فضا را نیز می‌توان مانند تنگه هرمز بست؟
ممکن است.همان‌طور که به تازگی همه ما شاهد بودیم، ایران با استفاده از موقعیت جغرافیایی خود در همسایگی یک شاهراه ترانزیتی، که برای تجارت جهانی و بازار انرژی اهمیت حیاتی دارد، عملا تنگه هرمز را بست. برای این کار مجبور به برقراری کنترل دریایی بر تنگه یا دستیابی به برتری هوایی نشد؛ تنها نیروی به نسبت اندکی را به‌کار گرفت، اما قول داد در صورت لزوم، در به‌کارگیری نیرویی بزرگتر تردید نکند.چنین راهبردی می‌تواند به نتایج قابل توجهی در قلمروی فضا نیز منجر شود. برخلاف تنگه هرمز، در فضا همه کشورها بدون استثنا به مرز احترام می‌گذارند و به نظر می‌رسد در صورت وجود فناوری لازم، همه آنها می‌توانند آن را تهدید کنند.امروزه نزدیک به ۱۰۰ کشور از قلمرو فضایی (خارج از جو) استفاده می‌کنند، هرچند اکثریت ماهواره‌ها به شرکت‌های خصوصی و نه دولت‌ها تعلق دارند.بنابراین فضا اهمیت به‌سزایی در امنیت ملی دارد و از دیدگاه اقتصادی ارزش آن باورکردنی نیست: انتظار می‌رود تا سال ۲۰۳۴، حجم اقتصاد فضایی به ۱ تریلیون دلار برسد!با این حال امروزه بیشترین سود اقتصادی از فضا نصیب ایالات متحده می‌شود که وابستگی دفاعی نیز به آن پیدا کرده است.هر کشوری که قادر به ساخت و پرتاب موشک‌های بالستیک است، از عناصر اصلی سلاح ضدماهواره برخوردار است. بنابر آمار در سال ۲۰۲۳ میلادی، نزدیک به ۳۰ کشور دنیا از موشک‌های بالستیک برخوردارند. برای تهدید فضا کافی است به مدار پایین زمین (لئو)¹ دسترسی یافت؛ اینجا همانند تنگه هرمز است، فراخ نیست.نزدیک به ۸۰٪ تمام ماهواره‌ها در ارتفاعی کمتر از ۸۰۰ کیلومتر (از سطح زمین) قرار دارند که شامل ۹۱٪ از تمام مدارگردهای ثبت‌شده در آمریکا است.فاصله مستقیم زمینی بین ایران و اسرائیل تقریبا ۹۵۰ کیلومتر است. بردی که ایران به‌راحتی و با کمک موشک می‌تواند به آن دست یابد. چنین مسافتی در مرز برد موشک‌های بالستیک برد متوسط یا دوربرد قرار دارد که مسیر پروازی آنها، امکان پشت‌سر گذاشتن حداقل صدها کیلومتر و حداکثر هزاران کیلومتر را در فضا فراهم می‌کند.افزون بر موشک، می‌توانند از حملات سایبری، سرکوب سیگنال، سلاح انرژی² و کورکننده‌های لیزری³ استفاده کنند.بنابراین برای ایجاد اخلال جدی در مدار کم‌ارتفاع زمین، نیاز به برتری در فضا نیست. انهدام یا از رده خارج‌کردن حتی بخش کوچکی از ماهواره‌ها یا تنها انفجار همراه را انتشار ترکش‌ها در مدار کم‌ارتفاع، به‌معنی ایجاد مشکلات عدیده خواهد بود. این امر مخاطره جدیدی برای حضور مقرون‌به‌صرفه در فضا و در نتیجه برای کل اقتصاد فضایی خواهد بود. عملیات فضایی را نیز به همان ترتیب با دشواری روبرو می‌کند چرا که حجم بالای زباله‌های فضایی (تولیدشده به روش آمده در بالا)، ایمنی پرتاب ماهواره‌ها را به چالش خواهد کشید.بدون شک اخلال در عملکرد فضایی تاثیر منفی چندبرابری بر ایالات متحده خواهد گذاشت.اما این همه ماجرا نیست. با حق دریافت عوارض عبور ماهواره‌ها از فراز قلمرو کشور یا ممنوعیت کامل عبور ماهواره‌های مشخصی از فراز قلمرو آن چطورید؟
ترجمه از روسی: محمدحسین بختیاری
نظرات نویسنده لزوما مورد تایید تحریریه واستوک‌آئرو نیست.پیشنهاد برای مجله--------------۱- Низкой околоземной орбиты (НОО)۲- Энергетическое оружие:Оружие направленной энергии (ОНЭ) = (Directed-energy weapon, DEW)۳- Лазерные ослепляющие устройстваазавод@vostokaero | کانالِ اختصاصی هوافضای روسی
ممکن است.همان‌طور که به تازگی همه ما شاهد بودیم، ایران با استفاده از موقعیت جغرافیایی خود در همسایگی یک شاهراه ترانزیتی، که برای تجارت جهانی و بازار انرژی اهمیت حیاتی دارد، عملا تنگه هرمز را بست. برای این کار مجبور به برقراری کنترل دریایی بر تنگه یا دستیابی به برتری هوایی نشد؛ تنها نیروی به نسبت اندکی را به‌کار گرفت، اما قول داد در صورت لزوم، در به‌کارگیری نیرویی بزرگتر تردید نکند.چنین راهبردی می‌تواند به نتایج قابل توجهی در قلمروی فضا نیز منجر شود. برخلاف تنگه هرمز، در فضا همه کشورها بدون استثنا به مرز احترام می‌گذارند و به نظر می‌رسد در صورت وجود فناوری لازم، همه آنها می‌توانند آن را تهدید کنند.امروزه نزدیک به ۱۰۰ کشور از قلمرو فضایی (خارج از جو) استفاده می‌کنند، هرچند اکثریت ماهواره‌ها به شرکت‌های خصوصی و نه دولت‌ها تعلق دارند.بنابراین فضا اهمیت به‌سزایی در امنیت ملی دارد و از دیدگاه اقتصادی ارزش آن باورکردنی نیست: انتظار می‌رود تا سال ۲۰۳۴، حجم اقتصاد فضایی به ۱ تریلیون دلار برسد!با این حال امروزه بیشترین سود اقتصادی از فضا نصیب ایالات متحده می‌شود که وابستگی دفاعی نیز به آن پیدا کرده است.هر کشوری که قادر به ساخت و پرتاب موشک‌های بالستیک است، از عناصر اصلی سلاح ضدماهواره برخوردار است. بنابر آمار در سال ۲۰۲۳ میلادی، نزدیک به ۳۰ کشور دنیا از موشک‌های بالستیک برخوردارند. برای تهدید فضا کافی است به مدار پایین زمین (لئو)¹ دسترسی یافت؛ اینجا همانند تنگه هرمز است، فراخ نیست.نزدیک به ۸۰٪ تمام ماهواره‌ها در ارتفاعی کمتر از ۸۰۰ کیلومتر (از سطح زمین) قرار دارند که شامل ۹۱٪ از تمام مدارگردهای ثبت‌شده در آمریکا است.فاصله مستقیم زمینی بین ایران و اسرائیل تقریبا ۹۵۰ کیلومتر است. بردی که ایران به‌راحتی و با کمک موشک می‌تواند به آن دست یابد. چنین مسافتی در مرز برد موشک‌های بالستیک برد متوسط یا دوربرد قرار دارد که مسیر پروازی آنها، امکان پشت‌سر گذاشتن حداقل صدها کیلومتر و حداکثر هزاران کیلومتر را در فضا فراهم می‌کند.افزون بر موشک، می‌توانند از حملات سایبری، سرکوب سیگنال، سلاح انرژی² و کورکننده‌های لیزری³ استفاده کنند.بنابراین برای ایجاد اخلال جدی در مدار کم‌ارتفاع زمین، نیاز به برتری در فضا نیست. انهدام یا از رده خارج‌کردن حتی بخش کوچکی از ماهواره‌ها یا تنها انفجار همراه را انتشار ترکش‌ها در مدار کم‌ارتفاع، به‌معنی ایجاد مشکلات عدیده خواهد بود. این امر مخاطره جدیدی برای حضور مقرون‌به‌صرفه در فضا و در نتیجه برای کل اقتصاد فضایی خواهد بود. عملیات فضایی را نیز به همان ترتیب با دشواری روبرو می‌کند چرا که حجم بالای زباله‌های فضایی (تولیدشده به روش آمده در بالا)، ایمنی پرتاب ماهواره‌ها را به چالش خواهد کشید.بدون شک اخلال در عملکرد فضایی تاثیر منفی چندبرابری بر ایالات متحده خواهد گذاشت.اما این همه ماجرا نیست. با حق دریافت عوارض عبور ماهواره‌ها از فراز قلمرو کشور یا ممنوعیت کامل عبور ماهواره‌های مشخصی از فراز قلمرو آن چطورید؟
ترجمه از روسی: محمدحسین بختیارینظرات نویسنده لزوما مورد تایید تحریریه واستوک‌آئرو نیست.
پیشنهاد برای مجله--------------۱- Низкой околоземной орбиты (НОО)۲- Энергетическое оружие:Оружие направленной энергии (ОНЭ) = (Directed-energy weapon, DEW)۳- Лазерные ослепляющие устройстваазавод@vostokaero | کانالِ اختصاصی هوافضای روسی۱