ر
#حک_شده_بر_قلب_کشوردوست | خوشقد و بالای من مامان به شما خیلی حساس بود. نمازتان که از تلویزیون پخش میشد، اول مینشست تا لحن زیبای شما را بشنود؛ بعد سجاده پهن میکرد و نماز میخواند. موقع سخنرانیها، تا صدایتان کمی خش میافتاد، با غصه میگفت: «ای بابا! آقا سرما خورده...» توی روضههای محرم که اشک میریختید، دلش ریش میشد و اشکش روان. از روزی هم که رفتید حال و روزش معلوم است دیگر. راه میرود، دست میکشد روی قاب عکس و زیر لب میگوید: «دیدی آخر چشم خوردی خوشقد و بالای من؟» شماره ٣٠" /> منصوره جاسبی رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۱۹:۰۸
به وقت اردیبهشت، به نام معلم یادوارهی «فریده مختاری» که در حمله آمریکایی_اسرائیلی به مدرسه شجره طیبه در میناب به شهادت رسید. شب تشییع شهدای مدرسهی میناب بود. وضعیتی را در بله باز کردم. زیر عکسی نوشته بود: «شهادتت مبارک مهربانترین و آرامترین دختر!» میخ تصویر شدم. «فریده مختاری» بود؛ همدانشگاهی و همخوابگاهی دوران کارشناسیام. یاد تمام روزهایی افتادم که با هم داشتیم. یاد حرفها و خندههایمان. تلویزیون داشت تصاویر تشییع را نشان میداد و من، مات صفحهی گوشی، اشک میریختم. چند روز بعد، پاهایم مرا به همانجایی برد که قلبم رفته بود؛ به گلزار شهدای میناب. ایستادم روبهروی عکس فریده؛ همان معلم خوشروی همیشگی که کلاسهایش را بین دخترها و پسرها تقسیم میکرد تا به همه درس محبت بدهد. زن و مردی کنار مزارش نشسته بودند. با زن که همکلام شدم، فهمیدم زنعمویش است. از روزهای آخر فریده میگفت: «حال و هواش چند وقت آخر عوض شده بود. به خانوادهش گفته بود یه چیزی توی خونه قایم کردهم که حالا نمیتونید پیداش کنید. دو، سه هفته قبل شهادت وصیتنامهش رو نوشته بود. نزدیک چهلم پیداش کردن. گوشوارهش رو به مادرش بخشیده بود تا با پولش بره پابوس امام حسین(ع)...» خیره شدم به سنگ مزار و واژهی «شهید» که پیش از نامش نشسته بود. صدای زنعمو در همهمهی گلزار گم شد و پرتاب شدم به سالهای دانشجویی. به آن شبهایی که میخواست برای شهادتش دعا کنیم؛ آرزویی که حالا، در ماه شهادت مولایش علی(ع)، به استجابت رسیده بود. تقویم میگوید امروز، روز معلم است؛ روزی برای چیدن لبخند روی لبهای معلمها. امسال اما در مدرسهی میناب، همهچیز طور دیگریست. نه از تبریکهای پشت گوشی خبری است و نه از هیاهوی کلاسهای مجازی. امسال بچههای کلاس فریده، زودتر از بقیه خودشان را به کلاس بهشتی معلمشان رساندهاند تا یکصدا بگویند: «خانم معلم! روزت مبارک...»" /> هاجر شهابیرسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۷:۲۶
معمار آینده ایران اینجا مبداء بزرگترین خدمت به کشور است توصیههای رهبر شهید انقلاب به معلمان گرامی کشور#روز_معلم
رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۱۲:۱۹
بچههام روایت شاگردی که استادِ معلم شد در کلاسهای دانشگاه، مدام از دانشجوها عذرخواهی میکنم که با لفظ بچهها صدایشان میزنم. بعضیهایشان از من بزرگترند و به جای والدینم حساب میشوند؛ اما من عادت دارم که بگویم: «سلام بچهها! درس رو متوجه شدید بچهها؟ سؤالی ندارید بچهها؟ آفرین بچهها! بیشتر دقت کنید بچهها! خداحافظ بچهها!» به دانشجوها میگویم بهخاطر تدریس در مدرسه، عادت دارم تمام شاگردانم را با عنوان بچهها خطاب کنم اما حالا به شما میگویم که بچهها گفتنم فقط از سرِ عادت نیست و تکتک شاگردهایم، حُکم بچههایم را دارند، فارغ از سن و سال و جنسیت. یک زن، نهایتاً میتواند ده-دوازدهتا بچه داشته باشد و ده-دوازدهبار مادر شود اما یک معلم، هر سال، دست کم سی-چهلبار مادر میشود و یک بند ناف محکم، از جنس مهر و شفقّت، او و شاگردانش را به هم پیوند میزند. هر سال، بچهها میآیند و میروند و بچههای جدید، جایشان مینشینند اما هیچکدامشان برای معلّم، قدیمی نمیشوند و از یادش نمیروند. دل معلّم برای تکتک بچههایش جا باز میکند و برای تکتکشان تنگ میشود. مثل دل معلّم بچههای میناب که با بُغض رسوبکرده در صدایش میگوید: «دیدم بچههام توی حیاطن... دست بچههام رو گرفتم...سرِ بچههام خونی بود... وقتی بچههام دست مَنو گرفتن آروم شدن... یهو دیدم اثری از مدرسه و بچههام نیست.» مثل دل من که برای یکی از بچههایم خیلی تنگ شده. کاملمردی که از پدافند ارتش، مرخصی میگرفت و میآمد سر کلاس نویسندگی مینشست و متنهای درخشانی مینوشت. او را هم مثل بقیهی شاگردها بچهها خطاب میکردم و هر جلسه، سراغ بچههایش را میگرفتم. در جلسههای آخر، گفت همسرش پابهماه است و شاید نتواند جلسهی بعدی بیاید سر کلاس. انگار نوید نوهدارشدنم را شنیده باشم، خوشحال شدم و گفتم: «پس جلسهی بعدیش با شیرینی تشریف بیارید.» جلسهی بعدی اما نیامد. شیرینی هم نیاورد. در عوض، من و همکلاسیهایش رفتیم دیدنش و برایش شیرینی بردیم. نوزادش را هم سرِ مزارش دیدیم. حالا، هم باید برای خودش که با تمام مردانگی و صلابتش جزو بچههایم حساب میشد اشک بریزم، هم فکر کنم نوهام وقتی بچهی معلمِ دیگری میشود، چطور باید بنویسد: «بابا آمد. بابا آب داد.» وقتی بابا را ندیده و فقط خاطراتش را شنیده؟ خاطرات پدر شهیدش، علی توسلی را که روزی شاگرد من بود و حالا آموزگار همهی ماست." /> منصوره رضاییرسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۱۳:۰۳
بازارسال شده از
یک قطره کمتر روایت شاگرد از معلم شهید" /> درباره شهید زهرا حدادعادل، عروس گرامی رهبر شهید انقلاب تقویم میگوید فصل چکمه و دعوا سر صندلیهای کنار شوفاژ است، اما انگار آبوهوا لجبازی میکند و ما را وسط مرداد نگه داشته. تیزی آفتاب از لای پردههای آبی و شیری نمازخانه میگذرد و چشم را میزند. بهجای صدای گنجشکها، غارغار کولر و تقتق کارگران ساختمان نیمهکارهی روبهروی مدرسه، فضای صبحگاه را پر کرده است. صوت قاری که به آخرین آیه میرسد، چهرهی خانم حداد در چهارچوب در ظاهر میشود؛ با همان روسری مشکی که نشانهی داغ مادربزرگشان است. دهمیهای خسته و یازدهمیهایی که آمادهی رفتن به کلاس بودند، مثل برقگرفتهها از جا میپرند. درست است که هیچکس جذبهی خانم حداد را ندارد، ولی ارادتمان نه از سر جذبه، که از سر احترامی است که ریشه در محبت دارد. همه از قبله برمیگردیم و رو به ایشان مینشینیم. خانم حداد با یک دست روسری را مرتب میکنند و با دست دیگر نمازخانه را دعوت به سکوت میکنند: «دخترا! حتماً برچسبهای تذکر در صرفهجویی روی شیرهای آب رو دیدین. همانطور که میبینید الان پاییزه اما هنوز بارون نیومده. آمار سدها نگرانکنندهست.» نگاهم ناخودآگاه به آسمان میافتد که از لای پردهها پیداست و حتی یک تکه ابر هم ندارد. خانم حداد با چشمانی که دریایی از محبت توأم با نگرانی است، ادامه میدهند: «بچهها قضیه جدیه. اگه همینطور پیش بره باید آب رو جیرهبندی کنن؛ که البته الان هم با قطعیهای آب کردن ولی هنوز رسمی نیست. با این حال بازم باید صرفهجویی کنیم. من توی خونهی خودمون، باز کردن شیر آب رو ممنوع کردهم. همه با کاسهی آب حمام میکنن تا اسراف نشه.» یکآن چشمهای همه گرد میشود. باورش برایمان سخت است؛ هرچند میدانیم اسراف پررنگترین خط قرمز خانم حداد است. موقع اعتکاف، شاهد برق چشمهایشان بودیم؛ وقتی هر شب قبل از افطار، خرماها و سبزیهای دستنخورده را برای جلوگیری از اسراف بستهبندی میکردیم و دستشان میدادیم، از اینکه حواسمان اینقدر جمع بود، ذوق میکردند. اما با اینهمه، هضم این موضوع ساده نیست؛ اینکه وقتی هنوز بحران آب به اوج نرسیده و خیلیها استخرهای خانهشان را روزبهروز پر و خالی میکنند، یک نفر آنقدر مراقب باشد که حتی شیر آب را هم به روی خود و خانوادهاش ببندد و سختی را به جان بخرد، تا سهمش از هدررفت منابع جهان، حتی «یک قطره کمتر» باشد. برای مطالعهی روایتهایی دیگر درباره شهید زهرا حدادعادل اینجا و اینجا را کلیک کنید. " /> حوراسادات شجاعالدینیرسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@reyhaneh_khamenei_ir۱۴:۴۱
#برای_معلم_ایران | نخی برای دانههای سرگردان روایتی زنانه از شاگردی در کلاس رهبر شهید انقلاب مدرک ارشد علومقرآنوحدیث را که گرفتم، گذاشتمش دم کوزه. کوزهای که به جای آب، پر از دانههای جداجدا بود. توی دانشگاه هر مطلب جدید برایم شبیه یک دانهی تسبیح بود؛ باید از نخی ردش میکردم تا کنار دانههای قبلی معنادار شود. سراغ این رشته رفته بودم تا برای «زندگیکردن» فرمول پیدا کنم. اما وقتی پایم روی زمین سفت بود و سر چندراهیها، درس کلاسها میماندند لای جلد کتابها و قدرت نداشتند به من بگویند چه باید بکنم. «خدا یکی است» را میفهمیدم اما بلد نبودم چطور زندگیاش کنم؛ کجا به حرف کی گوش کنم و کجا نه؟ و کجا فراتر از اینها، حتی نگذارم بقیه هم به حرف او باشند؟! قرآن میگوید: «مؤمن، برپادارندهی نماز و انفاقدهنده است» و من دنبال رابطهی این مؤمن با مجاهدی بودم که خدا او را به رخ قاعدین میکشید. چرا «هجرت» خوب است و مهاجرت به غرب، «فرار مغزها»؟ اسلام سیاسی ارزشافزودهی دینداری است یا نه، شرط لازم دینداری؟ از ریاضی سُر خورده بودم سمت الهیات تا قاعده پیدا کنم برای حل معادلهی دین و دنیا، نماز و سیاست، زنِمسلمانبودن و تماشاچینبودن. دنبال آبی بودم که عطشم را فروبنشاند. ۶-۷ سال خواندم، تحقیق کردم و نوشتم اما هنوز همان عطش را داشتم، تا سال ٩۵. کسی در گوگلپلاس کتابی را معرفی کرد: «طرح کلی اندیشه اسلامی در قرآن». دیدن اسم مؤلف، که همیشه میگفتم ذهن نظاممندی دارد، زد روی شانهام: «معطلش نکن!» در اولین فرصت خریدم. میخواندم و مشتاقتر میشدم به صفحات بعدتر. بعد از سالها بُرخوردن با انتزاعیات رسیده بودم به یک لیوان از آب حیات که ته نداشت. موسی نبودم اما خضر را پیدا کرده بودم: «استاد گرانقدر سیدعلی حسینی خامنهای، احیاگر تفکر نوین اسلامی». حاضر نبودم هیچ رقمه از او جدا بشوم. کتاب را آنقدر خواندم که دادِ شیرازهاش درآمد. خواندم و خواندم و هر بار یک دانه را از نخ تسبیح «اسلام اجتماعی» رد کردم؛ مؤمنش-زن باشد یا مرد- باید کف جامعه میبود، دنیا را میشناخت، جای خالی را پیدا میکرد و از آنجا کار را شروع میکرد. باید مثل زغال قرمز، مینشست کنار بقیهی مؤمنین تا با هم شعله بکشند و بخورند توی صورت هر قدرت غیر خدایی؛ چه یک قانون باشد، چه مدیر یک اداره و چه کشوری طغیانگر و ظالم مثل آمریکا. کسی که سالها زحمت رهبری ما را کشید، ده سال تمام برای من استادی کرد. روزی که روی صفحهی اول کتابش نوشتم: «تاریخ شروع ١٣٩۵» نشستم پای درسش و هنوز توی همان مدرس زانو زدهام و «زندگی کردن اسلام» را از او یاد میگیرم. نه فقط از لابهلای حرفها و جملات کتابهایش که از زندگیکردن تکتک چیزهایی که در کتابها یادم میدهد، از «مثلی لایباع مثل یزید»ِ سخنرانیاش تا مشتگرهکردهاش در لحظهی شهادت." /> زینب علیاشرفیرسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۱۶:۲۷
#برای_معلم_ایران | نسخهای برای تراشیدن قلب روایتی زنانه از شاگردی در کلاس رهبر شهید انقلاب سگ سیاه افسردگی، دندانهایش را میان روانم فرو کرده بود. هر روز، به التماس خودم را از رختخواب میکندم. نمیدانستم چه بر سرم آمده، دنیا در نظرم تیره و تار بود. قلبم آرام نمیگرفت، لبخندم گم شده بود. با همان حال افتادم پی دوا و درمان. داروها سلفون کشید روی احساساتم. حالم بد بود، اما نشان نمیداد. یک روز، وقتی بغض چسبیده بود بیخ گلویم؛ شمارهی دوستم را گرفتم تا از زمین و زمان گله کنم. حرفهایم را شنید، مکثی کرد و گفت: «تو اصلا قرآن میخونی؟» با تعجب پرسیدم: «وسط این حال خراب، چه ربطی داره؟!» گفت: «آقا همیشه تأکید میکنن روی قرآن خوندن. هم سیرهی عملیشونه، هم توصیهشون. امتحانش کن!» شب رفتم سراغ سایت رهبری. واژهی قرآن را جستوجو کردم و رسیدم به جملهای که انگار دقیقاً برای من درمانده نوشته شده بود: «انس با قرآن، نعمت بزرگی است و هر کس از این نعمت برخوردار باشد، بسیاری نعمتها نصیبش میشود که دیگران از آنها محرومند...» همین شد که نشستم به خواندن. نه یکباره، که خط به خط و روز به روز. اوایل کلمات برایم غریبه بودند، اما کمکم شد پنجرهای رو به نور. انگار دستی داشت سیاهیها را از دیوارهی قلبم میتراشید. هر روز به قدر توانم خواندم و نیروی عجیبی میان رگهایم پخش شد. آرامآرام زور غم کمتر شد و سهم آرامشم بیشتر. حالا به مدد آیههای خدا، مدتیست دکتر قرصهایم را قطع کرده و قرآن جیبیام، شده است یار غار من. حالا هر جا ببینم کسی حال خوشی ندارد، زیر گوشش زمزمه میکنم: «من از یک معلم عزیزی یاد گرفتهم با قرآن دوست باشم. تو هم امتحان کن!» حالا فهمیدهام رهبر برای من فقط یک پیشوا نبود؛ معلمی بود که در اوج طوفان، راه خانهی خدا را نشانم داد.رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۱۷:۵۷
عزیز آشنا روایت شاگرد از معلم شهید" /> درباره شهید بشریسادات حسینی خامنهای، دختر گرامی رهبر شهید انقلاب گفتن از شما امری دشوار، اما لازم است. حرکت در مسیر باریکی است که نه باید آغشته به مدح و غلو شود و نه قربانی تحریف واقعیت. نخستین باری که به کلاسمان آمدید و از ادبیات گفتید، از کنار حسینی بودن نام خانوادگیتان به سادگی گذر کردیم. راستش در تصوراتمان، «دختر آقا» تصویر دیگری داشت و آن سادگی و تواضعی که در کردارتان جاری بود، با تصورات مخدوش و ساختگی ما سازگاری نداشت. چند روزی گذشت و ما، در رفتوآمد معلمها، در جستوجوی شناخت «دختر آقا» بودیم و نشانهها را دنبال میکردیم. دست آخر، یک دور کامل که از هفته گذشت و معرفی معلمها تمام شد، بازگشتیم به همان پنجشنبه و همان خانم حسینیای که مرتبهای پای درس و بحثش نشسته بودیم. عزیزی که هفتهای را در خیال شناختنش گذرانده بودیم، در کلاس ادبیات و در حال خواندن اشعار و ابیات فارسی یافتیم. موضوع مباحثمان تاریخ ادبیات بود و هفتهها کنار شما، میان اشعار زندگی و در تاریخ سفر میکردیم. از مسیری که زبان فارسی طی کرده میگفتید و آنقدر بر اشعار و متون مسلط بودید که میدانستید هر نثر و نظمی که پیش رویتان است، متعلق به کدام دوره و سلسله تاریخی است. مرتبهای خاطرهای از آقا نقل شد که گویا اشعاری بینام را خواندهاند و آن را متعلق به ابتهاج دانستهاند و پس از رساندن نوشتهها به او، مشخص شده که این دفترچه گمشده اشعار ابتهاج است. شرح این قصه را که خواندم، خاطره شما در ذهنم پررنگ شد؛ سبکشناسی و شناخت عمیق آثار هم، از همان نشانههای مشترک پدر و دختری بود. هر هفته، چند دقیقه پایانی کلاس را اختصاص داده بودید به خواندن اشعار بچهها. میخواندند، با دقت گوش میکردید، با لبخند تصدیق میکردید، نقایص وزنیاش را گوشزد و تشویقشان میکردید به استمرار در این مسیر. با ادبیات مأنوس بودید و اشعار را با دقتی میخواندید که حق مطلبشان ادا میشد. امروز، متعلق به شماست که علم و عملتان، توأمان، آموزگار روزگار نوجوانی ما بود. روزتان مبارک، خانم حسینی. برای مطالعهی روایتی دیگر دربارهی بشریسادات حسینی خامنهای، اینجا را کلیک کنید." /> زهراسادات میرغضنفریرسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۱۹:۱۳
به یاد ۴ معلمِ شهید یک خانواده حضرت آیتالله العظمی شهید خامنهای(اعلیالله مقامه)شهید دکتر مصباحالهدی باقریشهید سیده بشری خامنهای شهید زهرا حداد عادل آقاجان، معلم عزیز ما! چقدر خوشبختیم که شاگرد مکتبتان شدیم. شما با دلسوزی، درس زندگی به ما دادید و با شهادت، آن را به کمال رساندید.
انگار معلمی مسلک شما بود، چنانکه دختر، عروس و دامادتان هم شبیهتان «معلمی» را برگزیدند و همسنگر شهادتتان شدند. ما تا ابد در مسیر روشن شما شاگردی میکنیم. روزتان در آغوش خدا مبارک. پوستر جدید KHAMENEI.IR به مناسبت دوازدهم اردیبهشت، روز معلّم نسخه قابل چاپ Farsi.Khamenei.ir۲۰:۰۶
#حک_شده_بر_قلب_کشوردوست | امتداد ۶١ وقتی گفتند بیت را بمباران کردهاند، آمدیم کنار مقتل و جای خالیتان آوار شد روی سرمان؛ دلمان شکست. پرسیدیم: مگر تو چند نفر بودی که اینطور وحشیانه حمله کردند؟ یادمان آمد سال ۶۱ هجری هم برای یک نفر، یک لشکر آوردند و بعد از آن بود که حسین(ع) به وسعت دنیا تکثیر شد. حالا هم انگار نوبت به شما رسیده... نگاه کن آقاجان! تکثیر شدهای؛ حالا ما همه توایم. شماره ٣١" /> فاطمه تقیزادهرسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۱۶:۳۸
#برای_معلم_ایران | برای دیدهبان قلهها روایتی زنانه از شاگردی در کلاس رهبر شهید انقلاب سالها پیش که آقا گفته بودند زبان علم باید فارسی باشد، ژست آدمهای همهچیزدان به خودم گرفتم. گفتم این بیشتر شبیه یک رویا میماند تا هدف. ما کجای علمیم که کسی بخواهد از ما چیز یاد بگیرد؟! بعدها وقتی دیدم توی کتاب علوم بچهها به جای سلول نوشتهاند یاخته، چین بین دو ابرویم افتاد: «که چه؟ این چه کاریست؟ پسفردا اگر این بچه بخواهد مقاله بخواند تازه اول باید معادلهای انگلیسیاش را یاد بگیرد، بعد بفهمد توی مقاله چه نوشته!» بعد از شهادت آقا، نشستم پای یکی از قسمتهای «غیررسمی». آقا داشت از روزهای اول انقلاب میگفت؛ از کسانی که توی صورتش نگاه میکردند و میگفتند: «ما نمیتوانیم حتی یک متر جاده بسازیم، ما باید مدیر خارجی وارد کنیم، ما از پس خودمان برنمیآییم.» همانجا بود که انگار قطعهای در ذهنم جابهجا شد. شرم، مثل سطل آب یخ، یکباره روی تمام آن پوزخندهای قدیمیام ریخت. فهمیدم ماجرا اصلاً سر لغت و واژه نبوده؛ آقا داشت باور یک ملت را از زیر آوار ناتوانی بیرون میکشید. کسی که لغت خودش را حقیر میبیند، دست خودش را هم برای ساختن پالایشگاه و سانتریفیوژ ناتوان میبیند. فهمیدم آن پافشاری روی زبان، در واقع پافشاری روی باور خودمان بود. آقا در تمام این سالها مثل معلم صبوری بود که دست بچههای ترسیدهاش را میگرفت و در گوششان مدام تکرار میکرد: «بچهها ما میتوانیم، آینده روشن است.» فرق همینجا بود؛ منِ همهچیزدان فهمیدن مقالههای انگلیسی را میدیدم و آقا بینالمللی شدن زبان فارسی را. ما فقط تا لبهی میز مطالعهمان و نوک دماغمان را میدیدیم، اما آقا آن سر عالم و قلههای فتحشده را." /> زهرا رشیدی رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۱۱:۲۷
#حک_شده_بر_قلب_کشوردوست | بماند برای وقتی که سرد شدیم! ماشین جلویی، سر پیچ جاده ملق زد و توی شانهی خاکی متوقف شد. بابا پا گذاشت روی ترمز. تا به خودمان بیاییم، پرید پایین و زخمیها را از لای آهنپارهها بیرون کشید. مرد راننده با سر و روی خونی، بلند شد تا چیزی را از توی اتاقک نیمهمچاله بیرون بکشد، اما بابا دستش را گرفت و نشاند: «بشین سر جات! هنوز داغی، نمیفهمی کجات شکسته... صبر کن اورژانس بیاد.» راست میگفت؛ آدم وقتی داغ است، درد را نمیفهمد. مثل ما که این روزها، داریم میدویم؛ از این مراسم به آن مراسم، از این خیابان به آن خیابان. اما واقعیت این است که ما هم «هنوز داغیم». هنوز نمیفهمیم چه ستونی از سقف خانهمان افتاده. بگذار این غبار بنشیند، بگذار این داغی جنگ و خون بگذرد؛ آنوقت تازه میفهمیم چه سایهای از سرمان کم شده و چه استخوانها که در جایجای تنمان شکسته... شماره ٣٢رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۱۹:۲۷
#برای_معلم_ایران | مرکز ثقل دنیا روایتی زنانه از شاگردی در کلاس رهبر شهید انقلاب سودای زندگی در یک خانهی دیگر، جای دیگر، وضعیت دیگر و زیر آسمانی دیگر، در ده سالگی توی سر من جرقه خورد. پشت یک نیمکت چوبی در کلاس چهارم «ب» نشسته بودم. معلممان چند دقیقه پیش پرسیده بود: «دوست داشتین توی چه شهر یا کشور دیگهای زندگی میکردین؟» جوابها ردیف به ردیف جلو آمده بود و حالا درست پشت سر من بود. سرم داغ شده بود. مطمئن نبودم که یکی از چند شهر اطرافمان را که تا آن وقت دیده بودم، اسم ببرم یا نه. مطمئن نبودم گفتن کلمهی «کازرون» توی کلاسی که «کالیفرنیا» را میشناخت، کار درستی است یا نه. مطمئن بودم دلم نمیخواهد حتی یک روز دیگر، آنجایی که هستم، بمانم. مطمئن بودم شرایطی که در آن هستم، مناسب من نیست. در ده سالگی به این گزاره مطمئن بودم. در شانزده سالگی به این گزاره مطمئن بودم. در بیست و سه سالگی هم مطمئن بودم، اما شک داشتم که این نارضایتی، اصلاً خوب است یا بد. در سی سالگی، هنوز هم میخواستم شرایطم را زیر و زبر کنم، اما بهوضوح میدیدم این راهش نیست. میدیدم که زیرِ لایههای این پافشاری مدام، کاهلی و لجاجت آدمیست که نمیخواهد با خودش کنار بیاید. بلاتکلیفی و نارضایتیِ مرا برخورد با یک جملهی آقا و بعد تجربهاش در طی سالها، آرام آرام از بین برد: «هر جا که قرار گرفتهاید، همانجا را مرکز دنیا بدانید.» نقل به مضمون جمله را در یک صفحهی اینستاگرام دیدم و بلافاصله رفتم دنبال متن کاملش. حال آن لحظهام، حال آدمی بود که بعد از آنهمه دستوپا زدن بیهوده، حالا به یک درس رسیده، یک درس دیر، اما بهجا. مهم نبود این جمله اصلاً در خطاب به آدمی شبیه من گفته شده یا نه. این درس، یک منجی تمام و کمال بود و بالاتر از آن، معلمش چنان الگوی جانانهای از استقرار و آرامش و رضایت، که جای هیچ شبههای باقی نمیماند. من، دفعات زیادی در زندگی، بازیهای ذهنی را با این گفته باطل کردم، سر نخ را گرفتم و جلو رفتم و روز به روز مدیونتر شدم. مدیون مردی که با حرف و عملش، سرانجام مرا زیر آسمان خودم مستقر کرد." /> شقایق خبازیان رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۷:۳۹
منوی باز خانم مدیر یادوارهی «فاطمه طاهریفر» که در حملات تروریستی آمریکایی_اسرائیلی به مدرسه شجره طیبه در میناب به شهادت رسید. اسمش را گذاشته بودند «کافه دخترانه». هر هفته چند دختربچه دور مزار شهدای گمنام میناب جمع میشدند، جشن تولد میگرفتند و یک دل سیر میخندیدند. جایی که نه قهوه سرو میشد و نه کیکهای گرانقیمت؛ منوی اصلیاش کتاب بود و گوش شنوایی برای درددلها. صاحب کافه، فاطمه طاهریفر بود؛ مدیر دهههفتادی مدرسهی «شجره طیبه». زنی که هنوز طعم مادرانگی را نچشیده بود، اما برای بچهها چنان مادری میکرد که انگار واقعاً مادرشان بود. نشان به آن نشان که وقتی اضطراب را توی چشمهای مادر یکی از دانشآموزان دید، کنارش کشید، لبخندی حوالهاش کرد و گفت: «من نمیخوام بچهها فقط دکتر و مهندس بشن؛ میخوام این بچهها آدمهای مفیدی بشن. هرجایی که هستند و هر شغلی که دارن، برای کشورشون مفید باشن.» راست میگفت؛ خودش استاد مفید بودن بود. وقتی از جیرفت آمد تا ساکن میناب باشد، خیلی زود صاحبخانهی دردهای شهر شد. نیازمندان را شناسایی کرد، بستهی معیشتی بست و وقتی دید زوج جوانی لنگ یک سقف سادهاند، خودش آستین بالا زد؛ عروس را برد آرایشگاه و جشنشان را دور مزاری شهدای گمنام تدارک دید. او حتی حواسش به آنهایی که صورتشان را با سیلی سرخ نگه میداشتند هم بود؛ بچههایی که بیسروصدا شناسایی میکرد تا بدون دغدغهی شهریه، پشت نیمکتهای چوبی بنشینند و قد بکشند. حالا اما، او به دورترین افق قولهایش رسیده؛ آنقدر که دیگر نگران شهریهی بچهها و جهیزیهی عروسهای شهر نیست. حالا همان دخترهایی که دور خانم مدیر جمع میشدند تا راه مفید بودن برای سرزمینشان را یاد بگیرند، چند ردیف آنطرفتر، کنار مزارش آرام گرفتهاند. فاطمه از دختران «شجرهی طیبه»، دکتر و مهندس نساخت؛ او از آنها «قهرمانهایی» ساخت که کوتاهترین و درخشانترین درس کتاب زندگیشان را، درست در آغوش صاحب مهربان «کافه دخترانه» مرور کردند." /> محبوبه مرادیرسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۱۰:۱۹
۱۰:۱۹
۱۰:۱۹
#ولاگ | ایرانیتر شدیم میدونی زبون مشترک این روزهای ما چیه؟ یا اصلاً چی شد که در اوج سختی، «ایرانیتر» شدیم؟ این روایت تصویری از متن زندگی مردم اصفهان، تعریف ما از همدلی رو عوض میکنه... روایتی از مطهره صادقیانرسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۱۳:۳۵
#برای_معلم_ایران | درس انفاق آقا معلم روایتی زنانه از شاگردی در کلاس رهبر شهید انقلاب روزهای آخر ماه رمضان بود و چوبخطم داشت پر میشد. چند روز بیشتر از فرصت تبلیغم توی روستا باقی نمانده بود و من هنوز نتوانسته بودم راهی پیدا کنم. هر بار چهرهی زن و بچههایی که با ذوق و شوق میدویدند طرف کیسهی کتابها جلوی چشمم میآمد، بیشتر کلافه میشدم که چرا کاری از دستم برنمیآید. کلی چرتکه انداخته بودم اما حسابوکتابهایم جور درنمیآمد. با هفت، هشت جلد کتاب هم که نمیشد کتابخانه راه انداخت. دلم با رو زدن به دهیار و آقای فلانی و خانم بهمانی هم همراه نبود. میخواستم هرچه هست بیمنت مال خود مردم باشد. یک شب همینطور که داشتم کتاب «طرح کلی اندیشه اسلامی در قرآن» را میخواندم، یکدفعه چشمم روی چند عبارتش متوقف شد. انگار «آقا» درست روبهرویم نشسته بود و داشت گرههای ذهنم را یکییکی باز میکرد: «انفاق آن است که خلائی را پر کنی...» کلمات جان گرفتند و دویدند جلوتر: «تا حالا چقدر از حیثیت، از آبرو، از مال و از داراییات انفاق کردهای؟» گوشم به صحبتهای آقا بود و چشمم میدوید سمت قفسههای کتابخانهام؛ پی کتابهایی که بند دلم به آنها وصل بود و از جانم عزیزتر بودند. اما این بار آقا مثل یک معلم ایستاده بود بالای سرم و داشت آدرس اصلی را نشانم میداد؛ نه آن آدرسی که در خانهی این و آن میجستم. صبح اول وقت معطل نکردم و دلم را زدم به دریا. کارتن آوردم و پنجاه جلد کتاب کودک، نوجوان و بزرگسال سوا کردم. ماشین گرفتم و یکراست رفتم سمت روستا. مسجد را مرتب کردم و آن قفسهی بیروح جان گرفت و شد یک کتابخانهی نقلی. حالا آن روستا کتابخانهای دارد که من درس «آقا معلم» را با خط خودم روی صفحه اول تمام کتابهایش نوشتهام: «انفاق آن است که خلائی را پر کنی...»" /> مریم برزویی رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۱۴:۵۵
#اول_خانواده_شهدا | پیات ساعتشماری کردهام تا جلوهگر گردی روایتی از دیدار با خانواده اولین شهید پدافند ارتش، «محمد نظری» این دیدارها به توصیه حضرت آیتالله سیدمجتبی خامنهای رهبر انقلاب اسلامی در قالب پویش «اول خانواده شهدا» برگزار شده است قبل از حرکت، برای اقتدا به رهبر شهیدم وضو میگیرم. راه دور است و حدود یک ساعتی در مسیر هستیم؛ «قلعه میر»، محلهای پایینهای نقشه استان تهران. میرفتیم دیدار خانوادهی اولین شهید پدافند ارتش؛ «شهید محمد نظری». از پلاکاردهای تسلیت ابتدای کوچه مشخص است راه را درست آمدیم. پدر و مادر شهید بااقتدار جلوی درب ایستادهاند. پای چپ مادر در گچ است؛ روز تدفین پسرش در امامزاده باقر این اتفاق افتاده. وقتی مادر به زحمت پلهها را بالا میرود، خجالت میکشم. تا وارد اتاق میشویم، دو قاب عکس از محمد آقا خوشآمد میگوید؛ یکی با کتوشلوار و دیگری در لباس نظامی ارتش با لبخندی زیبا. به مادر میگویم خدا صبرتان بدهد، اشکش سرازیر میشود و با لهجهی ترکی میگوید: «فقط ۲۹ سالش بود. چهار ماه بود عروسی گرفته بود و رفته بود سر خونه و زندگی خودش.» کف اتاق را فرش ماشینی پوشانده و خبری از مبل و میز نیست. حجتالاسلام بهمن، نمایندهی رهبر انقلاب در پدافند ارتش، از پدر و مادر میخواهند از شهیدشان بگویند. شهید دهه هفتادیای که همان روز اول جنگ شهید میشود. پدر از سختی بزرگ کردن محمد میگوید و همزمان صدای گریهی مادر به اوج میرسد. روح شهید را تصور میکنم که جثهی نحیف مادرش را بغل کرده تا آرامش کند. پدر میگوید: «محمد، پسر اولم، استخدام ارتش بود؛ ولی آن روز برای کمک به دوستانش به قزوین رفته بود.» از مهربانی و سخاوتش میگوید؛ از اینکه با وجود حقوق کم و کار در اسنپ، هر ماه به همسایهی نیازمند کمک میکرد. از اینکه محمد تا خبر احتمالی شهادت آقا را شنید، گفته بود کاش ما هم شهید شویم و ۲۴ ساعت نگذشته به آرزویش رسید. مادر با همان لهجهی ترکی از حس مادرانهاش میگوید؛ وقتی زنگ زدند که بیایید قزوین چون محمد زخمی شده، گفته است: «نه، محمد ساعت هفتونیم دیشب شهید شده، من میدانم!» در آخر، برادر کوچک شهید تنها یک خواسته دارد: بهبود معیشت دوستان برادرش. هیچ خواستهای برای خودش ندارد. روح بزرگی در این خانه حکمفرماست. یک پسر برای کمک به رفقایش شهید میشود؛ دیگری فقط به فکر معیشت آنهاست. اینها حاصل تربیت همان عاقلهمرد است که میگوید: «با اینکه حقوق پسرم و دوستانش کم بود اما برای کشورشان ایستادند. اگر لازم شود خودم هم با این سن میروم و میجنگم.» صحبتها که تمام میشود، حاج مرتضی طاهری شروع میکند به خواندن روضهی علیاکبر(ع): «پیات ساعتشماری کردهام تا جلوهگر گردی». اتاق را هقهق گریه پر میکند و صدای مادر شهید از همه بالاتر میرود. نوحه که به زینب کبری(س) میرسد، دو خواهر شهید دیگر نمیتوانند تحمل کنند. زیر لب میگویم «لایوم کیومک یا اباعبدالله». در پایان، قاب عکس زیبایی از شهید نظری در کنار آقای شهیدمان به خانواده هدیه میشود؛ سربازی که افتخار اولین شهید پدافند ارتش را ثبت کرده و چند ساعت بعد از شهادت رهبر انقلاب به ایشان پیوسته است... طوبی له و حسن مآب." /> سیده فاطمه مطهریرسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۱۸:۳۸
١۶٨ آرزوی قنداق شده یادوارهی «محمد رئوفینیا» که در حملات تروریستی آمریکایی_اسرائیلی به مدرسه شجره طیبه/رهپویان خلیجفارس در میناب به شهادت رسید. باورم به هرمزگان، زیر آوار مدرسهی میناب دفن شد و دوباره جوانه زد. پیش از این، هرمزگان برایم فقط سایهی نخل بود و حرف دل؛ اما حالا بیشتر از شصت روز است که میفهمم نخلهای این دیار، قامت بستهاند تا تکیهگاه کمر خمشدهی پدرانی باشند که آرزوهایشان را به خاک سپردهاند. جایی که عطر دریا و نسیم سحرش روضهخوان شدهاند تا قلب مادران میناب از تپش نیفتد. این روضهی بیصدا از آن صبحی آغاز شد که غرش موشک، آرامش میناب را به آتش کشید. از آن لحظه به بعد، دیگر خواب به چشم شهر نیامد. گواهش، ردیف منظم قبرهای کوچکی است که به اندازهی قد و بالای ۱۶۸ همکلاسی، در دل خاک جا خوش کردهاند. گلزاری که دارد غم پدرها و حسرت مادرها را تاب میآورد. مادری که هر روز سر سفره یک بشقاب بیشتر میگذارد، مادری که هنوز پردهی اتاق دخترش را کنار نمیزند تا نور اذیتش نکند، مادری که با هر صدایی ناغافل سر میچرخاند و «جانم» میگوید؛ انگار که هنوز صدای «مامان» گفتن کودکش در گوش خانه مانده باشد؛ و مادری که حسرت پولهای خرج نشدهی پسر به دلش مانده است. سوزناکترین این حسرتها، سهم مادر «محمد» است. پسری که اول کولهپشتیاش از زیر آوار پیدا شد و بعد پیکر کوچکش؛ آنقدر کوچک که میشد به رسم نوزادی قنداقش کرد! تا پیکر محمد پیدا شود مادر دست انداخت روی کیف و خاک آن را پاشید روی سر و صورتش. بعد دنبال گنج محمد گشت؛ گنجی که لای دفتر املایش قایم کرده بود. اسکناسهای ده تومانی و پنجاه تومانی را بیرون کشید و ضجه زد. محمد آخرینبار گفته بود: «مامان! اینا برکت کیفمه، نشوریشون یه وقت!» مادر پولها را نگه داشت و همه را سپرد به مسجد جمکران تا برکت را به رسم هرمزگان معنی کند. برکت یعنی یک پسر هشت ساله بداند عیدی نیمهشعبان را فقط باید به صاحب نیمهشعبان رساند، حتی اگر راهش از زیر آوار مدرسه بگذرد. برکت یعنی تو بروی و عیدیهایت بمانند برای جشن تولد کسی که جان خودت را برایش دادهای. برکت، یعنی ایمان یک کودک به اندازهی تمام عمر یک مادر. حالا دیگر فرقی نمیکند مسافر کدام شهر و کدام فصل هرمزگان باشی. همین که قدم روی این خاک صبور بگذاری، میفهمی این دیار همیشه بوی زندگی میدهد؛ اما این بار زندگی از جنس نصرت و ایمان. و من، هنوز مسافر همین هرمزگانم؛ هرمزگانی که برکتش را از قلک کوچک محمدها دارد." /> فاطمه تقیزاده رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
@khamenei_reyhaneh۱۲:۳۹