#ویراستنگاره#یادداشتسکوتِ مصلحتآمیز یا فرار از مسئولیت؟؛ وقتی انجمن نویسندگان، چشم بر خونِ کودکان میبندد!استعفای داوود امیریان و محمود جوانبخت از انجمن نویسندگان #کودک و #نوجوان، فراتر از یک کنارهگیری ساده، یک «رسوایی اخلاقی» در بدنه یکی از نهادهای فرهنگی کشور است. این استعفا، زنگ خطری است که نشان میدهد انجمن، نه تنها از رسالت خود بازمانده، بلکه در برابر بزرگترین بحرانهای انسانی مرتبط با کودکان، به سکوتی معنادار تن داده است.پرسش اصلی این است که چرا انجمن نویسندگان کودک و نوجوان، در روزهایی که کودکان و نوجوانان در نقاط مختلف منطقه به ویژه ایران، قربانی خشونت و جنگ میشوند، به جای آنکه با قلم و کلمه، صدای آنان باشد، در سکوت فرو میرود؟این انفعال، تنها یک ضعف سازمانی نیست؛ بلکه بحرانی در سطح مدیریت این انجمن است. وقتی یک نهاد فرهنگی، در بزنگاههای اخلاقی، موضعی روشن و بهموقع اتخاذ نمیکند، باید پرسید: آیا این مدیریت، با مسئولیت اجتماعی یک انجمن نویسندگان همخوانی دارد؟سکوتِ انجمن در چنین بزنگاههایی، صرفاً «بیطرفی» نیست؛ بلکه به تعبیر بسیاری از اهل قلم، نوعی عقبنشینی از مسئولیت فرهنگی و انسانی است. نویسندگانی که کنارهگیری کردند، این سکوت را نه یک انتخاب، بلکه یک خطای جدی تلقی کردهاند.نکته قابل تأمل آن است که این رویکرد، مسبوق به سابقه است. انجمن نویسندگان کودک و نوجوان پیش از این نیز در قبال رنج و مظلومیت کودکان #فلسطین، واکنشی بهموقع و درخور نشان نداد و سکوتی طولانی اختیار کرد؛ سکوتی که تنها پس از گذشت زمان قابل توجهی، با صدور بیانیهای دیرهنگام شکسته شد. این تأخیر، بیش از آنکه جبرانکننده باشد، پرسشهای جدیتری درباره اولویتها و حساسیتهای این نهاد فرهنگی ایجاد کرد.در داخل کشور نیز نمونههای تلخی وجود دارد که نمیتوان از کنار آنها گذشت. حمله به دانشآموزان مدرسه در #میناب، یکی از تکاندهندهترین وقایع مرتبط با کودکان در سالهای اخیر بود؛ رویدادی که انتظار میرفت با واکنشی فوری، صریح و مسئولانه از سوی نهادهای فرهنگی، بهویژه انجمنی که مدعی نمایندگی نویسندگان کودک و نوجوان است، همراه شود.یاد و نام همه کودکان و نوجوانانی که در این حوادث و نیز در جنگهای اخیر جان خود را از دست دادهاند، باید در کانون توجه چنین نهادهایی باشد؛ نه در حاشیه سکوت و تأخیر.انجمن نویسندگان باید بداند که قلم، صرفاً ابزار روایت نیست، بلکه مسئولیتی تاریخی بر دوش دارد. مدیریتهایی که در لحظات حساس، از اتخاذ موضع روشن پرهیز میکنند، ناگزیر با این پرسش مواجه خواهند شد که آیا همچنان شایستگی هدایت جریان فرهنگی مرتبط با کودکان و نوجوانان را دارند یا خیر.تاریخ، نه فقط آنچه گفته شده، بلکه آنچه گفته نشده را نیز ثبت خواهد کرد.: حمیدرضا مهربانحمیدرضا مهربان خوشگو┏━◇~◇◇~◇━┓ @virast_negareh┗━◇~◇◇~◇━┛۲