بله | کانال کارگاه کیمیاگری

بازارسال شده از فردای فتح

در فراخوان ایده پردازی فردای فتح، تصویرمان از آینده، رویایی است رویت شدنی و دست یافتنی که از فردای پیروزی ایران در سر داریم و آن را به تصویر می‌کشیم

#ایده_های_ارسالی_شما
#فاطمه_امیدی
آخرین نبرد
کنترل توی دستم بود و کانال‌های تلویزیون را بالا و پایین می‌کردم، دلم نمی‌خواست حتی چند ثانیه از پخش زنده‌ی سخنرانی را از دست بدهم. امروز روز بزرگی برای جبهه‌ی مقاومت بود؛ جمعیت زیادی از نیروهای بسیج، جان‌فداهای انقلاب اسلامی، گروه‌های هم‌پیمان از کشورهای مسلمان و برادرانمان از عراق، لبنان و یمن در این جمع حضور داشتند. همان‌ها که در جنگ رمضان با ما دست دوستی داده بودند و آمریکا را به‌طور کامل از منطقه بیرون کردند، حالا کابوس بزرگ اسرائیل داشت نفس‌های آخرش را می‌کشید و آمریکا مثل کلاف سردرگمی هرسال بیشتر به خود می‌پیچید. وقتی ستون‌های قدرتش شکست، با دیگر غول‌های جهان به جان هم افتادند. مردم دیگر در هرجای کره‌ی خاکی زیر سایه‌ی این ناامنی و ظلم در طلب منجی با ما هم‌صدا شده بودند. بالاخره تصویر مراسم روی صفحه ثابت شد. سخنرانی با لحن آرام اما محکم امام خامنه‌ای شروع شد. از سال‌هایی گفت که مردم منطقه روزهای سختی را پشت سر گذاشته بودند و حالا بیش از گذشته در سرنوشت جهان نقش داشتند. دوربین گاهی روی ردیفی از آدم‌ها می‌ایستاد؛ دنبال چهره ی آشنایی بودم اما در آن جمعیت پیدا کردنش محال بود.هرچه سخنرانی جلوتر می‌رفت، سکوت و حیرت جمع بیشتر می‌شد. همه انگار تشنه‌ی این لحظه بودیم، لحظه‌ای که قائد امت، خودش در جمع یارانش حضرت حجت(عج) را صدا کند و از آمادگی ما بگوید. حالا با هر جمله‌ای که خطاب به او می‌خواند صدای تکبیر و گریه‌ی مردم فضا را پر می‌کرد.حس کردم دیوارهای خانه هم با آن صدا می‌لرزند. از جا بلند شدم و سمت پنجره رفتم، هوای خنک که به صورتم خورد نفس عمیقی کشیدم و بغضم را راهی چشمانم کردم. ایستادم مقابل عکس امام شهید که دیگر دلخوش به لبخند توی قاب‌هایش بودیم. زیر لب گفتم: «آقاجان... تو ما رو بزرگ کردی، تو به ما یاد دادی دنبال چی بریم، حالا ازمون راضی هستی؟»نشستم سر سجاده و این‌بار سوره‌ی فتح را با شور و شوق بیشتری خواندم.در خانه که باز شد صدای مامان مامان پسرم از همان چارچوب در تا اتاق آمد. هنوز چفیه روی گردنش بود و صورتش از عجله و هیجان برق می‌زد. او هم در مراسم دیدار بود، بین جمعیت بسیجی جبهه‌ی مقاومت.نگاهی به قد و قامتش کردم و اجازه دادم دوباره از اول همه‌ی جملات امام را برایم تکرار کند.بعد گوشی‌اش را نشانم داد که چطور در همین چندساعت، اینترنت بین‌الملل در تکاپوی تایید سخنان رهبرمان افتاده؛« اینجا رو ببین! یکی نوشته خامنه‌ایِ شهید این روزا رو دیده بود که به مردمش از قبل همون جنگ رمضان گفته بود شما پیروز میشید و کار رو تموم میکنید.مامان واقعا شما چیکار کردین اون موقع؟ یادته ما شبا هم با مداحی حیدر حیدر میخوابیدیم؟ »

تو هم ایده‌ات را برایمان بفرست

@Conquest_admin

#فردای_فتحبله | ایتا

۱۸:۰۱

ولی تو رودی و جاری... چقدر هیمنه داری
دسته‌ی پرچم گردانی داشت رد می‌شد، ( اشتباهی آمدم بنویسم دسته‌ی عزا، یادم آمد این ملت هنوز فرصت عزا پیدا نکرده‌اند. پرچم، سلاح و فلاح و پناهشان شده)بلندگو دست مداح معروف یا حتی خوش صدایی از شهر نبود، بی وقفه و رسا شعار می‌داد و جمعیت پشت سرش تکرار می‌کردند. یک مسیر طولانی، برای یک صف طویل از مردم، در یک محله‌ی شلوغ و متراکم. به صدای ظریفش نمی‌آمد بیشتر از ۱۰ سال داشته باشد.ده‌سالگی خودم را مرور کردم، معلم پرورشی برای هر مراسمی که دانش‌آموز مجری می‌خواست درِ کلاس ما را می‌زد. از لحظه‌ای که معلم‌مان صدایم می‌زد تا وقتی خودم را به پشت در می‌رساندم قلبم از زیر مانتوی تترون طوسی، خودش را به دهانم رسانده بود. همین که در را باز می‌کردم خیالم از بابت نرفتن به دفتر مدیر راحت می‌شد و می‌فهمیدم قرار است باز پشت میکروفن بروم. صدای بدی نداشتم، بیشتر از صدا، روان و با احساس خواندن متن‌ها بود که به خاطرش برای اجرا شناخته شده بودم. گاهی برای اجرای منطقه یا کانون پرورشی فکری هم از مدرسه‌ مرا می‌فرستادند.هرچقدر تا قبل از شروع مراسم تمرین کرده بودم باز همین که پشت میکروفن قرار می‌گرفتم روده‌هایم در هم پیچ می‌خورد، پشت لبم از عرق خیس می‌شد و اصواتی که از دهانم می‌آمد برایم غریبه بود. انگار که او من نبودم. همان‌قدر که کارم را خوب انجام می‌دادم از آن فراری بودم.بزرگتر که شدم در مقاطع بعدی، هیچ‌وقت دیگر برای چنین کاری داوطلب نشدم، در لاک درونگرایی‌ام بیشتر فرو رفتم و صدایم در نوشتن و خلق کلمات باقی ماند.حالا به پسربچه‌هایی فکر میکنم که این شب‌ها با صدایی محکم پشت بلندگو رهبری جمعیت را می‌کنند. بین مردم هم که راه می‌روند یکهو شروع می‌کنند به بلند شعار دادن و بقیه همراهی‌شان می‌کنند. به نورای دو سال و ده‌‌ماهه‌ام فکر می‌کنم که با همه‌ی خجالتی بودن و به ارث بردن درونگرایی‌اش از من، وقتی پایش به تجمع خیابانی و خودرویی می‌رسد پرچم را بدون خستگی تکان می‌دهد و با صدایی بلندتر از همه‌ی ما «حیدرحیدر و مگ بگ اسائیل» سر می‌دهد.به این پرچم فکر می‌کنم، به قدرتی که در خون و رگ و حنجره‌‌ی کودکان‌مان هم جاری کرده و زیر سایه‌اش بزرگ‌شان می‌کند. قوی و پرصلابت مثل خودش.
#روایت#روایت_خیابان#جنگ_رمضان

فاطمه امیدی🧪 کارگاه کیمیاگری، از مس نفس تا زرِ جان

۱۰:۴۷