بله | کانال جان و جهان | به‌ روایت مادران

۱۷ فروردین

#ما_برمی‌گردیم
#قسمت_دوم
ابرهای سیاه، آسمان را پوشانده بودند. جلوی یک مغازه بسته، کنار جمعیت، پناه گرفتیم.زنی میانسال با موهای بِلوند و دخترش با کلاهی به رنگ موهای مادرش، کنارمان ایستادند. نور هر رعدی که می‌آمد، اباذر می‌گفت: «الان صداش می‌آد، نترسین!»دستم را گذاشتم روی شانه دختر که به قاعده‌ی یک سر و گردن از من بلندتر بود.«چه بارونیَم میاد حالا!»دختر خندید. زن موبلوند چین‌های دور چشم‌هایش را کشید توی هم.«خُداوَم قربونش برم کاراش معلوم نی؛ نَیمِد، نَیمِد، حالا این میون، باریدنش گرفته. هِیَم میگن خدا با ماس، کو پس؟!»تیغ تیز نگاهش روی ما بود. دختر، بغلش کرد.«خدا دید ما نرفتیم شمال، شمالا آورد اینجا!»تلخی نگاه زن را که توی گلویم حس می‌کردم، قورت دادم و گفتم:«کارا خداس دیگه؛ رعدوبرق فرستاده تا هر صدایی میاد بگیم ایشالا جنگنده نیست، رعدوبرقه و نترسیم.»من و دختر خندیدیم. چین‌های دور چشم زن موبلوند از هم باز شد. مرد جوانی کمی دورتر از ما ایستاده بود و گوشش به حرف‌های ما بود. همین‌طور که صفحه‌ی گوشی‌اش را بالا و پایین می‌کرد، نگاهی به ما انداخت و گفت:«اصی این نظام که می‌خواد سرنگون بِشِد، دَرا آسمون واشدِس رومون.»آقا محسن بالاخره رسید سر چهارراه. بوق زد و دیدیمش. اباذر گفت بدوید. این پا و آن پا کردم. آخرش دویدم دنبال اباذر و بچه‌ها. لحظه‌ی آخر سرم را گرفتم سمت مرد جوان و جوری که او و زن موبلوند و دخترش بشنوند، گفتم:«از برکت همین نظامه که خدا هنوز قهرش نگرفته از ما آدمای ناشکر این مملکت.»برنگشتم پشت سرم را نگاه کنم. خیس و آب‌کشیده، در ماشین را باز کردم. پرچم ایران روی صندلی، جاخوش کرده بود. از پنجره دادمش بیرون. توی گوشم چاووشی می‌خواند:«صبر، چگونه می‌کنی بر این همه جفا علی؟بغض، چگونه می‌خوری، یاد بده به ما علی!»صورتم خیس بود و اشک‌هایم فرصت‌طلب.یاد خانه‌مان افتادم. یاد سفره هفت‌سینمان که مطهره چیده بود، یاد شب‌بوها و سبزه‌ای که خودش انتخاب کرده بود. صورت سردم، گرم شد. مطمئن بودم که ما زود برمی‌گردیم خانه‌مان؛ خیلی زود!
#ح‌_م‌.دارانی
#دفاع_مقدس_سوم

در جان و جهان هر بار یکی از مادران درباره چیزی سخن می‌گوید؛ از آفاق تا انفس...