اگر از شما بپرسند چند مسئله و چالش تربیتیِ نسل جدید را نام ببرید، چه میگویید؟ اگر کمی با حال و روز نسل جدید آشنا باشید، قطعاً یکی از پاسخهای شما «*رفاهزدگی کودکان*» و «*رفاهپروری والدین*» است. بسیاری از پدران و مادران تصور میکنند اگر فرزندشان را در ناز و نعمت بزرگ کنند و اجازه ندهند هیچ رنج و سختیای به او برسد، لطف بزرگی در حق او کردهاند و وظیفۀ والدگری را بهطور کامل به جا آوردهاند. حتی اگر مدرسه بخواهد کمی سختگیرانه عمل کند، معمولاً با موج اعتراض خانوادهها مواجه میشود. بعضی از والدین یا مربیان هم کرامت کودک را با سختی ندادن به کودک اشتباه میگیرند و گمان میکنند هر نوع مواجهۀ کودک با سختی، به معنای زیر پا گذاشتن کرامت اوست. نتیجۀ چنین نگاهی آن است که کودک در بزرگسالی - در دانشگاه، محل کار، زندگی مشترک و دیگر موقعیتهای زندگی- تابِ هیچ فشار و دشواریای را ندارد و در مواجهه با مشکلات نمیتواند از پسِ خودش بربیاید. با توجه به فضای حاکم بر خانوادهها، بعید است مدارس به تنهایی بتوانند این روند مخرب را اصلاح کنند؛ اما کاری که مدارس میتوانند انجام دهند، آگاهسازی خانوادههایی است که از سرِ ناآگاهی و البته با حسننیت، این واقعیت مهم را نادیده میگیرند. @edu_mehrestan۱۴:۲۴
همراهان قدیمی شاید محتواهای کانال درباره حمایتگری افراطی از کودک و جایگاه رنج در تربیت را به خاطر داشته باشند. برای آشنایی همراهانی که تازه به جمع ما پیوستهاند، این محتواها را با هم مرور میکنیم. چالش صفحه اینستاگرامی خارجی و کامنت جالب یکی از مخاطبان یادداشت چهارقسمتی دربارهٔ سبک والدگری حمایتگرانه بخشی از فرمایش امیرالمؤمنین علی علیه السلام در خطبه ۱۹۲ (قاصعه) در وصف پیامبران بیانی از شهید مرتضی مطهری دربارهٔ جایگاه. رنج و سختی در تربیت معرفی کتاب ارمغان شکست اثر خانم جسیکا لاهی ترجمه ریحانه کربلایی @edu_mehrestan۱۸:۴۷
رونمایی از سرود «دختراتو ببین»مراسم جشن نیمۀ شعبان- مسجد مقدس جمکران شاعر: محمدحسین ملکیان موسیقی: امید روشنبین تهیهکننده موسیقی: محمدعلی طیبنیا تهیه شده در: شهر سرود مجری طرح: پردیس هنری مهرستان @edu_mehrestan۴:۴۵
نوبتی هم باشه، نوبت مدیران عزیز هست. میخوایم کتابی به نام «*چگونه کارکنانی باانگیزه و عاشق کار و سازمان داشته باشیم؟*» نوشتۀ آقای دکتر بهزاد ابوالعلایی رو خدمت شما معرفی کنیم. این کتاب، نکات ارزشمندی دربارهٔ مدیریت منابع انسانی داره و برای مدیران مدارس و هرکسی که به واسطۀ نقش و جاهگاهش، مدیریت یک یا چند نفر رو برعهده داره، میتونه مفید و راهگشا باشه. قصد داریم در ادامه، چند نکته کاربردی از این کتاب رو به شما مدیران محترم تقدیم کنیم. پس با ما همراه باشید... فقط بد نیست در این فاصله، نگاهی هم به محتواهای قبلی کانال با عنوان «*فقط مدیران بخوانند!*»، بندازید. قسمت اول قسمت دوم قسمت سوم @edu_mehrestan۱۲:۴۶
انتقال فرهنگ بچهها را در راهپیمایی بیاورید. ما در شرایطی به این راهپیمایی میآییم که نه کسی به ما تیر میزند، نه تانکی روبهروی ماست. ملت فلسطین در حالی به راهپیمایی میآید که جلویشان تانک است و به آنها تیراندازی میکنند. ممکن است اینجا نهایتاً بارانی باشد. اما به سمت آنها تیر میآید! حالا ما بچه کوچکمان را در باران نیاوریم؟ باید بیاوریم! انتقال فرهنگ از نسلی به نسل دیگر در همین مراسمات است. یعنی شما با آوردن فرزندانتان در این راهپیماییها، یک کتاب از مطالب نسل گذشته را به امضای این بچه میرسانید و بچه رشد فرهنگی پیدا میکند. آیت الله حائری شیرازی، راه رشد، جلد سوم، صفحه۲۳۷. منبع: @Bavar_tarbiat @edu_mehrestan۱۵:۳۰
* قالَ عَلیٌ عَلیه السَّلام:* مَنْ نَامَ عَنْ نُصْرَةِ وَلِيِّهِ، انْتَبَهَ بِوَطأَةِ عَدُوِّهِ. کسی که به هنگام یاری ولیّ (رهبر) خود بخوابد، با لگد دشمن از خواب بیدار خواهد شد! @edu_mehrestan۶:۱۸
توصیههای کاربردی برای ارتقای دلبستگی کارکنان به سازماندکتر بهزاد ابوالعلایی در فصل پنجم کتاب «[چگونه کارکنانی باانگیزه و عاشق کار و سازمان داشته باشیم؟](https://ble.ir/edu_mehrestan/6828333960752660393/1770727605968)» بیان میکند که پس از مطالعۀ کتابها و بررسی مدلها، نظریهها و تجارب سازمانهای موفق جهان، به توصیههای پانزدهگانۀ زیر برای ارتقای دلبستگی کارکنان به سازمان دست یافته است. این توصیهها را که حاصل سالها دانش و تجربه نویسنده است، با هم مرور میکنیم:
۱. تحقیق و جستجو کنید تا بفهمید کارکنانِ خوب چرا به سازمان شما میپیوندند، چرا در سازمان میمانند و چرا سازمان را ترک میکنند. ۲. شرایط کار را طوری فراهم کنید که کارکنان بتوانند خودِ ایدهآلشان را در کار بیابند و بسازند. ۳. کارکنان مشتاق و پرانگیزه بیشاز مدیر به رهبر نیاز دارند. ۴. منابع و امکانات فراوان و مناسب تهیه کرده و در اختیار کارکنان قرار دهید. ۵. محیط کار را شاد و شاداب کنید. ۶. کارکنان را تأیید و تشویق کنید و برنامههای پاداش و قدرشناسی متنوعی داشته باشید. ۷. اختیار بدهید، فضای مشارکت ایجاد کنید، وارد جزئیات نشوید. ۸. به کارکنان القا کنید که کارشان مهم است، از آنها کار باکیفیت مطالبه کنید، آنها را جدی و دقیق ارزیابی کنید و به آنها پرتعداد و صادقانه بازخورد بدهید. ۹. محیط کار سازمان را براساس احترام، اعتماد و شایستگی بنا کنید؛ محیط کاری مناسب و همکاران خوب و شایسته از ملزومات انگیزش و دلبستگی کارکنان است. ۱۰. ایجاد حفظ و تقویت انگیزه، انرژی و دلبستگی کارکنان را به مسئولیت مشترک همهٔ مدیران و سرپرستان سازمان تبدیل کنید. ۱۱. با کارکنان مثل داوطلبان رفتار کنید. ۱۲. ثابت کنید و نشان دهید که رشد و پیشرفت و آیندهٔ کارکنان برای شما و سازمان مهم است. ۱۳. این فرصت را برای کارکنان فراهم کنید که با آرمانها، ارزشها و مأموریت سازمان احساس همراستایی و نزدیکی کنند. ۱۴. خوب و مناسب حقوق بپردازید؛ نظام جبران خدمت منصفانه و رقابتی داشته باشید. ۱۵. تلاش کنید تا توازن بیشتری بین زندگی شخصی و زندگی شغلی کارکنان برقرار کنید. اگر دوست دارید دربارهٔ بعضی از این توصیهها بیشتر بدانید، در ادامه با ما همراه باشید. @edu_mehrestan۱۱:۴۱
بر یک پیام متمرکز شوید! نکتهای کاربردی برای ارائهها ترجمهٔ ویدئو:۱، ۲، ۳… حالا فقط میخوام به اون قرمزه نگاه کنی. بقیه رو نادیده بگیر و فقط قرمزه رو بگیر. باشه؟ فقط قرمز رو. تمرکز کردی روش؟ خوبه… ۳،۲،۱… آفرین، همینه! وقتی همه رو با هم پرت کردم، مطمئنم ذهنت درگیر شد که «کدوم رو بگیرم؟ کدوم مهمه؟ نمیدونم!»وقتی ما ۵۰ تا اسلاید داریم که هر کدوم ۱۰ تا نکته دارن و مخاطب رو از بینشون عبور میدیم، مخاطب از کجا بفهمه چی مهمه و چی کماهمیتتره؟ به عنوان ارائهدهنده، این وظیفه توست که اهمیتها رو مشخص کنی.
وقتی به او گفتم «به قرمزه نگاه کن، قرمز مهمه، فقط قرمز رو بگیر»، ناگهان وقتی پرت کردم، دقیقاً میدونست باید چیکار کنه. حالا تصور کن همین کار رو در ارائهات انجام بدی.
@edu_mehrestan۱۵:۴۸
#الگوی_مدرسه_زندگی
*مؤلفۀ مدرسه زندگی چیست؟*مدرسۀ زندگی یک مفهوم کلی و عام است. اگر بخواهیم مدرسۀ زندگی را جزئیتر و دقیقتر معرفی کنیم، باید ببینیم این مفهوم از چه اجزا و عناصری تشکیل شده است. به اجزا و عناصر تشکیلدهندۀ مفهوم مدرسه زندگی «مؤلفه» میگوییم. وقتی این مؤلفهها در کنار هم قرار میگیرند، تصویر روشنتری از مدرسۀ زندگی ارائه میکنند.
*مدرسۀ زندگی چه مؤلفههایی دارد؟*تعیین مؤلفههای مدرسۀ زندگی به مبانی نظری آن بستگی دارد. در الگوی مدرسۀ زندگی، ۷ مؤلفۀ زیر، مفهوم مدرسۀ زندگی را تشکیل میدهند:خانوادهمحوریپویش دخترانه/پسرانهفضای تعاملیتجربۀ عملیرویکرد حل مسئلهانتخابگرییادگیری یکپارچه
توضیح کوتاهی از هر مؤلفه را در تصویر بالا ببینید و برای مطالعۀ بیشتر به کتاب «[مدرسهای برای زندگی](https://ble.ir/edu_mehrestan/6548029027834692324/1766074867801)» مراجعه کنید.
@edu_mehrestan
*مؤلفۀ مدرسه زندگی چیست؟*مدرسۀ زندگی یک مفهوم کلی و عام است. اگر بخواهیم مدرسۀ زندگی را جزئیتر و دقیقتر معرفی کنیم، باید ببینیم این مفهوم از چه اجزا و عناصری تشکیل شده است. به اجزا و عناصر تشکیلدهندۀ مفهوم مدرسه زندگی «مؤلفه» میگوییم. وقتی این مؤلفهها در کنار هم قرار میگیرند، تصویر روشنتری از مدرسۀ زندگی ارائه میکنند.*مدرسۀ زندگی چه مؤلفههایی دارد؟*تعیین مؤلفههای مدرسۀ زندگی به مبانی نظری آن بستگی دارد. در الگوی مدرسۀ زندگی، ۷ مؤلفۀ زیر، مفهوم مدرسۀ زندگی را تشکیل میدهند:خانوادهمحوریپویش دخترانه/پسرانهفضای تعاملیتجربۀ عملیرویکرد حل مسئلهانتخابگرییادگیری یکپارچه توضیح کوتاهی از هر مؤلفه را در تصویر بالا ببینید و برای مطالعۀ بیشتر به کتاب «[مدرسهای برای زندگی](https://ble.ir/edu_mehrestan/6548029027834692324/1766074867801)» مراجعه کنید. @edu_mehrestan۱۸:۱۷
#زنگ_تفریح
میخواین بدونین چرا بچهها مدرسه میرن؟ جوابش رو میتونین توی این ویدئو پیدا کنین!
منبع: @learning_enjoyable
@edu_mehrestan
میخواین بدونین چرا بچهها مدرسه میرن؟ جوابش رو میتونین توی این ویدئو پیدا کنین! منبع: @learning_enjoyable @edu_mehrestan۵:۰۱
جلب توجه یا طلب رابطه؟ در این خاطره، یک مربی به اشتباه خود در قضاوت رفتار یک دانشآموز اشاره میکند؛ زمانی که سؤالات مکرر او را به حساب جلب توجه گذاشت، غافل از آنکه نیازی حیاتی پشت آن پنهان بود. بسیاری از رفتارهای به ظاهر مزاحم کودکان، در واقع تلاشی برای برقراری ارتباط است و درک این نکته، یک تغییر نگاه کلیدی در مواجهه با دانشآموزان ایجاد میکند. بیحوصلگی و قضاوت عجولانه در برابر رفتارهای تکراری دانشآموزان، میتواند نیاز واقعی و گاهی حیاتی آنها را نادیده بگیرد. برشی از درس *مهارتهای کلاسداری*، دوره مهارتهای پایه معلم راهنمای بانوان منبع: @mmtn_ir @edu_mehrestan۱۷:۵۹
امروز یه حدیث قشنگ دیدم، حیفم اومد با شما به اشتراک نذارم:پیامبر رحمت (که درود خدا بر او و اهلش باد) فرمود:
*إنّ في الجَنَّةِ داراً يُقالُ لَها دارُ الفَرَحِ، لا يَدخُلُها إلّا مَن فَرَّحَ الصِّبيانَ.* همانا در بهشت خانهای است به نام «دار الفرح» كه تنها كسانى به آن داخل میشوند كه كودكان را شاد كنند. راستی! ماه مبارک رمضان نزدیکه. فکری برای خوشحال کردن بچهها کردید؟ @edu_mehrestan۷:۳۹
🫀 شبیهسازی عملکرد قلب در کلاس
به همین سادگی میشه آموزش رو برای دانشآموزان ملموس و جذاب کرد؛ فقط کافیه کمی خلاقیت داشته باشیم!
منبع در تلگرام: @TeacherasLLL
@edu_mehrestan
به همین سادگی میشه آموزش رو برای دانشآموزان ملموس و جذاب کرد؛ فقط کافیه کمی خلاقیت داشته باشیم! منبع در تلگرام: @TeacherasLLL @edu_mehrestan۴:۱۶
کارکنانِ مشتاق و پرانگیزه، بیش از مدیر به رهبر نیاز دارند. مدیریت و رهبری دو مقولهاند: مدیران دستور میدهند، هماهنگ و کنترل میکنند و تلاش میکنند تا بیشترین استفادۀ ممکن از منابع موجود صورت گیرد. اما رهبران ویژگیهایی از خود نشان میدهند که کارکنان را به پیروی از آنها ترغیب میکنند؛ آنها نفوذ دارند، انگیزه میدهند و الهامبخش و اشتیاقآفرین هستند. مدیران کارکنان را به جلو هل میدهند، اما رهبران کارکنان را به دنبال خود میکشند. مدیرانِ سازمانهایی که پیوستگی تام و تمام کارکنان به کار و سازمان، از سرمایههای اصلی آنهاست و میتوان این سرمایه را اصلیترین مزیت رقابتی آنها تلقی کرد، بیش از آنکه مدیر باشند، رهبر هستند و بیش از آنکه مدیریت کنند، رهبری میکنند. اما چنین مدیرانی چه ویژگیهایی دارند؟ با رفتارشان الگویی برای کارکنان هستند. به طور وسیع ارتباط برقرار میکنند. چشمانداز و آرمان میسازند. آرمانشان را در گفتار و رفتارشان نشان میدهند. حمایت میکنند. مشتاق و باانگیزهاند. با کارکنانشان دربارۀ موفقیت، گفتگوهای اثرگذار دارند. جذابیت فراگیری دارند که همۀ اعضای تیم را مجذوب و حفظ میکند. ظرفیت بالایی برای شنیدن دارند. مراقب، متوجه و علاقهمند به حال و روز کارکنانشان هستند و آن را نشان میدهند. اعتماد کارکنان را جلب میکنند. شجاع هستند و این شجاعت را در شرایط سخت نشان میدهند. برگرفته از کتاب «[چگونه کارکنانی باانگیزه و عاشق کار و سازمان داشته باشیم؟](https://ble.ir/edu_mehrestan/6828333960752660393/1770727605968)» @edu_mehrestan۱۱:۴۱
این تصویر یک استعارۀ فوقالعاده زیبا از رشد، پذیرش و تابآوری روانی است. در قاب اول، یک نهال کوچک دیده میشود که کنار یک سنگ بزرگ رشد میکند. سنگ نماد مشکلات، زخمها یا خاطرات دردناک زندگی است؛ چیزهایی که سد راه رشد ما میشوند. در ابتدا، این مانع بهنظر میرسد که مسیر زندگی را بسته است. در قاب دوم، درخت بزرگتر شده و ریشههایش در اطراف سنگ پیچیدهاند. این یعنی بهجای جنگیدن با مشکل یا تلاش برای حذف آن، درخت راهی پیدا کرده تا در حضور مانع، مسیر دیگری بسازد. یاد گرفته با وجود آن درد یا سختی، ادامه دهد. در قاب سوم، درخت بالغ شده؛ قوی، تنومند، و ریشهدار؛ اما سنگ هنوز همانجاست. این یعنی بعضی دردها و مشکلات هرگز کاملاً از بین نمیروند. اما ما یاد میگیریم با آنها زندگی کنیم، در اطرافشان رشد کنیم و اجازه ندهیم مانع شکوفایی ما شوند. پیام عمیق تصویر:همهٔ مشکلات برای «حل شدن» نیستند. بعضی فقط باید پذیرفته شوند، تا یاد بگیری در حضورشان رشد کنی و قوی بشوی.زندگی بدون سنگ نمیشود؛ اما میشود مثل درخت، در اطراف سنگ رشد کرد. نه با پاک کردن سختیها، بلکه با قویتر شدن از دلشان.
منبع در تلگرام: @nazeriict @edu_mehrestan۱۷:۴۶
#الگوی_مدرسه_زندگی
شعار مدرسه زندگی «*یادگیری از زندگی*» و «*یادگیری برای زندگی*» است. اما چگونه یادگیری را به زندگی واقعی پیوند بزنیم؟
تأکید بر مهارتافزاییفعالیتهای تربیتی در مدرسۀ زندگی باید منجر به افزایش سطح مهارتهای عملی و کاربردی رهپویان متناسب با سن و جنسیت آنان شود.
ارتباط مدرسه با جامعهمدرسۀ زندگی باید جزئی از جامعه و در پیوند نزدیک با آن باشد و دیوارهای نامرئی نباید بین مدرسۀ زندگی و جامعه فاصله بیندازد.
شبیهسازی محیطهای واقعیدر مواردی که امکان تجربه در محیطهای واقعی وجود ندارد، میتوان موقعیتهای واقعی را برای رهپویان شبیهسازی کرد تا از این طریق درک بهتری نسبت به زندگی واقعی پیدا کنند.
تنوع محیط یادگیریمحیط یادگیری رهپویان محدود به کلاس درس نیست و تمام فضاهای داخل و خارج از مدرسۀ زندگی محلی برای یادگیری محسوب میشوند.
استفاده از روش حل مسئلهیکی از روشهای مناسب برای ایجاد پیوند بین یادگیری و زندگی واقعی این است که رهپویان مسائل زندگی واقعی را شناسایی و برای حل آنها تلاش کنند.
تمرینهای عملکردیتمرینهایی که برای تثبیت یادگیری به رهپویان داده میشود، باید تا حد امکان با زندگی واقعی آنان مرتبط باشد، بهگونهای که بتوانند در عمل از آموختههای خود استفاده کنند.
مسئولیتسپاری به رهپویانوقتی در خانه، مدرسه، محله، شهر و... مسئولیتی به رهپویان سپرده میشود، برای انجام کارِ خواستهشده باید دانش خود را بهکار گیرند و بر موانع و محدودیتها غلبه کنند.
مثالهای هر بند را در کتاب مدرسهای برای زندگی ببینید.
@edu_mehrestan
شعار مدرسه زندگی «*یادگیری از زندگی*» و «*یادگیری برای زندگی*» است. اما چگونه یادگیری را به زندگی واقعی پیوند بزنیم؟ تأکید بر مهارتافزاییفعالیتهای تربیتی در مدرسۀ زندگی باید منجر به افزایش سطح مهارتهای عملی و کاربردی رهپویان متناسب با سن و جنسیت آنان شود. ارتباط مدرسه با جامعهمدرسۀ زندگی باید جزئی از جامعه و در پیوند نزدیک با آن باشد و دیوارهای نامرئی نباید بین مدرسۀ زندگی و جامعه فاصله بیندازد. شبیهسازی محیطهای واقعیدر مواردی که امکان تجربه در محیطهای واقعی وجود ندارد، میتوان موقعیتهای واقعی را برای رهپویان شبیهسازی کرد تا از این طریق درک بهتری نسبت به زندگی واقعی پیدا کنند. تنوع محیط یادگیریمحیط یادگیری رهپویان محدود به کلاس درس نیست و تمام فضاهای داخل و خارج از مدرسۀ زندگی محلی برای یادگیری محسوب میشوند. استفاده از روش حل مسئلهیکی از روشهای مناسب برای ایجاد پیوند بین یادگیری و زندگی واقعی این است که رهپویان مسائل زندگی واقعی را شناسایی و برای حل آنها تلاش کنند. تمرینهای عملکردیتمرینهایی که برای تثبیت یادگیری به رهپویان داده میشود، باید تا حد امکان با زندگی واقعی آنان مرتبط باشد، بهگونهای که بتوانند در عمل از آموختههای خود استفاده کنند. مسئولیتسپاری به رهپویانوقتی در خانه، مدرسه، محله، شهر و... مسئولیتی به رهپویان سپرده میشود، برای انجام کارِ خواستهشده باید دانش خود را بهکار گیرند و بر موانع و محدودیتها غلبه کنند. مثالهای هر بند را در کتاب مدرسهای برای زندگی ببینید. @edu_mehrestan۱۷:۳۲
باید زورت به خودت برسد...*خاطرهای از جبار باغچهبان در ماه مبارک رمضان* ده سالم بود و ماه رمضان روزه میگرفتم. یک روز دلم از گرسنگی ضعف رفت. دزدانه رفتم توی آشپزخانه. یک تکه نان از سفره برداشتم و یکی دو لقمه خوردم. تا دم افطار به پدر و مادرم نزدیک نشدم. شنیده بودم از لبهای آدم معلوم میشود که روزهخواری کرده یا نه. وقت افطار با نگرانی سر سفره نشستم و زیرچشمی مواظب پدر و مادرم بودم، اما بو نبرده بودند. بعد از آن، دو سه بار دیگر همان کار را کردم و باز هم نفهمیدند. اما چند روز بعد ترسی به جانم افتاد. به خودم گفتم «اما خدا چی؟ خدا هم ندید و نفهمید؟» ترسم بیشتر و بیشتر شد. در آن شرایط تنها کسی که میتوانستم به او پناهنده شوم مادرم بود که گرچه سواد خواندن و نوشتن نداشت، اما زنی روشن و روشنفکر بود. مادرم از وضع و حال من متوجه شده بود که اتفاقی افتاده. پرسید: «چرا نگرانی؟ از چه میترسی؟» اعتراف کردم. به او گفتم حتماً خدا دیده و فهمیده و روز قیامت مرا توی جهنم خواهد انداخت. مادرم با خندهرویی مرا دلداری داد و گفت «بیخودی میترسی، خدا با تو کاری نخواهد داشت، خدا هیچ بچهای را آتش نمیزند». از صدا و نگاهش معلوم بود که به آنچه میگفت اعتقاد داشت. راحت شدم. مادرم به حرفش ادامه داد و گفت «نه به جهنم خواهی رفت، نه مجازات دیگری خواهی دید. اما گیرم کسی ندید و نفهمید، تو که خودت را دیدهای و میدانی چه میکردی. تو باید از خودت خجالت بکشی، برای اینکه زورت به خودت نرسیده و عهدشکنی کردهای. تو بزرگ خواهی شد. مَرد خواهی شد و هزار جور سختی و بلا به تو رو خواهد آورد. تو باید زورِ جنگیدن با آنها را داشته باشی و *مردی که زورش به خودش نرسد، زورش به هیچ چیز دیگر هم نخواهد رسید.*» سالها گذشت و من بزرگ شدم، مرد شدم. آمدم تبریز. کارم سخت بود. زباندار کردن لالها و آموختن خواندن و نوشتن به آنها در شهری که کسی مرا نمیشناخت، کار آسانی نبود. جنگی سخت و طولانی را در برابر خودم میدیدم. فارسیام آنچنان نبود. لهجۀ ترکی داشتم. هنوز نتوانسته بودم تابعیت ایران را بگیرم. مهاجر قفقازی بودم و گذرنامهی آذربایجانی داشتم. یاد حرف مادرم افتادم که میگفت «*اگر مرد زورش به خودش برسد، به خیلی چیزهای دیگر هم زورش خواهد رسید.*» تصمیم گرفتم سالی یک ماه روزه بگیرم. غیر از این تصمیم گرفتم در این ماه از خشم و عصبانیت هم روزه باشم؛ چون تدریس به کر و لالها صبر و حوصله میخواهد. گاهی فهماندن یک کلمه ممکن است از یک ساعت هم بیشتر طول بکشد و آدم بدون این که دستش پر باشد ممکن است عصبانی شود و تشر بزند. منبع در تلگرام: @atrafpublication دربارهٔ جبار باغچهبان بیشتر بدانید. @edu_mehrestan۱۵:۳۷
مدرسه عالی تربیت مهرستان باید زورت به خودت برسد... *خاطرهای از جبار باغچهبان در ماه مبارک رمضان* ده سالم بود و ماه رمضان روزه میگرفتم. یک روز دلم از گرسنگی ضعف رفت. دزدانه رفتم توی آشپزخانه. یک تکه نان از سفره برداشتم و یکی دو لقمه خوردم. تا دم افطار به پدر و مادرم نزدیک نشدم. شنیده بودم از لبهای آدم معلوم میشود که روزهخواری کرده یا نه. وقت افطار با نگرانی سر سفره نشستم و زیرچشمی مواظب پدر و مادرم بودم، اما بو نبرده بودند. بعد از آن، دو سه بار دیگر همان کار را کردم و باز هم نفهمیدند. اما چند روز بعد ترسی به جانم افتاد. به خودم گفتم «اما خدا چی؟ خدا هم ندید و نفهمید؟» ترسم بیشتر و بیشتر شد. در آن شرایط تنها کسی که میتوانستم به او پناهنده شوم مادرم بود که گرچه سواد خواندن و نوشتن نداشت، اما زنی روشن و روشنفکر بود. مادرم از وضع و حال من متوجه شده بود که اتفاقی افتاده. پرسید: «چرا نگرانی؟ از چه میترسی؟» اعتراف کردم. به او گفتم حتماً خدا دیده و فهمیده و روز قیامت مرا توی جهنم خواهد انداخت. مادرم با خندهرویی مرا دلداری داد و گفت «بیخودی میترسی، خدا با تو کاری نخواهد داشت، خدا هیچ بچهای را آتش نمیزند». از صدا و نگاهش معلوم بود که به آنچه میگفت اعتقاد داشت. راحت شدم. مادرم به حرفش ادامه داد و گفت «نه به جهنم خواهی رفت، نه مجازات دیگری خواهی دید. اما گیرم کسی ندید و نفهمید، تو که خودت را دیدهای و میدانی چه میکردی. تو باید از خودت خجالت بکشی، برای اینکه زورت به خودت نرسیده و عهدشکنی کردهای. تو بزرگ خواهی شد. مَرد خواهی شد و هزار جور سختی و بلا به تو رو خواهد آورد. تو باید زورِ جنگیدن با آنها را داشته باشی و *مردی که زورش به خودش نرسد، زورش به هیچ چیز دیگر هم نخواهد رسید.*» سالها گذشت و من بزرگ شدم، مرد شدم. آمدم تبریز. کارم سخت بود. زباندار کردن لالها و آموختن خواندن و نوشتن به آنها در شهری که کسی مرا نمیشناخت، کار آسانی نبود. جنگی سخت و طولانی را در برابر خودم میدیدم. فارسیام آنچنان نبود. لهجۀ ترکی داشتم. هنوز نتوانسته بودم تابعیت ایران را بگیرم. مهاجر قفقازی بودم و گذرنامهی آذربایجانی داشتم. یاد حرف مادرم افتادم که میگفت «*اگر مرد زورش به خودش برسد، به خیلی چیزهای دیگر هم زورش خواهد رسید.*» تصمیم گرفتم سالی یک ماه روزه بگیرم. غیر از این تصمیم گرفتم در این ماه از خشم و عصبانیت هم روزه باشم؛ چون تدریس به کر و لالها صبر و حوصله میخواهد. گاهی فهماندن یک کلمه ممکن است از یک ساعت هم بیشتر طول بکشد و آدم بدون این که دستش پر باشد ممکن است عصبانی شود و تشر بزند. منبع در تلگرام: @atrafpublication دربارهٔ جبار باغچهبان بیشتر بدانید. @edu_mehrestan
باید زورت به خودت برسد... *خاطرهای از جبار باغچهبان در ماه مبارک رمضان* ده سالم بود و ماه رمضان روزه میگرفتم. یک روز دلم از گرسنگی ضعف رفت. دزدانه رفتم توی آشپزخانه. یک تکه نان از سفره برداشتم و یکی دو لقمه خوردم. تا دم افطار به پدر و مادرم نزدیک نشدم. شنیده بودم از لبهای آدم معلوم میشود که روزهخواری کرده یا نه. وقت افطار با نگرانی سر سفره نشستم و زیرچشمی مواظب پدر و مادرم بودم، اما بو نبرده بودند. بعد از آن، دو سه بار دیگر همان کار را کردم و باز هم نفهمیدند. اما چند روز بعد ترسی به جانم افتاد. به خودم گفتم «اما خدا چی؟ خدا هم ندید و نفهمید؟» ترسم بیشتر و بیشتر شد. در آن شرایط تنها کسی که میتوانستم به او پناهنده شوم مادرم بود که گرچه سواد خواندن و نوشتن نداشت، اما زنی روشن و روشنفکر بود. مادرم از وضع و حال من متوجه شده بود که اتفاقی افتاده. پرسید: «چرا نگرانی؟ از چه میترسی؟» اعتراف کردم. به او گفتم حتماً خدا دیده و فهمیده و روز قیامت مرا توی جهنم خواهد انداخت. مادرم با خندهرویی مرا دلداری داد و گفت «بیخودی میترسی، خدا با تو کاری نخواهد داشت، خدا هیچ بچهای را آتش نمیزند». از صدا و نگاهش معلوم بود که به آنچه میگفت اعتقاد داشت. راحت شدم. مادرم به حرفش ادامه داد و گفت «نه به جهنم خواهی رفت، نه مجازات دیگری خواهی دید. اما گیرم کسی ندید و نفهمید، تو که خودت را دیدهای و میدانی چه میکردی. تو باید از خودت خجالت بکشی، برای اینکه زورت به خودت نرسیده و عهدشکنی کردهای. تو بزرگ خواهی شد. مَرد خواهی شد و هزار جور سختی و بلا به تو رو خواهد آورد. تو باید زورِ جنگیدن با آنها را داشته باشی و *مردی که زورش به خودش نرسد، زورش به هیچ چیز دیگر هم نخواهد رسید.*» سالها گذشت و من بزرگ شدم، مرد شدم. آمدم تبریز. کارم سخت بود. زباندار کردن لالها و آموختن خواندن و نوشتن به آنها در شهری که کسی مرا نمیشناخت، کار آسانی نبود. جنگی سخت و طولانی را در برابر خودم میدیدم. فارسیام آنچنان نبود. لهجۀ ترکی داشتم. هنوز نتوانسته بودم تابعیت ایران را بگیرم. مهاجر قفقازی بودم و گذرنامهی آذربایجانی داشتم. یاد حرف مادرم افتادم که میگفت «*اگر مرد زورش به خودش برسد، به خیلی چیزهای دیگر هم زورش خواهد رسید.*» تصمیم گرفتم سالی یک ماه روزه بگیرم. غیر از این تصمیم گرفتم در این ماه از خشم و عصبانیت هم روزه باشم؛ چون تدریس به کر و لالها صبر و حوصله میخواهد. گاهی فهماندن یک کلمه ممکن است از یک ساعت هم بیشتر طول بکشد و آدم بدون این که دستش پر باشد ممکن است عصبانی شود و تشر بزند. منبع در تلگرام: @atrafpublication دربارهٔ جبار باغچهبان بیشتر بدانید. @edu_mehrestan دقت کردید در این روایت، مادر جبار باغچهبان که ظاهرأ سواد خواندن و نوشتن نداشته است، چقدر ظریف و هوشمندانه یک چالش را به فرصت تربیتی تبدیل میکند؟ وقتی کودک با ترس از جهنم اعتراف میکند، مادر او را تحقیر یا تهدید نمیکند؛ احساس گناه فلجکننده ایجاد نمیکند. ابتدا با خندهرویی و آرامش، امنیت روانی (دلبستگی ایمن) میسازد. او تربیت را از کنترل بیرونی به نظارت درونی منتقل میکند. بهجای اینکه بگوید «خدا میبیند»، میگوید «خودت میدانی». این یعنی شکلدهی «وجدان اخلاقی»، نه اطاعتِ از سرِ ترس. او نمیگوید: «کار بدی کردی، بچه بدی هستی.» میگوید: «باید از خودت خجالت بکشی که زورت به خودت نرسیده.» تمرکز بر رفتار است، نه بر هویت. این تفاوت ظریف، شخصیت کودک را تخریب نمیکند. با گفتن جملهٔ «مردی که زورش به خودش نرسد، زورش به هیچ چیز دیگر هم نمیرسد.» او آیندهنگرانه تربیت میکند؛ نه صرفاً برای همان روزِ روزهخواری. مادر خطا را به بحران تبدیل نمیکند؛ آن را به «*فرصت تربیتی*» تبدیل میکند. نتیجه چه میشود؟ سالها بعد، باغچهبان در مسیر سخت آموزش ناشنوایان، از همان درس استفاده میکند و حتی «روزه از خشم» میگیرد. مادر نه سهلگیرِ بیمرز است، نه سختگیرِ ترساننده. او هم مهربان است، هم مرز اخلاقی روشن دارد. اگر بخواهیم با ادبیات تربیتی امروز بگوییم، سبک او «*اقتدارگرایانه*» است، نه مستبدانه. @edu_mehrestan۱۷:۱۷
بهترین ایدههای تربیتی برای کودکان و نوجوانان؛ ویژه ماه مبارک رمضان بسته "غیرقابلفروش" ویژه اجرا در مدارس بسته "سلیمانیطور" ویژه اجرا در مساجد و دیگر کانونهای تربیتی رویداد قرآنی "سنگ رو سنگ" بسته "چمدان رمضان" ویژه معلمان و مربیان کودکان بسته عملیاتی "سفیران آیهها" ایدههای خانوادگی کانال کنشگری ایدههای دانشآموزی کانال کنشگری منبع در ایتا: @Bavar_tarbiat @edu_mehrestan۸:۰۶