۵:۲۹
اگر همین دو ماه پیش بود توی دلم برای پول هدر رفته مملکت کلی حرص میخوردم و بعد کنایهای میزدم و رد میشدم. چون به نظرم حرف من و ما، نه دیگر اثری داشت نه شنوندهای. و اما امروز؛.آقایان و خانمها؛ما ذهنهایی استعمار زده داریم.تعریف ساده ذهن استعمار زده چیست؟ غربیها از ما بهترند. من چون ایرانیام و او چون اروپایی یا امریکایی، فهم و عملکرد من حتما پایینتر است.
همه ما ذهنهایی استعمار زده داریم.نهایتا یک درصد جامعه ما مبتلا به نباشند.این بیماری همهگیر را قبول کنیم.نگوییم با مرگ بر امریکا حل میشود. ذهن را با شعار و نماد صرف نمیشود تغییر داد.تغییر نگرش امر پیچیدهای است.
بدانیم دقیقا چیست و کجا خودش را نشان میدهد.فکر کنیم چطور میشود این چرخه باطل و آسیبزای ذهنی را متوقف کرد.
۴۰ سال قبل، این موضوع اولویت و فوریت تربیتی بوده. دیر شده؟ از دیر شده هم گذشته...خیلی.خب نمیشود کاری نکرد که.بالاخره الان یک نسل در حال پرورش داریم.
چه کنیم؟تابوت فرماندهان امریکایی را درست کنیم؟
وقتی ما در این فرصت به جای نشان دادن و بزرگنمایی هزاران سوژه، چنین انتخابی میکنیم برداشت بچه چیست؟
ما به برداشت بچه فکر میکنیم؟به تاثیر فکر میکنیم؟
من به شما مونولوگ احتمالی بچهها را میگویم:
《 آهان...با اینکه اینها اینقدر شیک و قشنگ هستند،با اینکه از ما بهترند و تجهیزات نظامی خیلی عجیب دارند،اما ما یک نیروی خارقالعاده داریم که برایش هم گویا تلاش خاصی نکردیم،اما این نیروز باعثمیشود اینها پوزهشان به خاک مالیده شده و در تابوت بروند.و تمام.》
بعد با این اقدامات ما نمیتوانیم انتظار نتایج دیگری جز آنچه همین الان در جریان است داشته باشیم و نباید بگوییم چرا جهاد تبیین جدی گرفته نمیشود؟
چرا نوجوانان و جوانان دادهها و اطلاعات مشخصا غلط اما احساسی رسانههای سراسر اباطیل را باور و تکرار میکنند.نگوییم چرا استدلال نمیکنند.نگوییم چرا چهارچوب فکری ندارند.نگوییم چرا غرب برایشان اینقدر مهم و اینقدر منشا همه خوبیها و علوم است.نگوییم چرا با واقعیت جهان اینقدر بیگانه هستند.
چون ما به جای واقعیت و استدلال قوی و چهارچوب فکری، بهشان رویا و تابوت امریکایی میدهیم!
چرا پرورش کودکان و نوجوانان را جدی نمیگیریم؟
دیگر باید چه اتفاقی بیفتد تا مسئولین این حوزه و آنها که بودجه و تصمیم میگیرند، بفهمند روششان به کل اشتباه است؟ ما باز صدایمان را بلند میکنیم. باز تلاش میکنیم. انشاالله که جایی در فرداها اثر مثبتی بگذاریم.
همه ما ذهنهایی استعمار زده داریم.نهایتا یک درصد جامعه ما مبتلا به نباشند.این بیماری همهگیر را قبول کنیم.نگوییم با مرگ بر امریکا حل میشود. ذهن را با شعار و نماد صرف نمیشود تغییر داد.تغییر نگرش امر پیچیدهای است.
بدانیم دقیقا چیست و کجا خودش را نشان میدهد.فکر کنیم چطور میشود این چرخه باطل و آسیبزای ذهنی را متوقف کرد.
۴۰ سال قبل، این موضوع اولویت و فوریت تربیتی بوده. دیر شده؟ از دیر شده هم گذشته...خیلی.خب نمیشود کاری نکرد که.بالاخره الان یک نسل در حال پرورش داریم.
چه کنیم؟تابوت فرماندهان امریکایی را درست کنیم؟
وقتی ما در این فرصت به جای نشان دادن و بزرگنمایی هزاران سوژه، چنین انتخابی میکنیم برداشت بچه چیست؟
ما به برداشت بچه فکر میکنیم؟به تاثیر فکر میکنیم؟
من به شما مونولوگ احتمالی بچهها را میگویم:
《 آهان...با اینکه اینها اینقدر شیک و قشنگ هستند،با اینکه از ما بهترند و تجهیزات نظامی خیلی عجیب دارند،اما ما یک نیروی خارقالعاده داریم که برایش هم گویا تلاش خاصی نکردیم،اما این نیروز باعثمیشود اینها پوزهشان به خاک مالیده شده و در تابوت بروند.و تمام.》
بعد با این اقدامات ما نمیتوانیم انتظار نتایج دیگری جز آنچه همین الان در جریان است داشته باشیم و نباید بگوییم چرا جهاد تبیین جدی گرفته نمیشود؟
چرا نوجوانان و جوانان دادهها و اطلاعات مشخصا غلط اما احساسی رسانههای سراسر اباطیل را باور و تکرار میکنند.نگوییم چرا استدلال نمیکنند.نگوییم چرا چهارچوب فکری ندارند.نگوییم چرا غرب برایشان اینقدر مهم و اینقدر منشا همه خوبیها و علوم است.نگوییم چرا با واقعیت جهان اینقدر بیگانه هستند.
چون ما به جای واقعیت و استدلال قوی و چهارچوب فکری، بهشان رویا و تابوت امریکایی میدهیم!
چرا پرورش کودکان و نوجوانان را جدی نمیگیریم؟
دیگر باید چه اتفاقی بیفتد تا مسئولین این حوزه و آنها که بودجه و تصمیم میگیرند، بفهمند روششان به کل اشتباه است؟ ما باز صدایمان را بلند میکنیم. باز تلاش میکنیم. انشاالله که جایی در فرداها اثر مثبتی بگذاریم.
۱۱:۱۴
خدمت شما عرض شود که...بیانصاف نباشیم.ما متوجه اهمیت نوجوانی شدهایم...تا این مرحله پیش آمدیم شکر خدا.
چه کار میکنیم؟
نوجوانهای تراز را بزرگنمایی میکنیماین راهبردی منطقی برای کشورهاست.
برای کشوری که کمتر از یک ماه پیش حداقل صدها نوجوان عاصی را مشخصا به چشم دیده چطور؟در معادله دیدن اهمیت نوجوانی، برای این بخش ماجرا برنامهای داریم؟در برنامههایمان توجهی به ضرورت و فوریت داریم؟اگر والد یکی از نوجوانان عاصی و خسته باشیم، باز همینطور رفتار میکنیم؟
آینده را چطور میخواهیم؟
عاقل و خردمند کسی است که ابتدا به ساکن بتواند تمام زمین بازی را با همه ابعاد و شرایطش، چه آنها که میپسندد و چه آنها که دوست ندارد، ببیند و بشناسد و بپذیرد.
چه کار میکنیم؟
نوجوانهای تراز را بزرگنمایی میکنیماین راهبردی منطقی برای کشورهاست.
برای کشوری که کمتر از یک ماه پیش حداقل صدها نوجوان عاصی را مشخصا به چشم دیده چطور؟در معادله دیدن اهمیت نوجوانی، برای این بخش ماجرا برنامهای داریم؟در برنامههایمان توجهی به ضرورت و فوریت داریم؟اگر والد یکی از نوجوانان عاصی و خسته باشیم، باز همینطور رفتار میکنیم؟
آینده را چطور میخواهیم؟
عاقل و خردمند کسی است که ابتدا به ساکن بتواند تمام زمین بازی را با همه ابعاد و شرایطش، چه آنها که میپسندد و چه آنها که دوست ندارد، ببیند و بشناسد و بپذیرد.
۱۲:۵۵
۲۰:۵۵
من سالهاست ماجرای فلسطین و رژیم جعلی را پیگیری میکنم.اگر اشتباه میکنم دوستانی که بیشتر میدانند بگویند.من تا به حال چنین چیزی ندیده بودم.تا به حال چنین اجتماعی از صهیونیستها به این شکل و با این شعارها ندیده بودم.جامعه خارجی ایران به کجا رسیده؟چرا چنین میکند؟آیا واقعا از لحاظ اخلاقی هیچ چیزی برای از دست دادن ندارد؟یعنی حتی لازم نمیبینند به لحاظ ظاهری حداقلی را که خود صهیونیستها ضروری میدانند رعایت کنند و برایش فیلم میسازند و هزاران دسیسه میکنند را رعایت کنند؟
اینقدر پیروان و وابستگان این جریان مسخ شدهاند که با حیوانیترین شعارها، از این جریان دست نمیکشند؟
من با این خارجنشینهای وطنفروش و بیوجدان اساسا هیچ کاری ندارم...حرف من با کسانی است که در داخل فکر میکنند این جریان واقعا میتواند نقش آلترناتیو را بازی کند.
چقدر حیرتآور و متاثرکننده است...
اینقدر پیروان و وابستگان این جریان مسخ شدهاند که با حیوانیترین شعارها، از این جریان دست نمیکشند؟
من با این خارجنشینهای وطنفروش و بیوجدان اساسا هیچ کاری ندارم...حرف من با کسانی است که در داخل فکر میکنند این جریان واقعا میتواند نقش آلترناتیو را بازی کند.
چقدر حیرتآور و متاثرکننده است...
۱۵:۴۷
ضروری است بدانیم…
سوال ما را چه چیزی تعیین کرده؟مثلا در فاجعه ۱۸ و ۱۹ دی چه سوالهایی میپرسیم؟️*چرا کشتند؟ چطور توانستند اینهمه جوان را بکشند؟ چرا تیر جنگی؟ چرا از پشت سر؟ چطور کسی میتواند با دیدن این کشتار هنوز از اینها طرفداری کند؟*️اینها سوالها غلط هستند؟مگر سوال غلط داریم؟نمیدانم. ️سوال «درستتر» حتماً داریم.اما مسئله قبل از سوال درستتر، این است: ️*چه کسی این سوالها را در ذهن من گذاشته؟️چه چیزی سوالم را تعیین میکند؟️چه چیزی برای من شبهه است؟ چه چیزی برایم سوال است؟* یک قدم عقبتر: ️_سوال از کجا میآید؟_آنتونیو گرامشی که مفهوم هژمونی فرهنگی را ساخته، میگوید: *طبقه حاکم نه فقط با زور، بلکه با تعیین چارچوب فکری، حکومت میکند. وقتی مردم با زبان حاکم فکر کنند، دیگر نیازی به زور نیست.*_دسته اول؛ سوالهایی که میپرسیم_:چرا کشتند؟ چطور توانستند؟ چرا تیر جنگی؟چرا اینقدر خشونت؟ چطور کسی هنوز از اینها طرفداری میکند؟ _دسته دوم؛ سوالهایی که نمیپرسیم:_چه چیزی اعتراض را در ۲۴ ساعت اول به خشونت کشاند؟ بانکها و پمپبنزینها را آتش زد؟چرا در بعضی شهرها خشونت بود و در بعضی شهرها نبود؟چه کسی شعار «مرگ بر…» را از روز اول سر داد؟چه کسی اسلحه داشت؟چه کسی به نیروی انتظامی شلیک کرد؟ چند نیروی امنیتی کشته شدند؟ این اعتراض بود یا عملیات؟ چه کسی از بیرون هماهنگ میکرد؟ _دسته سوم؛ سوالهایی که لازم است بپرسیم:_چرا فقط یک روایت به ما میرسد؟ چرا روایت دیگر را نمیشنویم؟ چه کسی روایت غالب را ساخته؟ چه کسی «قاب» را تعیین کرده؟ چرا من فقط این سوالها را میپرسم و آن سوالها را نه؟ "فریم" ذهن من را چه کسی شکل داده؟مشکل کجاست که این اتفاقات افتاد؟ *اما سوال "چرا مردم را کشتند؟"خودِ سوالی کاملا هژمونیک است. چرا؟* چون فرض میکند که «مردم» یکپارچه بودند و فقط «حکومت» مقابلشان بود. چون فرض میکند نیروی امنیتی، بسیجی یا سرباز نیروی انتظامی به اندازه معترضین فرزندان این جامعه نیستند. همه حداقل به اندازه هم درد وطن ندارند. چون فرض اول رو در رو قرار دادن اینهاست و رد کردن هر گونه احتمال دیگری را. خانوادههایی که دو عزیز از دست دادند در دو طرف ماجرا را کم دیدیم؟ با ندیدن یا تغییر دادن واقعیت جامعه، آیا به موفقیت خاصی میرسیم؟چون فرض میکند که هیچ عامل خارجی وجود نداشت.چون فرض میکند که هیچ خشونتی از سمت معترضان نبود.چون فرض میکند که هیچ سناریویی از بیرون طراحی نشده بود. چون فرض میکند که حکومت دیگری در شرایط مشابه، متفاوت عمل میکرد. چون فرض میکند که «سرکوب» تنها روایت ممکن است. من وقتی فقط میپرسم «چرا کشتند» فرض میکنم همه چیزهای لازم را میدانم و تمام تصویر را دارم ️*اما سوال واقعی و بدون سوگیری و خردمندانه چیست؟* 🟢 《در آن ۴۸ ساعت دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟ چه کسانی چه کردند؟ چه کسانی چه میخواستند؟
گروههای مختلف در ساعات مختلف چه کارهایی گردند؟گزارشهای میدانی و ثبت شده چیست؟ تخمین تعداد افراد چطور است؟ اطلاعات گمراه کننده چیست؟ اخلالگران چه کارهایی کردند؟ و....》در هر نقطه از محلات و هر نقطه از شهرها میبایست تمام اینها جداگانه بررسی شود چون ماجرا مربوط به آدمهاست و هرگز در دو نقطه یک شهر آدمها دقیقا مثل هم رفتار نمیکنند چه برسد به دو نقطه کشور! چطور دو روز بعد از حادثه و با دیدن چند فیلم واقعا دردناک از کشته شدن چند جوان معترض یا از کشته شدن چند نیروی امنیتی من میتوانم طرف دیگر ماجرا و هزاران نفر دیگر را به کل نادیده بگیرم؟ آیا به راحتی میخواهم زیر بار هژمونی فرهنگی بروم؟️ این نادیده گرفتن چه دردی از جامعه دوا میکند؟تا به امروز آیا دردی دوا کرده؟ *اما من که اینترنشنال و... نگاه نمیکنم!* هربرت مارکوزه میگوید:مؤثرترین شکل سلطه آن است که فرد تصور کند آزادانه فکر میکند، در حالی که با افکار از پیش ساختهشده فکر میکند.لازم نیست آنها را ببینی. کافی است در فضایی زندگی کنی که روایت غالب را آنها ساختهاند.️دوستت میگوید ← او از کسی شنیده ← او از کسی شنیده ← منبع اول کجاست؟لازم نیست اینترنشنال ببینی.ژاک الول در کتاب پروپاگاندا مینویسد: پروپاگاندای مدرن نیازی به دروغ مستقیم ندارد. کافی است چارچوب ادراک را کنترل کند. وقتی چارچوب را کنترل کنی، آدمها خودشان نتیجهای که میخواهی را میگیرند و فکر میکنند خودشان فکر کردهاند. یعنی چی: یعنی تو اینترنشنال و... نمیبینی،اما با زبان آنها حرف میزنی، با سوالهای آنها فکر میکنی،با قاب آنها قضاوت میکنی.و این دقیقاً هدف آنهاست. ️ اما خردمندی و احترام گذاشتن به خودت حکم میکند ️ بپرسی : پیشفرض این سوال چی را قطعی فرض کرده؟منبع این اطلاعات کجاست؟ منبع منفعتش چیست؟اگر از زاویه دیدم را عوض کن
سوال ما را چه چیزی تعیین کرده؟مثلا در فاجعه ۱۸ و ۱۹ دی چه سوالهایی میپرسیم؟️*چرا کشتند؟ چطور توانستند اینهمه جوان را بکشند؟ چرا تیر جنگی؟ چرا از پشت سر؟ چطور کسی میتواند با دیدن این کشتار هنوز از اینها طرفداری کند؟*️اینها سوالها غلط هستند؟مگر سوال غلط داریم؟نمیدانم. ️سوال «درستتر» حتماً داریم.اما مسئله قبل از سوال درستتر، این است: ️*چه کسی این سوالها را در ذهن من گذاشته؟️چه چیزی سوالم را تعیین میکند؟️چه چیزی برای من شبهه است؟ چه چیزی برایم سوال است؟* یک قدم عقبتر: ️_سوال از کجا میآید؟_آنتونیو گرامشی که مفهوم هژمونی فرهنگی را ساخته، میگوید: *طبقه حاکم نه فقط با زور، بلکه با تعیین چارچوب فکری، حکومت میکند. وقتی مردم با زبان حاکم فکر کنند، دیگر نیازی به زور نیست.*_دسته اول؛ سوالهایی که میپرسیم_:چرا کشتند؟ چطور توانستند؟ چرا تیر جنگی؟چرا اینقدر خشونت؟ چطور کسی هنوز از اینها طرفداری میکند؟ _دسته دوم؛ سوالهایی که نمیپرسیم:_چه چیزی اعتراض را در ۲۴ ساعت اول به خشونت کشاند؟ بانکها و پمپبنزینها را آتش زد؟چرا در بعضی شهرها خشونت بود و در بعضی شهرها نبود؟چه کسی شعار «مرگ بر…» را از روز اول سر داد؟چه کسی اسلحه داشت؟چه کسی به نیروی انتظامی شلیک کرد؟ چند نیروی امنیتی کشته شدند؟ این اعتراض بود یا عملیات؟ چه کسی از بیرون هماهنگ میکرد؟ _دسته سوم؛ سوالهایی که لازم است بپرسیم:_چرا فقط یک روایت به ما میرسد؟ چرا روایت دیگر را نمیشنویم؟ چه کسی روایت غالب را ساخته؟ چه کسی «قاب» را تعیین کرده؟ چرا من فقط این سوالها را میپرسم و آن سوالها را نه؟ "فریم" ذهن من را چه کسی شکل داده؟مشکل کجاست که این اتفاقات افتاد؟ *اما سوال "چرا مردم را کشتند؟"خودِ سوالی کاملا هژمونیک است. چرا؟* چون فرض میکند که «مردم» یکپارچه بودند و فقط «حکومت» مقابلشان بود. چون فرض میکند نیروی امنیتی، بسیجی یا سرباز نیروی انتظامی به اندازه معترضین فرزندان این جامعه نیستند. همه حداقل به اندازه هم درد وطن ندارند. چون فرض اول رو در رو قرار دادن اینهاست و رد کردن هر گونه احتمال دیگری را. خانوادههایی که دو عزیز از دست دادند در دو طرف ماجرا را کم دیدیم؟ با ندیدن یا تغییر دادن واقعیت جامعه، آیا به موفقیت خاصی میرسیم؟چون فرض میکند که هیچ عامل خارجی وجود نداشت.چون فرض میکند که هیچ خشونتی از سمت معترضان نبود.چون فرض میکند که هیچ سناریویی از بیرون طراحی نشده بود. چون فرض میکند که حکومت دیگری در شرایط مشابه، متفاوت عمل میکرد. چون فرض میکند که «سرکوب» تنها روایت ممکن است. من وقتی فقط میپرسم «چرا کشتند» فرض میکنم همه چیزهای لازم را میدانم و تمام تصویر را دارم ️*اما سوال واقعی و بدون سوگیری و خردمندانه چیست؟* 🟢 《در آن ۴۸ ساعت دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟ چه کسانی چه کردند؟ چه کسانی چه میخواستند؟گروههای مختلف در ساعات مختلف چه کارهایی گردند؟گزارشهای میدانی و ثبت شده چیست؟ تخمین تعداد افراد چطور است؟ اطلاعات گمراه کننده چیست؟ اخلالگران چه کارهایی کردند؟ و....》
در هر نقطه از محلات و هر نقطه از شهرها میبایست تمام اینها جداگانه بررسی شود چون ماجرا مربوط به آدمهاست و هرگز در دو نقطه یک شهر آدمها دقیقا مثل هم رفتار نمیکنند چه برسد به دو نقطه کشور! چطور دو روز بعد از حادثه و با دیدن چند فیلم واقعا دردناک از کشته شدن چند جوان معترض یا از کشته شدن چند نیروی امنیتی من میتوانم طرف دیگر ماجرا و هزاران نفر دیگر را به کل نادیده بگیرم؟ آیا به راحتی میخواهم زیر بار هژمونی فرهنگی بروم؟️ این نادیده گرفتن چه دردی از جامعه دوا میکند؟تا به امروز آیا دردی دوا کرده؟ *اما من که اینترنشنال و... نگاه نمیکنم!* هربرت مارکوزه میگوید:مؤثرترین شکل سلطه آن است که فرد تصور کند آزادانه فکر میکند، در حالی که با افکار از پیش ساختهشده فکر میکند.لازم نیست آنها را ببینی. کافی است در فضایی زندگی کنی که روایت غالب را آنها ساختهاند.️دوستت میگوید ← او از کسی شنیده ← او از کسی شنیده ← منبع اول کجاست؟لازم نیست اینترنشنال ببینی.ژاک الول در کتاب پروپاگاندا مینویسد: پروپاگاندای مدرن نیازی به دروغ مستقیم ندارد. کافی است چارچوب ادراک را کنترل کند. وقتی چارچوب را کنترل کنی، آدمها خودشان نتیجهای که میخواهی را میگیرند و فکر میکنند خودشان فکر کردهاند. یعنی چی: یعنی تو اینترنشنال و... نمیبینی،اما با زبان آنها حرف میزنی، با سوالهای آنها فکر میکنی،با قاب آنها قضاوت میکنی.و این دقیقاً هدف آنهاست. ️ اما خردمندی و احترام گذاشتن به خودت حکم میکند ️ بپرسی : پیشفرض این سوال چی را قطعی فرض کرده؟منبع این اطلاعات کجاست؟ منبع منفعتش چیست؟اگر از زاویه دیدم را عوض کن۱۰:۴۵
م، چه میبینم؟ اگر این روایت را بپذیرم، به کجا میرسم؟ چه کسی در نهایت برنده این روایت است؟ آیا نتیجهای که دارم میگیرم از جملههایم برمیآید یا از احساساتم است؟ چه کسی این قاب را ساخته؟ چرا این قاب و نه قابی که خودم ساخته باشم؟نوآم چامسکی مرحوم چه خوب گفته که :هوشمندانهترین شکل پروپاگاندا، تعیین مرزهای بحث است. میتوانی بحث آزاد داشته باشی، اما فقط در چارچوبی که از پیش تعیین شده. و این آزادی، توهم است.️ من فکر میکنم دارم چهارچوبها را میشکنم. من دارم در چهارچوبی به غایت تنگتر و محدودتر و خطرناکتر میروم.شاید باید از جای دیگری شروع کنیم...حتی در بحرانها. حتی اگر جنگ شد! حتی روز آخر زندگیمان اگر باشد، انسانی از دنیا برویم که بهتر فکر میکند، شاید بهتر باشد به جای پیدا کردن جواب، از شک کردن به سوال باید شروع کنیم.
نوآم چامسکی مرحوم چه خوب گفته که :هوشمندانهترین شکل پروپاگاندا، تعیین مرزهای بحث است. میتوانی بحث آزاد داشته باشی، اما فقط در چارچوبی که از پیش تعیین شده. و این آزادی، توهم است.️ من فکر میکنم دارم چهارچوبها را میشکنم. من دارم در چهارچوبی به غایت تنگتر و محدودتر و خطرناکتر میروم.شاید باید از جای دیگری شروع کنیم...حتی در بحرانها. حتی اگر جنگ شد! حتی روز آخر زندگیمان اگر باشد، انسانی از دنیا برویم که بهتر فکر میکند، شاید بهتر باشد به جای پیدا کردن جواب، از شک کردن به سوال باید شروع کنیم.۱۰:۴۵