ش
یادداشت میهمان:بازگشایی مدارس(چند کلامی با همکاران عزیزم در وزارتخانه)
شهرام رامشت
سلامالحمدلله که هستید و هستیم و بچهها هم هستند. خداقوت بابت همه زحمتهایی که از اول این جنگ برای دانشآموزان کشیدید. حتی ممنون از اینکه در بعضی موارد زحمت نکشیدید! چون اگر ورود میکردید شاید مدخل کنش مردم بسته میشد و وضعیت مردمی فعلی بهم میخورد؛ هرچند در مواردی هم جایتان واقعا خالی بود.باری؛ موضوع بحث این کلام کوتاه ستایش #انفعال ستاد تا صف آموزش و پرورش در #جنگ نیست. این از آن موضوعاتی است که إنشاءالله بعد از جنگ باید پروندهاش باز شود؛ فعلاً در دسته مگوست.مضمون پیام وزارتخانه برای ادامه سال تحصیلی این بود که #آموزش در سراسر کشور تا پایان جنگ به صورت #غیرحضوری برگزار میشود. از قرائن بر میآید که #جنگ_رمضان حداقل تا پایان سال تحصیلی جاری به طول خواهد انجامید و این بدان معناست که امسال را غیرحضوری به پایان خواهیم رساند.در این تصمیم، من محل مشورت نبودم و از نزدیک اقتضائات شما را لمس نکردم. اما همینطور که از دور نگاه میکنم، نکاتی درباره این تصمیم به نظرم میآید:۱) در حال حاضر استانهایی داریم که نیمی از حملات جنگ در آنجاست (مثل #تهران )، استانهایی هم داریم که بویی از جنگ به مشامشان نخورده (مانند #خراسان_جنوبی یا دیگر استانهای شرقی). برخی استانها هم در میانه هستند، بعضی روزها جنگ بوده و بعضی روزها نه. آیا شرایط این استانها اقتضای متفاوتی در #آموزش آنها ایجاد نمیکند؟۲) حدود سی تا چهل درصد جمعیت کشور در #روستا زندگی میکنند و این جنگ، جز در موارد معدود وارد روستاها نشده. آیا این اقتضای متفاوتی در #آموزش آنها ایجاد نمیکند؟۳) کیفیت اینترنت در همهجای کشور یکسان نیست، برخی استانهایی که درگیر جنگ هم نیستند، به دلایل زیرساختی، اینترنت پایداری ندارند. زیرساخت #شاد و روزی دو ساعت آموزش در آن هم که خودش قصه پر غصهای است. آیا این اقتضای متفاوتی در #آموزش بچهها ایجاد نمیکند؟۴) مگر بین خودمان، اصل بر این نبود که آموزش #حضوری باشد و در شرایط اضطرار آموزش، #ترکیبی شود؟ حالا که اضطرار همه شهرها و روستاهای ایران #یکسان نیست. آیا این موضوع اقتضای متفاوتی در #آموزش بچهها ایجاد نمیکند؟ #ایران کشور پهناوری با اقتضائات متنوع است و این جنگ هم در این تنوع ضرب شده. اتخاذ یک #خطمشی_سراسری برای چنین کشوری با چنین اقتضائاتی، اگر چه از بیتصمیمی بهتر است (!) اما لزوماً بهترین تصمیم نیست. راستش را بخواهید با توجه به آگاهی قبلی شما در وزارتخانه از وقوع احتمالی جنگ، و حتی پس از شروع جنگ در اسفندماه، انتظار اتخاذ سادهترین راه در این شرایط را نداشتم. هرچند شاید چیزهایی هم هست که ما از آن اطلاع نداریم. الله اعلم.
@education_policy@ramesht_irپانوشت-۱: با برخی از اظهارنظرها، تصمیمات و اقدامات مسئولان کشور این پرسش در ذهنمان میگذرد که «چرا این کار؟ چطور به این تصمیم و نظر رسیدهاند؟».لازم است که دغدغهمندان با جدیت و طنین بیشتری این پرسشها را مطرح کنند تا اظهارات و تصمیمات و اقدامات مسئولان امر پختهتر و مفیدتر باشند و از حرفها و کارهای بیقاعده پیشگیری شود.پانوشت ۲: به نظر میآید که تصمیم اخیر وزارت آموزش و پرورش، از روی دلسوزی و احتیاط حداکثری است که به تعطیلی آموزش حضوری در همه مناطق کشور رسیدهاند. قاعدتاً این تصمیم، راحتتر است و با مسئولیت کمتر. منتها باید این نکته را یادآور شد که وزارت آموزش و پرورش باید برای کیفیت معقول یادگیری و تربیت و دسترسی همه بچهها به آموزش، احساس مسئولیت جدی داشته باشد. با توجه به ماجراهای سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵، مدارس کشور با تعطیلی زیادی رو به رو بودند و آموزش مجازی جایگزین هم کیفیت و اثر موردنظر انتظار را ندارد. باید گفت مسئولانهتر تدبیر کنید و تصمیم بگیرید؛ جعبه ابزار کنشگری را متنوعتر کنید. «تعطیلی - مجازی شدن همه» تنها راهحل ممکن نیست.@sheffa_jo
شهرام رامشتسلامالحمدلله که هستید و هستیم و بچهها هم هستند. خداقوت بابت همه زحمتهایی که از اول این جنگ برای دانشآموزان کشیدید. حتی ممنون از اینکه در بعضی موارد زحمت نکشیدید! چون اگر ورود میکردید شاید مدخل کنش مردم بسته میشد و وضعیت مردمی فعلی بهم میخورد؛ هرچند در مواردی هم جایتان واقعا خالی بود.باری؛ موضوع بحث این کلام کوتاه ستایش #انفعال ستاد تا صف آموزش و پرورش در #جنگ نیست. این از آن موضوعاتی است که إنشاءالله بعد از جنگ باید پروندهاش باز شود؛ فعلاً در دسته مگوست.مضمون پیام وزارتخانه برای ادامه سال تحصیلی این بود که #آموزش در سراسر کشور تا پایان جنگ به صورت #غیرحضوری برگزار میشود. از قرائن بر میآید که #جنگ_رمضان حداقل تا پایان سال تحصیلی جاری به طول خواهد انجامید و این بدان معناست که امسال را غیرحضوری به پایان خواهیم رساند.در این تصمیم، من محل مشورت نبودم و از نزدیک اقتضائات شما را لمس نکردم. اما همینطور که از دور نگاه میکنم، نکاتی درباره این تصمیم به نظرم میآید:۱) در حال حاضر استانهایی داریم که نیمی از حملات جنگ در آنجاست (مثل #تهران )، استانهایی هم داریم که بویی از جنگ به مشامشان نخورده (مانند #خراسان_جنوبی یا دیگر استانهای شرقی). برخی استانها هم در میانه هستند، بعضی روزها جنگ بوده و بعضی روزها نه. آیا شرایط این استانها اقتضای متفاوتی در #آموزش آنها ایجاد نمیکند؟۲) حدود سی تا چهل درصد جمعیت کشور در #روستا زندگی میکنند و این جنگ، جز در موارد معدود وارد روستاها نشده. آیا این اقتضای متفاوتی در #آموزش آنها ایجاد نمیکند؟۳) کیفیت اینترنت در همهجای کشور یکسان نیست، برخی استانهایی که درگیر جنگ هم نیستند، به دلایل زیرساختی، اینترنت پایداری ندارند. زیرساخت #شاد و روزی دو ساعت آموزش در آن هم که خودش قصه پر غصهای است. آیا این اقتضای متفاوتی در #آموزش بچهها ایجاد نمیکند؟۴) مگر بین خودمان، اصل بر این نبود که آموزش #حضوری باشد و در شرایط اضطرار آموزش، #ترکیبی شود؟ حالا که اضطرار همه شهرها و روستاهای ایران #یکسان نیست. آیا این موضوع اقتضای متفاوتی در #آموزش بچهها ایجاد نمیکند؟ #ایران کشور پهناوری با اقتضائات متنوع است و این جنگ هم در این تنوع ضرب شده. اتخاذ یک #خطمشی_سراسری برای چنین کشوری با چنین اقتضائاتی، اگر چه از بیتصمیمی بهتر است (!) اما لزوماً بهترین تصمیم نیست. راستش را بخواهید با توجه به آگاهی قبلی شما در وزارتخانه از وقوع احتمالی جنگ، و حتی پس از شروع جنگ در اسفندماه، انتظار اتخاذ سادهترین راه در این شرایط را نداشتم. هرچند شاید چیزهایی هم هست که ما از آن اطلاع نداریم. الله اعلم.
@education_policy@ramesht_irپانوشت-۱: با برخی از اظهارنظرها، تصمیمات و اقدامات مسئولان کشور این پرسش در ذهنمان میگذرد که «چرا این کار؟ چطور به این تصمیم و نظر رسیدهاند؟».لازم است که دغدغهمندان با جدیت و طنین بیشتری این پرسشها را مطرح کنند تا اظهارات و تصمیمات و اقدامات مسئولان امر پختهتر و مفیدتر باشند و از حرفها و کارهای بیقاعده پیشگیری شود.پانوشت ۲: به نظر میآید که تصمیم اخیر وزارت آموزش و پرورش، از روی دلسوزی و احتیاط حداکثری است که به تعطیلی آموزش حضوری در همه مناطق کشور رسیدهاند. قاعدتاً این تصمیم، راحتتر است و با مسئولیت کمتر. منتها باید این نکته را یادآور شد که وزارت آموزش و پرورش باید برای کیفیت معقول یادگیری و تربیت و دسترسی همه بچهها به آموزش، احساس مسئولیت جدی داشته باشد. با توجه به ماجراهای سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵، مدارس کشور با تعطیلی زیادی رو به رو بودند و آموزش مجازی جایگزین هم کیفیت و اثر موردنظر انتظار را ندارد. باید گفت مسئولانهتر تدبیر کنید و تصمیم بگیرید؛ جعبه ابزار کنشگری را متنوعتر کنید. «تعطیلی - مجازی شدن همه» تنها راهحل ممکن نیست.@sheffa_jo
۶:۱۹
نهال امید بکاریممجتبی همتی فر۱۴۰۵۰۱۱۳پیام جدیدی از سوی رهبری به دستمان رسید؛ کوتاه، اما الهامبخش و جهتدهنده. واژه کلیدی آن «نهال امید» است که به نظر میرسد ایهام دارد و لااقل دو معنا برای آن قابل ذکر است: ۱- رهبری نخست به سنت ایرانی «روز طبیعت» اشاره و تأکید کردهاند که این تأکید در میانه جنگ، چه بسا نشانه لزوم جاری بودن «زندهگی» حتی در این شرایط است. منتها در همین توجه، به جای فرم و صورت این سنت که از سنخ گردش است، به باطن این فرهنگ تذکر دادهاند؛ گسترش آبادانی طبیعت با نماد درختکاری و مراقبت از آنچه کاشته میشود. این حضور و ارتباط مسئولانه با طبیعت، خودش میتواند تغییردهنده این مناسبت باشد؛ به جای «مصرف کردن طبیعت»، خودمان را مسئول «گسترش کمی و کیفی طبیعت» بدانیم.۲- «ملت ایران به نیّت همه شهدا، ... #نهال_امید را ... غرس میکند تا هر یک از این نهالها در سالهای آینده به شجرهای طیبه و درختی پرثمر تبدیل شود» (۱۲/ فروردین/ ۱۴۰۵).این روزها، «شجره طیبه» برای ما یادآور مدرسه میناب و دانشآموزان معصوم آن است. ضمن اینکه کودکان همچون نهالهای انسانی هستند که قرار است با رشد، تربیت و تعلیم به درختهای طیب و مفید و پربار جامعه تبدیل شوند. با مبنا قرار دادن منظومه انقلاب اسلامی میتوان از این پیام معنایی باطنی را هم برداشت کرد؛ توجه ویژه به «تعلیم و تربیت ملی ملت» برای «ایران آباد آینده» ضروری است.فرمودند که «هر حرکتی در مسیر گسترش آبادانی و ساختن آینده درخشان ایران، اقدامی شایسته و بایسته است» و رهبر شهید آموختیم که راه اصلی پیشرفت درونزای ایران از تعلیم و تربیت میگذرد.میشود و «امید» داریم که میشود. «نهال امید» را بکاریم...
پانوشت ۱: امام خمینی (ره) به مناسبت اولین عید نوروز انقلاب اسلامی در بهار ۱۳۵۸، در جلسه با دولت موقت تذکراتی درباره وظایف دولت انقلابی میدهند که اولینش درباره تعلیم و تربیت است!فرمودند: «و اما راجع به دولت. در این آستانه سال جدید، البته دولت مشکلاتش خیلی زیاد است... باید در این سال جدید عنایت زیاد بشود، اول به فرهنگ. این فرهنگ باید متحول بشود. فرهنگ استعماری، فرهنگ استقلالی بشود... باید فرهنگ متحول بشود به یک فرهنگ سالم، به یک فرهنگ مستقل و به فرهنگ انسانی» (۲۹/اسفند/۱۳۵۷- ج ۶ صحیفه امام، ص. ۳۹۶).پانوشت ۲: فصل جدیدی از انقلاب شروع شده است و جنگ اخیر هم دیر یا زود تمام خواهد شد. تحول حکمرانی و تحول تربیتی یک ضرورت است که جنگ زمینه آن را فراهم کرده است. مبادا «تحولآفرینی» در این عصر جدید، به «بازسازی ساختمانها» (از جمله ساختمان مدارس آسیب دیده) و ادامه «توسعه با نرمافزارهای تقلیدی غربزده» تقلیل یابد! و تحول بنیادین فراموش شود.باید نهالهایی بکاریم که درخت تناور و مثمر درونزا شود... همه ملت موظف شدهاند...@sheffa_jo
پانوشت ۱: امام خمینی (ره) به مناسبت اولین عید نوروز انقلاب اسلامی در بهار ۱۳۵۸، در جلسه با دولت موقت تذکراتی درباره وظایف دولت انقلابی میدهند که اولینش درباره تعلیم و تربیت است!فرمودند: «و اما راجع به دولت. در این آستانه سال جدید، البته دولت مشکلاتش خیلی زیاد است... باید در این سال جدید عنایت زیاد بشود، اول به فرهنگ. این فرهنگ باید متحول بشود. فرهنگ استعماری، فرهنگ استقلالی بشود... باید فرهنگ متحول بشود به یک فرهنگ سالم، به یک فرهنگ مستقل و به فرهنگ انسانی» (۲۹/اسفند/۱۳۵۷- ج ۶ صحیفه امام، ص. ۳۹۶).پانوشت ۲: فصل جدیدی از انقلاب شروع شده است و جنگ اخیر هم دیر یا زود تمام خواهد شد. تحول حکمرانی و تحول تربیتی یک ضرورت است که جنگ زمینه آن را فراهم کرده است. مبادا «تحولآفرینی» در این عصر جدید، به «بازسازی ساختمانها» (از جمله ساختمان مدارس آسیب دیده) و ادامه «توسعه با نرمافزارهای تقلیدی غربزده» تقلیل یابد! و تحول بنیادین فراموش شود.باید نهالهایی بکاریم که درخت تناور و مثمر درونزا شود... همه ملت موظف شدهاند...@sheffa_jo
۷:۳۳
ویراستینوشت - ۱۴۰۵۰۱۱۵«بی»ها!
پانوشت-۱: برخی از تهدیدهای دشمن «میترسند» و به وعدههای دشمن «طمع» دارند، «دلخوش» به آن، به شرف و غیرت پشت میکنند. حتی وطنشان را میفروشند؛ چه بسا نسیه!از همین روست که امام روح الله (ره) تأکید کرد که «حب الدنیا رأس کل الخطیئه». کسی که دل از این چیزها بریده، نمیترسد و محکم تا آخر میایستد...پانوشت ۲: فکرهای استعمارزده، کوچک و زنگزدهاند؛ کور و معوج؛ قوت خودمان را و ضعف دشمن را معکوس میبینند. میخواهند سرمایهها را تحویل بدهند تا شاید کدخداها غرش نکنند! بیش از آنکه سرمایهساز باشد، سرمایهسوز است. این سبک را بشناسیم و بشناسانیم و منطقشان را رسوا کنیم.@sheffa_jo
پانوشت-۱: برخی از تهدیدهای دشمن «میترسند» و به وعدههای دشمن «طمع» دارند، «دلخوش» به آن، به شرف و غیرت پشت میکنند. حتی وطنشان را میفروشند؛ چه بسا نسیه!از همین روست که امام روح الله (ره) تأکید کرد که «حب الدنیا رأس کل الخطیئه». کسی که دل از این چیزها بریده، نمیترسد و محکم تا آخر میایستد...پانوشت ۲: فکرهای استعمارزده، کوچک و زنگزدهاند؛ کور و معوج؛ قوت خودمان را و ضعف دشمن را معکوس میبینند. میخواهند سرمایهها را تحویل بدهند تا شاید کدخداها غرش نکنند! بیش از آنکه سرمایهساز باشد، سرمایهسوز است. این سبک را بشناسیم و بشناسانیم و منطقشان را رسوا کنیم.@sheffa_jo
۲۱:۰۷
۱۳:۳۱
ویراستینوشت - ۱۴۰۵۰۱۲۱
پانوشت: این روزها، خیابانها شدهاند «مدرسه» و «کلاس». معلم آن، همه مردم هستند و شاگردان آن هم، همه مردم! و بخش مغفول نظام تعلیم و تربیت ما، از قضا محور شده است. بچهها پرچم را فهمیدهاند، به صورت عملی. شعار میدهند، شعار میسازند، «وزیر شعار» شدهاند و سندارترها، پیرو فطرت آنها شدهاند...@sheffa_jo
پانوشت: این روزها، خیابانها شدهاند «مدرسه» و «کلاس». معلم آن، همه مردم هستند و شاگردان آن هم، همه مردم! و بخش مغفول نظام تعلیم و تربیت ما، از قضا محور شده است. بچهها پرچم را فهمیدهاند، به صورت عملی. شعار میدهند، شعار میسازند، «وزیر شعار» شدهاند و سندارترها، پیرو فطرت آنها شدهاند...@sheffa_jo
۱۱:۳۵
جنگ «ما»؛ ملی یا امتی؟مجتبی همتی فر۱۴۰۵۰۱۲۱
۱- در این چهل و چند شب، «پرچم» نماد و سلاح اصلی است. کوچک مینیاتوری که دست بچهها و رانندههاست تا خیلی بزرگ که جوانترها میچرخانندشان. حتی زائرها و مجاورها با همین سلاح وارد حرم میشوند. ۲- در این ایام، غالب پرچمهای مردم «خیابان» سه رنگ بود؛ پرچم سبز و سفید و سرخ ایران اسلامی. اما مثل نمک در غذا، گاهی پرچمهای دیگر هم به چشم میآمد. منظورم پرچم «یا لثارات الحسین» و «یا ابا عبدالله» و ... نیست البته. هر چه که جلوتر آمدیم، پرچمها متنوعتر و رنگیتر شدند. پرچم ملتهایی که گویا در جنگ علیه آمریکا و اسراییل، خودشان را در کنار ما میدیدند. انگار این جنگ فقط جنگ علیه «ایران» نبود و فقط دفاع مقدس «ایرانی» نیست... ۳- اوایل تک و توک، پرچم زرد رنگ حزبالله لبنان را در کاروانهای ماشینی میشد دید. اما این شبها خیلی پررنگتر است. زوج پرچم ایران - حزبالله را زیاد در دست مردم میبینی! داشتیم میرفتیم حرم، حدود ۱۱-۱۲ شب. از دور پرچم بزرگ و غریبی را در میانه پرچمدارهای وسط خیابان دیدیم که داشتند تابشان میدادند. نزدیکتر که شدیم، معلوم شد پرچم پاکستان است، در کنار پرچم امام حسین علیه السلام و ایران. جمع چند صد نفرهای از پاکستانیها با شعارهای اردو داشتند میرفتند به سمت حرم.جلوتر چند تا پرچم حشد الشعبی و پرچم ملی عراق در دو طرف برافراشته بود و لابهلای پرچمهای ایران تاب میخورد. عرب بودند و شعار میدادند. پرچم فلسطین را هم در هر هسته لشکر صاحب الزمان (عج) میشود دید. هستند کسانی که پرچم محترم فلسطین را در غیاب مردمش در این جمعها بالا نگه داشتهاند.حتی پرچم افغانستان و یمن هم پیدا میشود. افغانستانیهای مقیم ایران را دیدم که در کنار پرچم ایران و حزبالله، پرچم خودشان را هم با ماشین پرواز میدهند.۴- چقدر این مهم است. حواسمان هست؟ به تعبیر امام خمینی، انگار «فرزندان معنوی رسول الله (ص)» در کنار هم به میدان این نبرد آمدهاند؛ جنگ ملتهای مظلوم تاریخ علیه استکبار زورگو.گرچه سربازان و سرداران ایرانی، لبنانی، عراقی و یمنی تفنگ به دست هستند، اما گویا دستهای خیلی از ملتهای دیگر هم به دعا بالاست و خودشان را در این جنگ میبینند...با این وصف، روایت صرفاً ملی و ایرانی از این جنگ نباید کرد. این جنگ بینالمللی است، جهانی است... با این وصف، تربیت سیاسی بچههای ما باید خیلی بلندتر باشد. این موقعیت ویژه را فقط از دریچه ملی نبینیم، امتی هم نگاه کنیم. به پرچم بلند «لا الله الا الله» باید فکر کنند.
پانوشت: این روزها پیام امام خمینی به مناسبت پذیرش قطعنامه پایان جنگ تحمیلی اول را بازخوانی میکنم. حرفهایشان کاملاً زنده است. تحلیلها، تذکرها، تأکیدها و ... انشاءالله از آن هم خواهم نوشت. آنجا امام در مقابل نگاه ملیگراها که خاک و جغرافیا را برجسته کردهاند، جنگ ما را، جنگ ایمان علیه کفر و مستضعفان علیه مستکبران و ... توصیف کردهاند... مثل موقعیت همین روزها...
@sheffa_jo
۱- در این چهل و چند شب، «پرچم» نماد و سلاح اصلی است. کوچک مینیاتوری که دست بچهها و رانندههاست تا خیلی بزرگ که جوانترها میچرخانندشان. حتی زائرها و مجاورها با همین سلاح وارد حرم میشوند. ۲- در این ایام، غالب پرچمهای مردم «خیابان» سه رنگ بود؛ پرچم سبز و سفید و سرخ ایران اسلامی. اما مثل نمک در غذا، گاهی پرچمهای دیگر هم به چشم میآمد. منظورم پرچم «یا لثارات الحسین» و «یا ابا عبدالله» و ... نیست البته. هر چه که جلوتر آمدیم، پرچمها متنوعتر و رنگیتر شدند. پرچم ملتهایی که گویا در جنگ علیه آمریکا و اسراییل، خودشان را در کنار ما میدیدند. انگار این جنگ فقط جنگ علیه «ایران» نبود و فقط دفاع مقدس «ایرانی» نیست... ۳- اوایل تک و توک، پرچم زرد رنگ حزبالله لبنان را در کاروانهای ماشینی میشد دید. اما این شبها خیلی پررنگتر است. زوج پرچم ایران - حزبالله را زیاد در دست مردم میبینی! داشتیم میرفتیم حرم، حدود ۱۱-۱۲ شب. از دور پرچم بزرگ و غریبی را در میانه پرچمدارهای وسط خیابان دیدیم که داشتند تابشان میدادند. نزدیکتر که شدیم، معلوم شد پرچم پاکستان است، در کنار پرچم امام حسین علیه السلام و ایران. جمع چند صد نفرهای از پاکستانیها با شعارهای اردو داشتند میرفتند به سمت حرم.جلوتر چند تا پرچم حشد الشعبی و پرچم ملی عراق در دو طرف برافراشته بود و لابهلای پرچمهای ایران تاب میخورد. عرب بودند و شعار میدادند. پرچم فلسطین را هم در هر هسته لشکر صاحب الزمان (عج) میشود دید. هستند کسانی که پرچم محترم فلسطین را در غیاب مردمش در این جمعها بالا نگه داشتهاند.حتی پرچم افغانستان و یمن هم پیدا میشود. افغانستانیهای مقیم ایران را دیدم که در کنار پرچم ایران و حزبالله، پرچم خودشان را هم با ماشین پرواز میدهند.۴- چقدر این مهم است. حواسمان هست؟ به تعبیر امام خمینی، انگار «فرزندان معنوی رسول الله (ص)» در کنار هم به میدان این نبرد آمدهاند؛ جنگ ملتهای مظلوم تاریخ علیه استکبار زورگو.گرچه سربازان و سرداران ایرانی، لبنانی، عراقی و یمنی تفنگ به دست هستند، اما گویا دستهای خیلی از ملتهای دیگر هم به دعا بالاست و خودشان را در این جنگ میبینند...با این وصف، روایت صرفاً ملی و ایرانی از این جنگ نباید کرد. این جنگ بینالمللی است، جهانی است... با این وصف، تربیت سیاسی بچههای ما باید خیلی بلندتر باشد. این موقعیت ویژه را فقط از دریچه ملی نبینیم، امتی هم نگاه کنیم. به پرچم بلند «لا الله الا الله» باید فکر کنند.
پانوشت: این روزها پیام امام خمینی به مناسبت پذیرش قطعنامه پایان جنگ تحمیلی اول را بازخوانی میکنم. حرفهایشان کاملاً زنده است. تحلیلها، تذکرها، تأکیدها و ... انشاءالله از آن هم خواهم نوشت. آنجا امام در مقابل نگاه ملیگراها که خاک و جغرافیا را برجسته کردهاند، جنگ ما را، جنگ ایمان علیه کفر و مستضعفان علیه مستکبران و ... توصیف کردهاند... مثل موقعیت همین روزها...
@sheffa_jo
۲۲:۳۲
اصیلآباد علیه پیلهور!مجتبی همتی فر ۱۴۰۵۰۱۲۲
محمدرضا سرشار، همان گوینده قصههای ظهر جمعه که البته هنر نویسندگیاش بیشتر است، کتابی نوشته به نام «اصیل آباد»، پاییز ۱۳۵۶ - پنج فصل مانده به پیروزی انقلاب اسلامی. کتاب ماجرای خیالانگیز روستایی به نام «اصیلآباد» است در ناکجاآباد. مردم روستا خرم و خوشحال هستند و خودکفا و اهل نماز و مسجد. همه نیازهایشان را خودشان رفع میکنند و محتاج دست جای دیگر نبودند. پیچ ماجرا آنجاست که یک پیلهور شهری با شهرفرنگ به اصیلآباد آمد. به تدریج و با ترفندهایی و با شهرفرنگش، «زرق و برق شهر» را پیش چشمان مردم روستا کشاند. بعدتر هم برای اینکه رنگ و لعاب شهری پیدا کنند، جنسهای بنجل را به ایشان انداخت تا شبیه زن و مردهای شهری بشوند و در ازای آن، گاو و گوسفند و آب و زمینهایشان را تصاحب کرد. روستا برای او شده. حالا بیشتر مردم روستا بدهکار اویند و مجبور به کارگریاش؛ همه به جز روحانی و معلم روستا...پیلهور زمینها را کشاند به کاشتن توتون و خشخاش. دست مردهای روستا را هم به دود بند کرده بود؛ معتاد مخدرات و سیگار! مردها قبلش سیگار را میشناختند، اما میگفتند کدام آدم عاقلی به جای گندم و جو میرود دود بکارد!؟مردم روستا خیلی تحت فشار بودند، اما فقط تحمل میکردند و بیشتر و بیشتر زیر بار نزول، کمرشان خم میشد.قادر، جوان برومند روستا، پدر و مادرش و زندگیشان را زیر بار زورگویی پیلهور غاصب از دست داده بود و برای همین کینه او را هم به دل گرفت. با راهنمایی و همراهی روحانی و معلم روستا، مردم روستا را هشیار کردند، هر چند کار راحتی نبود. همه مردم تکانی خوردند و راه افتادند که پیلهور و نوچههایش را بیرون کنند. با خیانت یکی از اهالی که دلبسته پیلهور بود، توطئهای علیه مردم شکل گرفت، اما با هشیاری بچههای روستا و شهادت آقا معلم، توطئه شکست خورد و روستا آزاد شد...
پانوشت-۱: جناب سرشار هنرمندانه و رندانه به زبان ساده، ظلم آمریکا و شاه به مردم ایران را روایت کرده است، در هنگامهی نهضت امام خمینی علیه رژیم پهلوی! و این روزها این ماجرا، واقعاً قصه «ایران» است؛ پیلهور خرفت با رفقایش برگشته که اصیلآباد را دوباره غصب کند. این بار شاگردان علی آقا، معلم اصیلآباد، محکم راه را بر آنها بستهاند و دوباره خوار شده. گذشت آن دوره که مردم گول شهرفرنگش را میخوردند...پانوشت -۲: «اصیلآباد» چه کتاب خوبی است برای بیان استعاری چرایی بغض آمریکا و پهلویها از انقلاب اسلامی ایران. پیشنهاد میکنم آن را برای بچههای ابتدایی بخوانید. این کتاب را اخیراً انتشارات سوره مهر به چاپ رسانده است. @sheffa_jo
محمدرضا سرشار، همان گوینده قصههای ظهر جمعه که البته هنر نویسندگیاش بیشتر است، کتابی نوشته به نام «اصیل آباد»، پاییز ۱۳۵۶ - پنج فصل مانده به پیروزی انقلاب اسلامی. کتاب ماجرای خیالانگیز روستایی به نام «اصیلآباد» است در ناکجاآباد. مردم روستا خرم و خوشحال هستند و خودکفا و اهل نماز و مسجد. همه نیازهایشان را خودشان رفع میکنند و محتاج دست جای دیگر نبودند. پیچ ماجرا آنجاست که یک پیلهور شهری با شهرفرنگ به اصیلآباد آمد. به تدریج و با ترفندهایی و با شهرفرنگش، «زرق و برق شهر» را پیش چشمان مردم روستا کشاند. بعدتر هم برای اینکه رنگ و لعاب شهری پیدا کنند، جنسهای بنجل را به ایشان انداخت تا شبیه زن و مردهای شهری بشوند و در ازای آن، گاو و گوسفند و آب و زمینهایشان را تصاحب کرد. روستا برای او شده. حالا بیشتر مردم روستا بدهکار اویند و مجبور به کارگریاش؛ همه به جز روحانی و معلم روستا...پیلهور زمینها را کشاند به کاشتن توتون و خشخاش. دست مردهای روستا را هم به دود بند کرده بود؛ معتاد مخدرات و سیگار! مردها قبلش سیگار را میشناختند، اما میگفتند کدام آدم عاقلی به جای گندم و جو میرود دود بکارد!؟مردم روستا خیلی تحت فشار بودند، اما فقط تحمل میکردند و بیشتر و بیشتر زیر بار نزول، کمرشان خم میشد.قادر، جوان برومند روستا، پدر و مادرش و زندگیشان را زیر بار زورگویی پیلهور غاصب از دست داده بود و برای همین کینه او را هم به دل گرفت. با راهنمایی و همراهی روحانی و معلم روستا، مردم روستا را هشیار کردند، هر چند کار راحتی نبود. همه مردم تکانی خوردند و راه افتادند که پیلهور و نوچههایش را بیرون کنند. با خیانت یکی از اهالی که دلبسته پیلهور بود، توطئهای علیه مردم شکل گرفت، اما با هشیاری بچههای روستا و شهادت آقا معلم، توطئه شکست خورد و روستا آزاد شد...
پانوشت-۱: جناب سرشار هنرمندانه و رندانه به زبان ساده، ظلم آمریکا و شاه به مردم ایران را روایت کرده است، در هنگامهی نهضت امام خمینی علیه رژیم پهلوی! و این روزها این ماجرا، واقعاً قصه «ایران» است؛ پیلهور خرفت با رفقایش برگشته که اصیلآباد را دوباره غصب کند. این بار شاگردان علی آقا، معلم اصیلآباد، محکم راه را بر آنها بستهاند و دوباره خوار شده. گذشت آن دوره که مردم گول شهرفرنگش را میخوردند...پانوشت -۲: «اصیلآباد» چه کتاب خوبی است برای بیان استعاری چرایی بغض آمریکا و پهلویها از انقلاب اسلامی ایران. پیشنهاد میکنم آن را برای بچههای ابتدایی بخوانید. این کتاب را اخیراً انتشارات سوره مهر به چاپ رسانده است. @sheffa_jo
۲۰:۲۲
ویراستینوشت - ۱۴۰۵۰۱۲۶
پانوشت: اطلاعدهی، در جریان گذاشتن و آگاهیبخشی به مردم از اولین مقدمات مشارکتجویی است. به ویژه اینکه باید به سمت حکمرانی مردمپایه حرکت کنیم.باید مراقب آسیبها و آفتها باشیم: نامحرم دانستن مردم، بیاهمیت ماندن آگاهی و اطلاع عمومی، عدم باور به پاسخگویی، میل به اطاعت و همراهی کور، بیتوجهی به ارتقای چارچوب تحلیلی مردم، ...@sheffa_jo
پانوشت: اطلاعدهی، در جریان گذاشتن و آگاهیبخشی به مردم از اولین مقدمات مشارکتجویی است. به ویژه اینکه باید به سمت حکمرانی مردمپایه حرکت کنیم.باید مراقب آسیبها و آفتها باشیم: نامحرم دانستن مردم، بیاهمیت ماندن آگاهی و اطلاع عمومی، عدم باور به پاسخگویی، میل به اطاعت و همراهی کور، بیتوجهی به ارتقای چارچوب تحلیلی مردم، ...@sheffa_jo
۷:۵۰
ویراستینوشت - ۱۴۰۵۰۱۲۹
پانوشت: دکتر فرامرز احدقراملکی تقسیمبندی خاصی را درباره رفتار و کنشهای انسانی مطرح کردهاند؛ ۱- رفتار نادر؛ ۲- رفتار غالب و ۳- رفتار دائم. تفاوت این سه تیپ در پیشبینیپذیری و استثناپذیری است. رفتار دائم به سبک افراد «معصوم» قابل انتساب است که از آنها میتوان «همیشه» انتظار رفتار اصولی و منطقی داشت. قاعدتاً درباره غیرمعصوم، رفتارهای «غالب» و «نادر» مطرح است. افراد دارای رفتار نادر هم محل بحث نیستند؛ چون به صورت غیرقابل پیشبینی و ناپایدار رفتارهایی از آنها سر میزند. دم دمی مزاج و عشقیاند!آنچه بیشتر مورد تأکید است، سبک رفتاری «غالب» است، زیرا از افراد سالم غیرمعصوم انتظار میرود که به نحو پیشبینیپذیر و کم و بیش پایدار (عدم استثناپذیری)، رفتارهای درست انجام بدهند و از رفتارهای نادرست پرهیز کنند. منتها نکته بسیار مهم این است که رفتار غالب، رفتار «کم و بیش پایدار» است و نه «همیشه» پایدار، از این رو باید بر عملکرد افراد «نظارت» کرد، حتی اگر به آنها اعتماد کامل وجود دارد. خطای بزرگ، معصومپنداری افراد با رفتار غالب است! عدم نظارت باعث لغزش و یا بروز خطاهایی میشود. با تذکر، رصد مستمر و نظارت دستگیرانه و مطالبهگری عمومی و ویژه قابل پیشگیری است.بر اساس این منطق، رفتار مسئولان کشور را باید از سنخ رفتار غالب تفسیر کرد که پایداری نسبی دارد و قاعدتاً باید بر بنیان قانون و اصول باشد، اما خطا پذیر هم هست. مطالبهگری و نظارت مردمی از همین وجه ارزش و اهمیت مضاعف مییابد.
@sheffa_jo
پانوشت: دکتر فرامرز احدقراملکی تقسیمبندی خاصی را درباره رفتار و کنشهای انسانی مطرح کردهاند؛ ۱- رفتار نادر؛ ۲- رفتار غالب و ۳- رفتار دائم. تفاوت این سه تیپ در پیشبینیپذیری و استثناپذیری است. رفتار دائم به سبک افراد «معصوم» قابل انتساب است که از آنها میتوان «همیشه» انتظار رفتار اصولی و منطقی داشت. قاعدتاً درباره غیرمعصوم، رفتارهای «غالب» و «نادر» مطرح است. افراد دارای رفتار نادر هم محل بحث نیستند؛ چون به صورت غیرقابل پیشبینی و ناپایدار رفتارهایی از آنها سر میزند. دم دمی مزاج و عشقیاند!آنچه بیشتر مورد تأکید است، سبک رفتاری «غالب» است، زیرا از افراد سالم غیرمعصوم انتظار میرود که به نحو پیشبینیپذیر و کم و بیش پایدار (عدم استثناپذیری)، رفتارهای درست انجام بدهند و از رفتارهای نادرست پرهیز کنند. منتها نکته بسیار مهم این است که رفتار غالب، رفتار «کم و بیش پایدار» است و نه «همیشه» پایدار، از این رو باید بر عملکرد افراد «نظارت» کرد، حتی اگر به آنها اعتماد کامل وجود دارد. خطای بزرگ، معصومپنداری افراد با رفتار غالب است! عدم نظارت باعث لغزش و یا بروز خطاهایی میشود. با تذکر، رصد مستمر و نظارت دستگیرانه و مطالبهگری عمومی و ویژه قابل پیشگیری است.بر اساس این منطق، رفتار مسئولان کشور را باید از سنخ رفتار غالب تفسیر کرد که پایداری نسبی دارد و قاعدتاً باید بر بنیان قانون و اصول باشد، اما خطا پذیر هم هست. مطالبهگری و نظارت مردمی از همین وجه ارزش و اهمیت مضاعف مییابد.
@sheffa_jo
۶:۲۹
هوش مصنوعیِ چه کسی؟!مجتبی همتی فر۱۴۰۵۰۲۰۴
از هوش مصنوعی پیامرسان «بله» سؤالی درباره اسرائیل کردم. گفت درباره آن نمیتوانم صحبت کنم! چنین پاسخی از هوشهای مصنوعی خارجی چندان دور از انتظار نیست، زیرا جهتگیری سیاسی و ایدئولوژیک حامیان را با جدیت لحاظ میکند، از جمله درباره اسرائیل.منتها چنین پروتکلی درباره هوشی که ادعای بومی بودن دارد، شگفتانگیز است. اگر یک دانشآموز یا مخاطب عام به چنین پاسخی مواجه شود، چه اثری دارد؟ یعنی بیان دشمنی اسراییل، غیرعلمی و غیرآموزشی و ... است؟!
پانوشت تکمیلی: یکی از دوستان توضیح دادند که این هوش مصنوعی در واقع بومی نیست و از هوشهای متعارف خارجی خروجی میگیرد. البته اصل ماجرا به جای خودش باقی است و نشان میدهد که اتفاقاً چرا ما به فناوری بومی نیاز داریم.
@sheffa_jo
از هوش مصنوعی پیامرسان «بله» سؤالی درباره اسرائیل کردم. گفت درباره آن نمیتوانم صحبت کنم! چنین پاسخی از هوشهای مصنوعی خارجی چندان دور از انتظار نیست، زیرا جهتگیری سیاسی و ایدئولوژیک حامیان را با جدیت لحاظ میکند، از جمله درباره اسرائیل.منتها چنین پروتکلی درباره هوشی که ادعای بومی بودن دارد، شگفتانگیز است. اگر یک دانشآموز یا مخاطب عام به چنین پاسخی مواجه شود، چه اثری دارد؟ یعنی بیان دشمنی اسراییل، غیرعلمی و غیرآموزشی و ... است؟!
پانوشت تکمیلی: یکی از دوستان توضیح دادند که این هوش مصنوعی در واقع بومی نیست و از هوشهای متعارف خارجی خروجی میگیرد. البته اصل ماجرا به جای خودش باقی است و نشان میدهد که اتفاقاً چرا ما به فناوری بومی نیاز داریم.
@sheffa_jo
۱۶:۴۰
اولین پیام رهبر انقلاب در ایام گرامیداشت مقام معلممجتبی همتی فر۱۴۰۵۰۲۱۱
پیشنوشت: حدود سی سال، جامعه فرهنگیان و فعالان تعلیم و تربیت کشور در این روزها منتظر دیدار رهبری و راهنشانهایی بودند. و امسال اولین سلب این توفیق بود. اکنون اولین پیام رهبر سوم انقلاب اسلامی به دستمان رسیده است، هر چند باورم این است چند پیام قبلی ایشان از آغاز زعامت هم جنبه تربیتی خاص خودش را داشت و باید درباره آنها بیشتر تأمل کرد.
و اما: پیام رهبر انقلاب اسلامی به مناسبت روز کارگر و روز معلم
بسمالله الرّحمن الرّحیمدو روزِ یازدهم و دوازدهم اردیبهشت، روزهایی است که در آن از مقام کارگر و منزلت معلم تقدیر بهعمل میآید. فارغ از تجلیل زبانی و نمادین که بهنوبهی خود کار بجا و صحیحی است، پیشرفت هر کشوری رَهینِ دو بال علم و عمل است؛ معلم در اولین مرحلهی تحقق از این مقصود نقشآفرینی میکند. مسئولیت خطیر آموزشِ دانش، افزایش مهارت، و بخش مهمی از رشد بینش و قالبریزی هویت نسل آینده بر عهدهی او است. دانشآموزان و دانشجویان و طلّابی که در کنار هر معلمی رشد میکنند، در آینده نهچندان دور، مهارتهای آموخته و دانشهای یادگرفته خود را بهکار بسته و اِی بسا در خُلقوخو و رفتار و گفتار خود در انواع عرصهها از محفل گرم خانواده تا محیط کار و کوچه و خیابان چون آینهای، نمایشدهندهی رفتارها و گفتارهای معلمین خود خواهند بود. از سوی دیگر، عرصهی کار، صحنهی وسیعی است بهوسعت کشور که از داخل خانهها، ادارات و واحدهای کسب و کار و مساجد گرفته تا مزارع و کارگاهها و کارخانهها و معادن و انواع زیادی از مشاغل خدماتی کشیده میشود. هر چقدر این پهنهی وسیع از دو عنصر سختکوشی و تعهّد - که از ارکانِ هر توفیق بزرگی بشمار میروند - بیشتر بهرهمند باشد، پیشرفتگی کشور، بیشتر و بهتر تضمین میگردد.میدانیم یک کارگر در پرتو تعهّد و حُسنِ عمل، گاه آنچنان جایگاهی مییابد که شایسته است همچون دست پُرمهر معلم و مربّی، بر دست توانا و هنرمند او هم بوسهی تشکر و امتنان زده شود. این البته امری است که از دامان اولین مربیان هر کسی یعنی پدر و مادر او و پس از آن از درک محضر معلّم قابل تأمین است. اینک که جمهوری اسلامی ایران بعد از بیش از چهلوهفت سال مجاهدت، با تکیه به فضل الهی در نبرد نظامی با دشمنانِ پیشرفت و تعالی خود، بخشی از توانمندی چشمگیر خود را به جهانیان ثابت کرده است، در مرحلهی جهاد اقتصادی و فرهنگی نیز باید آنان را ناامید کرده و شکست دهد.معلمان مؤثرترین حلقه در نبرد فرهنگی و کارگران از مؤثرترین عناصر در نبرد اقتصادی خواهند بود؛ بهطوریکه میتوان ادعا کرد که این دو، به منزلهی ستون فقرات عرصهی فرهنگ و اقتصاد هستند. از این رو لازم است [معلمان و کارگران] به اهمیت جایگاه خاص خود و فراتر از یک شغل - که در قبال فعالیت در آن، دستمزدی دریافت میشود - به خوبی واقف باشند.همچنانکه باید به موازات این امر، توجه داشت که تجلیلهای زبانیِ سالیانه یا هر چند وقت یکبار گرچه بجا و مناسب است ولی قدردانی از تلاشهای این دو قشر باید عمیقتر و عملیتر از این حد باشد. بنده تصور میکنم همانطور که ملت عزیز ایران با حضور در میادین و خیابانها از نیروهای نظامی کشور خود حمایتی درخور بهعمل میآورند، شایسته است در یاری کردن معلمان و کارگران هم پشتیبانی قویای از خود نشان دهند.از جمله باید تعامل خانوادههای دانشآموزان و دانشجویان در ادارهی مدارس و دانشگاهها، بیشتر از پیش فراهم شود، و همچنین باید با اولویت دادن به مصرف کالاهای ساخت داخل کشور از کارگرانِ مولّد پشتیبانی نموده و بخصوص صاحبان کسب و کارهای آسیبدیده تا حدّ ممکن از تعدیل نیرو و جُداسازی نیروی کار خود، چه در واحدهای تولیدی و چه واحدهای خدماتی اجتناب نمایند و بلکه هر کارگری را بهمنزلهی ثروت آن واحد تولیدی و خدماتی، منظور دارند؛ و البته دولت محترم هم در حدّ مقدور از این عملِ خیرخواهانه حمایت نماید. ایران عزیز، همچنان که در پی سالها تلاش در جایگاه یک قدرت نظامی ظاهر شده، انشاءالله و به فضل الهی با ترسیم خطوط هویت ایرانی اسلامی و رسوخ هر چه بیشتر آن در اذهان و نفوس جوانان این کشور به دست مربیان و معلمین، و با اولویت دادن به مصرف کالاهای تولید داخل که نتیجهی تلاش کارگران زحمتکش ایرانی است، مسیر عبور بهسوی قلّههای پیشرفت و تعالی را خواهد پیمود، و این البته با دعای خیر و وِساطت سرورمان عجّلالله تعالی فرجهالشریف هر چه سریعتر و بهتر صورت خواهد پذیرفت، بِاِذنالله تعالی. والسّلام علیکم و رحمتالله و برکاته." /> سیدمجتبی حسینی خامنهای ۱۱/اردیبهشت/۱۴۰۵
@rahbar_enghelab_ir@sheffa_jo
پیشنوشت: حدود سی سال، جامعه فرهنگیان و فعالان تعلیم و تربیت کشور در این روزها منتظر دیدار رهبری و راهنشانهایی بودند. و امسال اولین سلب این توفیق بود. اکنون اولین پیام رهبر سوم انقلاب اسلامی به دستمان رسیده است، هر چند باورم این است چند پیام قبلی ایشان از آغاز زعامت هم جنبه تربیتی خاص خودش را داشت و باید درباره آنها بیشتر تأمل کرد.
و اما:
پیام رهبر انقلاب اسلامی به مناسبت روز کارگر و روز معلمبسمالله الرّحمن الرّحیمدو روزِ یازدهم و دوازدهم اردیبهشت، روزهایی است که در آن از مقام کارگر و منزلت معلم تقدیر بهعمل میآید. فارغ از تجلیل زبانی و نمادین که بهنوبهی خود کار بجا و صحیحی است، پیشرفت هر کشوری رَهینِ دو بال علم و عمل است؛ معلم در اولین مرحلهی تحقق از این مقصود نقشآفرینی میکند. مسئولیت خطیر آموزشِ دانش، افزایش مهارت، و بخش مهمی از رشد بینش و قالبریزی هویت نسل آینده بر عهدهی او است. دانشآموزان و دانشجویان و طلّابی که در کنار هر معلمی رشد میکنند، در آینده نهچندان دور، مهارتهای آموخته و دانشهای یادگرفته خود را بهکار بسته و اِی بسا در خُلقوخو و رفتار و گفتار خود در انواع عرصهها از محفل گرم خانواده تا محیط کار و کوچه و خیابان چون آینهای، نمایشدهندهی رفتارها و گفتارهای معلمین خود خواهند بود. از سوی دیگر، عرصهی کار، صحنهی وسیعی است بهوسعت کشور که از داخل خانهها، ادارات و واحدهای کسب و کار و مساجد گرفته تا مزارع و کارگاهها و کارخانهها و معادن و انواع زیادی از مشاغل خدماتی کشیده میشود. هر چقدر این پهنهی وسیع از دو عنصر سختکوشی و تعهّد - که از ارکانِ هر توفیق بزرگی بشمار میروند - بیشتر بهرهمند باشد، پیشرفتگی کشور، بیشتر و بهتر تضمین میگردد.میدانیم یک کارگر در پرتو تعهّد و حُسنِ عمل، گاه آنچنان جایگاهی مییابد که شایسته است همچون دست پُرمهر معلم و مربّی، بر دست توانا و هنرمند او هم بوسهی تشکر و امتنان زده شود. این البته امری است که از دامان اولین مربیان هر کسی یعنی پدر و مادر او و پس از آن از درک محضر معلّم قابل تأمین است. اینک که جمهوری اسلامی ایران بعد از بیش از چهلوهفت سال مجاهدت، با تکیه به فضل الهی در نبرد نظامی با دشمنانِ پیشرفت و تعالی خود، بخشی از توانمندی چشمگیر خود را به جهانیان ثابت کرده است، در مرحلهی جهاد اقتصادی و فرهنگی نیز باید آنان را ناامید کرده و شکست دهد.معلمان مؤثرترین حلقه در نبرد فرهنگی و کارگران از مؤثرترین عناصر در نبرد اقتصادی خواهند بود؛ بهطوریکه میتوان ادعا کرد که این دو، به منزلهی ستون فقرات عرصهی فرهنگ و اقتصاد هستند. از این رو لازم است [معلمان و کارگران] به اهمیت جایگاه خاص خود و فراتر از یک شغل - که در قبال فعالیت در آن، دستمزدی دریافت میشود - به خوبی واقف باشند.همچنانکه باید به موازات این امر، توجه داشت که تجلیلهای زبانیِ سالیانه یا هر چند وقت یکبار گرچه بجا و مناسب است ولی قدردانی از تلاشهای این دو قشر باید عمیقتر و عملیتر از این حد باشد. بنده تصور میکنم همانطور که ملت عزیز ایران با حضور در میادین و خیابانها از نیروهای نظامی کشور خود حمایتی درخور بهعمل میآورند، شایسته است در یاری کردن معلمان و کارگران هم پشتیبانی قویای از خود نشان دهند.از جمله باید تعامل خانوادههای دانشآموزان و دانشجویان در ادارهی مدارس و دانشگاهها، بیشتر از پیش فراهم شود، و همچنین باید با اولویت دادن به مصرف کالاهای ساخت داخل کشور از کارگرانِ مولّد پشتیبانی نموده و بخصوص صاحبان کسب و کارهای آسیبدیده تا حدّ ممکن از تعدیل نیرو و جُداسازی نیروی کار خود، چه در واحدهای تولیدی و چه واحدهای خدماتی اجتناب نمایند و بلکه هر کارگری را بهمنزلهی ثروت آن واحد تولیدی و خدماتی، منظور دارند؛ و البته دولت محترم هم در حدّ مقدور از این عملِ خیرخواهانه حمایت نماید. ایران عزیز، همچنان که در پی سالها تلاش در جایگاه یک قدرت نظامی ظاهر شده، انشاءالله و به فضل الهی با ترسیم خطوط هویت ایرانی اسلامی و رسوخ هر چه بیشتر آن در اذهان و نفوس جوانان این کشور به دست مربیان و معلمین، و با اولویت دادن به مصرف کالاهای تولید داخل که نتیجهی تلاش کارگران زحمتکش ایرانی است، مسیر عبور بهسوی قلّههای پیشرفت و تعالی را خواهد پیمود، و این البته با دعای خیر و وِساطت سرورمان عجّلالله تعالی فرجهالشریف هر چه سریعتر و بهتر صورت خواهد پذیرفت، بِاِذنالله تعالی. والسّلام علیکم و رحمتالله و برکاته.
" /> سیدمجتبی حسینی خامنهای ۱۱/اردیبهشت/۱۴۰۵@rahbar_enghelab_ir@sheffa_jo
۱۷:۲۶
ویراستینوشت - ۱۴۰۵۰۲۱۳
پانوشت: آقا یادمان دادند که کارهای اصیل و تحولی سخت است، عمق میخواهد، زمان میبرد و البته با فرمالیسم و نمایش و آمارسازی نسبتی ندارد. یادمان دادند آرمانخواه و تحولگرا باشیم و برایش مجاهدت کنیم. شاید میوهاش به عمر ما قد ندهد، اما حتماً میوه خواهد داد. مثل بعثت مردم که حاصل معلمی چهل ساله انقلاب از سوی اوست، گرچه آقا خودش دیگر نبود که آن را به چشم ببیند.به امید برانگیختگی مدرسه و معلمان انقلاب اسلامی...@sheffa_jo
پانوشت: آقا یادمان دادند که کارهای اصیل و تحولی سخت است، عمق میخواهد، زمان میبرد و البته با فرمالیسم و نمایش و آمارسازی نسبتی ندارد. یادمان دادند آرمانخواه و تحولگرا باشیم و برایش مجاهدت کنیم. شاید میوهاش به عمر ما قد ندهد، اما حتماً میوه خواهد داد. مثل بعثت مردم که حاصل معلمی چهل ساله انقلاب از سوی اوست، گرچه آقا خودش دیگر نبود که آن را به چشم ببیند.به امید برانگیختگی مدرسه و معلمان انقلاب اسلامی...@sheffa_jo
۲۰:۵۶
ویراستینوشت - ۱۴۰۵۰۲۱۵نقشه تحول با کدام منطق؟
پانوشت ۱: ۵ بهمن ۱۳۹۹، شورای عالی آموزش و پرورش مصوب کرد که نسخه ترمیم و بهروزرسانی شده سند تحول بنیادین را طی چهار ماه آماده نماید. فرآیند ترمیم ۱۳ برابر زمان تعیین شده طول کشید که چرایی این تطویل بسیار بسیار زیاد در هنگامه تحولات سریع و مهم، در جای خودش باید مورد تأمل و بررسی قرار گیرد. اکنون نسخه این فرآیند به مرحله تصویب نهایی رسیده است. پیشنویسهای منتشر شده نشان میدهد که تغییرات شکلی و بعضاً محتوایی خوبی در سند انجام شده، اما به نظر میرسد که ایرادات اصلی «عدم تحقق تحول بنیادین» در آن همچنان پابرجاست. از این رو، پیشبینی میشود که حتی با تصویب این سند و تخصیص منابع لازم (بهانه همیشگی عدم اجرای سند تحول)، نظام آموزش و پرورش تحول نیابد.پانوشت ۲: یکی از بزنگاههای بسیار مهمی که کشورها به فکر تغییر اساسی در نظام آموزشی خود میافتند، بحرانهای بزرگ و به ویژه جنگهاست که ضعفهای بخشهای مختلف رخ مینماید. نمونه بارز آن، پیگیری طرح «ملت در خطر» در آمریکا در دهه ۱۹۷۰ میلادی است.آیا نسخه جدید سند تحول هم به تحولات کلان کشور توجه کرده است؟ یا همچنان «بیموقعیت (لامکان و لازمان)» به دنبال ایدههایی برای اصلاح برخی از نقش و نگارهای نظام آموزشی است؟پانوشت ۳: رهبر سوم انقلاب اسلامی در پیامشان به مناسب روز معلم، رسماً در حوزه تعلیم و تربیت اعلام «شرایط جنگی» کردند. حواسمان هست؟! شوراهای سیاستگذار (شوعاف و شوآپ) و وزارت آموزش و پرورش و ... حواسشان هست؟ دانشکدههای علوم تربیتی و اندیشکدهها چطور؟ برای معماری نظام آموزشی متناسب با شرایط نبرد فرهنگی، اقتصادی و نظامی و در «عصر جدید» و با «نظم جدید» چه ایدههای اصلی باید حاکم شود؟ چه ملاحظاتی باید تدبیر شود؟ این ملاحظات است که محک و ملاک ارزیابی نسخه ترمیمیافته خواهد بود. مثلاً به فرمایش رهبری باید نقشآفرینی مردم را زمینهسازی کنیم (حکمرانی مردمپایه). آیا سند تحول سوای ادبیات «مشارکت» با سبک خصوصیسازی، این روح را دارد؟
@sheffa_jo
پانوشت ۱: ۵ بهمن ۱۳۹۹، شورای عالی آموزش و پرورش مصوب کرد که نسخه ترمیم و بهروزرسانی شده سند تحول بنیادین را طی چهار ماه آماده نماید. فرآیند ترمیم ۱۳ برابر زمان تعیین شده طول کشید که چرایی این تطویل بسیار بسیار زیاد در هنگامه تحولات سریع و مهم، در جای خودش باید مورد تأمل و بررسی قرار گیرد. اکنون نسخه این فرآیند به مرحله تصویب نهایی رسیده است. پیشنویسهای منتشر شده نشان میدهد که تغییرات شکلی و بعضاً محتوایی خوبی در سند انجام شده، اما به نظر میرسد که ایرادات اصلی «عدم تحقق تحول بنیادین» در آن همچنان پابرجاست. از این رو، پیشبینی میشود که حتی با تصویب این سند و تخصیص منابع لازم (بهانه همیشگی عدم اجرای سند تحول)، نظام آموزش و پرورش تحول نیابد.پانوشت ۲: یکی از بزنگاههای بسیار مهمی که کشورها به فکر تغییر اساسی در نظام آموزشی خود میافتند، بحرانهای بزرگ و به ویژه جنگهاست که ضعفهای بخشهای مختلف رخ مینماید. نمونه بارز آن، پیگیری طرح «ملت در خطر» در آمریکا در دهه ۱۹۷۰ میلادی است.آیا نسخه جدید سند تحول هم به تحولات کلان کشور توجه کرده است؟ یا همچنان «بیموقعیت (لامکان و لازمان)» به دنبال ایدههایی برای اصلاح برخی از نقش و نگارهای نظام آموزشی است؟پانوشت ۳: رهبر سوم انقلاب اسلامی در پیامشان به مناسب روز معلم، رسماً در حوزه تعلیم و تربیت اعلام «شرایط جنگی» کردند. حواسمان هست؟! شوراهای سیاستگذار (شوعاف و شوآپ) و وزارت آموزش و پرورش و ... حواسشان هست؟ دانشکدههای علوم تربیتی و اندیشکدهها چطور؟ برای معماری نظام آموزشی متناسب با شرایط نبرد فرهنگی، اقتصادی و نظامی و در «عصر جدید» و با «نظم جدید» چه ایدههای اصلی باید حاکم شود؟ چه ملاحظاتی باید تدبیر شود؟ این ملاحظات است که محک و ملاک ارزیابی نسخه ترمیمیافته خواهد بود. مثلاً به فرمایش رهبری باید نقشآفرینی مردم را زمینهسازی کنیم (حکمرانی مردمپایه). آیا سند تحول سوای ادبیات «مشارکت» با سبک خصوصیسازی، این روح را دارد؟
@sheffa_jo
۷:۴۵