ا
مرکز دیپلماسی اقتصادی اندیشکده تین شیا کمیته های علمی | مرکز دیپلماسی اقتصادی، بهعنوان یکی از کمیتههای علمی اندیشکده تین شیا، با تمرکز بر روابط اقتصادی ایران و چین فعالیت میکند. این مرکز با رصد اقتصاد چین، بررسی الگوهای تجارت خارجی، سرمایهگذاری، انرژی و فناوری، میکوشد تصویری دقیقتر از نسبت ایران با تحولات اقتصادی شرق آسیا و نظم بینالمللی در حال گذار ارائه دهد. در این چارچوب، مرکز دیپلماسی اقتصادی به انتشار گزارشهای پژوهشی، یادداشتهای سیاستی و برگزاری نشستهای تخصصی در حوزه دیپلماسی اقتصادی ایران و چین میپردازد. مرکز دیپلماسی اقتصادی را در | تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام | دنبال کنید. اندیشکده تین شیا| تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس |
۵
جنگ هستهای میان چین و آمریکا؛ افسانه یا واقعیت؟ تحلیل راهبردی | پوریا کوششیان، کارشناس ارشد علوم سیاسی و پژوهشگر امور دفاعی، در تحلیلی برای اندیشکده تین شیا مینویسد | بخش اول: در سالهای اخیر، موضوع احتمال وقوع جنگ هستهای میان جمهوری خلق چین و ایالات متحده آمریکا به یکی از محورهای اصلی مباحث امنیت بینالمللی تبدیل شده است. بر این اساس، برخی اندیشکدههای آمریکایی با طرح این ادعا که چین در حال آمادهسازی برای جنگ هستهای است، تلاش میکنند تصویری تهدیدآمیز از سیاستهای راهبردی پکن ارائه دهند. بااینحال، از منظر چین، چنین روایتهایی بخشی از جنگ روانی و تبلیغاتی غرب برای مشروعیتبخشی به افزایش بودجه نظامی آمریکا و تقویت حضور نظامی این کشور در شرق آسیا محسوب میشود. جمهوری خلق چین از زمان دستیابی به توان هستهای در دهه ۱۹۶۰، همواره بر اصل «عدم استفاده نخست» از سلاح هستهای تأکید کرده است. این اصل بهعنوان یکی از ارکان اصلی دکترین هستهای چین شناخته میشود و مقامات چینی بارها اعلام کردهاند که زرادخانه هستهای این کشور صرفاً برای بازدارندگی و پاسخ متقابل به حملات احتمالی طراحی شده است. از نگاه پکن، برخلاف برخی قدرتهای هستهای، چین هیچگاه تهدید به استفاده پیشدستانه از تسلیحات هستهای نکرده و سیاست رسمی خود را تغییر نداده است. به نظر میرسد، ادعای این مراکز مطالعاتی چینپژوه بر پایه اتهام انجام آزمایشهای مخفیانه هستهای از طرف چین است. این مراکز مطالعاتی با استناد به برخی ارزیابیهای اطلاعاتی آمریکا مدعی میشوند که پکن آزمایشهای کمقدرتی را در منطقه لوپنور انجام داده است. بااینحال، دولت چین این اتهامات را رد کرده و آن را فاقد شواهد معتبر دانسته است. از دیدگاه پکن، اینگونه ادعاها بخشی از تلاش واشنگتن برای ایجاد اجماع جهانی علیه چین و تشدید رقابت راهبردی میان دو قدرت محسوب میشود. واقعیت آن است که چین در سالهای اخیر برنامه گستردهای برای نوسازی نیروهای راهبردی خود آغاز کرده است. توسعه موشکهای بالستیک قارهپیما، زیردریاییهای هستهای و سامانههای هشدار زودهنگام بخشی از این روند محسوب میشود. اما از منظر چین، این اقدامات واکنشی به افزایش فشارهای نظامی آمریکا در منطقه ایندو-پاسیفیک و استقرار سامانههای موشکی پیشرفته پیرامون مرزهای چین است. بنابراین، پکن این توسعهها را اقدامی دفاعی و نه تهاجمی معرفی میکند. یکی از عوامل مهم در تشدید نگرانیهای امنیتی چین، مسئله تایوان است. رهبران چین، تایوان را بخشی جداییناپذیر از قلمرو ملی خود میدانند و هرگونه مداخله خارجی در این موضوع را تهدیدی مستقیم علیه حاکمیت ملی تلقی میکنند. در مقابل، افزایش حمایتهای نظامی آمریکا از تایوان موجب شده است که احتمال رویارویی نظامی میان دو کشور بیش از گذشته مورد توجه تحلیلگران قرار گیرد. بااینحال، حتی در سناریوی بروز درگیری بر سر تایوان، عبور از آستانه هستهای همچنان بسیار پرهزینه و خطرناک ارزیابی میشود. از نگاه راهبردی چین، جنگ هستهای نه ابزاری برای پیروزی، بلکه تهدیدی برای بقای تمدن انسانی است. سیاستگذاران چینی معتقدند که هرگونه تبادل آتش هستهای میان دو قدرت بزرگ میتواند خساراتی جبرانناپذیر برای همه طرفها به همراه داشته باشد. به همین دلیل، بازدارندگی متقابل همچنان مهمترین عامل جلوگیری از وقوع چنین جنگی محسوب میشود. این برداشت با اصول سنتی سیاست خارجی چین که بر ثبات، توسعه اقتصادی و اجتناب از جنگهای فراگیر تأکید دارد، همخوانی دارد. اندیشکده تین شیا| تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس |
۷اندیشکده تین شیا جنگ هستهای میان چین و آمریکا؛ افسانه یا واقعیت؟ تحلیل راهبردی | پوریا کوششیان، کارشناس ارشد علوم سیاسی و پژوهشگر امور دفاعی، در تحلیلی برای اندیشکده تین شیا مینویسد | بخش اول: در سالهای اخیر، موضوع احتمال وقوع جنگ هستهای میان جمهوری خلق چین و ایالات متحده آمریکا به یکی از محورهای اصلی مباحث امنیت بینالمللی تبدیل شده است. بر این اساس، برخی اندیشکدههای آمریکایی با طرح این ادعا که چین در حال آمادهسازی برای جنگ هستهای است، تلاش میکنند تصویری تهدیدآمیز از سیاستهای راهبردی پکن ارائه دهند. بااینحال، از منظر چین، چنین روایتهایی بخشی از جنگ روانی و تبلیغاتی غرب برای مشروعیتبخشی به افزایش بودجه نظامی آمریکا و تقویت حضور نظامی این کشور در شرق آسیا محسوب میشود. جمهوری خلق چین از زمان دستیابی به توان هستهای در دهه ۱۹۶۰، همواره بر اصل «عدم استفاده نخست» از سلاح هستهای تأکید کرده است. این اصل بهعنوان یکی از ارکان اصلی دکترین هستهای چین شناخته میشود و مقامات چینی بارها اعلام کردهاند که زرادخانه هستهای این کشور صرفاً برای بازدارندگی و پاسخ متقابل به حملات احتمالی طراحی شده است. از نگاه پکن، برخلاف برخی قدرتهای هستهای، چین هیچگاه تهدید به استفاده پیشدستانه از تسلیحات هستهای نکرده و سیاست رسمی خود را تغییر نداده است. به نظر میرسد، ادعای این مراکز مطالعاتی چینپژوه بر پایه اتهام انجام آزمایشهای مخفیانه هستهای از طرف چین است. این مراکز مطالعاتی با استناد به برخی ارزیابیهای اطلاعاتی آمریکا مدعی میشوند که پکن آزمایشهای کمقدرتی را در منطقه لوپنور انجام داده است. بااینحال، دولت چین این اتهامات را رد کرده و آن را فاقد شواهد معتبر دانسته است. از دیدگاه پکن، اینگونه ادعاها بخشی از تلاش واشنگتن برای ایجاد اجماع جهانی علیه چین و تشدید رقابت راهبردی میان دو قدرت محسوب میشود. واقعیت آن است که چین در سالهای اخیر برنامه گستردهای برای نوسازی نیروهای راهبردی خود آغاز کرده است. توسعه موشکهای بالستیک قارهپیما، زیردریاییهای هستهای و سامانههای هشدار زودهنگام بخشی از این روند محسوب میشود. اما از منظر چین، این اقدامات واکنشی به افزایش فشارهای نظامی آمریکا در منطقه ایندو-پاسیفیک و استقرار سامانههای موشکی پیشرفته پیرامون مرزهای چین است. بنابراین، پکن این توسعهها را اقدامی دفاعی و نه تهاجمی معرفی میکند. یکی از عوامل مهم در تشدید نگرانیهای امنیتی چین، مسئله تایوان است. رهبران چین، تایوان را بخشی جداییناپذیر از قلمرو ملی خود میدانند و هرگونه مداخله خارجی در این موضوع را تهدیدی مستقیم علیه حاکمیت ملی تلقی میکنند. در مقابل، افزایش حمایتهای نظامی آمریکا از تایوان موجب شده است که احتمال رویارویی نظامی میان دو کشور بیش از گذشته مورد توجه تحلیلگران قرار گیرد. بااینحال، حتی در سناریوی بروز درگیری بر سر تایوان، عبور از آستانه هستهای همچنان بسیار پرهزینه و خطرناک ارزیابی میشود. از نگاه راهبردی چین، جنگ هستهای نه ابزاری برای پیروزی، بلکه تهدیدی برای بقای تمدن انسانی است. سیاستگذاران چینی معتقدند که هرگونه تبادل آتش هستهای میان دو قدرت بزرگ میتواند خساراتی جبرانناپذیر برای همه طرفها به همراه داشته باشد. به همین دلیل، بازدارندگی متقابل همچنان مهمترین عامل جلوگیری از وقوع چنین جنگی محسوب میشود. این برداشت با اصول سنتی سیاست خارجی چین که بر ثبات، توسعه اقتصادی و اجتناب از جنگهای فراگیر تأکید دارد، همخوانی دارد. اندیشکده تین شیا | تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس |
جنگ هستهای میان چین و آمریکا؛ افسانه یا واقعیت؟ تحلیل راهبردی | پوریا کوششیان، کارشناس ارشد علوم سیاسی و پژوهشگر امور دفاعی، در تحلیلی برای اندیشکده تین شیا مینویسد | بخش اول: در سالهای اخیر، موضوع احتمال وقوع جنگ هستهای میان جمهوری خلق چین و ایالات متحده آمریکا به یکی از محورهای اصلی مباحث امنیت بینالمللی تبدیل شده است. بر این اساس، برخی اندیشکدههای آمریکایی با طرح این ادعا که چین در حال آمادهسازی برای جنگ هستهای است، تلاش میکنند تصویری تهدیدآمیز از سیاستهای راهبردی پکن ارائه دهند. بااینحال، از منظر چین، چنین روایتهایی بخشی از جنگ روانی و تبلیغاتی غرب برای مشروعیتبخشی به افزایش بودجه نظامی آمریکا و تقویت حضور نظامی این کشور در شرق آسیا محسوب میشود. جمهوری خلق چین از زمان دستیابی به توان هستهای در دهه ۱۹۶۰، همواره بر اصل «عدم استفاده نخست» از سلاح هستهای تأکید کرده است. این اصل بهعنوان یکی از ارکان اصلی دکترین هستهای چین شناخته میشود و مقامات چینی بارها اعلام کردهاند که زرادخانه هستهای این کشور صرفاً برای بازدارندگی و پاسخ متقابل به حملات احتمالی طراحی شده است. از نگاه پکن، برخلاف برخی قدرتهای هستهای، چین هیچگاه تهدید به استفاده پیشدستانه از تسلیحات هستهای نکرده و سیاست رسمی خود را تغییر نداده است. به نظر میرسد، ادعای این مراکز مطالعاتی چینپژوه بر پایه اتهام انجام آزمایشهای مخفیانه هستهای از طرف چین است. این مراکز مطالعاتی با استناد به برخی ارزیابیهای اطلاعاتی آمریکا مدعی میشوند که پکن آزمایشهای کمقدرتی را در منطقه لوپنور انجام داده است. بااینحال، دولت چین این اتهامات را رد کرده و آن را فاقد شواهد معتبر دانسته است. از دیدگاه پکن، اینگونه ادعاها بخشی از تلاش واشنگتن برای ایجاد اجماع جهانی علیه چین و تشدید رقابت راهبردی میان دو قدرت محسوب میشود. واقعیت آن است که چین در سالهای اخیر برنامه گستردهای برای نوسازی نیروهای راهبردی خود آغاز کرده است. توسعه موشکهای بالستیک قارهپیما، زیردریاییهای هستهای و سامانههای هشدار زودهنگام بخشی از این روند محسوب میشود. اما از منظر چین، این اقدامات واکنشی به افزایش فشارهای نظامی آمریکا در منطقه ایندو-پاسیفیک و استقرار سامانههای موشکی پیشرفته پیرامون مرزهای چین است. بنابراین، پکن این توسعهها را اقدامی دفاعی و نه تهاجمی معرفی میکند. یکی از عوامل مهم در تشدید نگرانیهای امنیتی چین، مسئله تایوان است. رهبران چین، تایوان را بخشی جداییناپذیر از قلمرو ملی خود میدانند و هرگونه مداخله خارجی در این موضوع را تهدیدی مستقیم علیه حاکمیت ملی تلقی میکنند. در مقابل، افزایش حمایتهای نظامی آمریکا از تایوان موجب شده است که احتمال رویارویی نظامی میان دو کشور بیش از گذشته مورد توجه تحلیلگران قرار گیرد. بااینحال، حتی در سناریوی بروز درگیری بر سر تایوان، عبور از آستانه هستهای همچنان بسیار پرهزینه و خطرناک ارزیابی میشود. از نگاه راهبردی چین، جنگ هستهای نه ابزاری برای پیروزی، بلکه تهدیدی برای بقای تمدن انسانی است. سیاستگذاران چینی معتقدند که هرگونه تبادل آتش هستهای میان دو قدرت بزرگ میتواند خساراتی جبرانناپذیر برای همه طرفها به همراه داشته باشد. به همین دلیل، بازدارندگی متقابل همچنان مهمترین عامل جلوگیری از وقوع چنین جنگی محسوب میشود. این برداشت با اصول سنتی سیاست خارجی چین که بر ثبات، توسعه اقتصادی و اجتناب از جنگهای فراگیر تأکید دارد، همخوانی دارد. اندیشکده تین شیا | تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس | جنگ هستهای میان چین و آمریکا؛ افسانه یا واقعیت؟ تحلیل راهبردی | پوریا کوششیان، کارشناس ارشد علوم سیاسی و پژوهشگر امور دفاعی، در تحلیلی برای اندیشکده تین شیا مینویسد | بخش دوم: در سالهای اخیر، آمریکا بارها از افزایش سریع تعداد کلاهکهای هستهای چین ابراز نگرانی کرده است. گزارشهای مختلف آمریکایی پیشبینی میکنند که زرادخانه هستهای چین تا سال ۲۰۳۰ به حدود هزار کلاهک برسد. بااینحال، مقامات ارشد چینی تأکید میکنند که حتی در صورت تحقق این پیشبینی، توان هستهای چین همچنان بهمراتب کمتر از مجموع توان هستهای آمریکا و روسیه خواهد بود و هدف اصلی آن حفظ توازن بازدارندگی است. اندیشکدههای آمریکایی مانند «بنیاد هریتیج» این فرض را مطرح میکنند که چین ممکن است در حال حرکت از بازدارندگی به سمت «جنگافزاری هستهای» باشد. اما از منظر چین، چنین برداشتی ناشی از سوءتفسیر تحولات نظامی این کشور است. پکن معتقد است که آمریکا هرگونه تقویت توان دفاعی چین را بهعنوان نشانهای از رفتار تهاجمی معرفی میکند، درحالیکه خود شبکهای گسترده از پایگاههای نظامی و سامانههای موشکی را در اطراف چین مستقر کرده است. رقابت فناورانه میان چین و آمریکا نیز در این معادله نقش مهمی ایفا میکند. پیشرفت در حوزههای هوش مصنوعی، سامانههای فضایی، جنگ سایبری و فناوریهای هشدار زودهنگام موجب شده است که مفهوم بازدارندگی هستهای وارد مرحلهای جدید شود. چین معتقد است که توسعه این فناوریها با هدف حفظ امنیت ملی و جلوگیری از آسیبپذیری در برابر فشارهای خارجی انجام میشود و لزوماً بهمعنای آمادگی برای جنگ هستهای نیست. بسیاری از تحلیلگران مستقل نیز معتقدند که بخشی از ادبیات رسانهای غرب درباره جنگ هستهای چین و آمریکا دارای جنبه اغراقآمیز است. در برخی مباحث تخصصی و دانشگاهی، تأکید شده است که نوسازی زرادخانه هستهای الزاماً بهمعنای تمایل به استفاده از آن نیست، بلکه میتواند تلاشی برای حفظ اعتبار بازدارندگی در برابر رقبای راهبردی باشد. این دیدگاه در میان شماری از کارشناسان غربی نیز مشاهده میشود. عامل اقتصادی نیز مانعی جدی در برابر وقوع جنگ هستهای است. اقتصادهای چین و آمریکا، علیرغم رقابتهای شدید، همچنان دارای وابستگیهای متقابل گسترده هستند. هرگونه جنگ فراگیر میان دو کشور میتواند زنجیرههای تأمین جهانی، بازارهای مالی و تجارت بینالمللی را با بحرانی بیسابقه مواجه سازد. ازاینرو، نخبگان سیاسی و اقتصادی هر دو کشور انگیزههای قدرتمندی برای جلوگیری از تشدید تنشها دارند. با وجود این ملاحظات، خطر سوءمحاسبه همچنان وجود دارد. افزایش فعالیتهای نظامی در اطراف تنگه تایوان، دریای جنوبی چین و مناطق پیرامونی میتواند احتمال برخوردهای ناخواسته را افزایش دهد. در شرایط بحرانی، نبود سازوکارهای کافی برای مدیریت تنش میان دو قدرت هستهای ممکن است زمینهساز تصمیمات اشتباه شود. از دیدگاه چین، گسترش گفتوگوهای راهبردی و نظامی میتواند نقش مهمی در کاهش این خطرات ایفا کند. پکن همچنین معتقد است که برخی جریانهای سیاسی در آمریکا از «تهدید چین» بهعنوان ابزاری برای ایجاد اجماع داخلی و توجیه سیاستهای امنیتی استفاده میکنند. از این منظر، انتشار گزارشها و مقالاتی درباره آمادگی چین برای جنگ هستهای، بخشی از رقابت ژئوپلیتیکی گستردهتر میان دو کشور است. بررسی روندهای موجود نشان میدهد که چین در حال افزایش توان بازدارندگی هستهای خود است، اما شواهد قطعی درباره برنامهریزی برای آغاز یک جنگ هستهای وجود ندارد. آنچه مشاهده میشود، بیشتر به تلاش برای افزایش بقاپذیری نیروهای هستهای، تقویت توانمندی پاسخ دوم و جلوگیری از برتری مطلق آمریکا شباهت دارد. این رویکرد با منطق کلاسیک بازدارندگی هستهای سازگارتر از فرضیه آمادگی برای آغاز جنگ هستهای است. به نظر میرسد، از نگاه جمهوری خلق چین، ادعای آمادگی برای جنگ هستهای بیش از آنکه واقعیتی اثباتشده باشد، روایتی سیاسی و امنیتی است که در چارچوب رقابت راهبردی واشنگتن و پکن شکل گرفته است. بنابراین، جنگ هستهای میان چین و آمریکا در شرایط کنونی بیشتر یک سناریوی بازدارنده و هشداردهنده است تا یک واقعیت قریبالوقوع؛ هرچند تداوم رقابتهای ژئوپلیتیکی میتواند خطرات آینده را افزایش دهد. اندیشکده تین شیا| تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس |
۵
تمدید شد فراخوان عضویت در باشگاه فعالان حکمرانی دیجیتال چین «باشگاه فعالان حکمرانی دیجیتال چین» با هدف شناسایی، شبکهسازی و توانمندسازی پژوهشگران، دانشجویان و علاقهمندان به مطالعات حکمرانی دیجیتال چین، به همت پژوهشگاه فضای مجازی و با همکاری اندیشکده تینشیا آغاز به کار کرد. با حضور:سفرا، اساتید و کارشناسان حوزه چین مزایای عضویت: حضور در یک مسیر تخصصی علمی _ پژوهشی بهرهمندی از حمایتهای علمی و مالی شناسایی و معرفی افراد مستعد به نهادهای سیاستگذار شرکت در نشستهای علمی، حلقههای گفتوگو و رویدادهای تخصصی قرارگیری در اکوسیستم مطالعاتی و شبکه نخبگانی دیجیتال چین تعامل با اساتید و منتورها مهلت ثبتنام: ۳۰ خرداد ۱۴۰۵ لینک ثبت نام از پذیرفتهشدگان برای مصاحبه دعوت بهعمل خواهد آمد. اندیشکده تینشیا| تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس |
۳
سه راهی سرنوشت؛ سه واکنش فکری چین به مواجهه با غرب یادداشت تحلیلی | سعید زعیمی، پژوهشگر حکمرانی و استعمار پژوه در سلسله یادداشتهای تحلیلی برای اندیشکده تین شیا مینویسد: فصل اول: اژدهای زخمی؛ از غرور امپراتوری تا سقوط دودمان مانچو | قسمت ششم: سه راهی سرنوشت؛ سه واکنش فکری چین به مواجهه با غرب: پس از دههها شکست و بحران، پرسش بزرگی در برابر چین قرار گرفت: چگونه باید با دنیای جدید روبهرو شد؟ برای قرنها، پاسخ روشن بود. چین نیازی به تغییر نداشت؛ دیگران باید خود را با چین وفق میدادند. اما اکنون توپهای غربی، قراردادهای تحقیرآمیز و شکستهای نظامی نشان داده بود که آن جهان قدیمی دیگر وجود ندارد. در میان نخبگان چین، سه نگاه متفاوت شکل گرفت؛ سه مسیری که هرکدام آیندهای متفاوت برای کشور ترسیم میکردند. گروه اول معتقد بودند مشکل از «انحراف از سنت» است، نه از خود سنت. از نظر آنان، چین زمانی قدرتمند بود که به اصول کنفوسیوسی پایبند میماند. فساد، ضعف اخلاقی و سوءمدیریت دربار علت اصلی بحران بود. راه حل، بازگشت به همان نظم قدیمی و پاکسازی حکومت از فساد تلقی میشد. اما گروه دوم نگاه متفاوتی داشتند. آنان میگفتند چین میتواند از غرب بیاموزد، بدون آنکه هویت خود را از دست بدهد. فناوری، صنعت و علوم مدرن باید وارد کشور شود تا چین بتواند دوباره قدرت بگیرد. با این حال، ساختار سیاسی و فرهنگی سنتی باید حفظ شود. این همان اندیشهای بود که بعدها در قالب اصلاحات محدود و پروژههای مدرنسازی دیده شد. در کنار این دو دیدگاه، نسل تازهای از روشنفکران پا به میدان گذاشت. برای آنان، مسئله فقط فناوری نبود؛ مشکل در خود ساختار سیاسی امپراتوری دیده میشد. آنان معتقد بودند تا زمانی که نظام کهن امپراتوری باقی بماند، هیچ اصلاح واقعی امکانپذیر نیست. این گروه از مفاهیمی سخن میگفتند که برای بسیاری از چینیها تازه بود: قانون اساسی، حکومت مردم، ملت مدرن و مشارکت سیاسی. به تدریج، این سه نگاه به سه مسیر فکری تبدیل شدند: بازگشت به سنت، اصلاح در چارچوب امپراتوری، یا تغییر کامل نظام. این اختلاف نظرها فقط بحثهای دانشگاهی نبود. آنها به روزنامهها، انجمنهای فکری و حتی درون دستگاه حکومت راه پیدا کردند. چین وارد دورهای شد که در آن، نبرد فقط میان کشورها نبود؛ نبردی در درون ذهن نخبگان و روشنفکران نیز جریان داشت. هیچکس هنوز نمیدانست کدام مسیر پیروز خواهد شد. اما یک چیز روشن بود: چین دیگر نمیتوانست بدون انتخاب، به راه گذشته ادامه دهد. کشوری که قرنها خود را مرکز جهان میدانست، اکنون در یک سهراهی تاریخی ایستاده بود و هر قدمی که برمیداشت، میتوانست سرنوشت یک تمدن را تغییر دهد. اندیشکده تین شیا| تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس |
۴
باید وارد جریان رسمی تجارت بشویم کلیپ | دکتر محسن کریمی، معاون سابق بینالملل بانک مرکزی در ششمین نشست تخصصی چین شناسی اندیشکده تین شیا: اگر هزینههای تحریم برای کشور قابل تحمل باشد، هزینههای ناشی از فساد بهخاطر عدم شفافیت در تراکنشهای غیررسمی برای کشور قابل تحمل نیست و بسیار آسیبزننده است. باید وارد جریان رسمی تجارت شویم؛ اما منظور این نیست که منت آمریکا و اروپا را بکشیم، بلکه باید روابط رسمی بانکیِ غیر وابسته به زیرساختهای آمریکاساخته برقرار کنیم. اندیشکده تین شیا| تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس |
۴بازارسال شده از
رشد ۱۶.۹ درصدی تجارت خارجی چین در ماه مه گزارش رصدی | مرکز دیپلماسی اقتصادی: دادههای منتشرشده از سوی اداره کل گمرک چین نشان میدهد تجارت خارجی این کشور در ماه مه نسبت به مدت مشابه سال گذشته ۱۶.۹ درصد افزایش یافته است. بر اساس این گزارش، ارزش کل واردات و صادرات کالا در ماه گذشته به ۴.۴۵ تریلیون یوان (۶۵۳ میلیارد دلار) رسید و برای سومین ماه متوالی بالای ۴ تریلیون یوان باقی ماند. در جزئیات عملکرد تجاری، صادرات چین در ماه مه نسبت به سال گذشته ۱۳.۸ درصد رشد داشته و واردات نیز با افزایش ۲۱.۵ درصدی همراه بوده است؛ موضوعی که از تقویت همزمان جریان عرضه و تقاضای خارجی حکایت دارد. طی بازه پنج ماه نخست سال جاری میلادی، مجموع تجارت خارجی چین به ۲۰.۶۸ تریلیون یوان رسیده که نسبت به مدت مشابه سال قبل ۱۵.۳ درصد افزایش را نشان میدهد. مرکز دیپلماسی اقتصادی| تلگرام | بله | آپارات | اینستاگرام |
تین شیا؛ همه زیر آسمان کلیپ | دکتر علیمحمد سابقی، عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا و رایزن فرهنگی اسبق ایران در چین، در سومین نشست تخصصی چینشناسی اندیشکده تینشیا: چینیها میگویند ما نمیخواهیم سیستم بینالمللی حاکم بر جهان را که بر مبنای دولت ـ ملت شکل گرفته، به هم بزنیم؛ اما این سیستم امروز قادر به حل چالشها و بحرانهای جهانی نیست. اینجاست که اندیشه «تین شیا» یا «همه زیر آسمان» مطرح میشود؛ رویکردی که بر منافع مشترک بشریت، برابری ملتها و همکاری تمدنها تأکید دارد. اندیشکده تین شیا| تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس |
۵
سفر شی جینپینگ به کره شمالی و بازآرایی ژئوپلیتیکی شرق آسیا در عصر گذار نظم بینالملل تحلیل راهبردی | دکتر حسین قاهری، عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا و رئیس اندیشکده مطالعات راهبردی ایران و چین | بخش اول: سفر شی جینپینگ به کره شمالی را نمیتوان صرفاً در قالب یک دیدار دوجانبه میان دو کشور همسایه یا دو نظام سیاسی نزدیک به یکدیگر تحلیل کرد. اهمیت این سفر بیش از آنکه در سطح روابط پکن و پیونگیانگ قابل درک باشد، در پیوند آن با تحولات ساختاری نظام بینالملل، رقابت قدرتهای بزرگ و فرآیند بازتعریف موازنه قدرت در شرق آسیا نهفته است. در شرایطی که نظام بینالملل با سرعتی فزاینده در حال عبور از الگوی تکقطبی پس از جنگ سرد به سوی ساختاری پیچیدهتر و چندلایهتر است، رفتار قدرتهای بزرگ بیش از هر زمان دیگری تابع ملاحظات ژئوپلیتیکی و امنیتی بلندمدت شده است. از این منظر، سفر رئیسجمهور چین به پیونگیانگ را باید در چارچوب راهبرد کلان پکن برای تثبیت حوزه نفوذ پیرامونی، مدیریت محیط امنیتی شرق آسیا و افزایش ظرفیت مانور خود در برابر فشارهای فزاینده ایالات متحده و متحدان آن مورد ارزیابی قرار داد. زمانبندی این سفر از اهمیت ویژهای برخوردار است. انجام این دیدار پس از رایزنیهای سطح بالا میان رهبران چین، روسیه و ایالات متحده نشان میدهد که پکن در حال طراحی و اجرای نوعی دیپلماسی چندلایه است که هدف آن حفظ ابتکار عمل در محیط راهبردی پیرامون چین است. در ادبیات ژئوپلیتیک، قدرتهای بزرگ در دورههای گذار نظام بینالملل تلاش میکنند از طریق تحکیم روابط با بازیگران پیرامونی، هزینه نفوذ رقبای خود را افزایش دهند و از شکلگیری تهدیدات بالقوه در مجاورت مرزهایشان جلوگیری کنند. در چنین چارچوبی، کره شمالی نه یک متحد معمولی، بلکه بخشی از معماری امنیتی چین به شمار میآید؛ معماریای که از زمان پایان جنگ کره تاکنون یکی از پایههای اصلی راهبرد دفاعی پکن در شمال شرق آسیا بوده است. برای فهم جایگاه کره شمالی در تفکر راهبردی چین باید به منطق جغرافیای سیاسی منطقه بازگشت. از دیدگاه نظریهپردازان ژئوپلیتیک، مناطق حائل همواره نقشی تعیینکننده در امنیت قدرتهای بزرگ ایفا کردهاند. کره شمالی طی بیش از هفت دهه گذشته عملاً به عنوان یک سپر ژئوپلیتیکی میان چین و شبکه اتحادهای نظامی تحت رهبری ایالات متحده عمل کرده است. حضور دهها هزار نیروی آمریکایی در کره جنوبی و ژاپن باعث شده است که پکن بقای نظام سیاسی کره شمالی را نه صرفاً یک موضوع ایدئولوژیک، بلکه یک ضرورت امنیتی تلقی کند. از این منظر، هرگونه تغییر بنیادین در ساختار قدرت کره شمالی میتواند پیامدهایی مستقیم برای امنیت ملی چین داشته باشد. اتحاد احتمالی دو کره تحت رهبری سئول و گسترش نفوذ نظامی آمریکا تا نزدیکی مرزهای چین، سناریویی است که همواره در محاسبات راهبردی رهبران پکن جایگاه ویژهای داشته است. در بررسی تاریخی روابط دو کشور نیز مشاهده میشود که سفر رهبران چین به پیونگیانگ معمولاً در مقاطع حساس تغییر موازنه قدرت منطقهای صورت گرفته است. سفر هو جینتائو در سال ۲۰۰۵ در شرایطی انجام شد که بحران هستهای کره شمالی به یکی از مهمترین چالشهای امنیتی جهان تبدیل شده بود و چین تلاش میکرد از طریق سازوکار مذاکرات ششجانبه، نقش خود را به عنوان بازیگر محوری امنیت شرق آسیا تثبیت کند. در آن مقطع، هدف اصلی پکن جلوگیری از تشدید تنش و جلوگیری از مداخله مستقیم آمریکا در معادلات منطقه بود. سفر شی جینپینگ در سال ۲۰۱۹ نیز در فضای ناشی از مذاکرات میان دونالد ترامپ و کیم جونگ اون انجام شد؛ مذاکراتی که در صورت موفقیت میتوانست جایگاه سنتی چین در شبهجزیره کره را تحت تأثیر قرار دهد. در واقع، آن سفر حامل این پیام بود که هیچ ترتیبات امنیتی پایدار در شرق آسیا بدون مشارکت فعال چین امکان تحقق نخواهد داشت. سفر کنونی شی جینپینگ در عین برخورداری از برخی شباهتهای تاریخی، در بستری کاملاً متفاوت صورت گرفته است. جهان امروز شاهد ظهور تدریجی شکلی جدید از رقابت میان قدرتهای بزرگ است که بسیاری از پژوهشگران آن را مرحلهای از گذار به نظم چندقطبی میدانند. جنگ اوکراین، افزایش تنش میان چین و آمریکا بر سر تایوان، گسترش همکاریهای امنیتی میان واشنگتن، توکیو و سئول و همچنین نزدیکی روزافزون روسیه و کره شمالی، محیط راهبردی جدیدی را شکل داده است که با شرایط دهههای گذشته تفاوت بنیادین دارد. اندیشکده تین شیا| تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس |
۵اندیشکده تین شیا سفر شی جینپینگ به کره شمالی و بازآرایی ژئوپلیتیکی شرق آسیا در عصر گذار نظم بینالملل تحلیل راهبردی | دکتر حسین قاهری، عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا و رئیس اندیشکده مطالعات راهبردی ایران و چین | بخش اول: سفر شی جینپینگ به کره شمالی را نمیتوان صرفاً در قالب یک دیدار دوجانبه میان دو کشور همسایه یا دو نظام سیاسی نزدیک به یکدیگر تحلیل کرد. اهمیت این سفر بیش از آنکه در سطح روابط پکن و پیونگیانگ قابل درک باشد، در پیوند آن با تحولات ساختاری نظام بینالملل، رقابت قدرتهای بزرگ و فرآیند بازتعریف موازنه قدرت در شرق آسیا نهفته است. در شرایطی که نظام بینالملل با سرعتی فزاینده در حال عبور از الگوی تکقطبی پس از جنگ سرد به سوی ساختاری پیچیدهتر و چندلایهتر است، رفتار قدرتهای بزرگ بیش از هر زمان دیگری تابع ملاحظات ژئوپلیتیکی و امنیتی بلندمدت شده است. از این منظر، سفر رئیسجمهور چین به پیونگیانگ را باید در چارچوب راهبرد کلان پکن برای تثبیت حوزه نفوذ پیرامونی، مدیریت محیط امنیتی شرق آسیا و افزایش ظرفیت مانور خود در برابر فشارهای فزاینده ایالات متحده و متحدان آن مورد ارزیابی قرار داد. زمانبندی این سفر از اهمیت ویژهای برخوردار است. انجام این دیدار پس از رایزنیهای سطح بالا میان رهبران چین، روسیه و ایالات متحده نشان میدهد که پکن در حال طراحی و اجرای نوعی دیپلماسی چندلایه است که هدف آن حفظ ابتکار عمل در محیط راهبردی پیرامون چین است. در ادبیات ژئوپلیتیک، قدرتهای بزرگ در دورههای گذار نظام بینالملل تلاش میکنند از طریق تحکیم روابط با بازیگران پیرامونی، هزینه نفوذ رقبای خود را افزایش دهند و از شکلگیری تهدیدات بالقوه در مجاورت مرزهایشان جلوگیری کنند. در چنین چارچوبی، کره شمالی نه یک متحد معمولی، بلکه بخشی از معماری امنیتی چین به شمار میآید؛ معماریای که از زمان پایان جنگ کره تاکنون یکی از پایههای اصلی راهبرد دفاعی پکن در شمال شرق آسیا بوده است. برای فهم جایگاه کره شمالی در تفکر راهبردی چین باید به منطق جغرافیای سیاسی منطقه بازگشت. از دیدگاه نظریهپردازان ژئوپلیتیک، مناطق حائل همواره نقشی تعیینکننده در امنیت قدرتهای بزرگ ایفا کردهاند. کره شمالی طی بیش از هفت دهه گذشته عملاً به عنوان یک سپر ژئوپلیتیکی میان چین و شبکه اتحادهای نظامی تحت رهبری ایالات متحده عمل کرده است. حضور دهها هزار نیروی آمریکایی در کره جنوبی و ژاپن باعث شده است که پکن بقای نظام سیاسی کره شمالی را نه صرفاً یک موضوع ایدئولوژیک، بلکه یک ضرورت امنیتی تلقی کند. از این منظر، هرگونه تغییر بنیادین در ساختار قدرت کره شمالی میتواند پیامدهایی مستقیم برای امنیت ملی چین داشته باشد. اتحاد احتمالی دو کره تحت رهبری سئول و گسترش نفوذ نظامی آمریکا تا نزدیکی مرزهای چین، سناریویی است که همواره در محاسبات راهبردی رهبران پکن جایگاه ویژهای داشته است. در بررسی تاریخی روابط دو کشور نیز مشاهده میشود که سفر رهبران چین به پیونگیانگ معمولاً در مقاطع حساس تغییر موازنه قدرت منطقهای صورت گرفته است. سفر هو جینتائو در سال ۲۰۰۵ در شرایطی انجام شد که بحران هستهای کره شمالی به یکی از مهمترین چالشهای امنیتی جهان تبدیل شده بود و چین تلاش میکرد از طریق سازوکار مذاکرات ششجانبه، نقش خود را به عنوان بازیگر محوری امنیت شرق آسیا تثبیت کند. در آن مقطع، هدف اصلی پکن جلوگیری از تشدید تنش و جلوگیری از مداخله مستقیم آمریکا در معادلات منطقه بود. سفر شی جینپینگ در سال ۲۰۱۹ نیز در فضای ناشی از مذاکرات میان دونالد ترامپ و کیم جونگ اون انجام شد؛ مذاکراتی که در صورت موفقیت میتوانست جایگاه سنتی چین در شبهجزیره کره را تحت تأثیر قرار دهد. در واقع، آن سفر حامل این پیام بود که هیچ ترتیبات امنیتی پایدار در شرق آسیا بدون مشارکت فعال چین امکان تحقق نخواهد داشت. سفر کنونی شی جینپینگ در عین برخورداری از برخی شباهتهای تاریخی، در بستری کاملاً متفاوت صورت گرفته است. جهان امروز شاهد ظهور تدریجی شکلی جدید از رقابت میان قدرتهای بزرگ است که بسیاری از پژوهشگران آن را مرحلهای از گذار به نظم چندقطبی میدانند. جنگ اوکراین، افزایش تنش میان چین و آمریکا بر سر تایوان، گسترش همکاریهای امنیتی میان واشنگتن، توکیو و سئول و همچنین نزدیکی روزافزون روسیه و کره شمالی، محیط راهبردی جدیدی را شکل داده است که با شرایط دهههای گذشته تفاوت بنیادین دارد. اندیشکده تین شیا | تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس |
سفر شی جینپینگ به کره شمالی و بازآرایی ژئوپلیتیکی شرق آسیا در عصر گذار نظم بینالملل تحلیل راهبردی | دکتر حسین قاهری، عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا و رئیس اندیشکده مطالعات راهبردی ایران و چین | بخش اول: سفر شی جینپینگ به کره شمالی را نمیتوان صرفاً در قالب یک دیدار دوجانبه میان دو کشور همسایه یا دو نظام سیاسی نزدیک به یکدیگر تحلیل کرد. اهمیت این سفر بیش از آنکه در سطح روابط پکن و پیونگیانگ قابل درک باشد، در پیوند آن با تحولات ساختاری نظام بینالملل، رقابت قدرتهای بزرگ و فرآیند بازتعریف موازنه قدرت در شرق آسیا نهفته است. در شرایطی که نظام بینالملل با سرعتی فزاینده در حال عبور از الگوی تکقطبی پس از جنگ سرد به سوی ساختاری پیچیدهتر و چندلایهتر است، رفتار قدرتهای بزرگ بیش از هر زمان دیگری تابع ملاحظات ژئوپلیتیکی و امنیتی بلندمدت شده است. از این منظر، سفر رئیسجمهور چین به پیونگیانگ را باید در چارچوب راهبرد کلان پکن برای تثبیت حوزه نفوذ پیرامونی، مدیریت محیط امنیتی شرق آسیا و افزایش ظرفیت مانور خود در برابر فشارهای فزاینده ایالات متحده و متحدان آن مورد ارزیابی قرار داد. زمانبندی این سفر از اهمیت ویژهای برخوردار است. انجام این دیدار پس از رایزنیهای سطح بالا میان رهبران چین، روسیه و ایالات متحده نشان میدهد که پکن در حال طراحی و اجرای نوعی دیپلماسی چندلایه است که هدف آن حفظ ابتکار عمل در محیط راهبردی پیرامون چین است. در ادبیات ژئوپلیتیک، قدرتهای بزرگ در دورههای گذار نظام بینالملل تلاش میکنند از طریق تحکیم روابط با بازیگران پیرامونی، هزینه نفوذ رقبای خود را افزایش دهند و از شکلگیری تهدیدات بالقوه در مجاورت مرزهایشان جلوگیری کنند. در چنین چارچوبی، کره شمالی نه یک متحد معمولی، بلکه بخشی از معماری امنیتی چین به شمار میآید؛ معماریای که از زمان پایان جنگ کره تاکنون یکی از پایههای اصلی راهبرد دفاعی پکن در شمال شرق آسیا بوده است. برای فهم جایگاه کره شمالی در تفکر راهبردی چین باید به منطق جغرافیای سیاسی منطقه بازگشت. از دیدگاه نظریهپردازان ژئوپلیتیک، مناطق حائل همواره نقشی تعیینکننده در امنیت قدرتهای بزرگ ایفا کردهاند. کره شمالی طی بیش از هفت دهه گذشته عملاً به عنوان یک سپر ژئوپلیتیکی میان چین و شبکه اتحادهای نظامی تحت رهبری ایالات متحده عمل کرده است. حضور دهها هزار نیروی آمریکایی در کره جنوبی و ژاپن باعث شده است که پکن بقای نظام سیاسی کره شمالی را نه صرفاً یک موضوع ایدئولوژیک، بلکه یک ضرورت امنیتی تلقی کند. از این منظر، هرگونه تغییر بنیادین در ساختار قدرت کره شمالی میتواند پیامدهایی مستقیم برای امنیت ملی چین داشته باشد. اتحاد احتمالی دو کره تحت رهبری سئول و گسترش نفوذ نظامی آمریکا تا نزدیکی مرزهای چین، سناریویی است که همواره در محاسبات راهبردی رهبران پکن جایگاه ویژهای داشته است. در بررسی تاریخی روابط دو کشور نیز مشاهده میشود که سفر رهبران چین به پیونگیانگ معمولاً در مقاطع حساس تغییر موازنه قدرت منطقهای صورت گرفته است. سفر هو جینتائو در سال ۲۰۰۵ در شرایطی انجام شد که بحران هستهای کره شمالی به یکی از مهمترین چالشهای امنیتی جهان تبدیل شده بود و چین تلاش میکرد از طریق سازوکار مذاکرات ششجانبه، نقش خود را به عنوان بازیگر محوری امنیت شرق آسیا تثبیت کند. در آن مقطع، هدف اصلی پکن جلوگیری از تشدید تنش و جلوگیری از مداخله مستقیم آمریکا در معادلات منطقه بود. سفر شی جینپینگ در سال ۲۰۱۹ نیز در فضای ناشی از مذاکرات میان دونالد ترامپ و کیم جونگ اون انجام شد؛ مذاکراتی که در صورت موفقیت میتوانست جایگاه سنتی چین در شبهجزیره کره را تحت تأثیر قرار دهد. در واقع، آن سفر حامل این پیام بود که هیچ ترتیبات امنیتی پایدار در شرق آسیا بدون مشارکت فعال چین امکان تحقق نخواهد داشت. سفر کنونی شی جینپینگ در عین برخورداری از برخی شباهتهای تاریخی، در بستری کاملاً متفاوت صورت گرفته است. جهان امروز شاهد ظهور تدریجی شکلی جدید از رقابت میان قدرتهای بزرگ است که بسیاری از پژوهشگران آن را مرحلهای از گذار به نظم چندقطبی میدانند. جنگ اوکراین، افزایش تنش میان چین و آمریکا بر سر تایوان، گسترش همکاریهای امنیتی میان واشنگتن، توکیو و سئول و همچنین نزدیکی روزافزون روسیه و کره شمالی، محیط راهبردی جدیدی را شکل داده است که با شرایط دهههای گذشته تفاوت بنیادین دارد. اندیشکده تین شیا | تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس | سفر شی جینپینگ به کره شمالی و بازآرایی ژئوپلیتیکی شرق آسیا در عصر گذار نظم بینالملل تحلیل راهبردی | دکتر حسین قاهری، عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا و رئیس اندیشکده مطالعات راهبردی ایران و چین | بخش دوم: یکی از مهمترین ابعاد این سفر را باید در چارچوب روابط رو به گسترش مسکو و پیونگیانگ تحلیل کرد. طی سالهای اخیر، بهویژه پس از آغاز جنگ اوکراین، همکاریهای نظامی، اقتصادی و سیاسی میان روسیه و کره شمالی وارد مرحله جدیدی شده است. این تحول اگرچه در ظاهر به تقویت بلوک مخالف غرب کمک میکند، اما از منظر چین واجد پیچیدگیهای خاصی است. پکن از یک سو خواهان تداوم همکاری راهبردی با روسیه است، اما از سوی دیگر مایل نیست نفوذ سنتی خود بر کره شمالی کاهش یابد یا مسکو به بازیگر مسلط در پیونگیانگ تبدیل شود. در نتیجه، سفر شی جینپینگ را میتوان تلاشی برای بازتثبیت موقعیت چین در معادلات شبهجزیره کره و یادآوری نقش محوری پکن در تأمین نیازهای اقتصادی، سیاسی و امنیتی کره شمالی دانست. این موضوع زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که به وابستگی ساختاری اقتصاد کره شمالی به چین توجه شود. بخش اعظم تجارت خارجی کره شمالی از طریق چین انجام میشود و بسیاری از مسیرهای حیاتی تأمین کالا، انرژی و سرمایه به پکن وابستهاند. از این رو، هرچند پیونگیانگ تلاش کرده است در سالهای اخیر روابط خود را با روسیه گسترش دهد، اما همچنان نمیتواند جایگاه چین را به عنوان مهمترین شریک اقتصادی خود نادیده بگیرد. رهبران چین نیز به خوبی آگاهاند که ثبات سیاسی و اقتصادی کره شمالی مستقیماً با امنیت مناطق مرزی شمال شرقی چین ارتباط دارد و هرگونه بیثباتی در این کشور میتواند پیامدهایی فراتر از مرزهای شبهجزیره کره ایجاد کند. از منظر نظریههای واقعگرایی در روابط بینالملل، رفتار چین در قبال کره شمالی کاملاً قابل فهم است. قدرتهای بزرگ به طور طبیعی تلاش میکنند محیط پیرامونی خود را از نفوذ رقبا مصون نگه دارند و از شکلگیری ائتلافهای خصمانه در مجاورت مرزهایشان جلوگیری کنند. در چنین چارچوبی، حمایت چین از کره شمالی نه ناشی از اشتراکات ایدئولوژیک، بلکه مبتنی بر محاسبات دقیق امنیتی و ژئوپلیتیکی است. پکن به خوبی میداند که از دست دادن نفوذ در پیونگیانگ میتواند موازنه قدرت در شمال شرق آسیا را به سود آمریکا و متحدانش تغییر دهد و فشارهای راهبردی بر چین را افزایش دهد. در سطحی گستردهتر، این سفر را میتوان بخشی از تلاش چین برای ایفای نقش فعالتر در شکلدهی به نظم آینده جهان دانست. برخلاف دهههای گذشته که پکن عمدتاً بر توسعه اقتصادی و اجتناب از رویارویی مستقیم با قدرتهای بزرگ تمرکز داشت، سیاست خارجی چین در سالهای اخیر ماهیتی آشکارا ژئوپلیتیکی پیدا کرده است. رهبران این کشور اکنون بیش از گذشته در پی تثبیت موقعیت چین به عنوان یک قدرت جهانی هستند و برای دستیابی به این هدف، کنترل و مدیریت حوزه پیرامونی را پیششرطی ضروری تلقی میکنند. در این چارچوب، کره شمالی صرفاً یک همسایه یا متحد سنتی نیست، بلکه بخشی از سازوکار بزرگتری است که چین از طریق آن میکوشد موازنه قدرت در شرق آسیا را به سود خود حفظ کرده و از محدود شدن فضای راهبردی خود جلوگیری کند. بنابراین، سفر شی جینپینگ به پیونگیانگ را باید یکی از نشانههای مهم تحول در سیاست خارجی چین و بازتابی از تغییرات عمیقتر در ساختار قدرت جهانی دانست. این سفر بیش از آنکه به مسائل دوجانبه مربوط باشد، بازتاب رقابت فزاینده بر سر شکل و ماهیت نظم آینده بینالمللی است؛ نظمی که در آن شرق آسیا همچنان یکی از اصلیترین کانونهای تعیینکننده توزیع قدرت در جهان باقی خواهد ماند و کره شمالی، برخلاف اندازه جغرافیایی و اقتصادی محدود خود، نقشی فراتر از وزن ظاهریاش در معادلات ژئوپلیتیکی ایفا خواهد کرد. اندیشکده تین شیا| تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس |
۳