عکس پروفایل ویراست‌نگاره و
۷۲۷ عضو

ویراست‌نگاره

undefinedویراست‌نگاره
undefinedمحفلی برای بازنشر ویراست‌های منتخب از شما
undefined@fatimakarimid
undefinedدعوتنامه ویراستی:https://virasty.com/r/eZm
thumbnail
undefined#ویراست‌نگاره
undefinedهیچ کجا برای جلاد، فرش قرمز پهن نمی‌کنند!
چهار مأمور را به تابلویی بستند. با سنگ صورت‌شان را شکافتند، بنزین ریختند و آتش زدند و در همان حالی که هنوز جان داشتند، بدن‌شان را روی زمین کشیدند و با چاقو و قمه تکه‌تکه‌اش کردند. آن‌قدر سوختند که پوست‌شان با آسفالت خیابان یکی شد. بعد فیلمش را هم فرستادند برای رسانه‌هایی که تشنهٔ همین تصویر بودند.این را نمی‌گویم که کسی را تحریک کنم. می‌گویم چون فراموش‌کردنش، خودش نوعی همدستی است.حالا در روزهای اخیر، عاملان و قاتلانِ همین صحنه فجیع، اعدام شدند و باز همان هیاهوی همیشگی به راه افتاد. عده‌ای بی‌درنگ صف کشیدند تا از مشروعیتِ کلِ نظام و حتی نمادهای دینیِ آن سلب اعتبار کنند. انگار نه انگار که پای میانِ این ماجرا، جسم چندین انسان بی‌گناهی است که خانواده‌شان هنوز نمی‌توانند خاکِ آن روز را از یاد ببرند.مادری که وقتی از او پرسیدند آیا قاتلانِ فرزندش را می‌بخشد، گفت: «اگر بتوانم بچه‌ام را از روی زمین جمع کنم، می‌بخشمش.» یک جمله که در سادگی‌اش، تمام آن هیاهوی روشنفکرمآبانه را کوچک می‌کند.یادمان نمی‌رود که روزی همین جماعت، پای صحنه‌های خشونت علیه نیروی انتظامی، نه‌تنها ناراحت نبودند که با غرور و ذوق بازنشرش می‌کردند. حالا که نوبتِ دردِ خودشان است، یک‌شبه اهلِ رحم شده‌اند.مسئله نظری و پیچیده‌ای نیست، خیلی ساده است: «نه به اعدام» اینجا از سرِ یک نوع لجبازی است که میل و کینه، جای استدلال را گرفته.حرف‌هایی از این دست کمتر از عاطفه و بیشتر از یک لجاجتِ ازپیش‌تعیین‌شده سرچشمه می‌گیرند؛ همان لجاجتی که وقتی حریفِ سیاسی رو‌به‌روست، یکهو حساس به خون و جان می‌شود و وقتی طرفِ ماجرا نیرویی‌ست که این‌ها آن را «نظام» می‌نامند، یا سکوت می‌کند یا با بی‌تفاوتی از کنارش رد می‌شود.برگردید به آرشیوِ همان روزهای پرالتهاب فتنه دی‌ماه. به تصاویری که آن‌وقت پخش می‌شد. تصاویر خشونت علیه نیروی نظامی که با افتخار و انگار با عشق دست‌به‌دست می‌شد. آن روزها کسی نگفت «نه به خشونت». این‌جاست که باید فهمید معنای واقعیِ آن شعار چیست. نه اعتراض به مرگ، که اعتراض به این‌که مرگ از کدام سوی میدان آمده باشد.کسانی که در برابر سلاخیِ انسان‌های بی‌گناه و حافظ امنیت این سرزمین، سکوت می‌کنند و با مجازاتِ سلاخ عربده می‌کشند، اگر در انسانیتِ خود تردید نکنند، دست‌کم حق ندارند خود را مدافع #انسانیت بنامند. هیچ کجا، برای جلاد، فرش قرمز پهن نمی‌کنند. نه برای آن‌که با چاقو و آتش وارد میدان شده و نه برای آن‌که بعدتر، با کلمه، روایتش را سفید می‌کند.
undefinedحمیدرضا قائم‌پناهundefinedundefinedundefinedundefined┏━◇~◇undefined◇~◇━┓ @virast_negareh┗━◇~◇undefined◇~◇━┛
undefined۳

۹۴

۱۸:۳۵