسراییل)، توانسته برای بالا رفتن از پلکان تنش از سوی دیگر کشورهای منطقه سقف بگذارد.
این وضعیت با آنچه که نظریهی «پارادوکس پایایی-ناپایایی»(stability-instability paradox) نامیده میشود همخوانی دارد که میگوید اگرچه بازدارندگی هستهای از جنگ ویرانگر گسترده جلوگیری میکند، ولی در ترازی پایینتر، درگیریها و زد و خوردهای کوچک میتوانند جریان یابندپس از بمباران نطنز و اصفهان، واکنش ایران در چارچوبی کوچک و نمادین باقی ماند. این واکنش را باید پیامد برآورد عقلانی ایران و آگاهی از ساختار بازدارندگی اتمی دشمن دانست. ساختاری که هزینههای گذر از یک آستانهی مشخص را بسیار سنگین میکند. بنابراین ایران خوابگاه کنار دیمونا را هدف گرفت و نه فراتر از آن را.
از نگاه اقتصاد سیاسی بینالملل نیز، دست یازیدن به اهرم تنگهی هرمز با چالشهای ساختاری جدی روبرو است. این ابزار، هزینهها را بر دوش بازیگران ثالث میاندازد، بهویژه به اقتصادهایی مانند چین که به جریان پایدار انرژی وابسته هستند. از اینرو بهرهگیری بلندمدت از این اهرم نهتنها پایدار نیست، بلکه میتواند به ساختهشدن همپیمانی میان کشورهای بیطرف و حتا دوست برای همکاری با آمریکا و فشار بر ایران بیانجامد. تنگهی هرمز یک اهرم فشار نیرومند است ولی بهرهبرداری از آن برای بارهای بعدی، بازده کاهشی خواهد داشت.
سخن من این است که تنگهی هرمز باید در جایگاه واقعی خود فهم شود: یک ابزار مهم ژئوپلیتیکی برای فشار اقتصادی و تأثیرگذاری بر رفتار بازیگران، نه یک سازوکار بازدارندگی در معنای کلاسیک آن.درهمآمیختن این دو پنداره، نهتنها از نگر نظری نادرست است، بلکه در واقعیت نیز میتواند به برآوردهای راهبردی نادرست و سرانجام، روبرو شدن با تهدیدهایی بیانجامد که ابزارهای کنونی توانا به مهار آنها نیستند. درک این نایکسانی [نایکسان بودن افزار بازدارندگی و اهرم فشار]، برای هرگونه راهبردسازی در سیاست بیرونی و امنیتی ایران، یک باید بزرگ است.فریب کسانی که میخواهند تنگهی هرمز را بجای افزار بازدارندگی به شما قالب کنند نخورید!
حسین قتیب (ویرایش شده)
هیچ چیز جای بازدارندگی اتمی را نمیگیرد.
@ThinkTogether
تنگهی هرمز "اهرم فشار" است نه "افزار بازدارندگی" تنگه هرمز افزار بازدارندگی نیست. بیشینه، یک اهرم فشار است آن هم زماندار. نخستین آموزهی راهبردی از جنگ چهل روزه -که هنوز پایان نیافته- این است که باید با دقت به نایکسانی میان «بازدارندگی» و «اهرم فشار» هشیار باشیم.بازدارندگی یعنی توانایی جلوگیری از تازش نظامی دشمن به کشور خود، از راه تهدید دشمن به روبرو شدن با هزینههایی فراتر از طاقت و توانِ پذیرشِ اوبهگونهای که دشمن یا کشور بدخواه کنش نظامی را -بهویژه کنشی با پیامدهای وجودی را- از گزینههای خود کنار بگذارد.این منطق بر دو ستون استوار است: یک: توانایی واقعی و دو: اعتبار داشتن تهدید [نمایش بیباکی و دلیری برای انجام دادن تهدید]. بدون آمیزهی این دو، بازدارندگی به یک «گندهگویی بیپشتوانه» فروکاسته میشود. تنگهی هرمز، با همهی اهمیت ژئوپلیتیکی بیمانندش، یک ابزار بازدارندگی به شمار نمیرود. کارکرد اصلی آن در حوزهی «دیپلماسیِ وادارسازی» (coercive diplomacy) یا (compellence) جای میگیرد، نه بازدارندگی. بستن این تنگه میتواند جریان انرژی جهانی را آشفته کند، هزینههای اقتصادی چشمگیری بر دوش بازیگران جهانی بگذارد و حتا در کوتاهمدت رفتار آنها را نرم کند، ولی نمیتواند یک بازیگر اتمی همچون آمریکا یا اسراییل را از گرفتن تصمیم به کنش نظامی بازبدارد. به زبان دیگر، این ابزار بیشتر برای «تغییر رفتار» پس از آغاز بحران یا در میانهی آن کارآمد است، نه برای «جلوگیری از رخداد» آن. لغزش مهمی که در گفتمان سیاستی و همگانی کشورمان پدید آمده، این است که تنگه هرمز در جایگاه یک افزار بازدارنده شناسانده میشود. این یک لغزش ادراکی است که پیامدهای واقعی مهمی دارد، زیرا سبب ارزیابی نادرست از تواناییها و کمبودهای کشورمان میگردد.در فروردینماه ۱۴۰۵ با تهدید ترامپ به نابودی تمدن ایرانی، کشورمان با ترازی از تهدید روبرو شد که در ادبیات امنیتی، تهدید وجودی خوانده میشود. آنچه دونالد ترامپ بر زبان آورد، نشان داد که ابزارهایی مانند کنترل تنگهی هرمز، توانا به جلوگیری از چنین ترازی از تهدید نیستند. این همان نقطهای است که نایکسانی میان deterrence (بازدارندگی) و coercive leverage (اهرم وادارسازی) آشکارا دیده میشود.
در تراز منطقهای نیز، منطق بازدارندگی اتمی اسراییل، فضای کنشگری بازیگران دیگر را بسیار تنگ نموده است. بودن یک بازیگر دارای توان اتمی (اسراییل)، توانسته برای بالا رفتن از پلکان تنش از سوی دیگر کشورهای منطقه سقف بگذارد.این وضعیت با آنچه که نظریهی «پارادوکس پایایی-ناپایایی»(stability-instability paradox) نامیده میشود همخوانی دارد که میگوید اگرچه بازدارندگی هستهای از جنگ ویرانگر گسترده جلوگیری میکند، ولی در ترازی پایینتر، درگیریها و زد و خوردهای کوچک میتوانند جریان یابندپس از بمباران نطنز و اصفهان، واکنش ایران در چارچوبی کوچک و نمادین باقی ماند. این واکنش را باید پیامد برآورد عقلانی ایران و آگاهی از ساختار بازدارندگی اتمی دشمن دانست. ساختاری که هزینههای گذر از یک آستانهی مشخص را بسیار سنگین میکند. بنابراین ایران خوابگاه کنار دیمونا را هدف گرفت و نه فراتر از آن را.
از نگاه اقتصاد سیاسی بینالملل نیز، دست یازیدن به اهرم تنگهی هرمز با چالشهای ساختاری جدی روبرو است. این ابزار، هزینهها را بر دوش بازیگران ثالث میاندازد، بهویژه به اقتصادهایی مانند چین که به جریان پایدار انرژی وابسته هستند. از اینرو بهرهگیری بلندمدت از این اهرم نهتنها پایدار نیست، بلکه میتواند به ساختهشدن همپیمانی میان کشورهای بیطرف و حتا دوست برای همکاری با آمریکا و فشار بر ایران بیانجامد. تنگهی هرمز یک اهرم فشار نیرومند است ولی بهرهبرداری از آن برای بارهای بعدی، بازده کاهشی خواهد داشت. سخن من این است که تنگهی هرمز باید در جایگاه واقعی خود فهم شود: یک ابزار مهم ژئوپلیتیکی برای فشار اقتصادی و تأثیرگذاری بر رفتار بازیگران، نه یک سازوکار بازدارندگی در معنای کلاسیک آن.درهمآمیختن این دو پنداره، نهتنها از نگر نظری نادرست است، بلکه در واقعیت نیز میتواند به برآوردهای راهبردی نادرست و سرانجام، روبرو شدن با تهدیدهایی بیانجامد که ابزارهای کنونی توانا به مهار آنها نیستند. درک این نایکسانی [نایکسان بودن افزار بازدارندگی و اهرم فشار]، برای هرگونه راهبردسازی در سیاست بیرونی و امنیتی ایران، یک باید بزرگ است.فریب کسانی که میخواهند تنگهی هرمز را بجای افزار بازدارندگی به شما قالب کنند نخورید! حسین قتیب (ویرایش شده) هیچ چیز جای بازدارندگی اتمی را نمیگیرد.@ThinkTogether
۶:۱۰