روایت شماره ۶: ابابیلهای شنی و فیلهای سوخته 
اردیبهشتماه سال ۱۳۵۹ بود؛ هنوز بوی باروت و حرارت انفجار از ریگهای داغ طبس بلند میشد که آیتالله خامنهای خودش را به دل کویر رساند. منظرهای که مقابل چشمانش بود، شباهتی به هیمنهی یک ابرقدرت نداشت؛ لاشههای سیاهشدهی بالگردها و هواپیماهایی که میان شنها مچاله شده بودند، بیشتر شبیه به اسباببازیهای شکستهای بودند که در طوفان رها شده باشند . با پیشرفتهترین تجهیزات نظامی آن روز دنیا، شبیخونی دقیق و وحشتناک طراحی شده بود که حالا زیر پای او به تلی از خاکستر تبدیل شده بودند.
ایشان میان خاکسترها قدم میزد و زیر لب آیاتی را زمزمه میکرد که سرنوشت متکبران را پیشبینی کرده بود: «أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحَابِ الْفِيلِ...»
آمریکاییها با بالگردهای غولپیکرشان مثل «اصحاب فیل» با لشکری مجهز آمده بودند تا قلب ایران را بزنند، اما کویر به فرمان خدا مأمور شده بود. دانههای ریز شن، مثل «ابابیل» در موتورِ هواپیماهایشان نفوذ کرده و آنهمه تکنولوژی را به زانو درآورده بود. ایشان همانجا دید که وقتی خدا بخواهد، ریگهای بیابان هم سرباز حق میشوند و درسی را که از ماسههای طبس گرفته بود به ذهن سپرد؛ درسی دربارهی قدرتی که فراتر از رادارها و تجهیزات پیشرفتهی «نیروی دلتا» است: ابابیلهای شنی پروردگار، فیلهای فولادی آمریکا را به زانو درآورده بودند .
سالها گذشت. بارها و بارها طبلهای جنگ در رسانههای دنیا به صدا درآمد. در دورههایی که تهدیدها به اوج میرسید و برخی از سایهی قدرت آمریکا میترسیدند، آیتالله خامنهای با همان آرامشی که از ریگهای طبس به یادگار داشت، هیمنهی دشمن را اینطور در هم میشکست:
«آمریکاییها یک بار هم اینجا به طبس حمله کردند دیگر، یادتان که هست؟ از ترس، خودشان را نجس کردند و برگشتند! درست است که ممکن است خیلی چیزها را نفهمند، اما به نظرم اینقدرها هم خنگ نیستند که این یکی را نفهمند و دوباره همان اشتباه را تکرار کنند!»
این جملهی کوتاه و کوبنده، مثل آبی بود روی آتش نگرانیها. ایشان ثابت کرد که دشمن شاید تجهیزات مدرن داشته باشد، اما وقتی پایش به این خاک برسد، چنان دستوپایش را گم میکند که تمام آن دک و پوزِ هالیوودیاش در یک لحظه فرو میریزد. این یک تحلیل نظامی نبود، اعتقادی بود که در واقع از دل قرآن جوشیده بود؛ باوری که میگفت ارادهی خدا، همیشه یک قدم از نقشههای شوم دشمن جلوتر است .
امروز هم همانها در برابر ارادهی این ملت، راهی جز عقبنشینی و فضاحت ندارند. تاریخ دوباره تکرار شده است و فیلهای فولادی جدید، باز هم زیر پای ابابیلهای مقاومت، مچاله خواهند شد. به اذن الله.
#واقعه_طبس#آمریکا#هزار_و_سیصد_و_پنجاه_و_نه
روایت قبل: روایت شماره ۵: دریچهای به سوی نور
@aghayeshahid
اردیبهشتماه سال ۱۳۵۹ بود؛ هنوز بوی باروت و حرارت انفجار از ریگهای داغ طبس بلند میشد که آیتالله خامنهای خودش را به دل کویر رساند
. منظرهای که مقابل چشمانش بود، شباهتی به هیمنهی یک ابرقدرت نداشت؛ لاشههای سیاهشدهی بالگردها و هواپیماهایی که میان شنها مچاله شده بودند، بیشتر شبیه به اسباببازیهای شکستهای بودند که در طوفان رها شده باشند . با پیشرفتهترین تجهیزات نظامی آن روز دنیا، شبیخونی دقیق و وحشتناک طراحی شده بود که حالا زیر پای او به تلی از خاکستر تبدیل شده بودند.ایشان میان خاکسترها قدم میزد و زیر لب آیاتی را زمزمه میکرد که سرنوشت متکبران را پیشبینی کرده بود: «أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحَابِ الْفِيلِ...»
آمریکاییها با بالگردهای غولپیکرشان مثل «اصحاب فیل» با لشکری مجهز آمده بودند تا قلب ایران را بزنند، اما کویر به فرمان خدا مأمور شده بود
. دانههای ریز شن، مثل «ابابیل» در موتورِ هواپیماهایشان نفوذ کرده و آنهمه تکنولوژی را به زانو درآورده بود. ایشان همانجا دید که وقتی خدا بخواهد، ریگهای بیابان هم سرباز حق میشوند و درسی را که از ماسههای طبس گرفته بود به ذهن سپرد؛ درسی دربارهی قدرتی که فراتر از رادارها و تجهیزات پیشرفتهی «نیروی دلتا» است: ابابیلهای شنی پروردگار، فیلهای فولادی آمریکا را به زانو درآورده بودند .سالها گذشت. بارها و بارها طبلهای جنگ در رسانههای دنیا به صدا درآمد
. در دورههایی که تهدیدها به اوج میرسید و برخی از سایهی قدرت آمریکا میترسیدند، آیتالله خامنهای با همان آرامشی که از ریگهای طبس به یادگار داشت، هیمنهی دشمن را اینطور در هم میشکست:«آمریکاییها یک بار هم اینجا به طبس حمله کردند دیگر، یادتان که هست؟ از ترس، خودشان را نجس کردند و برگشتند! درست است که ممکن است خیلی چیزها را نفهمند، اما به نظرم اینقدرها هم خنگ نیستند که این یکی را نفهمند و دوباره همان اشتباه را تکرار کنند!»
این جملهی کوتاه و کوبنده، مثل آبی بود روی آتش نگرانیها
. ایشان ثابت کرد که دشمن شاید تجهیزات مدرن داشته باشد، اما وقتی پایش به این خاک برسد، چنان دستوپایش را گم میکند که تمام آن دک و پوزِ هالیوودیاش در یک لحظه فرو میریزد. این یک تحلیل نظامی نبود، اعتقادی بود که در واقع از دل قرآن جوشیده بود؛ باوری که میگفت ارادهی خدا، همیشه یک قدم از نقشههای شوم دشمن جلوتر است .امروز هم همانها در برابر ارادهی این ملت، راهی جز عقبنشینی و فضاحت ندارند. تاریخ دوباره تکرار شده است و فیلهای فولادی جدید، باز هم زیر پای ابابیلهای مقاومت، مچاله خواهند شد. به اذن الله
.#واقعه_طبس#آمریکا#هزار_و_سیصد_و_پنجاه_و_نه
روایت قبل: روایت شماره ۵: دریچهای به سوی نور @aghayeshahid
۱۳:۲۲