҉ ثین
مادر جانم، سلام! دوباره منم؛ همان‌که پناه آورده به گوشه‌ای از چادر خاکی‌تان، به پهلوی شکسته‌تان، به آغوش امن مادرانه‌تان. مادر، آه، مادر جانم! گیر کرده‌ام میان رفتن و ماندن، میان انجام دادن و رها کردن، میان دوام آوردن و از پا افتادن، میان خودم و خودم.کاری بکنید؛ چه می‌دانم، شما خودتان بلدید چگونه آرامم کنید. شب‌هایی بوده‌اند که پایان یافته‌اند و روزهایی که هیچ فرقی با سیاه‌ترین شب‌ها نداشته‌اند. مادر، گاهی دوام آوردن یعنی تحمل خنجری که تا انتهای قلب فرو رفته است. دست مادرانه‌تان را بر سرم بکشید و مرا از این همه خستگی ملال‌آور دور کنید؛ دیگر نفس‌هایم یاری نمی‌کنند، مادر. _معصومه‌شریفی
«سلام مادر.مادر ماهاست که به شما فکر می‌کنم.تقریباً هر روز تقریباً هر ساعت.این جهان چه چیزی دارد جز فکر کردن به شما؟مادر من به دنیا آمدم به شما فکر کنم.غرقِ عشق و جنون و دردِ شما بشوم.وَ بعد بمیرم.در این جهان هیچ چیزی ارزش ندارد مادر.جز فکر کردن به شما.وَ رنجی که در این جهان کشیدید.تا به ما بیاموزید زیر بار ظلم نروید.حتی اگر بهایش مرگِ عزیز باشد!وَ شکستنِ پهلو...وَ مرگ بر اثرِ شدتِ جراحات!سَر بدهید.اما سَر خَم نکنید.این را از تو آموختم مادر.»-غزل‌حمیدی
۱۲۱