بازارسال شده از
۹:۴۳
آقایون حزباللهی برید یه فکری کنید!۲۳:۲۵
️ #رهبر_انقلاب در یکسال گذشته درباره مذاکره با آمریکا چه فرمودهاند: ۱۴۰۳/۱۱/۱۹: استثنائی [که در مذاکره] که وجود دارد آمریکا است.چرا استثنا است؟ مذاکرهی با آمریکا #هیچ_تأثیری در رفع مشکلات کشور ندارد؛ این را باید ما درست بفهمیم. اینجور به ما وانمود نکنند که اگر نشستیم پشت میز مذاکره با آن دولت، فلان مشکل یا فلان مشکل حل میشود؛ نخیر، از مذاکرهی با آمریکا هیچ مشکلی حل نمیشود. دلیل: #تجربه. با یک چنین دولتی مذاکره نباید کرد؛ مذاکره کردن عاقلانه نیست، هوشمندانه نیست، شرافتمندانه نیست. ۱۴۰۳/۱۲/۱۸: اینکه بعضی از دولتهای قلدر اصرار به مذاکره میکنند، مذاکرهی آنها برای حلّ مسائل نیست، برای #تحکّم است. [میگویند] مذاکره کنیم تا آنچه را که میخواهیم، بر طرف مذاکره ــ که آن طرف میز نشسته ــ تحمیل کنیم؛ اگر قبول کرد که چه بهتر، اگر قبول نکرد جنجال راه بیندازیم که اینها از میز مذاکره فاصله گرفتند، از پای میز بلند شدند! مذاکره برای آنها راهی است، مسیری است برای طرح توقّعات جدید. ۱۴۰۳/۱۲/۲۲: من میخواهم عرض بکنم اگر هدف از مذاکره رفع تحریم است، مذاکرهی با این دولت آمریکا #رفع_تحریم نخواهد کرد.یعنی تحریمها را برنمیدارد، [بلکه] #گره_تحریمها را کورتر خواهد کرد؛ فشار را افزایش خواهد داد. مذاکرهی با این دولت، #فشار را افزایش خواهد داد. ۱۴۰۴/۰۲/۳۰ : در [زمان] ریاست جمهوری (شهید رئیسی)، در اوّلین مصاحبهای که کرد، خبرنگار از ایشان پرسید که آیا شما با آمریکا مذاکره میکنید؟ #صریح و بدون هیچ ابهامی گفت: خیر؛ و نکرد. اجازه نداد که #دشمن بتواند بگوید که من با تهدید، با تطمیع، با حیله توانستم ایران را پای میز مذاکره بکشانم؛ نگذاشت. ۱۴۰۴/۰۳/۲۸: ملّت ایران در مقابل #جنگ_تحمیلی محکم میایستد ــ همچنان که تا حالا ایستاده ــ در مقابل #صلح_تحمیلی (هم) محکم میایستد. ۱۴۰۴/۰۶/۰۲: میخواهد که ایران #گوش_به_فرمان آمریکا باشد. ملّت ایران از چنین #اهانت بزرگی بشدّت رنجیده میشود و در مقابل آن کسانی و آن کسی که چنین توقّع غلطی از ملّت ایران دارد، با همهی قدرت میایستد. جنگ اخیر هم به خاطر همین بود. ۱۴۰۴/۰۷/۰۱: در وضع کنونی، #مذاکرهی با دولت آمریکا، اوّلاً #هیچ_کمکی به منافع ملّی ما نمیکند، هیچ سودی برای ما ندارد، هیچ ضرری را هم از ما دفع نخواهد کرد ... این اوّلاً.طرف #تهدید کرده که اگر مذاکره نکنید، چنین و چنان خواهد شد، بمباران میکنیم، چه میکنیم؛ از این حرفها؛ یک خرده مبهم، یک خرده صریح؛ یعنی تهدید: یا مذاکره کنید یا اگر مذاکره نکردید، چنین و چنان خواهد شد! این تهدید است. خب قبول چنین مذاکرهای نشانهی #تهدیدپذیری ایران اسلامی است. اگر چنانچه شما با این تهدید رفتید مذاکره کردید، معنایش این است که ما در مقابل هر تهدیدی فوراً میترسیم، میلرزیم و تسلیم طرف مقابل میشویم؛ معنایش این است.این تهدیدپذیری اگر به وجود آمد، دیگر انتها نخواهد داشت. ... یعنی قبول مذاکرهای را که با تهدید همراه است، #هیچ_ملّت باشرفی انجام نمیدهد، هیچ سیاستمدار خردمندی هم آن را تصدیق نمیکند.۱۵:۲۸
در حالی که بسیاری هنوز نگرانند اسرائیل چه زمانی به ایران حمله خواهد کرد، واقعیت این است: حمله آغاز شده و بسیار مؤثر بوده است… فقط شما متوجه نشدهاید!
یک نگاه ساده به مدارس راهنمایی و دبیرستان کافی است تا بفهمید ماهواره و فضای مجازی صهیونیستی چطور مغز نسل جوان ما ، تحت بمباران رسانههای ضداسلام و ضدایران قرار گرفته است.
نتیجه این شده است که اکثر دانشآموزان، نه تنها تحت تأثیر تبلیغات منفی علیه نظام و رهبری هستند، بلکه در مورد حقانیت پیامبر (ص)، قرآن و ائمه (ع) نیز شبهات جدی دارند و برخی حتی به مقدسات توهین میکنند!
حجاب در دختران و باورهای مذهبی و انجام تکالیف دینی، و سلامت زیستندر دانش آموزان بسیار کم رنگ شده است
و همجنسبازی در ذهن بسیاری، یک موضوع مشروع و طبیعی جلوه داده میشود.
مدارس غیرانتفاعی به دلیل توصیه به معلمان برای عدم ورود به گفتوگوهای دینی و سیاسی، بستر فاجعه فرهنگی را عمیقتر کردهاند.
وضعیت معلمان هم قابل تأمل است:
برخی از معلمان دچار بدبینی نسبت به نظام و رهبری شدهاند.
از نظر دینی نیز تزلزل زیادی در بین برخی فرهنگیان دیده میشود.
گاهی تنها یک یا چند نفر محدود در هر مدرسه ممکن است با این بحران مقابله کنند، اما گاهی آنقدر فضا سنگین هست که حتی انقلابیون جرأت اعتراض ندارند.
پیام واضح است: مسؤلان و نخبگانی که دغدغه آینده کشور را دارند، باید فکری جدی برای آموزش و پرورش کنند.و هر جوان متدین و انقلابی که توانایی دارد، وارد عرصه معلمی در مدارس شود تا نسل آینده از گزند این حمله خاموش در امان بماند.
یک نگاه ساده به مدارس راهنمایی و دبیرستان کافی است تا بفهمید ماهواره و فضای مجازی صهیونیستی چطور مغز نسل جوان ما ، تحت بمباران رسانههای ضداسلام و ضدایران قرار گرفته است.
نتیجه این شده است که اکثر دانشآموزان، نه تنها تحت تأثیر تبلیغات منفی علیه نظام و رهبری هستند، بلکه در مورد حقانیت پیامبر (ص)، قرآن و ائمه (ع) نیز شبهات جدی دارند و برخی حتی به مقدسات توهین میکنند!حجاب در دختران و باورهای مذهبی و انجام تکالیف دینی، و سلامت زیستندر دانش آموزان بسیار کم رنگ شده استو همجنسبازی در ذهن بسیاری، یک موضوع مشروع و طبیعی جلوه داده میشود.
مدارس غیرانتفاعی به دلیل توصیه به معلمان برای عدم ورود به گفتوگوهای دینی و سیاسی، بستر فاجعه فرهنگی را عمیقتر کردهاند.
وضعیت معلمان هم قابل تأمل است:برخی از معلمان دچار بدبینی نسبت به نظام و رهبری شدهاند.
از نظر دینی نیز تزلزل زیادی در بین برخی فرهنگیان دیده میشود.
گاهی تنها یک یا چند نفر محدود در هر مدرسه ممکن است با این بحران مقابله کنند، اما گاهی آنقدر فضا سنگین هست که حتی انقلابیون جرأت اعتراض ندارند.
پیام واضح است: مسؤلان و نخبگانی که دغدغه آینده کشور را دارند، باید فکری جدی برای آموزش و پرورش کنند.و هر جوان متدین و انقلابی که توانایی دارد، وارد عرصه معلمی در مدارس شود تا نسل آینده از گزند این حمله خاموش در امان بماند.۱۵:۳۱
بازارسال شده از
#سوال_شما چرا آمریکا مدام «مذاکره» را در عرصه جهانی برجسته میکند و چرا ما میپذیریم؟#پاسخ_ما آمریکا در مقطع کنونی، بیش از آنکه مذاکره برای حل مسئله بخواهد، به مذاکره بهعنوان ابزار مدیریت افکار عمومی جهان نیاز دارد. طرح مداوم «دعوت به مذاکره» چند کارکرد همزمان برای واشنگتن دارد:
بازسازی چهره مخدوششده آمریکاآمریکا پس از شکستها و بنبستهای میدانی و سیاسی، تلاش میکند خود را «عاقل، اهل دیپلماسی و صلحطلب» نشان دهد و هزینه بحرانها را به گردن طرف مقابل بیندازد.انتقال بار مسئولیت شکستهاوقتی مذاکره را علنی مطرح میکند، اگر نتیجهای حاصل نشود، میگوید: «ما خواستیم، آنها نخواستند.»این دقیقاً یک عملیات رسانهای–روانی است، نه دیپلماتیک.
ایجاد دوگانهسازی در افکار عمومی طرف مقابلهدف، شکافسازی داخلی است: «چرا مذاکره نمیکنید؟ چرا فرصت را از دست میدهید؟»این فشار نه برای توافق، بلکه برای فرسایش سرمایه اجتماعی است.
چرا ما مذاکره را میپذیریم؟پذیرش مذاکره از سوی ما نه از سر خوشبینی، بلکه یک کنش فعال دفاعی در جنگ شناختی است. ما مذاکره را میپذیریم چون:
نمیخواهیم روایت آمریکا یکطرفه شودنمیگذاریم ما را مقصر انسداد دیپلماسی معرفی کنندزمین بازی رسانهای را ترک نمیکنیم
اما نکته کلیدی اینجاست: مذاکرهای که ما دنبالش هستیم، «مذاکره برای مذاکره» است، نه مذاکره برای نتیجه.
مذاکره برای مذاکره یعنی چه؟این نوع مذاکره چند ویژگی روشن دارد:
ما میدانیم خروجی واقعی نخواهد داشتبه وعدهها اعتماد راهبردی نداریممذاکره را جایگزین قدرت میدانی و بازدارندگی نمیکنیممذاکره فقط یک ابزار مکمل است، نه محور سیاست
در واقع، ما با این رویکرد:دست آمریکا را در تبلیغات ضدایرانی میبندیمزمان را به نفع تثبیت قدرت خود مدیریت میکنیمهزینه بدعهدی را دوباره به خود آمریکا برمیگردانیم
️نتیجه : آمریکا مذاکره را برای نجات اعتبار خود میخواهد ما مذاکره را برای خنثیسازی جنگ روانی میپذیریم آمریکا دنبال «تصویر» است، نه «توافق» ما دنبال «مدیریت صحنه» هستیم، نه «توهم توافق»پس الکی مسئولان و دستگاه دیپلماسی را متهم به خیانت وانفعال و... نکنیم.!جعفر روحیسنگر روایت | عضو شویدhttps://eitaa.com/joinchat/2453995552Cf558a5fd1e
چرا آمریکا مدام «مذاکره» را در عرصه جهانی برجسته میکند و چرا ما میپذیریم؟#پاسخ_ما آمریکا در مقطع کنونی، بیش از آنکه مذاکره برای حل مسئله بخواهد، به مذاکره بهعنوان ابزار مدیریت افکار عمومی جهان نیاز دارد. طرح مداوم «دعوت به مذاکره» چند کارکرد همزمان برای واشنگتن دارد:بازسازی چهره مخدوششده آمریکاآمریکا پس از شکستها و بنبستهای میدانی و سیاسی، تلاش میکند خود را «عاقل، اهل دیپلماسی و صلحطلب» نشان دهد و هزینه بحرانها را به گردن طرف مقابل بیندازد.انتقال بار مسئولیت شکستهاوقتی مذاکره را علنی مطرح میکند، اگر نتیجهای حاصل نشود، میگوید: «ما خواستیم، آنها نخواستند.»این دقیقاً یک عملیات رسانهای–روانی است، نه دیپلماتیک.ایجاد دوگانهسازی در افکار عمومی طرف مقابلهدف، شکافسازی داخلی است: «چرا مذاکره نمیکنید؟ چرا فرصت را از دست میدهید؟»این فشار نه برای توافق، بلکه برای فرسایش سرمایه اجتماعی است.چرا ما مذاکره را میپذیریم؟پذیرش مذاکره از سوی ما نه از سر خوشبینی، بلکه یک کنش فعال دفاعی در جنگ شناختی است. ما مذاکره را میپذیریم چون:نمیخواهیم روایت آمریکا یکطرفه شودنمیگذاریم ما را مقصر انسداد دیپلماسی معرفی کنندزمین بازی رسانهای را ترک نمیکنیماما نکته کلیدی اینجاست:
مذاکرهای که ما دنبالش هستیم، «مذاکره برای مذاکره» است، نه مذاکره برای نتیجه.مذاکره برای مذاکره یعنی چه؟این نوع مذاکره چند ویژگی روشن دارد:ما میدانیم خروجی واقعی نخواهد داشتبه وعدهها اعتماد راهبردی نداریممذاکره را جایگزین قدرت میدانی و بازدارندگی نمیکنیممذاکره فقط یک ابزار مکمل است، نه محور سیاست در واقع، ما با این رویکرد:دست آمریکا را در تبلیغات ضدایرانی میبندیمزمان را به نفع تثبیت قدرت خود مدیریت میکنیمهزینه بدعهدی را دوباره به خود آمریکا برمیگردانیم️نتیجه : آمریکا مذاکره را برای نجات اعتبار خود میخواهد ما مذاکره را برای خنثیسازی جنگ روانی میپذیریم آمریکا دنبال «تصویر» است، نه «توافق» ما دنبال «مدیریت صحنه» هستیم، نه «توهم توافق»پس الکی مسئولان و دستگاه دیپلماسی را متهم به خیانت وانفعال و... نکنیم.!جعفر روحیسنگر روایت | عضو شویدhttps://eitaa.com/joinchat/2453995552Cf558a5fd1e۲۰:۳۱
۲۱:۱۷
حـــتی بیخـــانمانها هـــم آن را بـــه تـــن نمـــیکنند! حیــــــرت خواهید کرد اگر بگویم این مدل ژاکث برند «بالنسیاگا» با قیمت ۹۵۰ دلار(یعنی بیش از ۱۰۰ میلیون تومان) در همان ۲۴ ساعت اول عرضه، بهطور کامل فروخته شد! آیــــــا این اتفاق باورنکردنی از قدرت برند سرچشمه میگیرد یا نشانهای از مدگرایی افراطی است؟ به نظرم مسئله فراتر از ظاهر و برچسب قیمت است؛ شاید این ماجرا بازتاب نبود عزت نفس و احساس ارزش درونی است که باعث میشود افراد به جای اینکه ارزشهای واقعی و ذاتی را در درون خویش بیابند، به دنبال دیدهشدن، تأیید و ارزشگذاری از بیرون و از سوی دیگران هستند، آن هم به واسطهی برچسب برند لوکسی که به خود آویزان کردهاند! «مــــــارشال مکلوهان»، نظریهپرداز رسانه میگوید:«تبلیغات رسانهای، شکل نوین القای هویت است؛ یعنی ما دیگر نمیدانیم خود واقعیمان کیست، بلکه بازتابی از برندهایی هستیم که مصرف میکنیم.»#برندینگ #تبلیغات
۲۱:۳۲
قصهی پرغصهی این روزهای دامداران قصه از جایی شروع شد که گفتند برای حذف فساد و رانت، نهادههای دامی را آزاد میکنیم.
نهاده گران شد تولیدکننده دیگر نتوانست گوشت را با قیمت پایین عرضه کند، پس قیمت گوشت بالا رفت.مصرفکننده اما… حقوقش همان ماند قدرت خریدش کمتر شد.
برای کنترل بازار، تصمیم تازهای گرفتند: برای گوشت داخلی رقیب بتراشیم؛ گوشت ارزانتر وارد کنیم
دامدار چه کرد؟ وقتی نگهداری دام صرفه نداشت، دام مولدش رفت زیر تیغ
تولید کم شد. و این قصه، پایانش روشن است: کمی بعد، گوشت از امروز هم گرانتر میشود
دام مولد خط قرمز استوارداتِ کور، دامدار را حذف میکندنهاده را باید شفاف کرد، نه حذف" /> حمزه معلیحکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد
@HokmranOnline۷:۳۰
بازارسال شده از
سیدحسن خمینی: تدبیر وزارت اقتصاد در حذف ارز ترجیحی به نفع دهکهای پایین تمام میشودسیدحسن خمینی با اشاره به حذف ارز ترجیحی:
حذف ارز ترجیحی، همت بزرگی بود که از سوی دولت انجام شد، هرچند همزمان با دسیسههایی همراه شد و شاید در کوتاهمدت آنگونه که باید حلاوتش احساس نشد، اما حتماً در دهکهای پایین جامعه منجر به انتفاع خواهد شد. هر سیاست و اقدامی که به توسعه و ترویج عدالت اقتصادی منجر شود، یک وظیفه شرعی و انقلابی است و باید با جدیت دنبال شود.مزید استحضار حضرتعالی که ارز ترجیحی حذف نشد بلکه از ۲۸۵۰۰ به ۱۱۲۵۰۰ افزایش یافت.راه دور نروید!از مردم سوال کنید خواهند گفت که اینتصمیم به نفع سفره هاشان بوده یا خیر؟عدالت را درست معنا کنیم.مقام معظم رهبری میفرماید:"اگر عقلانیت از عدالت نفی گردد، عدالت به نقیض خودش مبدل می شود"" />محمدباقر محمدزادهحکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد
@HokmranOnline۷:۳۶
۹:۰۹
دنیای قشنگ نو و مسائلی که در زیر نامسئلهها دفن میشونداظهارات اخیر استاندار خراسان رضوی که عدم برگزاری کنسرت را دلیل آشوبهای دی ماه مشهد خوانده است یا این که موضوع اصلی اولین جلسه هیات دولت دقیقا در حین جهشهای تورمی اخیر «آموزش موتورسواری بانوان» بوده است، در نگاه نخست سادهانگارانه به نظر میرسد، اما وقتی آن را در آیینهی رمان دنیای قشنگ نوی آلدوس هاکسلی قرار میدهیم، نقد عمیقتری امکان پذیر می شود.آلدوس هاکسلی در کتاب مشهور خود دنیای قشنگ نو دنیایی طبقاتی را تصویر می کند که در آن عده کثیری از انسانها (گاماها، اپسیلون ها و دلتاها) برده وار برای خوشگذرانی و منافع طبقات بالاتر به ویژه بالاترین طبقه(آلفاها) کار میکنند و البته هر دو گروه نیز احساس خوشبختی و رضایت دارند. در دنیای هاکسلی علم آنچنان پیشرفته است که انسان ها خارج از رحم مادران و در لولههای آزمایشگاهی به دنیا آمده و متناسب با جدول طبقه بندی مشاغل مورد نیاز برای خوشبختی طبقات بالاتر طوری تربیت می شوند که از انجام آن شغل رضایت داشته باشند. اگر اعتراض یا مشکلی اجتماعی پیش آید که ذهن انسان های دنیای نو را درگیر کند، فوری ماموران سر رسیده و گردی به نام «سوما» را بین مردم می پاشند. گرد سوما که مجموعه ای از خواص داروهای روانگردان و مخدر را در خود دارد، ناراحتی و خشم و غضب ناشی از مشکلات محیط اطراف، بی عاطفگی جامعه و ظلم آلفاها را از بین می برد و بعد انسان ها رقص کنان و پایکوبان دسته جمعی موسیقی هیجان آوری را که آلفاها در لوله های آزمایشی به آن ها آموختهاند زمزمه می کنند.در دنیای قشنگ نو، جامعهای به ظاهر آرام و بدون تنش طبقاتی یا اقتصادی ساخته شده است؛ جایی که شهروندان از بدو تولد شرطیسازی میشوند تا رنج و فقر را تجربه نکنند. سرکوب احساسات عمیق، مذهب، خانواده و هنر واقعی با مصرفگرایی افراطی و سرگرمیهای سطحی مانند «سینمای عشقی» و مواد توهمزا «سوما» و لذتجویی مداوم جایگزین شده است.متفکران مکتب انتقادی نیز کارکرد صنایع سرگرمی در دنیای مدرن را از بین بردن خودآگاهی می دانند. آدرنو از سرشناس ترین فیلسوفان این مکتب مهمترین کارکرد مصرف کالاهای فرهنگی تولید شده در ذیل نظام سرمایه داری را فرو بردن تفکر انسانی در یک تعطیلی دائمی و تقلیل نیازهای واقعی و اصیل انسانی به نیازهای مبتذل و کودکانه تصویر می کند. شکل بارزی از این نگاه در سال های اخیر بر بخشی از مدیریت اجرایی کشور حاکم شده است. رقص و کنسرت و موتورسواری به گرد «سوما»ی این بخش از جریان های سیاسی تبدیل شده است و متاسفانه تاکید مکرر رهبر انقلاب به پرداختن به مسائل اصلی مردم به جای نامسئله ها نیز تغییری در سویه رفتاری این جریان ایجاد نکرده است.تصور این که به جای پرداختن ریشهای به مشکلات اقتصادی (تورم، بیکاری، نابرابری و فشار معیشتی که عامل اصلی نارضایتی مردم است)، میشود با ابزارهای سرگرمی و حواسپرتی جمعی نارضایتی مردم را مدیریت کرد، تصوری سطحی است. این رویکرد، همان نسخهی کوچکشدهی «سوما»ی هاکسلی یعنی آرام کردن جامعه نه با عدالت و اصلاح ساختاری، بلکه با تزریق موقت لذت و فراموشی است. سیاستهای نمایشی با کارکرد پوشاندن شکاف عدالت و نابرابری های ساختاری و تبعیض اتخاذ میشود و نه حل مشکلات مردم.هاکسلی هشدار میدهد که چنین جامعهای، اگرچه از اغتشاش ظاهری خالی است، در واقع انسانیتی تهی و مکانیکی دارد. وقتی مشکلات واقعی (تورم نقطه به نقطه ۶۰ درصدی، تورم ۹۰ درصدی مواد خوراکی و سیاست های تبعیض آمیز) حل نشود، سرکوب موقت نارضایتی با ابزارهای اختلال حواس تنها آن را به شکلهای انفجاریتر یا پنهانتر در آینده بازتولید میکند. این جنس از ایده ها نه تنها مشکلات را انکار میکند، بلکه خطر تبدیل جامعه به یک «شهر قشنگ نو»ی ایرانی را به جان میخرد؛ جایی که مانور سیاسی بر مسائل سطحی و دست چندم به قیمت از دست رفتن آگاهی و عدالت و دفن شدن مسائل واقعی مردم زیر انبوهی از نامسئله ها تمام میشود. Zohurian.ir @zohurian۹:۴۸
گفتوگوهای مسقط؛ بازخوانی راهبرد جدید آمریکا در برابر ایران🟢 مقدمه
شکست سلسله آشوبهای داخلی و تلاشهای پیدا و پنهان برای ایجاد بیثباتی در ایران، بار دیگر نگاه سیاستگذاران آمریکایی و متحدان منطقهای آنان ـ بهویژه رژیم صهیونیستی ـ را به بازاندیشی در شیوههای فشار بر جمهوری اسلامی واداشته است. این ناکامیها، واشنگتن را به سمت راهبردی تازه سوق داده است: نفوذ نرم از مسیر دیپلماسی ظاهری. گفتوگوهای جدید آمریکا با ایران در مسقط، در ظاهر از جنس مذاکرات رفع تحریمها و مسائل هستهای است، اما در عمق خود حامل سناریویی چندلایه و هدفمند میباشد. شکست پروژههای ناآرامی و درسهای آن برای غرب در چند سال گذشته، طراحی شورشهای خیابانی و هدایت آنها به سمت آشوبهای ساختارشکن، الگویی بود که حامیان غربی سعی داشتند آن را در ایران نیز به اجرا درآورند؛ مشابه رخدادهایی که در برخی کشورهای آمریکای لاتین یا اروپای شرقی تجربه شده است. عدم توفیق این سناریو، برای طراحان آن چند درس کلیدی داشت: اتحاد ملی مردم ایران در برابر تهدیدهای داخلی و خارجی. پایداری اعتقادات فرهنگی و دینی که ضامن ثبات اجتماعی است. رهبری هوشمند و مقتدر که توانسته مدیریت یکپارچه و واکنش استراتژیک را هدایت کند.ناکامی در فروپاشی این سه پایه، واشنگتن را به این نتیجه رسانده است که مسیر بیثباتسازی از بیرون دیگر کارآمد نیست؛ بنابراین، راه نفوذ باید از درون ذهن و افکار عمومی ایرانیان جستوجو شود.
🟢 مسقط؛ نقطه آغاز یا تکرار سیاست فشار نرم؟
گفتوگوهای اخیر در عمان، در ظاهر نشانهای از تمایل آمریکا برای بازگشت به میز مذاکره تلقی میشود، اما تحلیل دقیقتر نشان میدهد که محتوای مذاکرات تنها اقتصادی یا هستهای نیست. پس از شکست پروژههای آشوب، واشنگتن هدف خود را به حوزهی مشروعیت و ساختار رهبری ایران معطوف کرده است. از نگاه بسیاری از تحلیلگران داخلی، آمریکا میکوشد با وعدههای «رفع تحریمها» و «بهبود شرایط معیشتی»، نوعی دوگانهسازی اجتماعی ایجاد کند: اقتصاد در برابر استقلال رفاه در برابر رهبریاین همان تله روانی است که تلاش دارد افکار عمومی را میان انتخاب معیشت یا حفظ استقلال قرار دهد و از این رهگذر، شکافی نرم و تدریجی میان مردم و رهبری کشور ایجاد نماید.
🟢 اهداف پنهان در مذاکرات
برخی اقدامات اخیر آمریکا، از جمله ربودن رئیسجمهور ونزوئلا و اعزام ناوهای جنگی به خلیج فارس، حامل پیامی روانی برای افکار عمومی جهان و به خصوص ایران است: القای قدرت اعمال اراده نظامی. اما در واقعیت، هدف اصلی نه تغییر ژئوپلیتیک، بلکه تغییر ذهنیت جامعه ایران است. گفتوگوهای مسقط تلاشی است برای سنجش حساسیت و واکنش ایران نسبت به مسائل بنیادی ساختار قدرت.🧩 به بیان دیگر، محور اصلی مذاکرات نه «هسته ای و تحریم» بلکه رهبری و ثبات نظام سیاسی است؛ امری که از منظر سیاستگذاران آمریکایی، در صورت تضعیف یا تغییر، میتواند دریچه جدیدی برای نفوذ آنان بگشاید.
نتیجهگیری گفتوگوهای مسقط، هرچند میتواند به ظاهر فرصتی برای تعیین دوباره موقعیت دو طرف باشد، اما از منظر راهبردی، نباید غفلت کرد که آمریکا هیچگاه از هدف بنیادین خود ــ یعنی تضعیف استقلال و هویت ایران ــ فاصله نگرفته است. تجربهی سالهای اخیر نشان داده که علیرغم چالشهای اقتصادی، مردم ایران در برابر نفوذ و تجزیه ارادهای واحد دارند و هرگونه دوگانهسازی میان «اقتصاد مطلوب» و «رهبری مستقل»، همان طرح شکستخوردهی آشوبهاست که این بار با لباس دیپلماتیک و نرمافزاری عرضه شده است. از اینرو، گفتوگوهای مسقط را باید نه صرفاً به مثابه تلاش برای رفع تحریمها، بلکه به عنوان تداوم نبرد راهبردی میان پایداری استقلال ایران و فشار نرم غرب تحلیل کرد — نبردی که اکنون نه در خیابان، بلکه در میدان ذهن و افکار عمومی ادامه دارد. اندیشکده حکمرانی منیب @A_H_MONIB کپی صرفاً با ذکر منبع مجاز است.۱۰:۰۰
۲۰:۵۶
رهبر انقلاب: تعیین قبلی نتیجه مذاکره ابلهانه است حضرت آیتالله خامنهای صبح امروز در دیدار مردم آذربایجان شرقی: این حرفهایی هم که رئیسجمهور آمریکا میزند؛ گاهی تهدید میکند، گاهی میگوید باید فلان کار بشود فلان کار نشود، این معنایش آن است که اینها در پی تسلّط بر ملت ایرانند. ملت ایران درسهای اسلامی و شیعی خودش را خوب بلد است. میداند که چه کار کند. امام حسین (علیهالسّلام) فرمود «مِثلی لا یُبایِعُ [مثل] یَزید»؛ کسی مثل من با کسی مثل یزید بیعت نمیکند. ملّت ایران درواقع میگویند مثل ما، ملتی با این فرهنگ، با این سابقه، با این معارف عالی، با سردمدارانی مثل افراد فاسدی که امروز بر سر کارند در آمریکا بیعت نخواهد کرد. میگویند بیایید دربارهی انرژی هستهایِ شما با هم مذاکره کنیم و نتیجهی مذاکره بشود این که شما این انرژی را نداشته باشید. اگر مذاکرهای باید انجام بگیرد واقعاً، ــ جای مذاکره نیست ــ اگر بنا شد مذاکرهای انجام بگیرد، تعیین نتیجهی مذاکره از قبل یک کار غلط و ابلهانهای است. خب تو میگویی بیا با هم حرف بزنیم دربارهی فلان موضوع، به توافق برسیم، چرا نتیجه را معیّن میکنی، باید حتماً به این توافق برسیم! خب این ابلهانه است. این کار ابلهانه را دارند رؤسای آمریکا و بعضی از سناتورها و رئیسجمهور و دیگران و دیگران انجام میدهند. ۱۴۰۴/۱۱/۲۸ اندیشکده حکمرانی منیب @A_H_MONIB۶:۲۴
صفحه عبری رھبر انقلاب در ایکس:«خطرناکتر از یک ناو جنگی آمریکایی، سلاحی است که میتواند آن را به کف اقیانوس بفرستد.»
اندیشکده حکمرانی منیب @A_H_MONIB۱۳:۰۸
۱۳:۰۸
اقتصاد مقاومتی؛ پاسخ به زنجیرههای پرریسکتصور کنید یک قطعه کوچک که شاید حتی به چشم نمیآید، بتواند یک خط تولید را متوقف کند یا یک شبکه را مختل کند. در دنیای امروز، خیلی از نگرانیهای بزرگ از همین جزئیات کوچک شروع میشود؛ از زنجیرههایی که معمولاً دیده نمیشوند اما همه چیز به آنها وابسته است.به همین دلیل است که بحث «امنیت زنجیره تأمین» و «اقتصاد مقاومتی» فقط یک موضوع اقتصادی نیست.وقتی مسیر تأمین، طولانی و وابسته باشد، هر بحران، فشار سیاسی یا حتی یک اختلال ساده میتواند اثرات بزرگی داشته باشد؛ مخصوصاً وقتی نظارت کافی وجود نداشته باشد یا اعتماد، جای کنترل و راستیآزمایی را گرفته باشد.کاهش وابستگی و تقویت توان داخلی یعنی کمتر شدن همین ریسکها.اهمیت موضوع آنقدر بالا رفته که کشورها عملاً مسیر سیاستگذاری خود را تغییر دادهاند؛ آمریکا بعد از شوک صنعت نیمههادی، میلیاردها دلار صرف بازگرداندن تولید تراشهها به داخل کرد.چین، اروپا و ژاپن هم با سیاستها و قوانین امنیت اقتصادی تلاش کردهاند زنجیرههای حساس را مقاومتر کنند.تجربههای جهانی این رویکرد را تأیید میکند؛ از بحران کمبود تراشه که صنایع جهان را کند کرد، تا انفجار پیجرها در لبنان و مواردی از کشف شبکههای جاسوسی با پوشش فعالیت تجاری.در واقع، تجربه نشان داده بسیاری از آسیبها نه از ضعف فناوری، بلکه از ضعف نظارت و طراحی زنجیره شروع میشود؛ دقیقاً همان مسائلی که رویکرد اقتصاد مقاومتی تلاش میکند اصلاح کند. منطق اقتصاد مقاومتی ساده است: در حوزههای حیاتی باید زنجیرهای داشته باشیم که بتوان به آن اعتماد کرد و متکی بر توان داخلی، نظارت واقعی و هوشیاری مداوم باشد. اندیشکده حکمرانی منیب @A_H_MONIB۱:۳۹
بررسی چالشهای جذب نیروی انسانی در دستگاههای دولتی چکیده
جذب نیروی انسانی در دستگاههای دولتی یکی از مهمترین فرآیندهای مدیریتی است که تأثیر مستقیم بر کیفیت خدمات عمومی، بهرهوری سازمانی و عدالت اجتماعی دارد. با این حال، در بسیاری از موارد، این فرآیند بدون توجه به هرم جمعیتی، ظرفیتهای بلندمدت و نیازهای واقعی انجام میشود. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی و پژوهشی، به بررسی چالشهای جذب نیرو در آموزش و پرورش و وزارت بهداشت پرداخته و راهکارهایی برای اصلاح این روند ارائه میدهد.مقدمه
در نظام اداری کشور، جذب نیروی انسانی همواره یکی از دغدغههای اصلی مدیران و سیاستگذاران بوده است. این فرآیند نهتنها بر کیفیت خدمات عمومی تأثیر میگذارد، بلکه پیامدهای بلندمدتی در حوزههای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی دارد. در سالهای اخیر، شاهد جذبهای انبوه و مقطعی در برخی دستگاهها مانند آموزش و پرورش و وزارت بهداشت بودهایم که بدون برنامهریزی بلندمدت و تحلیل جمعیتی صورت گرفتهاند. این مقاله تلاش دارد با نگاهی علمی، به بررسی این پدیده بپردازد.اهمیت توجه به هرم جمعیتی در جذب نیروهرم جمعیتی بهعنوان یکی از شاخصهای کلیدی در برنامهریزی منابع انسانی، نشاندهنده ساختار سنی جمعیت و روندهای آینده آن است. در جذب نیرو، بهویژه در دستگاههایی مانند آموزش و پرورش که ارتباط مستقیم با نسلهای آینده دارند، بیتوجهی به این شاخص میتواند منجر به مازاد یا کمبود نیروی انسانی در سالهای آتی شود.برای مثال، اگر آموزش و پرورش در پاسخ به کمبود معلم در کلاسهای خالی، اقدام به جذب ۱۰۰ هزار نیرو کند، باید بررسی شود که آیا در ۳۰ سال آینده نیز به همین تعداد معلم نیاز خواهد بود؟ در غیر این صورت، این تصمیم منجر به افزایش هزینههای جاری، کاهش بهرهوری و نارضایتی شغلی خواهد شد.
️تحلیل موردی: آموزش و پرورشدر سالهای اخیر، آموزش و پرورش با چالشهایی مانند بازنشستگی گسترده معلمان، مهاجرت نیروی انسانی، و افزایش کلاسهای بدون معلم مواجه بوده است. پاسخ این دستگاه، در بسیاری موارد، جذب انبوه نیرو بدون توجه به ظرفیت بلندمدت بوده است.️پیامدها- افزایش بار مالی دولت بهواسطه حقوق و مزایای بلندمدت- کاهش کیفیت آموزشی بهدلیل جذب نیروهای غیرمتخصص یا فاقد تجربه- عدم تطابق تعداد معلمان با تعداد دانشآموزان در سالهای آینده
️راهکارهای پیشنهادی- استفاده هدفمند از آموزش مجازی برای پوشش مناطق کمجمعیت- بهرهگیری از نیروهای بازنشسته یا غیررسمی بهصورت قراردادی- طراحی نظام جذب سالانه بر اساس پیشبینی جمعیتی و ظرفیت منطقهای
️تحلیل موردی: وزارت بهداشتوزارت بهداشت نیز در مواجهه با بحرانهایی مانند همهگیریها یا کمبود پرسنل درمانی، اقدام به جذب چند ده هزار نیرو در بازههای زمانی کوتاه کرده است. این جذبها معمولاً در قالب آزمونهای استخدامی سراسری انجام میشوند، اما پس از آن، برای چند سال هیچ آزمونی برگزار نمیشود.️پیامدها- سرگردانی فارغالتحصیلان جدید و افزایش بیکاری در میان متخصصان- فشار بر نظام درمانی بهدلیل عدم توازن در توزیع نیرو- کاهش انگیزه تحصیلی در رشتههای مرتبط با سلامت
️راهکارهای پیشنهادی- طراحی نظام جذب مرحلهای و سالانه با توجه به ظرفیت بیمارستانها و مراکز درمانی- ایجاد بانک اطلاعاتی از فارغالتحصیلان و نیازهای منطقهای- استفاده از مدلهای پیشبینی تقاضای خدمات درمانی برای تعیین تعداد مورد نیاز نیرو
️نتیجهگیریجذب نیروی انسانی در دستگاههای دولتی باید بر اساس اصول علمی، دادهمحور و آیندهنگر صورت گیرد. توجه به هرم جمعیتی، ظرفیتهای منطقهای، و روندهای اجتماعی و اقتصادی، از الزامات اساسی در این فرآیند است. جذبهای انبوه و مقطعی، هرچند ممکن است در کوتاهمدت پاسخگوی نیازهای فوری باشند، اما در بلندمدت منجر به چالشهای ساختاری خواهند شد.بنابراین، پیشنهاد میشود که دستگاههای دولتی با همکاری نهادهای پژوهشی و آماری، نظامی یکپارچه برای برنامهریزی جذب نیرو طراحی کنند که در آن، هر استخدام با چشمانداز ۳۰ ساله و بر اساس تحلیلهای جمعیتی و نیازهای واقعی صورت گیرد. اندیشکده حکمرانی منیب @A_H_MONIBکپی صرفا با ذکر منبع مجاز است.۹:۲۴
https://virasty.com/Nakhaeirad
https://virasty.com/A_H_MONIB/1771755716341203856
اندیشکده حکمرانی منیب @A_H_MONIB
https://virasty.com/A_H_MONIB/1771755716341203856
اندیشکده حکمرانی منیب @A_H_MONIB۱۰:۴۲
۱۰:۴۲