شوک هرمز به بازارهای آسیا گزارش رصدی | CNBC: به گزارش شبکه تلویزیونی سیانبیسی، بازارهای آسیایی تحت تأثیر افزایش تنشها در غرب آسیا روندی نزولی را تجربه کردند. این تحولات پس از آن رخ داده که مذاکرات میان ایران و آمریکا برای پایان دادن به درگیریها در منطقه بدون دستیابی به توافق پایان یافته است. گزارشها حاکی است که عدم دستیابی به توافق در مذاکرات اسلامآباد نگرانیها نسبت به طولانیتر شدن جنگ علیه ایران را افزایش داده و در نتیجه، قیمت نفت با رشد قابل توجهی همراه شده است؛ موضوعی که میتواند فشار بر اقتصادهای جهانی را تشدید کند. در همین راستا، قیمت نفت خام پس از پایان مذاکرات بینتیجه و حرکت آمریکا به سمت محاصره تردد دریایی در بنادر ایران، بهطور چشمگیری افزایش یافت. نفت «وست تگزاس اینترمدیت» با رشد ۸.۵۴ درصدی به ۱۰۴.۸۲ دلار در هر بشکه رسید و نفت «برنت» نیز با افزایش ۷.۲۷ درصدی، ۱۰۲.۵۱ دلار در هر بشکه معامله شد. در بازارهای منطقه، شاخص «نیفتی ۵۰» (Nifty 50) هند با افت نزدیک به ۲ درصد، بیشترین کاهش را در میان شاخصهای اصلی آسیایی ثبت کرد. در ژاپن نیز شاخص «نیکی ۲۲۵» (Nikkei 225) با کاهش ۱.۰۹ درصدی و شاخص «تاپیکس» (Topix) با افت ۰.۶۷ درصدی مواجه شدند. در کره جنوبی، شاخص «کوسپی» (Kospi) ۱.۲۶ درصد کاهش یافت، در حالی که شاخص شرکتهای کوچکتر «کوسدک» (Kosdaq) با رشد ۰.۲۶ درصدی همراه شد. در استرالیا نیز شاخص «اساندپی/ایاسایکس ۲۰۰» (S&P/ASX 200) ۰.۵۳ درصد کاهش یافت. همچنین در چین، شاخص «سیاسآی ۳۰۰» (CSI300) کاهش جزئی ۰.۱۲ درصدی را ثبت کرد و شاخص «هنگسنگ» (Hang Seng) هنگکنگ نیز با ادامه روند نزولی، ۱.۲۲ درصد افت داشت. اندیشکده تین شیا| تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
۶:۰۹
نقش تمدن مشترک جهانی در مقابله با «نگرانی های مشترک بشری» تحلیل راهبردی | بخش اول | دکتر علی محمد سابقی، رایزن فرهنگی اسبق ایران در چین و عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا: نمیتوان از تمدن بی آنکه آن را از مفهوم فرهنگ جدا ساخت سخن گفت. این دو مفهوم در مشخص کردن ابعاد گوناگون زندگی اجتماعی و شخصی مکمل همدیگر هستند. فرهنگ مجموعه معرفتی است که در دسترس تمدن قرار دارد که در شکل دادن به اسباب، در بکار بستن هنرهای دستی و مهارتها، و استخراج یا جمعآوری مواد از آن سود میجوید. تمدن را میتوان مفهومی عامتر در مقایسه با فرهنگ دانست؛ هر تمدنی در زیر مجموعه خود فرهنگهایی را داشته و مجموع چندین فرهنگ، یک تمدن را شکل میدهد. فرهنگ و تمدن از جمله مفاهيمی هستند كه گسترهی تاريخی آنها به درازای تفكر اجتماعی انسانهاست و همانند درخت پربار، در اولين نهاد جامعه و زندگی بشريت، ريشه دارند. بنابراين، تمدن و فرهنگ در يكديگر تأثير و تأثر متقابل دارند و فرهنگ زيربنای تمدن به شمار میرود. انسان در جامعه زندگی میكند و تمدن نيز در بستر جامعه محقق ميشود. بستر و مبناي تمدن نیز فرهنگ است. همانگونه که تمدن چینی بر مبنای فرهنگ، تاریخ، ادبیات، هنر و آموزه های بزرگانی همچون کنفوسیوس و دائو شکل گرفته است. در این سلسله تحلیل های راهبردی تلاش می شود ضمن برشمردن وابستگی و پیوستگی مفاهیم تمدن و فرهنگ، بر ضرورت انجام گفتگوهای فرهنگی و تبیین شرایط و معیار گفتگوها، همچنین بر ارزشهای انسانی مشترک و نقش آنها در تحكيم همبستگی ملّتها تآکید و نقش چین در ایجاد نظم جهانی و تمدن نوین که بتواند بر مبنای فرهنگ سنتی و آموزه های فرزانگانی همچون کنفوسیوس و تجربیات گذشته تاریخی خود، پاسخگوی نیازهای امروزین بشر باشد و برای حل مشکلات و ناهنجاریهای بشری که تمدن غرب تا کنون عاجز از حل آنها بوده، تبیین شده است. بعضی از دانشمندان جامعه شناسی بر این باورند که فرهنگ معادل است با بيان حالات زندگي (ايدئولوژی، دين و ادبيات). مراد از فرهنگ تمامی رفتارها، الگوها، هنرها، باورها، نهادها و تمام محصولات دیگرِ کار و اندیشه بشری است که از لحاظ اجتماعی تحول یافتهاند و ویژگی مشخص یک جامعه و یا ملت میباشند. از نظر ریشه لغوی، فرهنگ به معنای «کشت روشمند زمین» برای بدست آوردن محصولاتی بهتر از محصولات طبیعی است. فرهنگ عاملی است که با زبان، جغرافیا، تاریخ، مذهب، طبقه اجتماعی، نژاد، شهرنشینی، روستانشینی، ملیت و معقولات بسیار دیگری در هم می آمیزد.نمیتوان از تمدن بی آنکه آن را از مفهوم فرهنگ جدا ساخت سخن گفت. این دو مفهوم در مشخص کردن ابعاد گوناگون زندگی اجتماعی و شخصی مکمل همدیگر هستند. در روزگار ما، فرهنگ به معنای کشت استعدادهای عقلانی و اخلاقی آدمی برای آفرینشهای معنوی با بهترین کیفیت، اعم از آفرینشهای دینی، هنری، فلسفی است. که از آنها انتظار ثمرات و میوههای معنوی هم میرود. در حالیکه تمدن مستلزم تولید اجناس مادی با بهترین کیفیت است و از این قرار، تکنولوژی نوعی ابزار روشمندی برای بهبود بخشیدن مستمر به محصولات در سطح تمدن میگردد، اما باز میتواند به نحوی در نوآوریهای فرهنگی تأثیر گذار بوده و همگرایی داشته باشند. در واقع، اگر بخواهیم پیامدهای فعالیت های فرهنگی و تمدنی را از هم جدا سازیم، در اینصورت تقریباً باید آفرینشهای فرهنگی را در مقابل محصولات تمدن قرار داد. آفرینشهای فرهنگی به جوامع در محکم ساختن ساختار انسانی شان یاری میرساند و روابط اعضای آنها را مستحکم میسازد. و محصولات تمدنی زندگی مادی را سهلتر میکنند. به عبارت دیگر، فرهنگ مجموعه معرفتی است که در دسترس تمدن قرار دارد که در شکل دادن به اسباب، در بکار بستن هنرهای دستی و مهارتها، و استخراج یا جمعآوری مواد از آن سود میجوید. به سخن دیگر، تمدن مفهومی است اجتماعی که به پیشرفت زندگی بشری (پس از گذار از مراحل ابتدایی و رسیدن به دورهای از پیشرفت و تکامل) مرتبط شده و این مفهوم شامل امور متعددی همانند دانشهای مختلف، هنرها، آداب و سنن و همچنین نهادهای اجتماعی میشود که در طول زمان به تکامل میرسد و مفهوم تمدن را شکل میدهد. اندیشکده تین شیا| تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
۱۶:۰۸
چین و اسپانیا؛ الگوی همکاری پایدار در جهانی بیثبات گزارش رصدی | رسانه چینی CGTN: پدرو سانچز، نخستوزیر اسپانیا، که در چهار سال گذشته برای چهارمین بار به چین سفر کرده است، این دیدار را گامی در جهت تقویت هرچه بیشتر روابط دوجانبه میداند. تکرار این سفرها بهخوبی نشان میدهد که روابط دو کشور بر پایه ثبات و اعتماد متقابل شکل گرفته و در شرایطی که نااطمینانی جهانی رو به افزایش است، مسیر گستردهتری برای تعامل مستمر میان چین و اروپا ترسیم میکند. همانطور که خوردی باکاریا، پژوهشگر اسپانیایی، اشاره کرده، این روابط «بداهه و اتفاقی» نیست، بلکه نتیجه تلاشهای پیوسته و سطح بالای دیپلماتیک در طول زمان است. در فضای بینالمللی متغیر امروز، چنین تداومی به یک مزیت کمنظیر تبدیل شده است. این ثبات بر یک منطق روشن استوار است: قابل اتکا بودن اهمیت دارد. در شرایطی که تنشهای ژئوپلیتیکی و سیاستهای غیرقابل پیشبینی، روابط بینالمللی را دچار اختلال کردهاند، کشورهایی مانند اسپانیا به دنبال شرکایی هستند که نگاه بلندمدت و همکاری پایدار داشته باشند. در این میان، ثبات سیاستهای چین و پایبندی آن به چندجانبهگرایی، این کشور را به شریکی جذابتر تبدیل کرده است. در اساس، همکاری چین و اسپانیا بازتاب یک منطق گستردهتر است؛ اینکه کشورها با پیشینههای تاریخی، فرهنگی و نظامهای متفاوت، زمانی میتوانند همکاری مؤثری داشته باشند که منافع بلندمدت مشترک را در اولویت قرار دهند. دیدار سال گذشته شی جینپینگ، رئیسجمهور چین، با فلیپه ششم، پادشاه اسپانیا نیز بر همین اصول، از جمله احترام متقابل، همکاری عملی و تعهد مشترک به عدالت در حکمرانی جهانی تأکید داشت؛ چارچوبی که همچنان روابط امروز را شکل میدهد. روابط دو کشور همچنین بر پایه مکمل بودن اقتصادی استوار است. چین بزرگترین شریک تجاری اسپانیا خارج از اتحادیه اروپا بهشمار میرود و اسپانیا نیز یکی از شرکای مهم چین در این اتحادیه است. بر اساس دادههای اداره کل گمرک چین، حجم تجارت دوجانبه در سال 2025 از 55 میلیارد دلار فراتر رفت که نسبت به سال قبل 9.8 درصد رشد نشان میدهد. با این حال، ارقام تجاری تنها بخشی از تصویر را نشان میدهند. در حالی که اسپانیا برنامههای فناورانهای با تمرکز بر نیمهرساناها و انرژیهای تجدیدپذیر دنبال میکند، دو کشور میتوانند به شرکای کلیدی در مسیر نوسازی یکدیگر تبدیل شوند. همراستاسازی اهداف نوسازی اسپانیا با حرکت چین به سوی توسعه باکیفیت، فرصتهای تازهای برای همکاری صنعتی و فناورانه ایجاد میکند. گذار سبز نیز به یکی از حوزههای مهم همکاری تبدیل شده است. سرمایهگذاری چین در بخش انرژیهای نو اسپانیا، از خودروهای برقی تا انرژی بادی، به ارتقای صنعتی این کشور کمک میکند، در حالی که اسپانیا تجربه ارزشمندی در توسعه انرژیهای تجدیدپذیر در اختیار دارد. این تبادل دوطرفه سرمایه و دانش، مشارکتی را شکل داده که دستاوردهای ملموس صنعتی و فناورانه برای هر دو طرف به همراه دارد. تأکید اسپانیا بر همکاری با چین، یک روند جداگانه نیست. در ماههای اخیر، رهبرانی از بریتانیا، فنلاند، ایرلند و آلمان نیز به پکن سفر کردهاند تا روابط اقتصادی و دیپلماتیک خود را تقویت کنند. این روند نشان میدهد که تعامل با چین نه تنها در تضاد با منافع اروپا نیست، بلکه راهی برای تقویت آن است؛ بهویژه در شرایطی که اروپا به دنبال افزایش استقلال راهبردی و تابآوری اقتصادی خود است. در این چارچوب، سفر سانچز پیامی فراتر از مادرید و پکن دارد: حتی در جهانی پر از شکاف و نااطمینانی، گفتوگوی مستمر و همکاری عملی همچنان ممکن و ضروری است. در دورانی که با بیثباتی و تفرقه شناخته میشود، همکاری چین و اسپانیا میتواند به تقویت حس ثبات کمک کرده و روابط چین و اروپا را به سمت مسیری باثباتتر و سازندهتر هدایت کند. اندیشکده تین شیا| تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
۱۸:۳۸
کریدور امن هرمز.pdf
۴.۴۱ مگابایت
طرح ملی «کریدور امن هرمز» منتشر شد. گزارش راهبردی | طرح ملی «کریدور امن هرمز» به همت اندیشکده مطالعات راهبردی ایران و چین و اندیشکده تین شیا توسط دکتر حسین قاهری، رئیس اندیشکده مطالعات راهبردی ایران و چین و عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا، تدوین و منتشر شد. محوریت طرح تنگه هرمز بهعنوان یکی از حیاتیترین گلوگاههای ژئوپلیتیکی و انرژی جهان، بخش قابلتوجهی از صادرات نفت و گاز مایع جهان را تأمین میکند. اهمیت این مسیر فراتر از بُعد اقتصادی بوده و ابعاد امنیتی و سیاسی حیاتی دارد. مدیریت امنیتی تنگه در وضعیت فعلی تحت تأثیر حضور نیروهای فرامنطقهای قرار دارد که موجب افزایش تنشها و کاهش قابلیت مدیریت بومی شده است. بنابراین، ضرورت ایجاد یک مدل «امنیت منطقهای مبتنی بر همکاری کشورهای ساحلی» کاملاً مشهود است. راهکار پیشنهادی این طرح با هدف تبدیل تنگه هرمز از یک نقطه آسیبپذیر ژئوپلیتیکی به «زیرساختی اقتصادی _ امنیتی پایدار» طراحی شده که همزمان درآمدزا، قابل مدیریت و منطبق با چارچوب حقوق بینالملل باشد. طرح «کریدور امن هرمز» یک پروژه زیرساختی صرف نیست، بلکه یک مدل جامع قدرت ملی است که سه حوزه امنیت، اقتصاد و مالیه بینالملل را یکپارچه میکند. در صورت اجرا، این طرح میتواند: جایگاه ژئوپلیتیکی کشور را ارتقا دهد، درآمد پایدار ارزی ایجاد کند، وابستگی به ساختارهای مالی خارجی را کاهش دهد و نقش کشور را در مدیریت انرژی جهانی تثبیت نماید. شایان ذکر است نسخه تفصیلی طرح محرمانه بوده و جهت بحث و بررسی به نهادهای سیاستگذار کشور تحویل داده شده است. خلاصه اجرایی طرح جهت بررسی جامعه اندیشهورز منتشر میشود. اندیشکده تین شیا| تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
۱۹:۰۲
آیا پکن برنده جنگ رمضان است؟ خلاصه مقاله | پیتر فرانکوبان استاد تاریخ جهان در دانشگاه آکسفورد، در مقالهای در وبسایت «آی پیبر»، به بررسی ابعاد گسترده تصمیم نظامی ایالات متحده آمریکا علیه ایران پرداخت. به گفته او، این اقدام قرار بود توازنهای منطقهای را با تضعیف ایران دوباره تنظیم کند؛ زیرا ایران از نگاه واشنگتن طی دههها بهعنوان عامل بیثباتی تلقی شده است؛ بهویژه بهخاطر حمایت از شبکههای متحدان مسلح، توسعه برنامههای موشکی و همچنین برنامه هستهای. با این حال، فرانکوبان میگوید این دخالت که قرار بود «محسوس و حسابشده» باشد به سرعت از کنترل خارج شد و طی چند هفته، آثارش از محدوده منطقه فراتر رفت و به عمق اقتصاد جهانی رسید. او بهطور مشخص به اختلال در حرکت کشتیرانی در تنگه هرمز اشاره میکند؛ تنگهای که یکی از مهمترین شاهراههای انرژی در جهان است. این وضعیت، بنا بر این تحلیل، به بحرانهای شدید در کشورهای آسیایی انجامید که بهشدت به واردات انرژی از خلیج فارس وابستهاند: در این کشورها کارخانهها تعطیل شد، هزینهها به شکل بیسابقه بالا رفت و نشانههایی از کمبود جدی عرضه بروز کرد؛ نمونه آن فیلیپین است که اعلام کرد در حالت اضطراری قرار گرفته است. در بحبوحهی این آشفتگی، پیچیدگیهای صحنه پس از آن که ترامپ اعلام کرد که اعمال محاصرهی دریایی بر تنگهی هرمز برقرار شده است، نیز افزایش یافت؛ اقدامی که بهعنوان یک تشدیدِ بیمحاسبه تلقی شد و حتی از سوی یک استاد تاریخ، یکی از برجستهترین «خطاهای خودساخته» در تاریخ معاصر نام گرفت؛ زیرا علاوه بر آسیبهای اقتصادی مستقیم، به معنای فرسایشِ اعتبار ایالات متحده در صحنهی بینالمللی است. این سقوط جایگاه و اعتبار واشنگتن نه فقط نتیجهی بحرانِ کنونی، بلکه حاصلِ مجموعهای از سیاستهای جنجالی طی سال گذشته بوده است؛ از جمله وضع تعرفههای گمرکی پیش از عقبنشینی از آنها، تهدید به برچیدن ناتو، حملات لفظی به رهبران متحد مانند «کی یر استارمر» نخستوزیر بریتانیا و «امانوئل ماکرون» رئیسجمهور فرانسه، همچنین اظهارات تند ترامپ که دربردارندهی تهدیدهای فاجعهبار بود و در تعمیق احساس بیاعتمادی نقش داشت. طبق گفتهٔ فرانکوپان در این راستا، رئیسجمهور چین، شی جینپینگ، بهعنوان یک کنشگر بینالمللی مطرح شده است که رویکردی متفاوت را دنبال میکند؛ رویکردی مبتنی بر آرامسازی و دعوت به راهحلهای دیپلماتیک، با بهرهگیری از اشتباهات واشنگتن، اما بدون درگیری مستقیم در روند تشدید تنشها. همزمان، با کاهش جذابیت الگوی آمریکایی، که بسیاری از کشورها به دنبال گزینههای جایگزین رفتهاند؛ و این امر فرصتی برای چین فراهم میکند تا نفوذ خود را با ارائهٔ شراکتها و سرمایهگذاریهایی تقویت کند که ظاهراً دارای ثبات و قابلیت پیشبینی هستند. نویسنده از سادهسازیِ این صحنه برحذر میدارد و توضیح میدهد که خودِ چین نیز با چالشهایی مواجه است؛ از جمله اختلالات در مبادلات تجاری و نگرانیها درباره حاکمیت و امنیت در میان شرکایش. فرانکوپان همچنین خاطرنشان میکند که پکن از پیامدهای این بحران به دور نیست؛ زیرا قدرت اقتصادی چین به بازارهای جهانی وابسته است. بنابراین، بدتر شدن وضعیت کشورهایی که کالاهای چینی را وارد میکنند میتواند بهطور منفی بر اقتصاد چین اثر بگذارد، بهویژه در شرایطی که چین در تلاش است از یک اقتصاد صنعتی به اقتصادی مبتنی بر خدمات گذار کند. با وجود اینکه چین ابزارهای قدرتمندی برای افزایش تابآوری خود دار مثل سرمایهگذاری در انرژیهای تجدیدپذیر و ذخیرهسازی منابع اما قصد ندارد از بحران بهطور مستقیم بهرهبرداری کند. در عوض، ترجیح میدهد ثبات دوباره برقرار شود؛ چنانکه از نقش آن در سوق دادن طرفهایی مانند پاکستان و ایران به سمت مذاکره نیز پیداست. مقاله با این ایده محوری پایان مییابد که جهان در لحظهای از دگرگونی قرار دارد که در آن دیگر ایالات متحده الگوی قابل پیروی نیست؛ بلکه قدرتی است که نگرانی و عدمقطعیت ایجاد میکند. در مقابل، چین بهعنوان یک جایگزین بالقوه مطرح میشو هرچند این جایگزین نیز پیچیدگیهایی دارد که کماهمیت نیستند. بنابراین، تعیین اینکه نهایتاً چه کسی بیشترین سود را میبرد از این تحولات همچنان سؤالی باز میماند. اندیشکده تین شیا| تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
۲۱:۰۹
اندیشکده تین شیا نقش تمدن مشترک جهانی در مقابله با «نگرانی های مشترک بشری» تحلیل راهبردی | بخش اول | دکتر علی محمد سابقی، رایزن فرهنگی اسبق ایران در چین و عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا: نمیتوان از تمدن بی آنکه آن را از مفهوم فرهنگ جدا ساخت سخن گفت. این دو مفهوم در مشخص کردن ابعاد گوناگون زندگی اجتماعی و شخصی مکمل همدیگر هستند. فرهنگ مجموعه معرفتی است که در دسترس تمدن قرار دارد که در شکل دادن به اسباب، در بکار بستن هنرهای دستی و مهارتها، و استخراج یا جمعآوری مواد از آن سود میجوید. تمدن را میتوان مفهومی عامتر در مقایسه با فرهنگ دانست؛ هر تمدنی در زیر مجموعه خود فرهنگهایی را داشته و مجموع چندین فرهنگ، یک تمدن را شکل میدهد. فرهنگ و تمدن از جمله مفاهيمی هستند كه گسترهی تاريخی آنها به درازای تفكر اجتماعی انسانهاست و همانند درخت پربار، در اولين نهاد جامعه و زندگی بشريت، ريشه دارند. بنابراين، تمدن و فرهنگ در يكديگر تأثير و تأثر متقابل دارند و فرهنگ زيربنای تمدن به شمار میرود. انسان در جامعه زندگی میكند و تمدن نيز در بستر جامعه محقق ميشود. بستر و مبناي تمدن نیز فرهنگ است. همانگونه که تمدن چینی بر مبنای فرهنگ، تاریخ، ادبیات، هنر و آموزه های بزرگانی همچون کنفوسیوس و دائو شکل گرفته است. در این سلسله تحلیل های راهبردی تلاش می شود ضمن برشمردن وابستگی و پیوستگی مفاهیم تمدن و فرهنگ، بر ضرورت انجام گفتگوهای فرهنگی و تبیین شرایط و معیار گفتگوها، همچنین بر ارزشهای انسانی مشترک و نقش آنها در تحكيم همبستگی ملّتها تآکید و نقش چین در ایجاد نظم جهانی و تمدن نوین که بتواند بر مبنای فرهنگ سنتی و آموزه های فرزانگانی همچون کنفوسیوس و تجربیات گذشته تاریخی خود، پاسخگوی نیازهای امروزین بشر باشد و برای حل مشکلات و ناهنجاریهای بشری که تمدن غرب تا کنون عاجز از حل آنها بوده، تبیین شده است. بعضی از دانشمندان جامعه شناسی بر این باورند که فرهنگ معادل است با بيان حالات زندگي (ايدئولوژی، دين و ادبيات). مراد از فرهنگ تمامی رفتارها، الگوها، هنرها، باورها، نهادها و تمام محصولات دیگرِ کار و اندیشه بشری است که از لحاظ اجتماعی تحول یافتهاند و ویژگی مشخص یک جامعه و یا ملت میباشند. از نظر ریشه لغوی، فرهنگ به معنای «کشت روشمند زمین» برای بدست آوردن محصولاتی بهتر از محصولات طبیعی است. فرهنگ عاملی است که با زبان، جغرافیا، تاریخ، مذهب، طبقه اجتماعی، نژاد، شهرنشینی، روستانشینی، ملیت و معقولات بسیار دیگری در هم می آمیزد. نمیتوان از تمدن بی آنکه آن را از مفهوم فرهنگ جدا ساخت سخن گفت. این دو مفهوم در مشخص کردن ابعاد گوناگون زندگی اجتماعی و شخصی مکمل همدیگر هستند. در روزگار ما، فرهنگ به معنای کشت استعدادهای عقلانی و اخلاقی آدمی برای آفرینشهای معنوی با بهترین کیفیت، اعم از آفرینشهای دینی، هنری، فلسفی است. که از آنها انتظار ثمرات و میوههای معنوی هم میرود. در حالیکه تمدن مستلزم تولید اجناس مادی با بهترین کیفیت است و از این قرار، تکنولوژی نوعی ابزار روشمندی برای بهبود بخشیدن مستمر به محصولات در سطح تمدن میگردد، اما باز میتواند به نحوی در نوآوریهای فرهنگی تأثیر گذار بوده و همگرایی داشته باشند. در واقع، اگر بخواهیم پیامدهای فعالیت های فرهنگی و تمدنی را از هم جدا سازیم، در اینصورت تقریباً باید آفرینشهای فرهنگی را در مقابل محصولات تمدن قرار داد. آفرینشهای فرهنگی به جوامع در محکم ساختن ساختار انسانی شان یاری میرساند و روابط اعضای آنها را مستحکم میسازد. و محصولات تمدنی زندگی مادی را سهلتر میکنند. به عبارت دیگر، فرهنگ مجموعه معرفتی است که در دسترس تمدن قرار دارد که در شکل دادن به اسباب، در بکار بستن هنرهای دستی و مهارتها، و استخراج یا جمعآوری مواد از آن سود میجوید. به سخن دیگر، تمدن مفهومی است اجتماعی که به پیشرفت زندگی بشری (پس از گذار از مراحل ابتدایی و رسیدن به دورهای از پیشرفت و تکامل) مرتبط شده و این مفهوم شامل امور متعددی همانند دانشهای مختلف، هنرها، آداب و سنن و همچنین نهادهای اجتماعی میشود که در طول زمان به تکامل میرسد و مفهوم تمدن را شکل میدهد. اندیشکده تین شیا | تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
نقش تمدن مشترک جهانی در مقابله با «نگرانی های مشترک بشری» تحلیل راهبردی | بخش اول | دکتر علی محمد سابقی، رایزن فرهنگی اسبق ایران در چین و عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا: نمیتوان از تمدن بی آنکه آن را از مفهوم فرهنگ جدا ساخت سخن گفت. این دو مفهوم در مشخص کردن ابعاد گوناگون زندگی اجتماعی و شخصی مکمل همدیگر هستند. فرهنگ مجموعه معرفتی است که در دسترس تمدن قرار دارد که در شکل دادن به اسباب، در بکار بستن هنرهای دستی و مهارتها، و استخراج یا جمعآوری مواد از آن سود میجوید. تمدن را میتوان مفهومی عامتر در مقایسه با فرهنگ دانست؛ هر تمدنی در زیر مجموعه خود فرهنگهایی را داشته و مجموع چندین فرهنگ، یک تمدن را شکل میدهد. فرهنگ و تمدن از جمله مفاهيمی هستند كه گسترهی تاريخی آنها به درازای تفكر اجتماعی انسانهاست و همانند درخت پربار، در اولين نهاد جامعه و زندگی بشريت، ريشه دارند. بنابراين، تمدن و فرهنگ در يكديگر تأثير و تأثر متقابل دارند و فرهنگ زيربنای تمدن به شمار میرود. انسان در جامعه زندگی میكند و تمدن نيز در بستر جامعه محقق ميشود. بستر و مبناي تمدن نیز فرهنگ است. همانگونه که تمدن چینی بر مبنای فرهنگ، تاریخ، ادبیات، هنر و آموزه های بزرگانی همچون کنفوسیوس و دائو شکل گرفته است. در این سلسله تحلیل های راهبردی تلاش می شود ضمن برشمردن وابستگی و پیوستگی مفاهیم تمدن و فرهنگ، بر ضرورت انجام گفتگوهای فرهنگی و تبیین شرایط و معیار گفتگوها، همچنین بر ارزشهای انسانی مشترک و نقش آنها در تحكيم همبستگی ملّتها تآکید و نقش چین در ایجاد نظم جهانی و تمدن نوین که بتواند بر مبنای فرهنگ سنتی و آموزه های فرزانگانی همچون کنفوسیوس و تجربیات گذشته تاریخی خود، پاسخگوی نیازهای امروزین بشر باشد و برای حل مشکلات و ناهنجاریهای بشری که تمدن غرب تا کنون عاجز از حل آنها بوده، تبیین شده است. بعضی از دانشمندان جامعه شناسی بر این باورند که فرهنگ معادل است با بيان حالات زندگي (ايدئولوژی، دين و ادبيات). مراد از فرهنگ تمامی رفتارها، الگوها، هنرها، باورها، نهادها و تمام محصولات دیگرِ کار و اندیشه بشری است که از لحاظ اجتماعی تحول یافتهاند و ویژگی مشخص یک جامعه و یا ملت میباشند. از نظر ریشه لغوی، فرهنگ به معنای «کشت روشمند زمین» برای بدست آوردن محصولاتی بهتر از محصولات طبیعی است. فرهنگ عاملی است که با زبان، جغرافیا، تاریخ، مذهب، طبقه اجتماعی، نژاد، شهرنشینی، روستانشینی، ملیت و معقولات بسیار دیگری در هم می آمیزد. نمیتوان از تمدن بی آنکه آن را از مفهوم فرهنگ جدا ساخت سخن گفت. این دو مفهوم در مشخص کردن ابعاد گوناگون زندگی اجتماعی و شخصی مکمل همدیگر هستند. در روزگار ما، فرهنگ به معنای کشت استعدادهای عقلانی و اخلاقی آدمی برای آفرینشهای معنوی با بهترین کیفیت، اعم از آفرینشهای دینی، هنری، فلسفی است. که از آنها انتظار ثمرات و میوههای معنوی هم میرود. در حالیکه تمدن مستلزم تولید اجناس مادی با بهترین کیفیت است و از این قرار، تکنولوژی نوعی ابزار روشمندی برای بهبود بخشیدن مستمر به محصولات در سطح تمدن میگردد، اما باز میتواند به نحوی در نوآوریهای فرهنگی تأثیر گذار بوده و همگرایی داشته باشند. در واقع، اگر بخواهیم پیامدهای فعالیت های فرهنگی و تمدنی را از هم جدا سازیم، در اینصورت تقریباً باید آفرینشهای فرهنگی را در مقابل محصولات تمدن قرار داد. آفرینشهای فرهنگی به جوامع در محکم ساختن ساختار انسانی شان یاری میرساند و روابط اعضای آنها را مستحکم میسازد. و محصولات تمدنی زندگی مادی را سهلتر میکنند. به عبارت دیگر، فرهنگ مجموعه معرفتی است که در دسترس تمدن قرار دارد که در شکل دادن به اسباب، در بکار بستن هنرهای دستی و مهارتها، و استخراج یا جمعآوری مواد از آن سود میجوید. به سخن دیگر، تمدن مفهومی است اجتماعی که به پیشرفت زندگی بشری (پس از گذار از مراحل ابتدایی و رسیدن به دورهای از پیشرفت و تکامل) مرتبط شده و این مفهوم شامل امور متعددی همانند دانشهای مختلف، هنرها، آداب و سنن و همچنین نهادهای اجتماعی میشود که در طول زمان به تکامل میرسد و مفهوم تمدن را شکل میدهد. اندیشکده تین شیا | تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله | نقش تمدن مشترک جهانی در مقابله با «نگرانی های مشترک بشری» تحلیل راهبردی | بخش دوم | دکتر علی محمد سابقی، رایزن فرهنگی اسبق ایران در چین و عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا: از لوازم ایجاد تمدن، وجود شهرها و زندگی شهری است تا از این رهگذر، فرصتی فراهم شود تا مردم در کنار هم نشسته و از یکدیگر بشنوند و یکدیگر را آگاه کرده و این روند آگاهی رسانی به افزایش علم، معرفت و آگاهی و در نتیجه تشکیل تمدن منجر شود. میتوان دستیابی بشر به تکامل در سایه زندگی شهری را عامل شکل دهی به تمدنها دانست؛ چرا که تمدنها در بستر زندگی شهری ایجاد شده و به رشد و تکامل دست یافتهاند. چنانچه اشارت رفت، میان دو مقوله فرهنگ و تمدن، ارتباط چشمگیر و تنگاتنگی دیده میشود و تمدن بدون فرهنگ تحقق نمییابد؛ چرا که زیربنای همه تمدنها، ساختار فرهنگی است و فرهنگ زمینه لازم برای رشد تمدن را فراهم میآورد. از سوی دیگر، تمدن را میتوان مفهومی عامتر در مقایسه با فرهنگ دانست؛ هر تمدنی در زیر مجموعه خود فرهنگهایی را داشته و مجموع چندین فرهنگ، یک تمدن را شکل میدهد. همچنین تمدن نظام اجتماعی است که انسان را یاری میکند محصولات علمی و فرهنگیاش را که زاییده اندیشه بشری است، تولید و به جامعة خویش عرضه کند. برای شکل گیری تمدن، حداقل به حضور چند عامل اساسی نیاز است؛ جامعه شهری و زندگی شهر نشینی، حاکمیت، دین و قانون. به دیگر سخن تمدن را میتوان بُعد مادی فرهنگ دانست؛ تمدن بیش از هر چیز جنبه قابل مشاهده فرهنگ را تشکیل میدهد و چنانچه اشارت رفت، میان این دو گزاره در علوم اجتماعی هماهنگی و پیوستگی تنگاتنگی وجود دارد. در تأثير متقابل اين دو بايد دانست اگر پيشرفت تكنولوژی را از مصاديق تمدن بدانيم، خواهيم ديد كه با ورود اين ابزار به ديگر كشورها، افزون بر بُعد مادی، خواه ناخواه در فرهنگ بومی اين كشورها نيز اثر گذارده است. در اين صورت، تمدن و فرهنگ، مكمّل يكديگرند. به نظر میرسد كه تمدن به معنای رفتارها و اعمالی باشد كه به محصول مادی فعاليتهای اجتماعی باز میگردد؛ مثل هواپيما، و تكنولوژی. در مقابل، فرهنگ به آفرينش محصولات اخلاقی و عقلانی در مسير حيات معنوی نياز دارد. آفرينشهای دينی، هنری و فلسفی در كيفيت ترين شكل ممكن، در آفرينشهای معنوی جلوهگر میشود. انديشمندان، تمدن را مجموعهای ميدانند كه حاصل فعاليتهای ذهنی آدمی است و ابعاد گوناگون زندگی جمعی را تدبير و تسهيل میكند. از این نظر، تمدن، سازندهی شخصيت و هويت افراد يك ملت يا جامعه در مقطع تاريخی و منطقهی جغرافيايی است. اساسا هر تمدنی بر پايهی پيشينههای تاريخی ـ اجتماعی، پيشگمانههای معرفت شناختي، هستی شناختی، انسان شناختی، جامعهشناختی خاص و مشتمل بر فرهنگ و آداب و رسوم و هنر و ادبيات و نظام اجتماعی مخصوص به آن، استوار است. اندیشکده تین شیا| تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
۶:۰۲
دیپلماسی انرژی در دوره سکوت صحنه نبرد؛ شکست دوگانه محاصره _ مذاکره | بخش اول تحلیل راهبردی | دکتر داود کریمی پور عضو هیات علمی دانشگاه عالی دفاع ملی در یادداشتی برای اندیشکده تین شیا مینویسد: پس از ۴۰ روز جنگ، دوره سکوت صحنه نبرد، تنش میان جمهوری اسلامی ایران و ایالاتمتحده را وارد مرحله جدیدی کرده است. ایالاتمتحده در این دوره تلاش میکند با ایجاد دوگانه محاصره_مذاکره، اهدافی که در جنگ موفق به دستیابی نشده بود را از مسیر فرسایش قدرت دفاعی و اجتماعی ایران به دست بیاورد. در مقابل جمهوری اسلامی ایران نیز با دوگانه خیابان_تنگه، تلاش میکند تا ضمن حفظ حمایت اجتماعی و جلوگیری از کاهش انسجام اجتماعی، اهرم تنگه هرمز را که بهواقع کلید فشار برطرف مقابل است را حفظ کند. به نظر میرسد تمامی تلاش ایالاتمتحده در این دوره، تلاش برای متقاعدسازی ایران برای بینتیجه بودن سیاست انسداد تنگه هرمز است. شکلدهی به محاصره دریایی ایران و جلوگیری از ورود محمولههای ایرانی به بازارهای جهانی، درواقع ابزار آمریکا برای بالا بردن هزینه افزایش انسداد تنگه برای ایران است. سؤال کلیدی آن است که جمهوری اسلامی ایران چگونه میتواند دوگانه محاصره_مذاکره را خرد کند. مهمترین کارویژه دیپلماسی انرژی در این دوره را میتوان جلوگیری از ثبات بازار و کاهش قیمت دانست. سیاستی که در واقع میتواند برگ برنده ایران به اهرم تغییردهنده معادله جنگ تبدیل کند. سیاست نفتی ایران در این دوره باید بیثباتسازی بازار و افزایش قیمت استوار شود تا بتواند به بروز شکاف در نظامهای تصمیمگیری دولتهای متخاصم و افزایش فشار جهانی برای پایان جنگ باشد. جنگ رمضان بیش از هر جنگ دیگری به بازار نفت وابسته شده است. پیشازاین ارتباط میان بازار انرژی و تنشهای ژئوپلیتیک میان روسیه و اوکراین تجربهشده بود، اما گسترش دایره منازعه میان ایران و رژیم صهیونی و ایالاتمتحده به سطح منطقهای و بروز یک اختلال جدی در عرضه نفت این منطقه، بازارهای جهانی نفت را بهطور بیسابقهای، هزینههای این جنگ را برای اقتصاد جهانی افزایش داده است. بهطور واقع میتوان خاطرنشان ساخت که برگ برنده جمهوری اسلامی ایران در مبارزه با دو قدرت متخاصم، تنگه هرمز و ناامن سازی بازارهای جهانی نفت است. طبیعی است که دولتهای متجاوز تلاش میکنند تا این برگ برنده را دچار ضعف یا فرسایش کنند. سکوت صحنه نبرد، ازجمله موقعیتهایی است که میتواند برگ برنده ایران را دچار فرسایش کند. به این معنا که با کاهش سطح تنش و احتمال بروز توافق، بازارهای جهانی با امید به عرضه نفت، ثبات یافته و قیمت نفت کاهش مییابد. این پدیده درواقع به معنای فرسوده سازی کارت بازی ایران در مقابل دولتهای متخاصم و آرامسازی بازار نفت با اهداف کلیدی سیاسی و اقتصادی است. تداوم جنگ میتوانست آستانه تحمل کشورهای واردکننده نفت را شکسته و اهرمهای وادارسازی ایران را بیشازپیش برای طرف مقابل، معتبر سازد. بهعبارتدیگر، هرچه برگ برنده ایران از فرسایش فاصله گرفته و اعتبار وادارسازی افزایش یابد، شانس پیروزی ایران در جنگ افزایش خواهد یافت. دوگانه محاصره_مذاکره در دوره سکوت صحنه نبرد؛ فرسایش قدرت بازدارندگی نفتی ایران دوره سکوت صحنه نبرد ازنظر حفظ برگهای برنده، حتی اهمیتی فراتر از دوره جنگی دارد. چرا که در دوره جنگ، کشور هوشیاری خود را بهطور دائم مدیریت میکند اما با افزایش دوره سکوت، بهمرور ممکن است دوگانه محاصره و مذاکره، فرسایش قدرت نفتی ایران را تقویت کند. ایالاتمتحده تلاش میکند تا با ایجاد محاصره دریایی، از یکسو و عملیات رسانهای با هدف دستیابی به یک توافق نزدیک، برگ برنده ایران را تضعیف کند. ایالاتمتحده با در اختیار داشتن ناوگان دریایی در سطح جهانی و فناوریهای نظامی قابلتوجه، ایده محاصره را برای تغییر معادله جنگ به نفع خود تغییر دهد، ایده محاصره دریایی، در واقع کارت بازی ایالاتمتحده برای فرسوده سازی ژئوپلیتیک ایران و خروج این کارت از میز مذاکره است. همزمان تلاش برای ارسال پالس مذاکره و دستیابی به یک توافق نیز بهمثابه یک سیگنال روانی، بازارها را از پیگیری رفتارهای هیجانی و افزایش قیمت نفت باز میدارد. این مهم بدان معنا است که جمهوری اسلامی ایران باید دیپلماسی انرژی خود را در دوره سکوت صحنه نبرد تغییر داده و اهرمهای جدیدی را به کار بگیرد که مانع از تضعیف برگ برنده راهبردی خود کند. ایران چگونه میتواند دوگانه محاصره-مذاکره را شکست دهد؟ اندیشکده تین شیا| تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
۱۹:۰۵
اندیشکده تین شیا دیپلماسی انرژی در دوره سکوت صحنه نبرد؛ شکست دوگانه محاصره _ مذاکره | بخش اول تحلیل راهبردی | دکتر داود کریمی پور عضو هیات علمی دانشگاه عالی دفاع ملی در یادداشتی برای اندیشکده تین شیا مینویسد: پس از ۴۰ روز جنگ، دوره سکوت صحنه نبرد، تنش میان جمهوری اسلامی ایران و ایالاتمتحده را وارد مرحله جدیدی کرده است. ایالاتمتحده در این دوره تلاش میکند با ایجاد دوگانه محاصره_مذاکره، اهدافی که در جنگ موفق به دستیابی نشده بود را از مسیر فرسایش قدرت دفاعی و اجتماعی ایران به دست بیاورد. در مقابل جمهوری اسلامی ایران نیز با دوگانه خیابان_تنگه، تلاش میکند تا ضمن حفظ حمایت اجتماعی و جلوگیری از کاهش انسجام اجتماعی، اهرم تنگه هرمز را که بهواقع کلید فشار برطرف مقابل است را حفظ کند. به نظر میرسد تمامی تلاش ایالاتمتحده در این دوره، تلاش برای متقاعدسازی ایران برای بینتیجه بودن سیاست انسداد تنگه هرمز است. شکلدهی به محاصره دریایی ایران و جلوگیری از ورود محمولههای ایرانی به بازارهای جهانی، درواقع ابزار آمریکا برای بالا بردن هزینه افزایش انسداد تنگه برای ایران است. سؤال کلیدی آن است که جمهوری اسلامی ایران چگونه میتواند دوگانه محاصره_مذاکره را خرد کند. مهمترین کارویژه دیپلماسی انرژی در این دوره را میتوان جلوگیری از ثبات بازار و کاهش قیمت دانست. سیاستی که در واقع میتواند برگ برنده ایران به اهرم تغییردهنده معادله جنگ تبدیل کند. سیاست نفتی ایران در این دوره باید بیثباتسازی بازار و افزایش قیمت استوار شود تا بتواند به بروز شکاف در نظامهای تصمیمگیری دولتهای متخاصم و افزایش فشار جهانی برای پایان جنگ باشد. جنگ رمضان بیش از هر جنگ دیگری به بازار نفت وابسته شده است. پیشازاین ارتباط میان بازار انرژی و تنشهای ژئوپلیتیک میان روسیه و اوکراین تجربهشده بود، اما گسترش دایره منازعه میان ایران و رژیم صهیونی و ایالاتمتحده به سطح منطقهای و بروز یک اختلال جدی در عرضه نفت این منطقه، بازارهای جهانی نفت را بهطور بیسابقهای، هزینههای این جنگ را برای اقتصاد جهانی افزایش داده است. بهطور واقع میتوان خاطرنشان ساخت که برگ برنده جمهوری اسلامی ایران در مبارزه با دو قدرت متخاصم، تنگه هرمز و ناامن سازی بازارهای جهانی نفت است. طبیعی است که دولتهای متجاوز تلاش میکنند تا این برگ برنده را دچار ضعف یا فرسایش کنند. سکوت صحنه نبرد، ازجمله موقعیتهایی است که میتواند برگ برنده ایران را دچار فرسایش کند. به این معنا که با کاهش سطح تنش و احتمال بروز توافق، بازارهای جهانی با امید به عرضه نفت، ثبات یافته و قیمت نفت کاهش مییابد. این پدیده درواقع به معنای فرسوده سازی کارت بازی ایران در مقابل دولتهای متخاصم و آرامسازی بازار نفت با اهداف کلیدی سیاسی و اقتصادی است. تداوم جنگ میتوانست آستانه تحمل کشورهای واردکننده نفت را شکسته و اهرمهای وادارسازی ایران را بیشازپیش برای طرف مقابل، معتبر سازد. بهعبارتدیگر، هرچه برگ برنده ایران از فرسایش فاصله گرفته و اعتبار وادارسازی افزایش یابد، شانس پیروزی ایران در جنگ افزایش خواهد یافت. دوگانه محاصره_مذاکره در دوره سکوت صحنه نبرد؛ فرسایش قدرت بازدارندگی نفتی ایران دوره سکوت صحنه نبرد ازنظر حفظ برگهای برنده، حتی اهمیتی فراتر از دوره جنگی دارد. چرا که در دوره جنگ، کشور هوشیاری خود را بهطور دائم مدیریت میکند اما با افزایش دوره سکوت، بهمرور ممکن است دوگانه محاصره و مذاکره، فرسایش قدرت نفتی ایران را تقویت کند. ایالاتمتحده تلاش میکند تا با ایجاد محاصره دریایی، از یکسو و عملیات رسانهای با هدف دستیابی به یک توافق نزدیک، برگ برنده ایران را تضعیف کند. ایالاتمتحده با در اختیار داشتن ناوگان دریایی در سطح جهانی و فناوریهای نظامی قابلتوجه، ایده محاصره را برای تغییر معادله جنگ به نفع خود تغییر دهد، ایده محاصره دریایی، در واقع کارت بازی ایالاتمتحده برای فرسوده سازی ژئوپلیتیک ایران و خروج این کارت از میز مذاکره است. همزمان تلاش برای ارسال پالس مذاکره و دستیابی به یک توافق نیز بهمثابه یک سیگنال روانی، بازارها را از پیگیری رفتارهای هیجانی و افزایش قیمت نفت باز میدارد. این مهم بدان معنا است که جمهوری اسلامی ایران باید دیپلماسی انرژی خود را در دوره سکوت صحنه نبرد تغییر داده و اهرمهای جدیدی را به کار بگیرد که مانع از تضعیف برگ برنده راهبردی خود کند. ایران چگونه میتواند دوگانه محاصره-مذاکره را شکست دهد؟ اندیشکده تین شیا | تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
دیپلماسی انرژی در دوره سکوت صحنه نبرد؛ شکست دوگانه محاصره _ مذاکره | بخش اول تحلیل راهبردی | دکتر داود کریمی پور عضو هیات علمی دانشگاه عالی دفاع ملی در یادداشتی برای اندیشکده تین شیا مینویسد: پس از ۴۰ روز جنگ، دوره سکوت صحنه نبرد، تنش میان جمهوری اسلامی ایران و ایالاتمتحده را وارد مرحله جدیدی کرده است. ایالاتمتحده در این دوره تلاش میکند با ایجاد دوگانه محاصره_مذاکره، اهدافی که در جنگ موفق به دستیابی نشده بود را از مسیر فرسایش قدرت دفاعی و اجتماعی ایران به دست بیاورد. در مقابل جمهوری اسلامی ایران نیز با دوگانه خیابان_تنگه، تلاش میکند تا ضمن حفظ حمایت اجتماعی و جلوگیری از کاهش انسجام اجتماعی، اهرم تنگه هرمز را که بهواقع کلید فشار برطرف مقابل است را حفظ کند. به نظر میرسد تمامی تلاش ایالاتمتحده در این دوره، تلاش برای متقاعدسازی ایران برای بینتیجه بودن سیاست انسداد تنگه هرمز است. شکلدهی به محاصره دریایی ایران و جلوگیری از ورود محمولههای ایرانی به بازارهای جهانی، درواقع ابزار آمریکا برای بالا بردن هزینه افزایش انسداد تنگه برای ایران است. سؤال کلیدی آن است که جمهوری اسلامی ایران چگونه میتواند دوگانه محاصره_مذاکره را خرد کند. مهمترین کارویژه دیپلماسی انرژی در این دوره را میتوان جلوگیری از ثبات بازار و کاهش قیمت دانست. سیاستی که در واقع میتواند برگ برنده ایران به اهرم تغییردهنده معادله جنگ تبدیل کند. سیاست نفتی ایران در این دوره باید بیثباتسازی بازار و افزایش قیمت استوار شود تا بتواند به بروز شکاف در نظامهای تصمیمگیری دولتهای متخاصم و افزایش فشار جهانی برای پایان جنگ باشد. جنگ رمضان بیش از هر جنگ دیگری به بازار نفت وابسته شده است. پیشازاین ارتباط میان بازار انرژی و تنشهای ژئوپلیتیک میان روسیه و اوکراین تجربهشده بود، اما گسترش دایره منازعه میان ایران و رژیم صهیونی و ایالاتمتحده به سطح منطقهای و بروز یک اختلال جدی در عرضه نفت این منطقه، بازارهای جهانی نفت را بهطور بیسابقهای، هزینههای این جنگ را برای اقتصاد جهانی افزایش داده است. بهطور واقع میتوان خاطرنشان ساخت که برگ برنده جمهوری اسلامی ایران در مبارزه با دو قدرت متخاصم، تنگه هرمز و ناامن سازی بازارهای جهانی نفت است. طبیعی است که دولتهای متجاوز تلاش میکنند تا این برگ برنده را دچار ضعف یا فرسایش کنند. سکوت صحنه نبرد، ازجمله موقعیتهایی است که میتواند برگ برنده ایران را دچار فرسایش کند. به این معنا که با کاهش سطح تنش و احتمال بروز توافق، بازارهای جهانی با امید به عرضه نفت، ثبات یافته و قیمت نفت کاهش مییابد. این پدیده درواقع به معنای فرسوده سازی کارت بازی ایران در مقابل دولتهای متخاصم و آرامسازی بازار نفت با اهداف کلیدی سیاسی و اقتصادی است. تداوم جنگ میتوانست آستانه تحمل کشورهای واردکننده نفت را شکسته و اهرمهای وادارسازی ایران را بیشازپیش برای طرف مقابل، معتبر سازد. بهعبارتدیگر، هرچه برگ برنده ایران از فرسایش فاصله گرفته و اعتبار وادارسازی افزایش یابد، شانس پیروزی ایران در جنگ افزایش خواهد یافت. دوگانه محاصره_مذاکره در دوره سکوت صحنه نبرد؛ فرسایش قدرت بازدارندگی نفتی ایران دوره سکوت صحنه نبرد ازنظر حفظ برگهای برنده، حتی اهمیتی فراتر از دوره جنگی دارد. چرا که در دوره جنگ، کشور هوشیاری خود را بهطور دائم مدیریت میکند اما با افزایش دوره سکوت، بهمرور ممکن است دوگانه محاصره و مذاکره، فرسایش قدرت نفتی ایران را تقویت کند. ایالاتمتحده تلاش میکند تا با ایجاد محاصره دریایی، از یکسو و عملیات رسانهای با هدف دستیابی به یک توافق نزدیک، برگ برنده ایران را تضعیف کند. ایالاتمتحده با در اختیار داشتن ناوگان دریایی در سطح جهانی و فناوریهای نظامی قابلتوجه، ایده محاصره را برای تغییر معادله جنگ به نفع خود تغییر دهد، ایده محاصره دریایی، در واقع کارت بازی ایالاتمتحده برای فرسوده سازی ژئوپلیتیک ایران و خروج این کارت از میز مذاکره است. همزمان تلاش برای ارسال پالس مذاکره و دستیابی به یک توافق نیز بهمثابه یک سیگنال روانی، بازارها را از پیگیری رفتارهای هیجانی و افزایش قیمت نفت باز میدارد. این مهم بدان معنا است که جمهوری اسلامی ایران باید دیپلماسی انرژی خود را در دوره سکوت صحنه نبرد تغییر داده و اهرمهای جدیدی را به کار بگیرد که مانع از تضعیف برگ برنده راهبردی خود کند. ایران چگونه میتواند دوگانه محاصره-مذاکره را شکست دهد؟ اندیشکده تین شیا | تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله | دیپلماسی انرژی در دوره سکوت صحنه نبرد؛ شکست دوگانه محاصره _ مذاکره | بخش دوم تحلیل راهبردی | دکتر داود کریمی پور در یادداشتی برای اندیشکده تین شیا مینویسد: با توجه به اهمیت قیمت نفت در پیشبرد اهداف جنگی در مقابل دولتهای متخاصم، به نظر میرسد دیپلماسی انرژی مهمترین ابزار کلیدی ایران برای شکست دوگانه محاصره-مذاکره خواهد بود. در صورتی که جمهوری اسلامی ایران بتواند دوگانه محاصره-مذاکره را در دوره سکوت صحنه نبرد شکسته و ابزارهای وادارسازی غرب را بیاعتبار سازد، قدرت برتر را در مراحل بعدی این نبرد در دست خواهد داشت. در ادامه به برخی از مهمترین ابزارهای شکست این دوگانه و جلوگیری از کاهش قیمت و ثبات بازار نفت اشاره میشود. عدم مذاکره در مورد تنگه هرمز جمهوری اسلامی ایران نیاز به مذاکره در مورد حقوق طبیعی خود در تنگه هرمز ندارد. تنگه هرمز در آبهای سرزمینی ایران و عمان قرار دارد و چنانچه نیاز به مذاکره باشد، طرف موردقبول باید عمان باشد. از این نظر، اعمال حاکمیت قانونی ایران باید از میز مذاکره خارج شود. رفع محاصره: پیش شرط مذاکره جمهوری اسلامی ایران باید یکی از شروط کلیدی خود برای دور جدیدی از مذاکرات را رفع محاصره قرار دهد تا بیش از پیش دوگانه موردنظر ایالات متحده دچار شکاف و شکست شود. پیشبینیناپذیری و تشدید ابهام در مدیریت رفتاری تنگه هرمز در دوره سکونت صحنه نبرد، رفتار ایران در تنگه هرمز نیازمند تشدید ابهام و خروج از یک منطق قابلتعریف و تشخیص است. پرهیز از عبور تعداد مشخصی از نفتکشها، اجازه عبور به شمار قابلتعریفی از کشورها و ... در این دوره عاملی در راستای فرسایش ژئوپلیتیک خواهد بود. رفتار جمهوری اسلامی ایران در این دوره باید کاملاً خارج از عرف تلقی شود. بازار نباید بتواند رفتار ایران را پیشبینی کند. این میزان بهطور مشخص باید در مورد عبور گاز مایع و نفت و همچنین کود تشدید شود. چنین سیاستی میتواند به تزریق نوسان در بازار و افزایش فشار اقتصادی کمک کند. سیاست تنشزایی رسانهایازجمله مهمترین ابزارهای کلیدی برای جلوگیری از ثبات بازار و کاهش قیمت نفت، تداوم سیاست رسانهای تنشزا خواهد بود. مقامات سیاسی همچنان باید تنشهای لفظی خود در فضای رسانهای را حفظ کرده و نشان دهند که تمایل به ادامه جنگ داشته و حاضر به پذیرش خواستههای غیرقابلقبول آمریکا نیستند. درحالیکه ترامپ تلاش میکند تا ایران را مشتاق و نیازمند به مذاکره نشان دهد، باید سیاست بیمیلی به مذاکره و علاقه به تداوم جنگ در عرصه رسانهای دنبال شود. شکست محاصره به هر قیمت جمهوری اسلامی ایران باید محاصره دریایی ایران را به هر قیمت ولو با شروع مجدد جنگ بشکند. هرچه تنش و درگیری در مسیرهای دریایی افزایشیافته و ریسک تجارت افزایش یابد، آستانه تابآوری بازارها کاهشیافته و فشارهای اقتصادی بر کشورهای واردکننده نیز رشد میکند. چین؛ موازنه سازی دریایی با ایالاتمتحده درحالی که ایالاتمتحده سعی میکند با ابزار محاصره، جمهوری اسلامی ایران را در موقعیت ضعف قرار داده و بازی را به نفع خود به پایان برساند، چین میتواند در مقابل محاصره دریایی ایران، موازنه را تغییر دهد. چین بزرگترین واردکننده نفت از خلیجفارس است. درحالیکه بخشی از نفت این کشور بهوسیله عربستان و از تنگه باب المندب عبور میکند، اما وابستگی این کشور به انرژی خلیجفارس، بهشدت از سوی محاصره دریایی آمریکا دچار چالش میشود. لذا، درگیر سازی حداکثری منافع چین با ایالاتمتحده میتواند تنش ایران و آمریکا را در سطح قدرتهای بزرگ قرار دهد. باب المندب؛ کلید انفجار بازار نفت بستن تنگه باب المندب، به طور قطعی میتواند به انفجار قیمتی در بازار نفت بیانجامد. به نظر میرسد تعلل جمهوری اسلامی ایران در این زمینه، باهدف در نظر گرفتن منافع برخی از کشورهای وابسته ازجمله چین در واردات نفت عربستان سعودی بوده است. با این حال به نظر میرسد علاوه بر اینکه با تکرار سناریوی هرمز در باب المندب، علاوه بر افزایش چشمگیر قیمت نفت، اقتصاد رژیم صهیونی نیز بهطور قابلتوجهی در معرض بحران قرار میگیرد. هماهنگسازی سیاست رفتاری در بازار نفت با روسیه کشور روسیه نقش کلیدی در بازار نفت در جنگ رمضان داشته است. پیروزی ایران در جنگ رمضان و کاهش نفوذ ایالاتمتحده در منطقه غرب آسیا و خلیجفارس بهطور قطع همسو با منافع روسیه خواهد بود. روسیه به افزایش قیمت نفت نیاز دارد. چراکه با هزینههای سرسامآور در جنگ اوکراین روبهرو بوده و درعینحال تلاش میکند تا کشورهای اروپایی را وادار به عدمحمایت از اوکراین کند. به نظر میرسد در این دوره مسئله قیمت، فصل مشترک منافع نفتی ایران و روسیه خواهد بود که بهطور مقابل ایالاتمتحده را تحت فشار قرار خواهد داد.| @tianxia_ir |
۱۹:۰۶
اندیشکده تین شیا معمای امنیتی خلیج فارس بعد از جنگ رمضان اندیشکده تین شیا با همکاری مرکز دیپلماسی اقتصادی و خانه اندیشهورزان برگزار میکند: چهارمین نشست از سلسله نشستهای تخصصی جنگ رمضان باحضور: دکتر حمیدرضا فرتوک زاده عضو هیات علمی دانشگاه صنعتی مالک اشتر دبیر نشست: رستم ضیائی پژوهشگر دیپلماسی اقتصادی دوشنبه ۱۷ فروردینماه | ساعت ۱۶ به صورت مجازی در بستر اسکایروم پیوند شرکت در نشست #جنگ_رمضان #خلیج_فارس اندیشکده تین شیا | تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
معمای امنیتی خلیج فارس بعد از جنگ رمضان اندیشکده تین شیا با همکاری مرکز دیپلماسی اقتصادی و خانه اندیشهورزان برگزار میکند: چهارمین نشست از سلسله نشستهای تخصصی جنگ رمضان باحضور: دکتر حمیدرضا فرتوک زاده عضو هیات علمی دانشگاه صنعتی مالک اشتر دبیر نشست: رستم ضیائی پژوهشگر دیپلماسی اقتصادی دوشنبه ۱۷ فروردینماه | ساعت ۱۶ به صورت مجازی در بستر اسکایروم پیوند شرکت در نشست #جنگ_رمضان #خلیج_فارس اندیشکده تین شیا | تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
معمای امنیت خلیج فارس پساجنگ رمضان بازتاب رسانهای | نورنیوز: چهارمین نشست از سلسله نشستهای تخصصی جنگ رمضان تحت عنوان «معمای امنیت خلیج فارس پساجنگ رمضان» به همت اندیشکده تین شیا با همکاری مرکز دیپلماسی اقتصادی و خانه اندیشهورزان، با حضور دکتر حمیدرضا فرتوک زاده عضو هیات علمی دانشگاه صنعتی مالک اشتر برگزار شد. در این نشست، دکتر حمیدرضا فرتوکزاده، عضو هیات علمی دانشگاه صنعتی مالک اشتر، به تشریح دیدگاههای خود درباره معمای امنیت خلیج فارس پرداخت. ایشان با تمرکز بر بنگاهسالاری، دولتهای بیملت و ناامنی سیال، ساختار قدرت منطقه را فراتر از دولت_ملت تحلیل کرد و ریشههای تاریخی اضطراب ژئوپلیتیکی ایران را تبیین نمود. همچنین جنگ ۱۲ روزه و مسئله سیگنالهای راهبردی بررسی و در نهایت سهضلعی کلانراهبرد شامل تنگه هرمز، ماهیت منطقهای جنگ و وحدت در کثرت بهعنوان چارچوب مواجهه راهبردی ارائه شد. گزارش تفصیلی نشست را در نورنیوز بخوانید. اندیشکده تین شیا| تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
۶:۲۹
جنگ رمضان از نگاه ایتالیا اندیشکده تین شیا با همکاری مرکز دیپلماسی اقتصادی و خانه اندیشهورزان برگزار میکند: یازدهمین نشست از سلسله نشستهای تخصصی جنگ رمضان با حضور: دکتر سید مجید امامی رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در ایتالیا دبیر نشست: رستم ضیائیپژوهشگر دیپلماسی اقتصادی یکشنبه ۳۰ فروردینماه | ساعت ۱۸ به صورت مجازی در بستر اسکایروم پیوند شرکت در نشست #جنگ_رمضان#ایتالیا
اندیشکده تین شیا| تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
۶:۲۸
چرا سیاست تعرفه صفر چین برای آفریقا، غرب را نگران کرده است؟ گزارش رصدی | CGTN: در فوریه سال جاری، چین اعلام کرد که تعرفه صفر را برای صد در صد ردیفهای تعرفهای 53 کشور آفریقایی که روابط دیپلماتیک با این کشور دارند، به طور کامل اعمال خواهد کرد. این اقدام با استقبال وسیع کشورهای آفریقایی روبهرو شد، اما برخی کشورها در غرب نگران این سیاست بوده و آن را به اشتباه «نفوذ اقتصادی» چین دانسته و ادعا کردند که این سیاست میتواند «موازنه تجارت جهانی را برهم بزند». ابتکار چین در حذف تعرفهها، در حقیقت ریاکاری برخی کشورهای غربی را که در گذشته به بهانه «کمک»، آفریقا را استثمار کردهاند، آشکار میکند. این سیاست، نه فقط تغییری در نرخ تعرفهها، بلکه مسیری جدید برای صادرات آفریقا به بازارهای جهانی است. همانطور که یکی از پژوهشگران آفریقایی اشاره کرده است، این اقدام میتواند به ایجاد دسترسی پایدارتر و قابل پیشبینیتری برای کالاهای آفریقایی در بازارهای جهانی منجر شود. در گذشته، آفریقا با مشکلاتی همچون کانالهای صادراتی نامناسب، موانع تجاری و محدودیتهای زیرساختی روبهرو بوده است که مانع از ورود بسیاری از محصولات این قاره به بازارهای جهانی میشده است. سیاست تعرفه صفر چین به طور مشخص با هدف حل این مشکلات طراحی شده و به محصولات آفریقا این امکان را میدهد که به راحتی وارد بازارهای بینالمللی شوند. دسترسی به 1.4 میلیارد مصرفکننده چین با قدرت خرید روزافزون، برای آفریقا نه تنها فرصتهای جدید اقتصادی، بلکه امکان جذب سرمایهگذاریهای خارجی و ارتقاء صنعتی را فراهم میآورد. این سیاست میتواند فرصتی پایدار و بلندمدت برای آفریقا ایجاد کند، به طوری که صادرات بیشتر این قاره، مانند قهوه، آجیل و میوه، میتواند به افزایش درآمد ارزی آفریقا کمک کرده و به توسعه صنعتی آن، به ویژه در بخشهایی مانند ماشینآلات کشاورزی و نیروگاههای خورشیدی، منجر شود. در مقابل، این سیاست چین به وضوح فلسفههای تجاری متفاوتی را نسبت به برخی کشورهای غربی نمایان میکند. چین با «ذهیت افزایشی» عمل میکند، بدین معنی که با گسترش فرصتها و ایجاد کانالهای جدید، میتواند همکاریهای تجاری را ارتقاء دهد. اما در برخی دیدگاههای غربی، تجارت به عنوان یک «بازی حاصلجمع صفر» دیده میشود که در آن هر سودی از طرفی به ضرر طرف دیگر تمام میشود. این دیدگاه، کاملاً برخلاف واقعیت است، زیرا تجارت میتواند کیک اقتصاد جهانی را بزرگتر کرده و همه طرفها از آن بهرهمند شوند. در شرایطی که کشورهای غربی تعرفهها را افزایش داده و موانع بیشتری بر سر راه صادرات کشورهای در حال توسعه قرار دادهاند، چین با سیاست کاهش تعرفهها پاسخ محکمی به موج حمایتگرایی داده است. در حالی که برخی کشورهای دیگر به دنبال محدود کردن دسترسی به بازارها هستند، چین به طور مؤثر دسترسی به بازارهای خود را برای آفریقا گسترش میدهد. در نهایت، مردم آفریقا به وضوح میدانند که کدام کشورها در راستای توسعه و همکاری اقتصادی حرکت میکنند و کدام کشورها به دنبال موانعسازی و محدودیتهای تجاری هستند. و جهان نیز میتواند این تفاوت را مشاهده کند. اندیشکده تین شیا| تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
۹:۳۲
اندیشکده تین شیا نقش تمدن مشترک جهانی در مقابله با «نگرانی های مشترک بشری» تحلیل راهبردی | بخش دوم | دکتر علی محمد سابقی، رایزن فرهنگی اسبق ایران در چین و عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا: از لوازم ایجاد تمدن، وجود شهرها و زندگی شهری است تا از این رهگذر، فرصتی فراهم شود تا مردم در کنار هم نشسته و از یکدیگر بشنوند و یکدیگر را آگاه کرده و این روند آگاهی رسانی به افزایش علم، معرفت و آگاهی و در نتیجه تشکیل تمدن منجر شود. میتوان دستیابی بشر به تکامل در سایه زندگی شهری را عامل شکل دهی به تمدنها دانست؛ چرا که تمدنها در بستر زندگی شهری ایجاد شده و به رشد و تکامل دست یافتهاند. چنانچه اشارت رفت، میان دو مقوله فرهنگ و تمدن، ارتباط چشمگیر و تنگاتنگی دیده میشود و تمدن بدون فرهنگ تحقق نمییابد؛ چرا که زیربنای همه تمدنها، ساختار فرهنگی است و فرهنگ زمینه لازم برای رشد تمدن را فراهم میآورد. از سوی دیگر، تمدن را میتوان مفهومی عامتر در مقایسه با فرهنگ دانست؛ هر تمدنی در زیر مجموعه خود فرهنگهایی را داشته و مجموع چندین فرهنگ، یک تمدن را شکل میدهد. همچنین تمدن نظام اجتماعی است که انسان را یاری میکند محصولات علمی و فرهنگیاش را که زاییده اندیشه بشری است، تولید و به جامعة خویش عرضه کند. برای شکل گیری تمدن، حداقل به حضور چند عامل اساسی نیاز است؛ جامعه شهری و زندگی شهر نشینی، حاکمیت، دین و قانون. به دیگر سخن تمدن را میتوان بُعد مادی فرهنگ دانست؛ تمدن بیش از هر چیز جنبه قابل مشاهده فرهنگ را تشکیل میدهد و چنانچه اشارت رفت، میان این دو گزاره در علوم اجتماعی هماهنگی و پیوستگی تنگاتنگی وجود دارد. در تأثير متقابل اين دو بايد دانست اگر پيشرفت تكنولوژی را از مصاديق تمدن بدانيم، خواهيم ديد كه با ورود اين ابزار به ديگر كشورها، افزون بر بُعد مادی، خواه ناخواه در فرهنگ بومی اين كشورها نيز اثر گذارده است. در اين صورت، تمدن و فرهنگ، مكمّل يكديگرند. به نظر میرسد كه تمدن به معنای رفتارها و اعمالی باشد كه به محصول مادی فعاليتهای اجتماعی باز میگردد؛ مثل هواپيما، و تكنولوژی. در مقابل، فرهنگ به آفرينش محصولات اخلاقی و عقلانی در مسير حيات معنوی نياز دارد. آفرينشهای دينی، هنری و فلسفی در كيفيت ترين شكل ممكن، در آفرينشهای معنوی جلوهگر میشود. انديشمندان، تمدن را مجموعهای ميدانند كه حاصل فعاليتهای ذهنی آدمی است و ابعاد گوناگون زندگی جمعی را تدبير و تسهيل میكند. از این نظر، تمدن، سازندهی شخصيت و هويت افراد يك ملت يا جامعه در مقطع تاريخی و منطقهی جغرافيايی است. اساسا هر تمدنی بر پايهی پيشينههای تاريخی ـ اجتماعی، پيشگمانههای معرفت شناختي، هستی شناختی، انسان شناختی، جامعهشناختی خاص و مشتمل بر فرهنگ و آداب و رسوم و هنر و ادبيات و نظام اجتماعی مخصوص به آن، استوار است. اندیشکده تین شیا | تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
نقش تمدن مشترک جهانی در مقابله با «نگرانی های مشترک بشری» تحلیل راهبردی | بخش دوم | دکتر علی محمد سابقی، رایزن فرهنگی اسبق ایران در چین و عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا: از لوازم ایجاد تمدن، وجود شهرها و زندگی شهری است تا از این رهگذر، فرصتی فراهم شود تا مردم در کنار هم نشسته و از یکدیگر بشنوند و یکدیگر را آگاه کرده و این روند آگاهی رسانی به افزایش علم، معرفت و آگاهی و در نتیجه تشکیل تمدن منجر شود. میتوان دستیابی بشر به تکامل در سایه زندگی شهری را عامل شکل دهی به تمدنها دانست؛ چرا که تمدنها در بستر زندگی شهری ایجاد شده و به رشد و تکامل دست یافتهاند. چنانچه اشارت رفت، میان دو مقوله فرهنگ و تمدن، ارتباط چشمگیر و تنگاتنگی دیده میشود و تمدن بدون فرهنگ تحقق نمییابد؛ چرا که زیربنای همه تمدنها، ساختار فرهنگی است و فرهنگ زمینه لازم برای رشد تمدن را فراهم میآورد. از سوی دیگر، تمدن را میتوان مفهومی عامتر در مقایسه با فرهنگ دانست؛ هر تمدنی در زیر مجموعه خود فرهنگهایی را داشته و مجموع چندین فرهنگ، یک تمدن را شکل میدهد. همچنین تمدن نظام اجتماعی است که انسان را یاری میکند محصولات علمی و فرهنگیاش را که زاییده اندیشه بشری است، تولید و به جامعة خویش عرضه کند. برای شکل گیری تمدن، حداقل به حضور چند عامل اساسی نیاز است؛ جامعه شهری و زندگی شهر نشینی، حاکمیت، دین و قانون. به دیگر سخن تمدن را میتوان بُعد مادی فرهنگ دانست؛ تمدن بیش از هر چیز جنبه قابل مشاهده فرهنگ را تشکیل میدهد و چنانچه اشارت رفت، میان این دو گزاره در علوم اجتماعی هماهنگی و پیوستگی تنگاتنگی وجود دارد. در تأثير متقابل اين دو بايد دانست اگر پيشرفت تكنولوژی را از مصاديق تمدن بدانيم، خواهيم ديد كه با ورود اين ابزار به ديگر كشورها، افزون بر بُعد مادی، خواه ناخواه در فرهنگ بومی اين كشورها نيز اثر گذارده است. در اين صورت، تمدن و فرهنگ، مكمّل يكديگرند. به نظر میرسد كه تمدن به معنای رفتارها و اعمالی باشد كه به محصول مادی فعاليتهای اجتماعی باز میگردد؛ مثل هواپيما، و تكنولوژی. در مقابل، فرهنگ به آفرينش محصولات اخلاقی و عقلانی در مسير حيات معنوی نياز دارد. آفرينشهای دينی، هنری و فلسفی در كيفيت ترين شكل ممكن، در آفرينشهای معنوی جلوهگر میشود. انديشمندان، تمدن را مجموعهای ميدانند كه حاصل فعاليتهای ذهنی آدمی است و ابعاد گوناگون زندگی جمعی را تدبير و تسهيل میكند. از این نظر، تمدن، سازندهی شخصيت و هويت افراد يك ملت يا جامعه در مقطع تاريخی و منطقهی جغرافيايی است. اساسا هر تمدنی بر پايهی پيشينههای تاريخی ـ اجتماعی، پيشگمانههای معرفت شناختي، هستی شناختی، انسان شناختی، جامعهشناختی خاص و مشتمل بر فرهنگ و آداب و رسوم و هنر و ادبيات و نظام اجتماعی مخصوص به آن، استوار است. اندیشکده تین شیا | تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
نقش تمدن مشترک جهانی در مقابله با «نگرانی های مشترک بشری» تحلیل راهبردی | بخش سوم | دکتر علی محمد سابقی، رایزن فرهنگی اسبق ایران در چین و عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا: فرهنگ روح تمدن است. فرهنگ را نمیتوانيم از انديشه و باورهای دينی جدا كنيم. دين هم روح فرهنگ است. دين را هم نمیتوانيم از گوهر ايمان جدا كنيم. روح دين، ايمان است. مقوله فرهنگ و تمدن به عنوان ميراث مشترک بشريت، دربرگيرندهی ابعاد اجتماعی، تاريخی و سياسی ملتهای گوناگون است. اين دو مقوله، ارزشها، هنجارها، روشهای فكری و اصول پذيرفته شده و نهادمندی را در بر میگيرد كه نسلهای پیدرپی هر جامعه، بيشترين احترام و اهميت را برای آنها قائل هستند. جوامع گوناگون همواره تحت تأثير فرآيندهای فرهنگی و تمدنی قرار داشتهاند. فرهنگ و تمدن نيز در طول تاريخ از كاركردهای اجتماعی و تاريخی ملتها تأثير پذيرفته است. بنابراين، هرگونه تغيير و تحرک اجتماعی كه دربردارندهی تبادل و تعامل فرهنگهاست، به وسيلهی فرآيند فرهنگی و تمدنی تحقق میيابد. هر تمدن در جريان شكوفايی خود، به تدريج نهادها و زيرساختهای اصلی فرهنگی، سياسی اجتماعی، اقتصادی و علمی متناسب با خود را ايجاد میكند. تمدن بر اساس انديشه، بصيرت و فرهنگ، خود دارای ظرفيت ويژه و از پيش تعيين شده است. پس فرهنگ و تمدن دو پديدهی درهم تنيدهاند كه به دليل تحولات جديد و اختلاف در ضريب تحريک بين آنها، نوعی نابرابری نسبی در پويايی آنها پديد آمده و بين آنها فاصله انداخته است. بر اين اساس، براي حل مسائل ناشی از تمدن جهانی، راهی جز بهرهگيری از ارزشهای سازندهی فرهنگهای متفاوت نيست. در نتيجه، وقتی مسألهی گفتوگوی تمدنها مطرح میشود، خودشناسی و خودسازی فرهنگی و اجتماعی، نخستين گام در مسير تحقق اين گفتوگو خواهد بود. فرهنگ و تمدن از جمله مفاهيمی هستند كه گسترهی تاريخی آنها به درازای تفكر اجتماعی انسانهاست و همانند درخت پربار، در اولين نهاد جامعه و زندگی بشريت، ريشه دارند. هر تمدنی مبتنی است بر پیشینههای تاریخی، اجتماعی و پیش گمانههای معرفتشناختی و هستیشناختی، انسان شناختی و جامعهشناختی خاص؛ و مشتمل است بر فرهنگ و ادب، رسوم و آداب، هنر و ادبیات، نظامات اجتماعی مخصوص به خود. تمدن چشمنواز است و چشمگیر اما فرهنگ روحنواز است و دلپذیر. در واقع تمدن اغلب آسایش میآورد و فرهنگ آرامش. تمدن عبارت است از تشكل جامعه و نظام و كنترل شرايط اجتماعی (تكنيكها و سازمانهای اجتماعی). ویا، فرهنگ را به ارزشهای اجتماعی و تمدن را به واقعيتهای اجتماعی مربوط ميداند و بعضی از صاحبان اندیشه تمدن و فرهنگ را چنين تعريف میكنند: «تمدن عبارت است از تشكل هماهنگ انسانها در حيات معقول با روابط عادلانه و اشتراك همهی افراد و گروههای جامعه در پيشبرد اهداف مادی و معنوی انسانها در همهی ابعاد مثبت، ولی فرهنگ عبارت است از شيوهی انتخاب شده برای كيفيت زندگی كه با گذشت زمان و مساعدت عوامل محيط طبيعی و پديدههای روانی و رويدادهای نافذ در حيات يک جامعه به وجود میآيد». اين تعريفها در صددند كه بين تمدن و فرهنگ، تمايز قائل شوند، ولی اين تمايز تنها در تعريف است و در واقعيت امكانپذير نيست؛ زيرا انسان در جامعه زندگی ميكند و تمدن نيز در بستر جامعه محقق میشود. از سوی ديگر، تمدن بدون مبنا و زمينهی قبلی ايجاد نخواهد شد، و همانا بستر و مبنای تمدن فرهنگ است. برای مثال، همانگونه که تمدن چینی بر مبنای فرهنگ، تاریخ، ادبیات، هنر و آموزه های بزرگانی همچون کنفوسیوس و دائو شکل گرفته است، در جهان اسلام نیز معارف قرآن مجيد، سنت رسول اكرم و سيرهی عملی پيشوايان اسلام، عناصر فرهنگ اسلامی را تشكيل میدهند و اين عناصر مثل روح در كالبد تمدن اسلامی حلول كرده است. بنابراين، تمدن و فرهنگ در يكديگر تأثير و تأثر متقابل دارند و فرهنگ زيربنای تمدن به شمار میرود. اندیشکده تین شیا| تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
۱۶:۴۶
بازارسال شده از
ایلاف؛ طرحی برای احیای زنجیرههای تولید قابلیت پایه در پسا جنگ رمضان مرکز دیپلماسی اقتصادی با همکاری خانه اندیشهورزان برگزار میکند:️ نشست تخصصی گذار از وضعیت open loop به وضعیت closed loop از طریق بستههای ایلافی با حضور: دکتر حمیدرضا فرتوک زاده عضو هیات علمی دانشگاه صنعتی مالک اشتر دوشنبه ۳۱ فروردین ماه | ساعت ۱۷ به صورت مجازی در بستر اسکایروم پیوند شرکت در نشست مرکز دیپلماسی اقتصادی | تلگرام | | بله | | آپارات | اینستاگرام |
۶:۳۹
جنگ رمضان و سناریوهای رقابت چین و آمریکا گزارش رصدی | آتلانتیک | بخش اول: بخش عمدهای از بحثها پیرامون جنگ ایران بر این موضوع متمرکز شده است که این جنگ چگونه خاورمیانه را بازسازی خواهد کرد، اما بعد مهم دیگری نیز وجود دارد که نباید نادیده گرفته شود: اینکه این جنگ چگونه بر رقابت ایالات متحده با چین تأثیر خواهد گذاشت. در ادامه چهارسناریو بررسی میشود: فرسایش مدیریتشده برتری ایالات متحده ایالات متحده محدود، چین منفعل در محتملترین سناریوی کوتاهمدت، آتشبس دقیقاً تا زمانی برقرار میماند که به یک تفاهم مذاکرهشده یا ضمنی منجر شود که بسیار کمتر از یک توافق جامع است. ایالات متحده حملات محدود اما مؤثری را برای تضعیف زیرساختهای پهپادی، موشکی، دریایی و هستهای ایران انجام داده است، اما تغییر حکومت رخ نداده و ایران همچنان توانایی ایجاد دردسر برای همسایگان خود را حفظ کرده است. چین از حاشیه نظارهگر است و پیوندهای اقتصادی خود را با تهرانِ تضعیفشده توسط تحریمها با نرخهای تخفیفی تعمیق میبخشد، اما از آن نوع حمایت مادی یا دیپلماتیک که یک اتحاد قابلتوجه را تشکیل دهد، خودداری میکند. اگر اختلال در هرمز مهارشده باقی بماند که از طریق آزادسازی هماهنگ ذخایر استراتژیک و مسیرهای جایگزین انرژی در خلیج فارس جذب شود سیستم پابرجا میماند. مشارکتهای امنیتی ایالات متحده و کشورهای خلیج فارس تعمیق مییابد. شوک انرژی دردناک اما محدود است. نتیجه نهایی حاشیهای است: فرسایش اندک اتحادهای ایالات متحده، بهویژه در اروپا، که با استفادهی آشکار، هرچند ناقص، از زور جبران میشود. چین به صورت تدریجی سود میبرد، حداقل از این جهت که شریک استراتژیکش از یورش ایالات متحده و اسرائیل جان سالم به در برده است. با این حال، اگر اختلال در هرمز طولانی شود - خواه از طریق ایجاد مزاحمت توسط ایران، مینگذاری، یا تداوم پویایی «عوارضگیری» که در آن ایران از اهرم باقیمانده خود برای استخراج هزینههای گزاف عبور و مرور از کشتیرانی به جای بستن کامل تنگه استفاده میکند - تصویر به میزان قابل توجهی تیرهتر میشود. ژاپن و کره جنوبی که در حال حاضر فشار حاد انرژی را تحمل میکنند، با انتخابهای سیاسی دشواری در مورد ادامه هزینههای همسویی با ایالات متحده روبرو میشوند. بازارهای گاز طبیعی مایع اروپا با فشار قابل توجهی مواجه خواهند شد. بدون یک راه حل قطعیتر، انسجام ائتلاف به تدریج از هم میپاشد و چین به شکلی اساسیتر سود میبرد. بادآورده استراتژیک برای پکنایالات متحده محدود، چین فعال در گونهای خطرناکتر، پکن به این نتیجه میرسد که رویکرد محدود واشنگتن نشاندهنده عدم تمایل یا ناتوانی در تداوم نیروی قاطع است و تصمیم میگیرد فعالانه به نتیجه شکل دهد. مشابه سناریوی اول، آتشبس در ایجاد یک توافق جامع شکست میخورد. حمایت چین از ایران از فرصتطلبی اقتصادی غیرفعال به چیزی اساسیتر تغییر میکند: کمکهای مادی، اشتراکگذاری اطلاعاتی، پشتیبانی لجستیکی و پوشش دیپلماتیک در مجامع چندجانبه که تهران را از انزوای بیشتر محافظت میکند، آن را قادر میسازد تا با استفاده از ابزارهای قهری باقیمانده خود درد بیشتری تحمیل کند و به زمینگیر کردن ارتش ایالات متحده در خاورمیانه کمک میکند. اتحاد چین-روسیه-ایران عمیقتر میشود و تهران سریعتر از آنچه انتظار میرفت از هزینههای تحمیل شده توسط حملات ایالات متحده و اسرائیل بهبود مییابد. اگر ایران به محدود کردن ترافیک در هرمز ادامه دهد و در عین حال استثناهایی برای پکن قائل شود، پیامدها سیستمیک خواهند شد رژیمهای تحریمی دچار گسست میشوند زیرا متحدان اروپایی و آسیایی ایالات متحده امنیت انرژی داخلی را بر همبستگی ژئوپلیتیک ترجیح میدهند. آشکار شدن محدودیتهای قدرت قهری ایالات متحده - نه تنها در منطقه بلکه در چشمان هر بازیگری که از تایپه تا ویلنیوس نظارهگر است - تعیینکنندهترین پیامد است، مخربتر از هر نتیجهای در میدان نبرد. اتحادهای ایالات متحده آسیب میبینند، زیرا متحدان به رفتارهای احتیاطی (هجینگ) گسترده روی میآورند. اندیشکده تین شیا| تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
۹:۰۷
اندیشکده تین شیا جنگ رمضان و سناریوهای رقابت چین و آمریکا گزارش رصدی | آتلانتیک | بخش اول: بخش عمدهای از بحثها پیرامون جنگ ایران بر این موضوع متمرکز شده است که این جنگ چگونه خاورمیانه را بازسازی خواهد کرد، اما بعد مهم دیگری نیز وجود دارد که نباید نادیده گرفته شود: اینکه این جنگ چگونه بر رقابت ایالات متحده با چین تأثیر خواهد گذاشت. در ادامه چهارسناریو بررسی میشود: فرسایش مدیریتشده برتری ایالات متحده ایالات متحده محدود، چین منفعل در محتملترین سناریوی کوتاهمدت، آتشبس دقیقاً تا زمانی برقرار میماند که به یک تفاهم مذاکرهشده یا ضمنی منجر شود که بسیار کمتر از یک توافق جامع است. ایالات متحده حملات محدود اما مؤثری را برای تضعیف زیرساختهای پهپادی، موشکی، دریایی و هستهای ایران انجام داده است، اما تغییر حکومت رخ نداده و ایران همچنان توانایی ایجاد دردسر برای همسایگان خود را حفظ کرده است. چین از حاشیه نظارهگر است و پیوندهای اقتصادی خود را با تهرانِ تضعیفشده توسط تحریمها با نرخهای تخفیفی تعمیق میبخشد، اما از آن نوع حمایت مادی یا دیپلماتیک که یک اتحاد قابلتوجه را تشکیل دهد، خودداری میکند. اگر اختلال در هرمز مهارشده باقی بماند که از طریق آزادسازی هماهنگ ذخایر استراتژیک و مسیرهای جایگزین انرژی در خلیج فارس جذب شود سیستم پابرجا میماند. مشارکتهای امنیتی ایالات متحده و کشورهای خلیج فارس تعمیق مییابد. شوک انرژی دردناک اما محدود است. نتیجه نهایی حاشیهای است: فرسایش اندک اتحادهای ایالات متحده، بهویژه در اروپا، که با استفادهی آشکار، هرچند ناقص، از زور جبران میشود. چین به صورت تدریجی سود میبرد، حداقل از این جهت که شریک استراتژیکش از یورش ایالات متحده و اسرائیل جان سالم به در برده است. با این حال، اگر اختلال در هرمز طولانی شود - خواه از طریق ایجاد مزاحمت توسط ایران، مینگذاری، یا تداوم پویایی «عوارضگیری» که در آن ایران از اهرم باقیمانده خود برای استخراج هزینههای گزاف عبور و مرور از کشتیرانی به جای بستن کامل تنگه استفاده میکند - تصویر به میزان قابل توجهی تیرهتر میشود. ژاپن و کره جنوبی که در حال حاضر فشار حاد انرژی را تحمل میکنند، با انتخابهای سیاسی دشواری در مورد ادامه هزینههای همسویی با ایالات متحده روبرو میشوند. بازارهای گاز طبیعی مایع اروپا با فشار قابل توجهی مواجه خواهند شد. بدون یک راه حل قطعیتر، انسجام ائتلاف به تدریج از هم میپاشد و چین به شکلی اساسیتر سود میبرد. بادآورده استراتژیک برای پکن ایالات متحده محدود، چین فعال در گونهای خطرناکتر، پکن به این نتیجه میرسد که رویکرد محدود واشنگتن نشاندهنده عدم تمایل یا ناتوانی در تداوم نیروی قاطع است و تصمیم میگیرد فعالانه به نتیجه شکل دهد. مشابه سناریوی اول، آتشبس در ایجاد یک توافق جامع شکست میخورد. حمایت چین از ایران از فرصتطلبی اقتصادی غیرفعال به چیزی اساسیتر تغییر میکند: کمکهای مادی، اشتراکگذاری اطلاعاتی، پشتیبانی لجستیکی و پوشش دیپلماتیک در مجامع چندجانبه که تهران را از انزوای بیشتر محافظت میکند، آن را قادر میسازد تا با استفاده از ابزارهای قهری باقیمانده خود درد بیشتری تحمیل کند و به زمینگیر کردن ارتش ایالات متحده در خاورمیانه کمک میکند. اتحاد چین-روسیه-ایران عمیقتر میشود و تهران سریعتر از آنچه انتظار میرفت از هزینههای تحمیل شده توسط حملات ایالات متحده و اسرائیل بهبود مییابد. اگر ایران به محدود کردن ترافیک در هرمز ادامه دهد و در عین حال استثناهایی برای پکن قائل شود، پیامدها سیستمیک خواهند شد رژیمهای تحریمی دچار گسست میشوند زیرا متحدان اروپایی و آسیایی ایالات متحده امنیت انرژی داخلی را بر همبستگی ژئوپلیتیک ترجیح میدهند. آشکار شدن محدودیتهای قدرت قهری ایالات متحده - نه تنها در منطقه بلکه در چشمان هر بازیگری که از تایپه تا ویلنیوس نظارهگر است - تعیینکنندهترین پیامد است، مخربتر از هر نتیجهای در میدان نبرد. اتحادهای ایالات متحده آسیب میبینند، زیرا متحدان به رفتارهای احتیاطی (هجینگ) گسترده روی میآورند. اندیشکده تین شیا | تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
جنگ رمضان و سناریوهای رقابت چین و آمریکا گزارش رصدی | آتلانتیک | بخش اول: بخش عمدهای از بحثها پیرامون جنگ ایران بر این موضوع متمرکز شده است که این جنگ چگونه خاورمیانه را بازسازی خواهد کرد، اما بعد مهم دیگری نیز وجود دارد که نباید نادیده گرفته شود: اینکه این جنگ چگونه بر رقابت ایالات متحده با چین تأثیر خواهد گذاشت. در ادامه چهارسناریو بررسی میشود: فرسایش مدیریتشده برتری ایالات متحده ایالات متحده محدود، چین منفعل در محتملترین سناریوی کوتاهمدت، آتشبس دقیقاً تا زمانی برقرار میماند که به یک تفاهم مذاکرهشده یا ضمنی منجر شود که بسیار کمتر از یک توافق جامع است. ایالات متحده حملات محدود اما مؤثری را برای تضعیف زیرساختهای پهپادی، موشکی، دریایی و هستهای ایران انجام داده است، اما تغییر حکومت رخ نداده و ایران همچنان توانایی ایجاد دردسر برای همسایگان خود را حفظ کرده است. چین از حاشیه نظارهگر است و پیوندهای اقتصادی خود را با تهرانِ تضعیفشده توسط تحریمها با نرخهای تخفیفی تعمیق میبخشد، اما از آن نوع حمایت مادی یا دیپلماتیک که یک اتحاد قابلتوجه را تشکیل دهد، خودداری میکند. اگر اختلال در هرمز مهارشده باقی بماند که از طریق آزادسازی هماهنگ ذخایر استراتژیک و مسیرهای جایگزین انرژی در خلیج فارس جذب شود سیستم پابرجا میماند. مشارکتهای امنیتی ایالات متحده و کشورهای خلیج فارس تعمیق مییابد. شوک انرژی دردناک اما محدود است. نتیجه نهایی حاشیهای است: فرسایش اندک اتحادهای ایالات متحده، بهویژه در اروپا، که با استفادهی آشکار، هرچند ناقص، از زور جبران میشود. چین به صورت تدریجی سود میبرد، حداقل از این جهت که شریک استراتژیکش از یورش ایالات متحده و اسرائیل جان سالم به در برده است. با این حال، اگر اختلال در هرمز طولانی شود - خواه از طریق ایجاد مزاحمت توسط ایران، مینگذاری، یا تداوم پویایی «عوارضگیری» که در آن ایران از اهرم باقیمانده خود برای استخراج هزینههای گزاف عبور و مرور از کشتیرانی به جای بستن کامل تنگه استفاده میکند - تصویر به میزان قابل توجهی تیرهتر میشود. ژاپن و کره جنوبی که در حال حاضر فشار حاد انرژی را تحمل میکنند، با انتخابهای سیاسی دشواری در مورد ادامه هزینههای همسویی با ایالات متحده روبرو میشوند. بازارهای گاز طبیعی مایع اروپا با فشار قابل توجهی مواجه خواهند شد. بدون یک راه حل قطعیتر، انسجام ائتلاف به تدریج از هم میپاشد و چین به شکلی اساسیتر سود میبرد. بادآورده استراتژیک برای پکن ایالات متحده محدود، چین فعال در گونهای خطرناکتر، پکن به این نتیجه میرسد که رویکرد محدود واشنگتن نشاندهنده عدم تمایل یا ناتوانی در تداوم نیروی قاطع است و تصمیم میگیرد فعالانه به نتیجه شکل دهد. مشابه سناریوی اول، آتشبس در ایجاد یک توافق جامع شکست میخورد. حمایت چین از ایران از فرصتطلبی اقتصادی غیرفعال به چیزی اساسیتر تغییر میکند: کمکهای مادی، اشتراکگذاری اطلاعاتی، پشتیبانی لجستیکی و پوشش دیپلماتیک در مجامع چندجانبه که تهران را از انزوای بیشتر محافظت میکند، آن را قادر میسازد تا با استفاده از ابزارهای قهری باقیمانده خود درد بیشتری تحمیل کند و به زمینگیر کردن ارتش ایالات متحده در خاورمیانه کمک میکند. اتحاد چین-روسیه-ایران عمیقتر میشود و تهران سریعتر از آنچه انتظار میرفت از هزینههای تحمیل شده توسط حملات ایالات متحده و اسرائیل بهبود مییابد. اگر ایران به محدود کردن ترافیک در هرمز ادامه دهد و در عین حال استثناهایی برای پکن قائل شود، پیامدها سیستمیک خواهند شد رژیمهای تحریمی دچار گسست میشوند زیرا متحدان اروپایی و آسیایی ایالات متحده امنیت انرژی داخلی را بر همبستگی ژئوپلیتیک ترجیح میدهند. آشکار شدن محدودیتهای قدرت قهری ایالات متحده - نه تنها در منطقه بلکه در چشمان هر بازیگری که از تایپه تا ویلنیوس نظارهگر است - تعیینکنندهترین پیامد است، مخربتر از هر نتیجهای در میدان نبرد. اتحادهای ایالات متحده آسیب میبینند، زیرا متحدان به رفتارهای احتیاطی (هجینگ) گسترده روی میآورند. اندیشکده تین شیا | تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله | جنگ رمضان و سناریوهای رقابت چین و آمریکا گزارش رصدی | آتلانتیک | بخش دوم: در ادامه سناریوی سوم و چهارم بررسی میشود: بازپسگیری برتری ایالات متحده تداوم حضور ایالات متحده، انفعال چین آتشبس کنونی ممکن است نه یک نقطه پایان، بلکه وقفهای پیش از تشدید تنشها از آب درآید. اگر مذاکرات با شکست مواجه شود، واشنگتن با یک انتخاب روبرو خواهد بود: پذیرش یک نتیجه بیسرانجام یا تعهد دوباره به یک کارزار قاطع. در این سناریو، ایالات متحده تعهد دوباره را برمیگزیند: نابودی سیستماتیک شبکههای توزیعشده پهپادی و موشکی ایران، تعقیب و توقیف تهاجمی مواد هستهای، یک حمله نظامی تمامعیار برای پاکسازی خط ساحلی مجاور تنگه، و فشاری کافی برای ایجاد فروپاشی یا تسلیم رژیم. اگر این کارزار موفقیتآمیز باشد، در حالی که چین منفعل باقی بماند و تنگه از طریق اقدام نظامی مؤثر بازگشایی شود، این سناریو نتیجه مطلوبتری برای ایالات متحده به همراه خواهد داشت: بازگرداندن برتری اثباتپذیر ایالات متحده و یک عقبگرد استراتژیک قابل توجه برای پکن به دلیل از دست دادن یک شریک استراتژیک. بازیگران منطقهای با واشنگتن همسو میشوند. پیامدها برای بازدارندگی ایالات متحده همچنان پیچیدهتر باقی میماند؛ در حالی که ایالات متحده عزم خود را نشان داده است، جایگزینی سیستمهای تسلیحاتی کلیدی مصرفشده که برای سایر موارد اضطراری، مانند تایوان، ضروری هستند، سالها به طول خواهد انجامید. علاوه بر این، یک کارزار قاطع احتمالاً برای خنثی کردن تهدیدات پراکنده به زمان نیاز خواهد داشت. اختلال طولانیمدت در هرمز حتی در طول یک کارزار پیروزمندانه ایالات متحده هزینههای مشهودی را بر ایالات متحده تحمیل میکند. متحدان در صورتی این هزینهها را پذیرا میشوند که یک وضعیت نهایی معتبر، قطعی و پایدار در چشمانداز باشد. چین که از مداخله مستقیم به حاشیه رانده شده است، در پاسخ، نوسازی نظامی بلندمدت خود را تسریع میبخشد. پیروزی برای ایالات متحده واقعی است، اما به بهای هزینههای بیشتر برای آمادگی ایالات متحده جهت مقابله با درگیریهای احتمالی در سایر جبههها تمام میشود. نقطه عطف قدرتهای بزرگ تداوم ایالات متحده، چینِ فعال سناریوی چهارم مسلماً خطرناکترین سناریو است. ایالات متحده به دنبال یک نتیجه نظامی قاطع است؛ چین نه با انفعال، بلکه با مداخله غیرمستقیم و قابل توجه پاسخ میدهد: پشتیبانی پیشرفته اطلاعاتی، نظارتی و شناسایی؛ اقدامات متقابل؛ کمکهای لجستیکی برای نیروهای ایرانی؛ و فشار هماهنگ و تشدید شده در جبهههای موازی، که پیامدبارترین آنها در تنگه تایوان و دریای چین جنوبی است. واشنگتن با چالشی در دو جبهه روبرو میشود که از زمان جنگ سرد مجبور به مدیریت آن نبوده است. اگر ایالات متحده به سرعت حرکت کند و محدودیتهای تنگه برداشته شود، آنگاه از مداخله چین پیشی میگیرد. اما رقابت استراتژیک سختتر شده و به رویارویی آشکار تبدیل میشود. رابطه پس از آتشبس بین واشنگتن و پکن متفاوت و تندتر است: این رابطه از یک رقابت مدیریتشده به چیزی نزدیکتر به پویایی جنگ سرد با لبههای داغ تبدیل میشود. با حمایت چین از ایران و طولانی شدن مسدودسازی هرمز، پیامدها ساختاری و نسلی هستند. جبهه سومی در کنار اوکراین و تایوان در یک رقابت جهانی بر سر نظم دوران جدید ایجاد میشود . شوکهای انرژی طولانیمدت منجر به رکود جهانی شده و اصطکاک حتی بیشتری میان ایالات متحده و چین در رقابت مداوم برای هوش مصنوعی پیشرفته ایجاد میکند. همسویی چین و روسیه به چیزی نزدیک به یک اتحاد رسمی تقویت میشود. همکاری رسمی میان مسکو، تهران، پکن و پیونگیانگ در قالب یک ائتلاف تجدیدنظرطلب با وزن سیستمیک واقعی منسجم میشود. حتی پیروزی نظامی ایالات متحده در این سناریو عمیقاً پرهزینه است: پیروزیای که به قیمت تخلیه ذخایر مهمات حیاتی، گسست در اتحادها و یک محیط بینالمللی به شدت خصمانهتر به دست میآید. اندیشکده تین شیا| تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
۹:۰۷
اندیشکده تین شیا بررسی ابعاد انرژی پروتکل جدید تنگه هرمز اندیشکده تین شیا با همکاری مرکز دیپلماسی اقتصادی و خانه اندیشهورزان برگزار میکند: دومین نشست از سلسله نشستهای تخصصی جنگ رمضان باحضور: دکتر عباس ملکی عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی شریف معاون اسبق وزارت امور خارجه دکتر داود کریمی پور عضو هیأت علمی دانشگاه عالی دفاع ملی دبیر نشست: رستم ضیائی پژوهشگر دیپلماسی اقتصادی شنبه ۱۵ فروردینماه | ساعت ۱۷ به صورت مجازی در بستر اسکایروم پیوند شرکت در نشست #جنگ_رمضان #تنگه_هرمز اندیشکده تین شیا | تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
بررسی ابعاد انرژی پروتکل جدید تنگه هرمز اندیشکده تین شیا با همکاری مرکز دیپلماسی اقتصادی و خانه اندیشهورزان برگزار میکند: دومین نشست از سلسله نشستهای تخصصی جنگ رمضان باحضور: دکتر عباس ملکی عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی شریف معاون اسبق وزارت امور خارجه دکتر داود کریمی پور عضو هیأت علمی دانشگاه عالی دفاع ملی دبیر نشست: رستم ضیائی پژوهشگر دیپلماسی اقتصادی شنبه ۱۵ فروردینماه | ساعت ۱۷ به صورت مجازی در بستر اسکایروم پیوند شرکت در نشست #جنگ_رمضان #تنگه_هرمز اندیشکده تین شیا | تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله | مسیرهای جایگزین انرژی نمیتوانند خلأ هرمز را جبران کنند. بازتاب رسانهای | روزنامه قدس: دکتر عباس ملکی، عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی شریف و معاون اسبق وزارت امور خارجه، در نشست «بررسی ابعاد انرژی پروتکل جدید تنگه هرمز» که با ابتکار اندیشکده تینشیا و با همکاری مرکز دیپلماسی اقتصادی و خانه اندیشهورزان برگزار شد با اشاره به مسیرهای جایگزین انتقال نفت اظهار داشت: «در چارچوب راهبرد ایجاد مسیرهای جایگزین تنگه هرمز، عربستان سعودی مجموعهای از خطوط لوله شرق به غرب را توسعه داده است که امکان انتقال نفت از مناطق شرقی کشور به سواحل دریای سرخ را فراهم میکند؛ مسیری که توان صادرات روزانه تا حدود ۷ میلیون بشکه نفت را در اختیار این کشور قرار میدهد که با حملات پهبادی جمهوری اسلامی ایران مواجه شده است.» ملکی افزود: «مسیر جایگزین دوم خط لوله حبشان-فجیره امارات با ظرفیت انتقال و صادرات یک میلیون و ۸۰۰ هزار بشکه نفت دارد که تحت حمله پهبادی قرار گرفت». وی ادامه داد: «مسیر گوره-جاسک هم به عنوان یک مسیر جایگزین تحت کنترل ایران مطرح است». عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی شریف گفت: «مسیر جایگزین دیگر نیز خط لوله کرکوک-جیهان عراق-ترکیه با ظرفیت ۵۰۰ هزار بشکه در روز است که در حال حاضر فعال است». عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی شریف ادامه داد: «وقتی که در بحث امنیت ملی، شاخصهای تمرکز جغرافیایی انرژی (مثلاً شاخص هرفیندال-هیرشمن در سطح میادین یا بنادر صادراتی) را برای این منطقه محاسبه کنید، عملاً با یک تمرکز بسیار بالای عرضه جهانی انرژی در این گلوگاه روبهرو هستید. همین تمرکز بالا باعث میشود که امکان جایگزینی مسیر تنگه هرمز بهسادگی وجود نداشته باشد؛ یعنی اگر تنگه هرمز دچار اختلال جدی شود، ظرفیت موجود در خطوط لولهی جایگزین بههیچوجه نمیتواند کل عبور فعلی را پوشش دهد». ملکی با اشاره به پیامدهای اقتصادی اختلال در تنگه هرمز گفت: «از نظر اقتصادی، هرگونه تنش یا اختلال در مسیرهای انتقال نفت میتواند بر قیمت جهانی نفت اثر بگذارد و به تبع آن آثار اقتصادی گستردهای ایجاد کند. خصوصاً با انتقال سطح آثار به حوزه غذا و کشاورزی؛ ایران نیز نیازمند به واردات از مسیر تنگه هرمز است؛ در موقعیت کنونی بسیاری از کشورهایی که فقیر هستند نیز تحت تأثیر انسداد تنگه هرمز قرار گرفتهاند. حتی در ایران نیز این انسداد که به دلیل جنگ تحمیلی سوم متعاقب شد میتواند فشارهای تورمی را تشدید کند. حتی کشورهایی که تولیدکننده نفت هستند نیز ممکن است از این نوسانات اقتصادی متأثر شوند، زیرا اقتصاد جهانی به شدت به ثبات بازار انرژی وابسته است». گزارش تفضیلی نشست اندیشکده تین شیا| تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
۱۵:۰۰
ژئوپلیتیک هنگ کنگ در معادلات چین و غرب تحلیل راهبردی | رضا حاجیمحمدی، پژوهشگر روابط بینالملل در یادداشتی برای اندیشکده تین شیا مینویسد: هنگ کنگ دیگر صرفاً یک شهر بندری در جنوب چین نیست؛ این منطقه به یکی از کانونهای اصلی رقابت ژئوپلیتیک میان پکن و غرب تبدیل شده است. از زمان بازگشت این سرزمین به چین در سال ۱۹۹۷، معادله «یک کشور، دو نظام» همواره در تنش میان حفظ خودمختاری و ادغام کامل در ساختار سیاسی چین قرار داشته است. اما در سالهای اخیر، این تنش از مرزهای داخلی فراتر رفته و به عرصهای برای نمایش قدرت در نظم نوین جهانی بدل گشته است. تصویب قانون امنیت ملی در ژوئن ۲۰۲۰ نقطه عطفی در این مسیر بود. پکن با این اقدام نشان داد که دیگر حاضر به تحمل آنچه «دخالت خارجی» مینامد، نیست. این قانون که به شدت مورد انتقاد غرب قرار گرفت، در عمل به معنای پایان دوران خودمختاری نسبی هنگ کنگ تلقی شد. واشنگتن، لندن و بروکسل به سرعت واکنش نشان دادند؛ ایالات متحده وضعیت ویژه تجاری هنگ کنگ را لغو کرد، بریتانیا راه مهاجرت را برای شهروندان هنگ کنگی باز کرد و اتحادیه اروپا تحریمهای هدفمند علیه مقامات چینی وضع نمود. اما این واکنشها نه تنها پکن را عقبنشینی نداد، بلکه موضع چین را در دفاع از «حاکمیت ملی» خود تقویت کرد. از منظر چین، هنگ کنگ بخشی جداییناپذیر از خاک این کشور است و هرگونه اعتراض یا حمایت خارجی از جنبشهای دموکراسیخواه، تلاشی برای تضعیف تمامیت ارضی و امنیت ملی چین تلقی میشود. پکن معتقد است که غرب از هنگ کنگ به عنوان ابزاری برای محدودسازی صعود چین استفاده میکند. در این چارچوب، قانون امنیت ملی نه یک اقدام سرکوبگرانه، بلکه یک ضرورت استراتژیک برای جلوگیری از «انقلاب رنگی» و حفظ ثبات داخلی تلقی میشود. این روایت در رسانههای دولتی چین به شدت تقویت شده و به بخشی از گفتمان ملیگرایانه تبدیل گشته است. از سوی دیگر، غرب هنگ کنگ را نمادی از تعهد چین به قوانین بینالمللی و توافقات دوجانبه میداند. اعلامیه مشترک چین و بریتانیا در سال ۱۹۸۴ که در سازمان ملل ثبت شده، تضمین میکرد که هنگ کنگ تا سال ۲۰۴۷ از سیستم سیاسی و اقتصادی خود برخوردار خواهد بود. نقض این تعهد، از نگاه غربیها، نشانهای از بیاعتمادی چین به نظم مبتنی بر قوانین بینالمللی است. واشنگتن و متحدانش بر این باورند که اگر پکن در مورد هنگ کنگ عقبنشینی کند، ممکن است در مورد تایوان، دریای چین جنوبی و سایر مناطق مورد مناقشه نیز همین رویکرد را در پیش گیرد. اما فراتر از بحثهای حقوقی و سیاسی، هنگ کنگ یک اهرم اقتصادی حیاتی است. این شهر همچنان یکی از بزرگترین مراکز مالی جهان و دروازه اصلی ورود سرمایه خارجی به چین محسوب میشود. بسیاری از شرکتهای چینی در بورس هنگ کنگ ثبت شدهاند و این شهر نقش واسطه میان اقتصاد چین و بازارهای جهانی را ایفا میکند. لغو وضعیت ویژه تجاری توسط آمریکا تلاش بود تا این نقش را تضعیف کند، اما در عمل، هنگ کنگ همچنان جایگاه خود را حفظ کرده است. چین نیز با توسعه شانگهای و شنژن به عنوان مراکز مالی جایگزین، در حال کاهش وابستگی خود به هنگ کنگ است، اما این فرآیند زمانبر و پیچیده است. در سالهای اخیر، تحولات ژئوپلیتیک جهانی بر موقعیت هنگ کنگ تأثیر عمیقی گذاشته است. جنگ تجاری میان آمریکا و چین، تنشهای فناوری، و اخیراً تعرفههای گسترده دولت ترامپ در آوریل ۲۰۲۵ که نرخ تعرفه بر کالاهای چینی را به ۱۴۵ درصد رساند، همگی بر اقتصاد هنگ کنگ سایه افکندهاند. این شهر که زمانی به عنوان پلی میان شرق و غرب شناخته میشد، اکنون در معرض خطر تبدیل شدن به قربانی جنگ سرد نوین قرار دارد. شرکتهای بینالمللی که دفاتر منطقهای خود را در هنگ کنگ داشتند، به تدریج در حال بازنگری در استراتژیهای خود هستند؛ برخی به سنگاپور نقل مکان کردهاند و برخی دیگر در حال ارزیابی ریسکهای سیاسی و اقتصادی ماندن در این شهر هستند. با این حال، چین هیچ نشانهای از عقبنشینی نشان نمیدهد. برعکس، پکن در حال تقویت کنترل خود بر هنگ کنگ است و این شهر را به عنوان بخشی از طرح بزرگتر «خلیج بزرگ» میبیند که قرار است هنگ کنگ، ماکائو و شهرهای جنوبی چین را به یک قطب اقتصادی یکپارچه تبدیل کند. این استراتژی نشان میدهد که چین دیگر به دنبال حفظ هنگ کنگ به عنوان یک نقطه استثنا نیست، بلکه میخواهد آن را به طور کامل در ساختار ملی خود ادغام کند. در نهایت، آینده هنگ کنگ به توازن قدرت جهانی و میزان تمایل غرب به مقابله با چین بستگی دارد. اندیشکده تین شیا| تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
۱۶:۲۱
جنگ ایران مسیر هژمونی جهانی چین را هموارتر کرد گزارش رصدی | اندرو میلر، دیپلمات پیشین آمریکا و مایکل کلارک، پژوهشگر امنیت ملی و روابط بینالملل در مقالهای در فارن افرز مینویسند: در دیدار پیش روی دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا و شی جینپینگ، رئیس جمهور چین، ترامپ به دلیل ورود به جنگ با ایران، دست پایین را خواهد داشت. نویسندگان مقاله معتقدند برخلاف ادعای حامیان دولت ترامپ که معتقد بودند حمله به ایران باعث تضعیف «محور آشوب» و ایجاد «کابوسی برای چین» میشود، واقعیت کاملاً برعکس است. آنها استدلال میکنند جنگ ایران، ایالات متحده را در یک باتلاق خودساخته گرفتار کرده و مسیر را برای هژمونی جهانی چین هموارتر کرده است. یکی از جدیترین پیامدهای این جنگ، انتقال داراییهای نظامی کلیدی آمریکا از شرق آسیا به خاورمیانه است. نویسندگان اشاره میکنند که استقرار ناوهای هواپیمابر و سیستمهای دفاع موشکی (که پیشتر برای مهار چین و کره شمالی در نظر گرفته شده بود) در خاورمیانه، پیام ضعف به متحدان آسیایی واشنگتن مخابره کرده است. در همین راستا، میلر و کلارک در نشریه فارن افرز مینویسند: «جنگ انتخابی ترامپ در ایران به قیمت چتر امنیتی ایالات متحده در منطقه اقیانوسهای هند و آرام تمام شده و فرصتی طلایی را پیش پای پکن قرار داده است». در حالی که اقتصاد جهانی از بسته شدن تنگه هرمز و افزایش قیمت انرژی آسیب دیده، چین خود را به خوبی محافظت کرده است. پکن با ذخیرهسازی خیرهکننده ۱.۴ میلیارد بشکه نفت و سرمایهگذاری عظیم در انرژیهای تجدیدپذیر، نسبت به قیمتهای جهانی نفت کمتر آسیبپذیر است. این در حالی است که مصرفکنندگان آمریکایی تحت فشار تورم ناشی از قیمت سوخت قرار دارند. همچنین، استفاده از «یوآن» برای پرداخت حقالزحمه عبور از تنگه هرمز توسط برخی کشتیها، گامی بزرگ برای بینالمللی کردن ارز چین محسوب میشود. در حالی که ترامپ با رفتارهای غیرقابل پیشبینی و نقض قوانین بینالمللی اعتبار آمریکا را خدشهدار کرده، چین از این فرصت برای معرفی خود به عنوان یک قدرت صلحطلب استفاده میکند. پکن با ایفای نقش میانجی در آتشبس ۷ آوریل، نفوذ دیپلماتیک خود را در خاورمیانه تثبیت کرد. به عقیده نویسندگان: «دولت ترامپ امنیت ملی را فدای نمایش کوتاهمدت قدرت نظامی کرد و اکنون از مردم آمریکا میخواهد صورتحساب آن را بپردازند. برنده واقعی این درگیری قابل اجتناب، واشنگتن یا تهران نخواهند بود؛ بلکه پکن است». با تعویق سفر ترامپ به پکن تا ماه مه، شی جینپینگ اکنون با دست پر و اهرمهای فشار قوی پشت میز مذاکره خواهد نشست. پکن احتمالاً با ارائه پیروزیهای اقتصادی ظاهری (مانند خرید هواپیماهای بوئینگ)، ترامپ را وسوسه خواهد کرد تا در مسائل بنیادین نظیر محدودیتهای صادرات فناوریهای پیشرفته (تراشههای هوش مصنوعی) امتیازات بزرگی بدهد. در پایان، نویسندگان مقاله تاکید میکنند که آمریکا با دست خود در حال تسریع روند افول خویش است: «زمان آن فرا رسیده است که ایالات متحده از جنگیدن در جنگهایی که چین میخواهد در آنها بجنگد دست بردارد و در عوض، تمرکز خود را دوباره بر بزرگترین رقیبش، یعنی چین، معطوف کند». اندیشکده تین شیا| تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
۱۷:۱۳
تایوان در انتظار کودتا؟ تحلیل راهبردی | پوریا کوششیان، کارشناس ارشد علوم سیاسی و پژوهشگر امور دفاعی در یادداشتی برای اندیشکده تین شیا مینویسد: در آستانه نیمه نخست سال ۲۰۲۶، راهبرد جمهوری خلق چین در قبال مسئله تایوان دچار تحولی بنیادین شده است. پکن با عبور از تهدیدات نظامی و مانورهای پرهزینه، به سمت «مدیریت امنیتی درونزا» حرکت کرده است. این تغییر رویکرد، پاسخی راهبردی برای کنترل هزینههای بینالمللی و بهرهگیری از شکافهای سیاسی داخلی در تایپه محسوب میشود. در این نگاه جدید، تایوان دیگر نه یک هدف نظامی برای تهاجم، بلکه سوژهای امنیتی برای «تغییر از درون» تعریف میشود که باید از طریق سازوکارهای سیاسی و اطلاعاتی به مدار اصلی بازگردد. پکن اکنون به دنبال بازگشت جزیره به میهن از این طریق است. تجربه شکست سنگین سرویسهای اطلاعاتی غرب در طراحی کودتای نافرجام در خاک اصلی چین در ابتدای سال ۲۰۲۶، نقطه عطفی در این بازنگری بود. واشنگتن که قصد داشت با ایجاد انشقاق در بدنه حاکمیتی پکن، ثبات سیاسی جمهوری خلق را هدف قرار دهد، با سدی نفوذناپذیر مواجه شد. این واقعه نهتنها انسجام داخلی حزب کمونیست را تقویت کرد، بلکه به پکن آموخت که ابزار «کودتای ساختاری» و نفوذ در بدنه اپوزیسیون، تا چه حد میتواند در فلجسازی اراده دشمن موثر باشد. اکنون لبه تیز این ابزار کارآمد به سمت ساختار سیاسی تایپه چرخیده تا اهداف پکن را محقق سازد. سفر اخیر «چِنگلیوون»، رئیس حزب کومینتانگ به پکن، در چارچوب همین دیپلماسی جدید قابل تحلیل است. پکن با نادیده گرفتن دولت مستقر در تایپه، مسیر مشروعیتبخشی به یک جریان موازی را آغاز کرده است. این حرکت نشان میدهد که جمهوری خلق چین دیگر به دنبال گفتوگو با ساختارهای برآمده از نفوذ ایالات متحده نیست، بلکه بر روی نیروهایی سرمایهگذاری میکند که پتانسیل ایجاد یک دگرگونی سیاسی داخلی یا همان «کودتای سپید» را دارند. پکن با این مهندسی دقیق، در حال تضعیف پایههای ایدئولوژیک جداییطلبی و ایجاد تردید در وفاداریهای نظامی ارتش تایوان است تا صلح را جایگزین جنگ کند. دیدار «شیجینپینگ» با رهبران اپوزیسیون تایوان در تالار بزرگ خلق، نمایش اقتدار امنیتی پکن پس از دفع توطئههای خارجی بود. پیشنهادهای چهارگانه رئیسجمهور چین برای «احیای ملت»، در واقع نقشهراهی برای یکپارچهسازی تدریجی است که در آن امنیت ملی بر ملاحظات نظامی اولویت دارد. پکن بهدنبال آن است که نشان دهد بازگشت به آغوش میهن، تنها راه گریز از نابودی است. با آرامسازی فضای تنگه، حساسیتهای بینالمللی کاهش یافته تا شبکههای نفوذ در نهادهای تصمیمساز تایوان تقویت شوند. تاکید ویژه پکن بر مخالفت با دخالت خارجی، مستقیما ریشه در تجربه مواجهه با توطئههای آمریکا دارد. پکن دریافته است که وابستگی نظامی تایپه به واشنگتن، پاشنه آشیل امنیت منطقه است. از این رو، هرگونه همکاری دفاعی با آمریکا خط قرمز تعریف و از اپوزیسیون خواسته شده با ایستادگی در برابر بودجههای نظامی، وفاداری خود را ثابت کنند. پکن با اعطای امتیازات اقتصادی و آزادسازی تجارت، در حال اجرای «عملیات جذب تودهای» است تا به مردم ثابت کند هزینه جداییطلبی، فقر و انزوای اقتصادی است؛ درحالیکه همسویی با پکن، رفاه و ثبات پایدار را به ارمغان میآورد. وضعیت کنونی تایوان را میتوان «انتظار برای تحول ساختاری» نامید. پکن بازی را از عرصه نظامی به راهروهای پارلمان و لایههای امنیتی کشانده است. بنبست سیاسی در تایپه و ناتوانی دولت در پیشبرد برنامههای نظامی آمریکا، نشاندهنده موفقیت فاز اول استراتژی جدید است. جمهوری خلق چین با تکیه بر تجربه دفع کودتای ابتدای ۲۰۲۶، در موقعیتی است که میتواند بدون جنگ، شاهد فروپاشی نظم تحمیلی غرب باشد. پکن با شناسایی نخبگان امنیتی تایوانی که از بازی قدرتهای بزرگ خسته شدهاند، وعده میدهد که در نظام «چین واحد»، جایگاه و امنیت آنان بهطور کامل تضمین خواهد شد. توازن قدرت در شرق آسیا به نفع اراده ملی چین در حال تغییر است. پکن با تبدیل تهدیدها به فرصت و تغییر فاز به مدیریت هوشمند امنیتی، الحاق را به تنها گزینه عقلانی برای تایوان تبدیل کرده است. سال ۲۰۲۶ در تاریخ به عنوان زمانی ثبت خواهد شد که نقشههای استعمار نوین شکست خورد و راه برای تولد دوباره چین واحد هموار گردید. آنچه در حال رخ دادن است، یک جراحی دقیق در بدنه قدرت است که نتایج آن ماندگارتر از تهاجم نظامی خواهد بود. اندیشکده تین شیا| تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
۶:۴۳
اندیشکده تین شیا مکتب کنفوسیوس و فلسفه اعتدال گرایی چین شناسی | بخش هشتم | دکتر محمدرضا الهامی، استاد دانشگاه و نایب رئیس انجمن دوستی ایران و چین در سلسله مقالاتی در حوزه شناخت مکتب کنفوسیوس برای اندیشکده تین شیا مینویسد: مفاهیم کلیدی مکتب کنفوسیوس عبارتند از: "رن"（仁) ترجمان نیک خواهی، انسانیت و صفای ضمیر است. برای"رن" معانی مختلف دیگری هم ارائه شده است. از جمله در نظریه "اعتدال یا راه میانه" （中庸)، مفهوم نیک خواهی یا "رن" مترادف با انسان است.（仁者， 人也). وی در جواب مریدی در باره "رن "می گوید: "رن تسلیم، بازگشت به اصول اخلاق، سلوک لی و صحت عمل است. "با این تفاوتها، نیک خواهی اما جوهر اصلی "رن "و آموزهی کنفوسیوس است که از انسان یک موجود معنوی بسازد. کنفوسیوس برای تشریح جنبه عملی "رن" می گوید: " آنسان که دوست نداری دیگران با تو رفتار کنند، خود با دیگران رفتار مکن." （已所不欲， 勿施于人） "لی" （礼) یعنی معیار اعمال و گفتار یا همان اصول اخلاق و سلوک می باشد که پایه و اساس عمل یک انسان خیر خواه است. اعمال فرد باید متناسب اب موقعیت باشد و چنین اعمالی با ضیلت و هماهنگ با سلوک انگاشته می شود. پایبندی به اصول اخلاق، سلوک لی و صحت عمل لازمه دعوی خیرخواهی بشر است. ین یوان از کنفوسیوس پرسید: "تقوای کامل چیست؟" گفت: "تسلیم نفس و سر نهادن به سلوک و رفتار درست."（子日， 克已复礼为仁) کلمه “لی” (礼) می تواند با نظام های اداری، معیارهای اخلاقی، آیین های فرهنگی و ادبی نیز مرتبط باشد. یعنی هر چه که دارای معیار باشد، می تواند تحت پوشش این مفهوم قرار گیرد و این هم دلیلی شد بر این که سلسله های شاهنشاهی پس از او مکتب خود را در جایگاه بسیار برجسته ای قرار دهند. چرا که طبق این اندیشه “رن” (仁) و “لی”(礼)، شاه باید کشور را خوب اداره کند و مردم باید وفادار باشند که به این ترتیب کشور در محیطی آرام اداره می شود. یعنی هر نفر باید طبق نقش خود کار خود را انجام دهد. کار شاه خوب اداره کردن، و کار مردم وفاداری به شاه است. پادشاهان این اندیشه را به نفع حکومت خود میدانستند و از این رو، اندیشه کنفوسیونیسم را در جایگاه بسیار برتری قرار داده اند. "وفاداری"( 忠, Zhong) جان انسان در حالت جونگ کاملا با خویشتن راست است. واژه ی چینی جونگ از دو مولفه ی «میانه» و «دلی» ساخته شده است. انسان که دلش در میان باشد با دیگران همدردی می ورزد (و از این رو) به خود وفادار خواهد بود. به زبان کنفوسیوس: «او مرد رن است و هرچند که می خواهد خویشتن را نگاه دارد، دیگران را هم نگاه می دارد، و هر چند که کمال خویش را می خواهد دیگران را هم به کمال می رساند». جونگ راه مثبت تمرین رن است. "نوع دوستی" (恕， Shu) در حالت شو جان از جهان بیرون از خود، فهمی کامل و همدردی کاملی دارد. واژه ی چینی شو به معنای «چون دل خود» است، یعنی با دیگران آن کن که دلت می گوید. کنفوسیوس در معنای شو می گوید: «آن چه به خود نمی پسندی به دیگران مپسند.» شو راه منفی تمرین ژن است. "اخلاق یا فضیلت" (德,Virtue ) از نظر کنفوسیوس ، آنچه که حاکمیت برتر را توصیف می کرد ، داشتن حق یا فضیلت بود. چنین «فضیلتی» به عنوان یک قدرت اخلاقی در نظر گرفته می شود که بدون پیروزی در نیروی جسمی بتواند یک پیروزی را کسب کند، چنین "فضیلتی" نیز به حاکم این امکان را می داد که بدون ایجاد مشکل در خود و با تکیه بر معاونان وفادار و مؤثر، نظم خوب را در حکومت خود حفظ کند. کنفوسیوس ادعا كرد كه: "كسی كه به واسطه فضیلت خود فرمانروایی می كند ، در قیاس بمانند ستاره قطبی می ماند؛ او در جای خود باقی می ماند و همه ستاره های كمتر از آن ادای احترام می كنند." "تعلیم و تربیت" (文 , Education) ویژگی بارز تفکر کنفوسیوس تأکید او بر آموزش و مطالعه است. او ضمن تأکید بر "شش هنر" (آیین، موسیقی، تیراندازی با کمان، پیاده روی، خوشنویسی و محاسبات) کاملاً روشن است که او اخلاق را مهمترین موضوع می داند. به نظر می رسد که موقعیت کنفوسیوس یک حالت میانی بین یادگیری و تأمل در مورد آنچه آموخته است میباشد. کسی که می آموزد اما فکر نمی کند گم شده است. کسی که فکر می کند اما نمیآموزد، در معرض خطر بزرگی است. روشهای آموزشی کنفوسیوس قابل توجه است. او هرگز در عمق موضوعی گفتگو نمیکند. در عوض، او سؤالاتی را مطرح می کند، از بخش هایی از کلاسیک ها نقل می کند، یا از قیاس های مناسب استفاده میکند، و منتظر است تا شاگردانش به جواب های مناسب برسند. اندیشکده تین شیا | تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
مکتب کنفوسیوس و فلسفه اعتدال گرایی چین شناسی | بخش هشتم | دکتر محمدرضا الهامی، استاد دانشگاه و نایب رئیس انجمن دوستی ایران و چین در سلسله مقالاتی در حوزه شناخت مکتب کنفوسیوس برای اندیشکده تین شیا مینویسد: مفاهیم کلیدی مکتب کنفوسیوس عبارتند از: "رن"（仁) ترجمان نیک خواهی، انسانیت و صفای ضمیر است. برای"رن" معانی مختلف دیگری هم ارائه شده است. از جمله در نظریه "اعتدال یا راه میانه" （中庸)، مفهوم نیک خواهی یا "رن" مترادف با انسان است.（仁者， 人也). وی در جواب مریدی در باره "رن "می گوید: "رن تسلیم، بازگشت به اصول اخلاق، سلوک لی و صحت عمل است. "با این تفاوتها، نیک خواهی اما جوهر اصلی "رن "و آموزهی کنفوسیوس است که از انسان یک موجود معنوی بسازد. کنفوسیوس برای تشریح جنبه عملی "رن" می گوید: " آنسان که دوست نداری دیگران با تو رفتار کنند، خود با دیگران رفتار مکن." （已所不欲， 勿施于人） "لی" （礼) یعنی معیار اعمال و گفتار یا همان اصول اخلاق و سلوک می باشد که پایه و اساس عمل یک انسان خیر خواه است. اعمال فرد باید متناسب اب موقعیت باشد و چنین اعمالی با ضیلت و هماهنگ با سلوک انگاشته می شود. پایبندی به اصول اخلاق، سلوک لی و صحت عمل لازمه دعوی خیرخواهی بشر است. ین یوان از کنفوسیوس پرسید: "تقوای کامل چیست؟" گفت: "تسلیم نفس و سر نهادن به سلوک و رفتار درست."（子日， 克已复礼为仁) کلمه “لی” (礼) می تواند با نظام های اداری، معیارهای اخلاقی، آیین های فرهنگی و ادبی نیز مرتبط باشد. یعنی هر چه که دارای معیار باشد، می تواند تحت پوشش این مفهوم قرار گیرد و این هم دلیلی شد بر این که سلسله های شاهنشاهی پس از او مکتب خود را در جایگاه بسیار برجسته ای قرار دهند. چرا که طبق این اندیشه “رن” (仁) و “لی”(礼)، شاه باید کشور را خوب اداره کند و مردم باید وفادار باشند که به این ترتیب کشور در محیطی آرام اداره می شود. یعنی هر نفر باید طبق نقش خود کار خود را انجام دهد. کار شاه خوب اداره کردن، و کار مردم وفاداری به شاه است. پادشاهان این اندیشه را به نفع حکومت خود میدانستند و از این رو، اندیشه کنفوسیونیسم را در جایگاه بسیار برتری قرار داده اند. "وفاداری"( 忠, Zhong) جان انسان در حالت جونگ کاملا با خویشتن راست است. واژه ی چینی جونگ از دو مولفه ی «میانه» و «دلی» ساخته شده است. انسان که دلش در میان باشد با دیگران همدردی می ورزد (و از این رو) به خود وفادار خواهد بود. به زبان کنفوسیوس: «او مرد رن است و هرچند که می خواهد خویشتن را نگاه دارد، دیگران را هم نگاه می دارد، و هر چند که کمال خویش را می خواهد دیگران را هم به کمال می رساند». جونگ راه مثبت تمرین رن است. "نوع دوستی" (恕， Shu) در حالت شو جان از جهان بیرون از خود، فهمی کامل و همدردی کاملی دارد. واژه ی چینی شو به معنای «چون دل خود» است، یعنی با دیگران آن کن که دلت می گوید. کنفوسیوس در معنای شو می گوید: «آن چه به خود نمی پسندی به دیگران مپسند.» شو راه منفی تمرین ژن است. "اخلاق یا فضیلت" (德,Virtue ) از نظر کنفوسیوس ، آنچه که حاکمیت برتر را توصیف می کرد ، داشتن حق یا فضیلت بود. چنین «فضیلتی» به عنوان یک قدرت اخلاقی در نظر گرفته می شود که بدون پیروزی در نیروی جسمی بتواند یک پیروزی را کسب کند، چنین "فضیلتی" نیز به حاکم این امکان را می داد که بدون ایجاد مشکل در خود و با تکیه بر معاونان وفادار و مؤثر، نظم خوب را در حکومت خود حفظ کند. کنفوسیوس ادعا كرد كه: "كسی كه به واسطه فضیلت خود فرمانروایی می كند ، در قیاس بمانند ستاره قطبی می ماند؛ او در جای خود باقی می ماند و همه ستاره های كمتر از آن ادای احترام می كنند." "تعلیم و تربیت" (文 , Education) ویژگی بارز تفکر کنفوسیوس تأکید او بر آموزش و مطالعه است. او ضمن تأکید بر "شش هنر" (آیین، موسیقی، تیراندازی با کمان، پیاده روی، خوشنویسی و محاسبات) کاملاً روشن است که او اخلاق را مهمترین موضوع می داند. به نظر می رسد که موقعیت کنفوسیوس یک حالت میانی بین یادگیری و تأمل در مورد آنچه آموخته است میباشد. کسی که می آموزد اما فکر نمی کند گم شده است. کسی که فکر می کند اما نمیآموزد، در معرض خطر بزرگی است. روشهای آموزشی کنفوسیوس قابل توجه است. او هرگز در عمق موضوعی گفتگو نمیکند. در عوض، او سؤالاتی را مطرح می کند، از بخش هایی از کلاسیک ها نقل می کند، یا از قیاس های مناسب استفاده میکند، و منتظر است تا شاگردانش به جواب های مناسب برسند. اندیشکده تین شیا | تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله | مکتب کنفوسیوس و فلسفه اعتدال گرایی چین شناسی | بخش نهم | دکتر محمدرضا الهامی، استاد دانشگاه و نایب رئیس انجمن دوستی ایران و چین در سلسله مقالاتی در حوزه شناخت مکتب کنفوسیوس برای اندیشکده تین شیا مینویسد: پنج رابطه در مکتب کنفوسیوس (儒家五关系) رابطه پدر فرزندی: اهمیت رابطه پدر و پسر（孝）و برادر کهتر و مهتر؛ (悌） استاد و شاگرد: رابطه بین استاد و شاگرد از عوامل مهم یک جامعه سالم و شرافتمندانه، معلم مهمترین راهنمای زندگی فرد شوهر و زن: زن و شوهر باید متکی به یکدیگر و نسبت به هم وفادار باشند، همدیگر را درک کنند و به هم احترام بگذارند ارتباط دوستی: اهمیت تاثیر همنشین بر رفتار و شخصیت و منش فرد مراد و مرید: آیین کنفوسیوس فاقد طبقه روحانی است، و خاقان گرامی ترین موجود روی زمین است. اعتدال یا طریقه میانه گزینی (جونگ یونگ) (中庸或谐和) جونگ (中) نبودن تمایل به هیچ طرف نامیده می شود، و یونگ (庸) نپذیرفتن هیچ گونه تغییر. منظور از جونگ راه راستی است که باید هر آنچه در زیر آسمان است آن را دنبال کند، و منظور از یونگ اصل ثابتی است که به هر آنچه در زیر آسمان است نظم می بخشد. اصل میانه گزینی عامل نیرومند استمرار و پایداری فرهنگ چینی شده است. هیچ گاه نشده که یک نظام اندیشه با آن تماس پیدا کند بتواند آن را از تاثیر باز دارد. درس دادگری و دادگستری آن، درس روح شکیبایی و به هم مهر ورزیدنش امروزه هم چون پیش برای چین درست و شایسته است نه تنها چین که چون نیک بنگری برای همه ی جهان چنین است. مفهوم های جونگ و شو همان دو مفهوم سیائو بمعنای پدرفرزندی (孝) و دی (悌) بهمعنای احترام برادری است، با این فرق که این دو اصولا به پیوندهای درون خانواده اشاره می کند، اما آن در «جونگ و شو» معنایی پهناورتر، اما کم تر اختصاصی، دارد. در هر دو مورد دلبستگی به حالتی از جان است که در آن مهر حقیقی و ناخودپرستانه غلبه دارد. کنفوسیوس هدف از تعلیم را در کتاب "آموزش یا معرفت بزرگ" خود اینگونه بیان می کند: "... برجسته کردن فضیلتی نمونه، بازسازی زندگی و آرامش در بلندای هستی" (在明明德， 在亲民，在止于至善。)؛ و ارائه نمونه های حکمت بمنظور برانگیختن شخصیت های پرهیزگار برای نیل به مقام "ابرانسان" بود. ابر انسان لایق حکومت بر کشور و مددکار فرمانرواست و تا زمانی که درستی پیشه کند پرهیزگار است. (君子义以为上）او هر کاری را بر اساس اصول اخلاق و سلوک لی انجام می دهد. (礼以行之) مقصود او از تربیت این بود که مردمان، نیکی را برگزینند و با این کار سهم خود و سهم کل انسانیت سرانجام آن که کنفوسیوس درباره ی خود گفت: هستند مردمی که دست به کاری می زنند بی آن که بدانند چرا چنین می کنند. اما من چون آن ها نیستم. بسیار گوش می دهم و سپس بهترین را بر می گزینم و آن را پیروی می کنم. بسی می بینم و سپس آن را می آموزم و به یاد می سپارم، این به دانش حقیقی نزدیک است. و جای دیگر خود را همچون آموزگاری وصف می کند که کارش توجه کردن به چیزها در سکوت، اندوختن دانش از خواندن بسیار و هرگز سر بر نتافتن از آموختن به دیگران است. این ها صفات بزرگ ترین آموزگار تاریخ چین بود. طبیعی بود که زادروز او را «روز ملی آموزگاران» بنامند. یکی دیگر از اهداف مکتب کنفوسیوس ایجاد هماهنگی در جامعه است. این هدف جز با ایجاد تقوی یا رفتار اجتماعی صحیح در افراد بدست نمی آید. برای هدایت مردم به داشتن رفتار اخلاقی درست باید به معیار تشخیص خوب از بد را نشان داد. در مکتب کنفوسیوس قاعده اخلاق و سلوک لی، یا اصل تناسب ، معیار تشخیص خوب و بد است. در منتخبات آمده:"با دیگران همان کن که دوست داری با آن کنند؛ و آنچه را برخود روا نمی داری بر دیگران نیز روا مدار. در آیین کنفوسیوس این معیار به اصل "شو" ، یا معامله به مثل، شهرت یافته است. این نظریه قانون زرین نامیده شده است. و در نظریه اعتدال آمده است: " ابرمرد نه از آسمان می نالد و نه از انسان ها شکایت می کند." (正已而不求于人， 则无怨，上不怨天， 下不尤人) بلکه هوشیارانه هر کاری را بر اساس اصول اخلاق و سلوک لی و تعالی انجام می دهد. اندیشکده تین شیا| تلگرام || اینستاگرام || آپارات || بله |
۸:۴۹