بله | کانال باب عالی

پ ک ک: نظام سایس پیکو به پایان رسیده و قدرت های جهانی در حال بازترسیم مجدد مرزها هستند

در تاریخ ۸ و ۹ آگوست ۲۰۲۵، مصاحبه ای مهم از مرات کاراییلان، فرمانده برجسته پ ک ک از شبکه Sterk TV منتشر شد که به‌ عنوان یکی از مهم‌ترین اظهارنظرهای اخیر پ ک ک درباره تحولات منطقه‌ای و داخلی ترکیه محسوب می‌شود. این مصاحبه، دیدگاه جامعی از موضع پ ک ک نسبت به فرآیند صلح، تحولات سوریه، راهبرد ترکیه و آینده منطقه ارائه می‌دهد.

کاراییلان با تأکید بر اینکه مسئله کُردی تنها یک مسئله قومی نیست، بلکه بخشی جدایی‌ناپذیر از دموکراتیک شدن کل ترکیه است، اعلام کرد که حل این مسئله نیازمند یک رویکرد استراتژیک، بلندمدت و مبتنی بر اعتماد متقابل است، و اقدامات تاکتیکی یا روزمره به حل این مشکل کمکی نخواهد کرد. او از تشکیل کمیسیونی در این باره در مجلس ترکیه به عنوان یک گام مثبت استقبال کرد، اما تأکید داشت که این کمیسیون بدون مشارکت مستقیم جنبش کُرد و شنیدن صدای آن، نمی‌تواند به نتیجه برسد.

نقطه محوری موضع کاراییلان، مرجعیت عبدالله اوجالان بود. او با قاطعیت اعلام کرد: "مذاکره‌گر اصلی ما، رهبر آپو (اوجالان) است. تنها او که در زندان امرالی است، می‌تواند دیدگاه رسمی جنبش درباره فرآیند صلح را بیان کند. بنابراین، آزادی فیزیکی اوجالان و امکان تماس مستقیم با او، شرط اساسی و غیرقابل چانه‌زنی برای پیشرفت فرآیند صلح است. بدون این گام، هیچ گونه صلح واقعی در ترکیه ممکن نخواهد بود."

در بُعد منطقه‌ای، کاراییلان تأکید کرد که نظام سایس پیکو فروپاشیده است و قدرت‌های جهانی در حال بازترسیم منطقه بر اساس منافع خود هستند. او هشدار داد که اگر ترکیه می‌خواهد از این بحران‌ها عبور کند، باید با کُردها همکاری استراتژیک داشته باشد_(و امتیاز مدنظرشان را بدهد)_ چرا که وجود یک ترکیه دموکراتیک و قدرتمند در منطقه بدون مشارکت کُردها غیرممکن است.

در مورد مبارزه مسلحانه، کاراییلان اعلام کرد که با پارادایم جدید اوجالان، استراتژی اصلی دیگر نظامی نیست، بلکه سیاست دموکراتیک است. اما تأکید کرد که توقف مبارزه مسلحانه باید در چارچوب شرایط هر کشور ارزیابی شود. در کشورهایی مانند ایران یا سوریه که قوانین اعتماد‌ساز، قانون اساسی مشترک و سیستم حقوقی برابر وجود ندارد، تسلیم سلاح به معنای ضعیف شدن یک‌جانبه است و واقع‌بینانه نیست.

در خصوص سوریه، کاراییلان، فراخوان‌های تسلیم سلاح به نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) را غیرمنطقی دانست، چرا که در سوریه دولت متمرکز، ارتش ملی یا قانون اساسی مشترک وجود ندارد. او تأکید کرد که نیروهای SDF تاکنون به ترکیه حمله نکرده‌اند، اما در صورت تجاوز، حق دفاع مشروع دارند. پیام او شفاف بود: «ما حمله نمی‌کنیم، اما در برابر تهدید علیه وجودمان، دفاع مشروع اجتناب‌ناپذیر است.»کاراییلان هشدار داد که هرگونه حمله نظامی ترکیه به شمال و شرق سوریه (روژآوا) به یک باتلاق طولانی‌مدت تبدیل خواهد شد، چرا که ظرفیت دفاعی کُردها از تونل‌ها تا سیستم‌های دفاعی بسیار پیشرفته تر از آن چه تصور می شود، است. او از مقامات ترکیه خواست که از زبان تهدید دست بردارند و به جای راه‌حل نظامی، به سمت گفت‌وگو و حل سیاسی حرکت کنند.

در پایان، کاراییلان با اشاره به ادعای رسانه‌های ترکیه مبنی بر «تضعیف پ ک ک»، آن را رد کرد و گفت: "ما از سال ۲۰۱۸ دکترین خود را تغییر داده‌ایم تا تلفات را کاهش دهیم و قدرت خود را حفظ کنیم. اگر این فرآیند صلح پیشرفت نمی‌کرد، امسال تحولات بسیار متفاوتی رخ می‌داد."

کانال باب عالی @babe_aali
https://t.me/babe_aali

۱۹:۵۰

اردوغان : عزت و ذلت تان دست ماست!!

قسمت اول/ در ترکیه، سیاست، به ندرت تنها میدان تصمیم‌گیری‌های ساختاری است؛ بیشتر زمان ها، صحنه‌ای برای نمایش نمادها، اجرای تهدیدها و تبادل پیام‌های کدگذاری‌شده میان نیروهای درون یک نظام پیچیده و پویا است. آنچه امروزه در سطح سیاسی ترکیه رخ می‌دهد، یک درام چندلایه است که در آن، عملیات‌های بازداشت، خطبه‌های مذهبی، شکست‌های فردی و درگیری‌های گروهی، همگی بخشی از یک داستان بزرگ‌تر را رقم می‌زنند: تلاش یک حکومت در حال افول برای حفظ قدرت در برابر موجی از مقاومت عمومی که ساختارش را تکان داده است.

عملیاتی که به «موج نهم دستگیری» معروف شده، در ظاهر، ادامه ای زنجیره‌ای از اقدامات امنیتی است که مدت هاست به صورت دوره‌ای در ترکیه اجرا می‌شد. اما این بار زمان بندی آن، نه مصادف، بلکه محاسبه‌شده بود. این عملیات دقیقاً یک روز پس از سخنان چالش‌برانگیز اوزگور اوزل و درست زمانی که روند جلسات کمیسیون "فرآیند صلح" (با حضور خانواده شهدا و جانبازان) در جریان بود، انجام شد که قابل تامل بود. این هم پوشانی زمانی، یک پیام شفاف داشت: حکومت می‌خواهد به مخالفانی که در مسیر مذاکره و نهادی‌سازی اعتراضات گام برمی‌دارند، یادآوری کند که قدرت نهادینه‌شده، هر زمان می‌تواند به ابزارهای فراموش‌شده خود بازگردد. دستگیری شهردار منطقه‌ای، کارمندان یک رسانه انتقادی و بستگان آن‌ها، برای ایجاد حس درماندگی و اضطراب در درون صفوف حزب جمهوری‌خواه خلق (CHP) طراحی شده است. این یک تهدید ساختاری است: اگر به کمیسیون بروید، اگر به گفت‌وگو بپیوندید، اگر از چهارچوب منحرف شوید، ما همچنان توان فشار را داریم.

اما چرا این عملیات‌ها بر افکار عمومی تأثیر چندانی نمی‌گذارد؟ پاسخ در یافته‌های موسسه کوندا KONDA نهفته است: حدود ۶۰ تا ۶۵ درصد مردم ترکیه به وضوح این عملیات ها را سیاسی می‌دانند و معتقدند هدف اصلی، متقاعد کردن مردم نیست، بلکه تضعیف مخالفان داخلی و در راس آن تضعیف ساختار درونی CHP است. در این بازی، شهردارانی مانند اوزلم چرچی اوغلو -که اخیرا با استعفا از CHP به حزب اردوغان پیوسته - نمونه‌های کلیدی هستند. شهرداری که به‌عنوان «نماد پاک‌بودن» برجسته و توسط حکومت به‌نوعی بازخرید می‌شوند. وقتی اردوغان با افتخار نشان خود را به چرچی اوغلو می‌دهد، در واقع اعلام می‌کند: « عزت و ذلت تان دست ماست! ما می‌توانیم شما را از بین ببریم، یا می‌توانیم شما را نجات دهیم.» این استراتژی «پشیمانی موثر» است؛ یعنی ایجاد شرایطی که برای برخی از شهرداران و سیاستمداران CHP، تغییر حزب، نه از روی ایدئولوژی، بلکه از روی ترس و حفظ منصب، تنها راه نجات به نظر برسد. اما به نظر می رسد این استراتژی در حال شکست است. تجمعات اوزگور اوزل همچنان پرجمعیت است، و پایگاه اجتماعی CHP همچنان مصمم به مقاومت است. حکومت به جای ایجاد شکاف در پایه، تنها ترک‌هایی در سقف ایجاد کرده است که در کوتاه‌مدت جلب توجه می‌کند، اما در بلندمدت، ساختار مخالفت را متلاشی نمی‌کند.

در کنار این بازی قدرت، ماجرایی عمیق‌تر و خطرناک‌تر در حال وقوع است: سیاستی‌شدن و تجاری‌شدن قوه قضاییه.

اتهامات رشوه، بازداشت وکلا، ادعای پرداخت ۲ میلیون دلار برای تأثیرگذاری بر یک پرونده قضایی، نشان‌دهنده یک بازار سیاه، درون دستگاه قضایی ترکیه است. این بازارسیاه، شبکه‌ای از وکلا، مقامات قضایی و رسانه‌های وابسته است که در آن، پرونده‌ها به کالا تبدیل شده و آرای قضایی به قیمت معامله می‌شود. چیزی که قبلاً در پرونده‌های گولن (FETÖ) شاهد آن بودیم، اکنون در قالبی جدید و گسترده‌تر بازسازی شده است. این فقط یک فساد مالی نیست؛ این فروپاشی مشروعیت، مقبولیت و اعتماد به یکی از ارکان اصلی نظام دموکراتیک است. وقتی وزیر دادگستری ترکیه می‌گوید این مسائل به قوه قضاییه ربطی ندارد، در واقع تأیید می‌کند که این قوه دیگر نهادی مستقل نیست، بلکه بخشی از میدان رقابت گروه‌های منافع درون حکومت است.

کانال باب عالی @babe_aali
https://t.me/babe_aali

۱۳:۰۶

باب عالی

اردوغان : عزت و ذلت تان دست ماست!!

قسمت اول/ در ترکیه، سیاست، به ندرت تنها میدان تصمیم‌گیری‌های ساختاری است؛ بیشتر زمان ها، صحنه‌ای برای نمایش نمادها، اجرای تهدیدها و تبادل پیام‌های کدگذاری‌شده میان نیروهای درون یک نظام پیچیده و پویا است. آنچه امروزه در سطح سیاسی ترکیه رخ می‌دهد، یک درام چندلایه است که در آن، عملیات‌های بازداشت، خطبه‌های مذهبی، شکست‌های فردی و درگیری‌های گروهی، همگی بخشی از یک داستان بزرگ‌تر را رقم می‌زنند: تلاش یک حکومت در حال افول برای حفظ قدرت در برابر موجی از مقاومت عمومی که ساختارش را تکان داده است.

عملیاتی که به «موج نهم دستگیری» معروف شده، در ظاهر، ادامه ای زنجیره‌ای از اقدامات امنیتی است که مدت هاست به صورت دوره‌ای در ترکیه اجرا می‌شد. اما این بار زمان بندی آن، نه مصادف، بلکه محاسبه‌شده بود. این عملیات دقیقاً یک روز پس از سخنان چالش‌برانگیز اوزگور اوزل و درست زمانی که روند جلسات کمیسیون "فرآیند صلح" (با حضور خانواده شهدا و جانبازان) در جریان بود، انجام شد که قابل تامل بود. این هم پوشانی زمانی، یک پیام شفاف داشت: حکومت می‌خواهد به مخالفانی که در مسیر مذاکره و نهادی‌سازی اعتراضات گام برمی‌دارند، یادآوری کند که قدرت نهادینه‌شده، هر زمان می‌تواند به ابزارهای فراموش‌شده خود بازگردد. دستگیری شهردار منطقه‌ای، کارمندان یک رسانه انتقادی و بستگان آن‌ها، برای ایجاد حس درماندگی و اضطراب در درون صفوف حزب جمهوری‌خواه خلق (CHP) طراحی شده است. این یک تهدید ساختاری است: اگر به کمیسیون بروید، اگر به گفت‌وگو بپیوندید، اگر از چهارچوب منحرف شوید، ما همچنان توان فشار را داریم.

اما چرا این عملیات‌ها بر افکار عمومی تأثیر چندانی نمی‌گذارد؟ پاسخ در یافته‌های موسسه کوندا KONDA نهفته است: حدود ۶۰ تا ۶۵ درصد مردم ترکیه به وضوح این عملیات ها را سیاسی می‌دانند و معتقدند هدف اصلی، متقاعد کردن مردم نیست، بلکه تضعیف مخالفان داخلی و در راس آن تضعیف ساختار درونی CHP است. در این بازی، شهردارانی مانند اوزلم چرچی اوغلو -که اخیرا با استعفا از CHP به حزب اردوغان پیوسته - نمونه‌های کلیدی هستند. شهرداری که به‌عنوان «نماد پاک‌بودن» برجسته و توسط حکومت به‌نوعی بازخرید می‌شوند. وقتی اردوغان با افتخار نشان خود را به چرچی اوغلو می‌دهد، در واقع اعلام می‌کند: « عزت و ذلت تان دست ماست! ما می‌توانیم شما را از بین ببریم، یا می‌توانیم شما را نجات دهیم.» این استراتژی «پشیمانی موثر» است؛ یعنی ایجاد شرایطی که برای برخی از شهرداران و سیاستمداران CHP، تغییر حزب، نه از روی ایدئولوژی، بلکه از روی ترس و حفظ منصب، تنها راه نجات به نظر برسد. اما به نظر می رسد این استراتژی در حال شکست است. تجمعات اوزگور اوزل همچنان پرجمعیت است، و پایگاه اجتماعی CHP همچنان مصمم به مقاومت است. حکومت به جای ایجاد شکاف در پایه، تنها ترک‌هایی در سقف ایجاد کرده است که در کوتاه‌مدت جلب توجه می‌کند، اما در بلندمدت، ساختار مخالفت را متلاشی نمی‌کند.

در کنار این بازی قدرت، ماجرایی عمیق‌تر و خطرناک‌تر در حال وقوع است: سیاستی‌شدن و تجاری‌شدن قوه قضاییه.

اتهامات رشوه، بازداشت وکلا، ادعای پرداخت ۲ میلیون دلار برای تأثیرگذاری بر یک پرونده قضایی، نشان‌دهنده یک بازار سیاه، درون دستگاه قضایی ترکیه است. این بازارسیاه، شبکه‌ای از وکلا، مقامات قضایی و رسانه‌های وابسته است که در آن، پرونده‌ها به کالا تبدیل شده و آرای قضایی به قیمت معامله می‌شود. چیزی که قبلاً در پرونده‌های گولن (FETÖ) شاهد آن بودیم، اکنون در قالبی جدید و گسترده‌تر بازسازی شده است. این فقط یک فساد مالی نیست؛ این فروپاشی مشروعیت، مقبولیت و اعتماد به یکی از ارکان اصلی نظام دموکراتیک است. وقتی وزیر دادگستری ترکیه می‌گوید این مسائل به قوه قضاییه ربطی ندارد، در واقع تأیید می‌کند که این قوه دیگر نهادی مستقل نیست، بلکه بخشی از میدان رقابت گروه‌های منافع درون حکومت است.

کانال باب عالی @babe_aali https://t.me/babe_aali

قسمت دوم/ این رقابت‌های درونی، به ویژه میان حزب عدالت و توسعه (AKP) و حزب حرکت ملی (MHP)، دیگر پشت پرده نیست. اظهارات و دستورات یلدیرای چیچک، مشاور رسانه‌ای باغچلی به «وکلای MHP» و اشاره به «بازار سیاهی که راه افتاده»، به صراحت نشان می‌دهد که این ائتلاف، نه بر باند ایدئولوژیک، بلکه بر باند منافع شخصی و گروهی شکل گرفته است.تهدید به فاش‌کردن اسرار، اشاره به دریافت نیمی از مبلغ توافق، و ادعای ارتباطات داخلی MHP با افراد متهم، همگی بخشی از یک جنگ نرم میان گروه‌های قدرت درون ائتلاف حاکم است. آن‌ها در بیرون به هم حمله می‌کنند، اما در درون، از همان کیک سهم می‌خواهند. این جنگ، اگرچه می‌تواند اسرار را بیرون بیاورد، اما مانع از ظهور یک تقاضای سیاسی منسجم و قوی برای تغییر می‌شود. به جای آن، سیاست به میدانی برای تعاملات خصوصی و رقابت‌های گروهی تبدیل می‌شود.

در نهایت، آنچه در ترکیه شاهد آن هستیم، یک بن‌بست پیچیده سیاسی است: از یک‌سو، دستگاه حکومتی ابزارهای فشار را اجرا می‌کند؛ از سوی دیگر، مخالفان در جایگاهی ‌ایستاده‌اند که اگرچه مقاومت می‌کنند، اما قادر نیستند فشار متقابل موثری اعمال کنند. این وضعیت، حکومت اردوغان را به سمت اقدامات تهاجمی‌تر و مخالفانش را به سمت انتقادهای تکراری و بی‌اثر سوق می‌دهد. برای شکستن این بن‌بست، مخالفان باید از چارچوب واکنشی خارج شوند. باید نه فقط به عملیات‌های بازداشت پاسخ دهند، بلکه به ساختارهای بازار سیاه قضایی، شبکه‌های منافع که این عملیات‌ها را ممکن می‌سازند نیز حمله کنند. مخالفت واقعی، مخالفتی است که نه فقط رفتارهای فردی را بلکه عمق دستگاه را هدف می‌گیرد،. اگر مخالفان بتوانند این گام را بردارند، شاید بتوانند دوباره مزیت تعیین‌کننده دستگاه را به دست بگیرند. اما اگر در همین چرخه تهدید و واکنش بمانند، تنها شاهد تداوم یک درام بی‌پایان خواهیم بود که در آن، قربانیان، همیشه مردم عادی خواهند بود.

کانال باب عالی @babe_aali
https://t.me/babe_aali

۱۳:۰۷

گذار پرتلاطم ترکیه از قطبی‌سازی به افق‌های ناپایدار

بخش اول/ صحنه سیاسی ترکیه در تابستان ۱۴۰۴ (۲۰۲۵) تصویری از تحولات عمیق و گاه متناقض را به نمایش می‌گذارد. داده‌های نظرسنجی ژوئیه، فراتر از نوسانات عددی، حکایت از تغییر پارادایم در دینامیک قدرت این کشور دارد. آنچه در ماه‌های اخیر شاهدش بودیم، نه یک تعدیل ساده، که لرزش‌های اولیه یک زمین‌لرزه سیاسی است که می‌تواند نقشه احزاب و ائتلاف‌ها را از نو ترسیم کند. قلب این تحولات را باید در دو پدیده به هم پیوسته جستجو کرد: افول بی‌سابقه حزب حرکت ملی (MHP) به عنوان ستون تاریخی ائتلاف حاکم، و گذار دردناک حزب جمهوری‌خواه خلق (CHP) از استراتژی قطبی‌سازی به استراتژی نرمال‌سازی از طریق ورود به "کمیسیون فرآیند صلح در مجلس". این دو رویداد، مانند دو صفحه تکتونیکی، در حال ایجاد گسل‌هایی هستند که ثبات سیستم را به چالش می‌کشد.

نکته چشمگیر در نظرسنجی اخیر، ظهور CHP به عنوان حزب نخست – هرچند با احتیاط ناشی از خطای آماری– است. اما این صعود، بیش از آنکه ریشه در قدرت CHP داشته باشد، ریشه در ضعف AKP دارد. کاهش همزمان آرای AKP و CHP نشان می‌دهد که سازوکار قطبی‌سازی موافق-مخالف اردوغان که سال‌ها صحنه سیاست ترکیه را به دو اردوگاه تقلیل می‌داد، در حال از دست دادن انرژی خود است. جامعه ی خسته از این دوگانه‌سازی، در جستجوی آلترناتیوهای جدید است. اینجاست که فاجعه برای MHP رخ می‌نماید. سقوط این حزب به حدود ۵ درصد، تنها یک شکست عددی نیست؛ نشانگر فروپاشی نقش تاریخی MHP به عنوان "بیمه گر سیاسی" سیستم است. برای چندین دهه، MHP نه با برنامه اقتصادی یا اجتماعی، که با ایفای نقش محافظ سیستم در برابر بی‌ثباتی‌های سیاسی، بقا یافته بود. اما امروز، نظرسنجی‌ها پرده از واقعیت تلخی برمی‌دارند: ۳۰ درصد از رأی‌دهندگانی که در انتخابات ۲۰۲۳ به MHP رای داده بودند، اکنون یا مرددند یا پاسخی ندارند. تنها ۳۰ درصد پایبند این حزب مانده‌اند و ۱۵ درصد آشکارا به سمت AKP تمایل پیدا کرده اند. این آمار، حکم مرگ سیاسی برای حزبی است که هویت خود را در حمایت بی‌قید و شرط از "امنیت ملی" تعریف می‌کرد. پیامد این فروپاشی، به بازگشت هویت‌یابی ایدئولوژیک در میان رأی‌دهندگان ملی‌گرا منجر شده است. احزابی مانند حزب خوب (İYİ) و حزب ظفر که زمانی زیر سایه قطبی‌سازی محو می‌شدند، اکنون قدرت گرفته اند. نشانه روشن این تحول، کاهش نرخ مرددین در حزب خوب به تنها ۴ درصد است. رأی‌دهنده ی ملی‌گرا که زمانی در دام دوگانه اردوغان/ضد اردوغان اسیر بود، اکنون به ارزش‌های هسته‌ای خود بازگشته است. بخشی به حزب خوب، و بخشی به حزب ظفر پیوسته، اما مهم‌تر از همه، این رأی‌دهنده دیگر حاضر نیست هویت خود را در کلیت ضدیت با اردوغان ذوب کند. این تغییر، پایه‌های استراتژی CHP را نیز به لرزه درآورده است. استراتژی موفق CHP در انتخابات محلی ۲۰۲۳ – ایجاد ائتلافی فراگیر از کردها تا ملی‌گرایان زیر پرچم ضدیت با اردوغان با محوریت چهره‌های کاریزمایی مانند اکرم امام‌اوغلو – امروز غیرممکن شده است. سرکوب رسانه‌های مخالف مانند Halk TV و محدودیت‌های قضایی، عملاً فضای تنفسی را که CHP برای این استراتژی نیاز داشت، بسته است. در چنین شرایطی، تصمیم CHP برای ورود به "کمیسیون فرآیند صلح" – هرچند با هزینه سنگین کاهش آراء – حرکتی اجتناب‌ناپذیر و در عین حال حساب‌شده بود. این ورود، CHP را از حاشیه امن "مخالفت مطلق" به میدان مین "مسئولیت‌پذیری نسبی" کشاند. از یک سو، این تصمیم به قیمت از دست دادن بخشی از پایگاه انتخاباتی‌اش تمام شده که دیگر حاضر نیستند اولویت‌های کردی یا فرایند صلح را تحمل کنند (برخی تحلیلگران و رسانه ها مدعی اند بخش زیادی از پایگاه اجتماعی CHP با فرآیند صلح مبتنی بر اوجالان مخالف هستند) اما از سوی دیگر، این ورود، CHP را از تهدید حذف کامل توسط سیستم مصون داشته است. در پارادایم جدید، CHP نه "دشمن سیستم" که بازیگری شد که تلاش می‌کند سیستم را از درون تغییر دهد. این تغییر موقعیت، بیمه‌ای در برابر سرکوب بیشتر بود. همان‌طور که کارشناسان اشاره می‌کنند، اردوغان ترجیح می‌داد CHP خارج از کمیسیون بماند تا بهانه‌ای برای حذف نهایی مخالفان داشته باشد.

اما اکنون پرسش کلیدی این است: آیا این "کمیسیون" دوام خواهد آورد؟ تحلیل داده‌ها و منطق قدرت، پاسخ منفی را محتمل‌تر می‌کند. ترکیب دو عامل، احتمال فروپاشی میز مذاکره را افزایش می‌دهد: اول، افق تیره پیش‌روی اردوغان با کاهش پایه‌های انتخاباتی و فروپاشی ائتلافش با MHP. دوم، مخالفت مردمی با محوریت اوجالان در فرایند صلح، عاملی که حتی در میان موافقان حل مسئله کرد نیز مناقشه‌برانگیز است.

کانال باب عالی @babe_aali
https://t.me/babe_aali

۱۵:۰۲

باب عالی

گذار پرتلاطم ترکیه از قطبی‌سازی به افق‌های ناپایدار

بخش اول/ صحنه سیاسی ترکیه در تابستان ۱۴۰۴ (۲۰۲۵) تصویری از تحولات عمیق و گاه متناقض را به نمایش می‌گذارد. داده‌های نظرسنجی ژوئیه، فراتر از نوسانات عددی، حکایت از تغییر پارادایم در دینامیک قدرت این کشور دارد. آنچه در ماه‌های اخیر شاهدش بودیم، نه یک تعدیل ساده، که لرزش‌های اولیه یک زمین‌لرزه سیاسی است که می‌تواند نقشه احزاب و ائتلاف‌ها را از نو ترسیم کند. قلب این تحولات را باید در دو پدیده به هم پیوسته جستجو کرد: افول بی‌سابقه حزب حرکت ملی (MHP) به عنوان ستون تاریخی ائتلاف حاکم، و گذار دردناک حزب جمهوری‌خواه خلق (CHP) از استراتژی قطبی‌سازی به استراتژی نرمال‌سازی از طریق ورود به "کمیسیون فرآیند صلح در مجلس". این دو رویداد، مانند دو صفحه تکتونیکی، در حال ایجاد گسل‌هایی هستند که ثبات سیستم را به چالش می‌کشد.

نکته چشمگیر در نظرسنجی اخیر، ظهور CHP به عنوان حزب نخست – هرچند با احتیاط ناشی از خطای آماری– است. اما این صعود، بیش از آنکه ریشه در قدرت CHP داشته باشد، ریشه در ضعف AKP دارد. کاهش همزمان آرای AKP و CHP نشان می‌دهد که سازوکار قطبی‌سازی موافق-مخالف اردوغان که سال‌ها صحنه سیاست ترکیه را به دو اردوگاه تقلیل می‌داد، در حال از دست دادن انرژی خود است. جامعه ی خسته از این دوگانه‌سازی، در جستجوی آلترناتیوهای جدید است. اینجاست که فاجعه برای MHP رخ می‌نماید. سقوط این حزب به حدود ۵ درصد، تنها یک شکست عددی نیست؛ نشانگر فروپاشی نقش تاریخی MHP به عنوان "بیمه گر سیاسی" سیستم است. برای چندین دهه، MHP نه با برنامه اقتصادی یا اجتماعی، که با ایفای نقش محافظ سیستم در برابر بی‌ثباتی‌های سیاسی، بقا یافته بود. اما امروز، نظرسنجی‌ها پرده از واقعیت تلخی برمی‌دارند: ۳۰ درصد از رأی‌دهندگانی که در انتخابات ۲۰۲۳ به MHP رای داده بودند، اکنون یا مرددند یا پاسخی ندارند. تنها ۳۰ درصد پایبند این حزب مانده‌اند و ۱۵ درصد آشکارا به سمت AKP تمایل پیدا کرده اند. این آمار، حکم مرگ سیاسی برای حزبی است که هویت خود را در حمایت بی‌قید و شرط از "امنیت ملی" تعریف می‌کرد. پیامد این فروپاشی، به بازگشت هویت‌یابی ایدئولوژیک در میان رأی‌دهندگان ملی‌گرا منجر شده است. احزابی مانند حزب خوب (İYİ) و حزب ظفر که زمانی زیر سایه قطبی‌سازی محو می‌شدند، اکنون قدرت گرفته اند. نشانه روشن این تحول، کاهش نرخ مرددین در حزب خوب به تنها ۴ درصد است. رأی‌دهنده ی ملی‌گرا که زمانی در دام دوگانه اردوغان/ضد اردوغان اسیر بود، اکنون به ارزش‌های هسته‌ای خود بازگشته است. بخشی به حزب خوب، و بخشی به حزب ظفر پیوسته، اما مهم‌تر از همه، این رأی‌دهنده دیگر حاضر نیست هویت خود را در کلیت ضدیت با اردوغان ذوب کند. این تغییر، پایه‌های استراتژی CHP را نیز به لرزه درآورده است. استراتژی موفق CHP در انتخابات محلی ۲۰۲۳ – ایجاد ائتلافی فراگیر از کردها تا ملی‌گرایان زیر پرچم ضدیت با اردوغان با محوریت چهره‌های کاریزمایی مانند اکرم امام‌اوغلو – امروز غیرممکن شده است. سرکوب رسانه‌های مخالف مانند Halk TV و محدودیت‌های قضایی، عملاً فضای تنفسی را که CHP برای این استراتژی نیاز داشت، بسته است. در چنین شرایطی، تصمیم CHP برای ورود به "کمیسیون فرآیند صلح" – هرچند با هزینه سنگین کاهش آراء – حرکتی اجتناب‌ناپذیر و در عین حال حساب‌شده بود. این ورود، CHP را از حاشیه امن "مخالفت مطلق" به میدان مین "مسئولیت‌پذیری نسبی" کشاند. از یک سو، این تصمیم به قیمت از دست دادن بخشی از پایگاه انتخاباتی‌اش تمام شده که دیگر حاضر نیستند اولویت‌های کردی یا فرایند صلح را تحمل کنند (برخی تحلیلگران و رسانه ها مدعی اند بخش زیادی از پایگاه اجتماعی CHP با فرآیند صلح مبتنی بر اوجالان مخالف هستند) اما از سوی دیگر، این ورود، CHP را از تهدید حذف کامل توسط سیستم مصون داشته است. در پارادایم جدید، CHP نه "دشمن سیستم" که بازیگری شد که تلاش می‌کند سیستم را از درون تغییر دهد. این تغییر موقعیت، بیمه‌ای در برابر سرکوب بیشتر بود. همان‌طور که کارشناسان اشاره می‌کنند، اردوغان ترجیح می‌داد CHP خارج از کمیسیون بماند تا بهانه‌ای برای حذف نهایی مخالفان داشته باشد.

اما اکنون پرسش کلیدی این است: آیا این "کمیسیون" دوام خواهد آورد؟ تحلیل داده‌ها و منطق قدرت، پاسخ منفی را محتمل‌تر می‌کند. ترکیب دو عامل، احتمال فروپاشی میز مذاکره را افزایش می‌دهد: اول، افق تیره پیش‌روی اردوغان با کاهش پایه‌های انتخاباتی و فروپاشی ائتلافش با MHP. دوم، مخالفت مردمی با محوریت اوجالان در فرایند صلح، عاملی که حتی در میان موافقان حل مسئله کرد نیز مناقشه‌برانگیز است.

کانال باب عالی @babe_aali https://t.me/babe_aali

ادامه_ بخش دوم/ نشانه این تغییر را در نگرش جامعه نسبت به اصل "مسئله کرد" می‌بینیم: در حالی که در سال ۲۰۲۱ حدود ۴۵.۸ درصد جامعه وجود این مسئله را می‌پذیرفتند، بنابر گفته های برخی تحلیلگران و رسانه ها این رقم به ۳۰ درصد سقوط کرده و ۶۳.۳ درصد منکر آن هستند. این تحول آماری، نتیجه مستقیم تلقی جامعه از "کمیسیون" به عنوان پروژه‌ای تحمیلی و نامحبوب است. اگر روند فعلی آراء ادامه یابد – به‌ویژه با سقوط بیشتر MHP و افزایش فشار بر AKP – بعید به نظر می‌رسد اردوغان تمایلی به تحمل این میز داشته باشد. فروپاشی کمیسیون، در کوتاه‌مدت می‌تواند به نفع CHP باشد، زیرا ائتلاف حاکم (Cumhur İttifakı) را که پیش‌تر هماهنگی خود را از دست داده، بیشتر تضعیف می‌کند و فضایی برای مانور مخالفان باز می‌کند.

با این حال، حتی در سناریوی تداوم کمیسیون، پایان بازی برای ائتلاف حاکم نوشته شده است. موفقیت کمیسیون مستلزم مشارکت موثر بازیگرانی مانند حزب DEM و حتی احزاب کوچک‌تر است. این موفقیت عملاً به معنای نفی منطق وجودی ائتلاف حاکم است که سال‌ها بر دشمن‌تراشی و حذف "دیگری" (اعم از کردها، چپ‌ها، یا سکولارها) استوار بود. اگر "دیگری" به شریک تبدیل شود، ائتلاف حاکم هویت خود را از دست می‌دهد. در این میان، MHP بزرگ‌ترین بازنده است، زیرا در هر دو سناریو – چه فروپاشی کمیسیون و چه تداوم آن – جایی برای نقش سنتی این حزب به عنوان محافظ امنیتی سیستم باقی نخواهد ماند.

آنچه در ترکیه امروز می‌گذرد، نه یک تعدیل جزیی، که نشانه‌های آشکار یک گذار ساختاری است. افول MHP به عنوان پایه راست سیستم، تغییر استراتژیک CHP به سمت مسئولیت‌پذیری در عین پذیرش هزینه‌های انتخاباتی، و افزایش فشار بر اردوغان در شرایطی که گزینه‌های پیش‌روی او محدود و پرهزینه هستند، همگی حکایت از ورود به فازی جدید دارد. ترکیه به سوی فضایی چندقطبی اما ناپایدار حرکت می‌کند که در آن، احزاب کوچک ملی‌گرا قدرت می‌گیرند، منطق ائتلاف‌های قدیم رنگ می‌بازد، و جامعه از دوگانه‌های ساده گذشته فراتر رفته است. آینده نزدیک، چه با فروپاشی میز مذاکره و چه با تداوم پرتنش آن، شاهد رقابتی سخت‌تر و پیچیده‌تر خواهد بود که ثبات سیستم را بیش از پیش آزمون خواهد کرد.

کانال باب عالی @babe_aali
https://t.me/babe_aali

۱۵:۰۲

بازارسال شده از مطالعات ترکیه و قفقاز

چرا فیدان هدف حمله موافقان و مخالفان قرار گرفته است؟

نویسنده: ابوالفضل اجلی

برش‌هایی از متن:

اما این فقط کردها نیستند که بر علیه فیدان، شوریده اند. نقش CHP به عنوان حزب اصلی اپوزیسیون ترکیه و اوزگور اوزل رهبر این حزب نیز در موج حملات به فیدان قابل توجه است.

در ابتدا، با انتصاب هاکان فیدان به وزارت امور خارجه (ژوئن ۲۰۲۳) و بعد از انتخابات محلی مارس ۲۰۲۴، فیدان به‌عنوان تکنوکراتی قابل تقدیر نزد CHP دیده می‌شد؛ شخصی که نه تنها تهدید تلقی نمی شد، بلکه امیدی برای آینده نیز معرفی می شد. اما همین بازشناسی آرام، خیلی زود رنگ باخت و با رشد مواضع تهاجمی‌تر فیدان در عرصه بین‌المللی، به بستر جدیدی برای حمله و نقد بدل گشت. به نظر می رسد اوزگور اوزل با تمرکز بر فیدان در تجمعات اخیر، در پی تقویت احساسات نارسیستی در درون AKP باشد.

وجهه‌سازیِ قاعده‌مند فیدان، شخصیت آرام، پشت‌پرده، ناشناخته در میان عموم، او را به هدفی ویژه برای CHP بدل کرده؛ نمادی از سرکوب یا مخفی‌کاری که می‌توان با آن بت را شکست. اوزل تلاش می‌کند، نشان دهد که پس از اردوغان، فیدان گزینه‌ای حساس و شکننده است که می‌تواند در محافظت داخلی از کاخ قدرت یا فروپاشی آن نقش‌آفرین باشد. این بازی سیاسی کاملاً حساب‌شده، در راستای تقویت شکاف در میان اصول‌گرایان درونی AKP عمل می‌کند.

افزون بر این، شایعات و ادعاهای متناقض و فزاینده‌ای درباره هماهنگی و یا تنش بین فیدان و ابراهیم کالین، در فضای سیاسی ترکیه شنیده می‌شود. برخی ناظران، بر این باور هستند علاوه بر کردها و CHP بخشی از فرمان آتش علیه فیدان، از جریانات درون حزب عدالت و توسعه داده شده است تا ترمزی بر محبوبیت روز افزون فیدان باشد و ابراهیم کالین در این بازی در نقطه مقابل فیدان قرار دارد.

متن کامل این یادداشت را در اینجا مطالعه کنید.

@mersadcss

۱۷:۲۶

بازارسال شده از مطالعات ترکیه و قفقاز

️ زنگزور و شکاف بین نخبگان سیاسی در ترکیه
نویسنده: ابوالفضل اجلی
برای ترکیه، پروژه کریدور زنگزور اهمیت ویژه ای پیدا کرده است، زیرا هم در گفتمان جهان ترک جایگاه مهمی دارد و هم در محاسبات اقتصادی و امنیتی آنکارا اثرگذار است. با این حال، در داخل ترکیه اجماعی در مورد ماهیت و تبعات این کریدور وجود ندارد. اختلاف دیدگاه دو دریاسالار برجسته، جم گوردنیز و جیهات یایجی، بازتاب همین شکاف عمیق در نگاه نخبگان ترکیه است؛ یکی آن را تله‌ای ژئوپلیتیکی در خدمت بیگانگان می‌بیند و دیگری آن را فرصت تاریخی برای تثبیت موقعیت ترکیه در قفقاز جنوبی می داند.

ادامه مطلب:syaaq.com/35039

#اسرائیل #ترکیه #جهان_ترک #کریدور_زنگزور

@turkeycaucasus

۱۷:۲۶

هم اکنون/ جلسه فوق العاده مجلس ترکیه درباره تحولات غزه

بولنت کایا، نماینده حزب اسلامگرای سعادت:
"اگر امروز ظلم و جنایات ادامه دارد به خاطر اقداماتی است که موثر و به موقع انجام نمی دهید. حسن بیتمز نماینده کوجا ائلی قبل از فوتش، وقتی در کرسی مجلس خواستار قطع تجارت با اسراییل شد، گفتید که تجارتی با اسراییل نداریم. بعد از شکست در انتخابات، وزیر خارجه لیستی از کالاهای تحریم شده به اسراییل را منتشر کرد. آن لیست تحریمی را بلافاصله بعد از ۷ اکتبر باید منتشر می کردید نه بعد از شکست در انتخابات. بنابراین جنایات اسراییل بخاطر اقداماتی است که در زمان مناسب انجام ندادید. گفتیم که بنادر را به روی اسراییل ببندید، تا ۱۰ روز پیش کشتی‌های اسرائیلی به بنادر ما می‌آمدند..."

کانال باب عالی @babe_aali
https://t.me/babe_aali

۱۷:۲۶

باب عالی

هم اکنون/ جلسه فوق العاده مجلس ترکیه درباره تحولات غزه

بولنت کایا، نماینده حزب اسلامگرای سعادت: "اگر امروز ظلم و جنایات ادامه دارد به خاطر اقداماتی است که موثر و به موقع انجام نمی دهید. حسن بیتمز نماینده کوجا ائلی قبل از فوتش، وقتی در کرسی مجلس خواستار قطع تجارت با اسراییل شد، گفتید که تجارتی با اسراییل نداریم. بعد از شکست در انتخابات، وزیر خارجه لیستی از کالاهای تحریم شده به اسراییل را منتشر کرد. آن لیست تحریمی را بلافاصله بعد از ۷ اکتبر باید منتشر می کردید نه بعد از شکست در انتخابات. بنابراین جنایات اسراییل بخاطر اقداماتی است که در زمان مناسب انجام ندادید. گفتیم که بنادر را به روی اسراییل ببندید، تا ۱۰ روز پیش کشتی‌های اسرائیلی به بنادر ما می‌آمدند..."

کانال باب عالی @babe_aali https://t.me/babe_aali

جلسه فوق العاده مجلس ترکیه درباره تحولات غزه

هاکان فیدان وزیر خارجه ترکیه:
"ما از طریق زمین و دریا به غزه کمک می‌رسانیم. درباره کمک هوایی به غزه؛ این اقدام تلاشی نمایشی از سوی اسرائیل برای کاهش فشارهای بین المللی است ولی بازهم کمک، کمک است و لو کم باشد. در برخی موارد این کمک های هوایی بر سر مردم افتاده و باعث فوت مردم شده است. با این وجود رییس جمهور تاییدیه کمک هوایی را دادند و ما آماده هستیم. ولی مسئله اردن است. تا اردنی ها راضی نشوند، کمک هوایی غیرممکن است. بارها به اردنی ها در این باره گفته ایم. احتمالا اسرائیلی ها به آن ها اجازه نداده اند. کشورهایی که با اسرائیل، هماهنگی نزدیکی دارند، این کمک ها را رسانده اند. ولی به ما اجازه داده نشده است."

کانال باب عالی @babe_aali
https://t.me/babe_aali

۱۷:۲۸

باب عالی

هم اکنون/ جلسه فوق العاده مجلس ترکیه درباره تحولات غزه

بولنت کایا، نماینده حزب اسلامگرای سعادت: "اگر امروز ظلم و جنایات ادامه دارد به خاطر اقداماتی است که موثر و به موقع انجام نمی دهید. حسن بیتمز نماینده کوجا ائلی قبل از فوتش، وقتی در کرسی مجلس خواستار قطع تجارت با اسراییل شد، گفتید که تجارتی با اسراییل نداریم. بعد از شکست در انتخابات، وزیر خارجه لیستی از کالاهای تحریم شده به اسراییل را منتشر کرد. آن لیست تحریمی را بلافاصله بعد از ۷ اکتبر باید منتشر می کردید نه بعد از شکست در انتخابات. بنابراین جنایات اسراییل بخاطر اقداماتی است که در زمان مناسب انجام ندادید. گفتیم که بنادر را به روی اسراییل ببندید، تا ۱۰ روز پیش کشتی‌های اسرائیلی به بنادر ما می‌آمدند..."

کانال باب عالی @babe_aali https://t.me/babe_aali

جلسه فوق العاده مجلس ترکیه درباره غزه

حسن توران، نماینده حزب عدالت و توسعه:
" در حد و اندازه ای نیستید که بخواهید، فلسطین دوستی اردوغان را به چالش بکشید.هدف قرار دادن حزب عدالت و توسعه، به بهانه ی غزه، خدمت به صهیونیسم است."

کانال باب عالی @babe_aali
https://t.me/babe_aali

۱۷:۲۹

به بهانه نشست فوق العاده امروز مجلس ترکیه درباره فلسطین و پشت پرده ی این نشست

کشورهای منطقه در آستانه فصل جدیدی از تنش‌های ژئوپلیتیک در خاورمیانه هستند که کانون آن دیگر تنها محدود به غزه نیست، بلکه میدان تقابل به سرزمین‌های وسیع‌تری در سوریه کشیده شده است. آنچه امروز شاهد آن هستیم، تنها یک تنش و درگیری دوجانبه ساده بین ترکیه و اسرائیل نبوده، بلکه نمایشی است از یک بازی بزرگتر که در آن نقش‌آفرینان منطقه‌ای و ابرقدرت های فرامنطقه‌ای، هر یک به دنبال ترسیم دوباره نقشه قدرت در خاورمیانه هستند. تحولات اخیر در غزه، تنها جرقه‌ای بود که این بارش آتشین را شعله‌ور کرد، اما آتش اصلی در میدانی کاملاً متفاوت در حال گسترش است.

تصمیم نتانیاهو برای آغاز عملیات گسترده زمینی در غزه و پروژه موسوم به "تخلیه ی غزه" که در سخنرانی نتانیاهو به وضوح به آن اشاره شد، تنها یک بُعد ماجرا است. آنچه این پرونده را برای آنکارا حیاتی‌ تر می‌کند، ابعاد سوری این معادله است. اسرائیل با حمایت بی‌چون و چرای واشنگتن، به طور فزاینده‌ای در حال تقویت و تشویق SDG (شاخه سوری پ ک ک) به سمت اعلام خودمختاری یا حتی استقلال در شمال شرق سوریه است. این مانور، یک تهدید استراتژیک مستقیم برای امنیت ملی ترکیه محسوب می‌شود، چرا که SDG ادامه‌ ای حرفه ای تر از PKK است؛ گروهی که آنکارا سال‌هاست با آن درگیر یک مبارزه داخلی و فرامرزی بوده است.

نکته عمیقاً قابل تأمل، زمان‌بندی این تحولات است. همزمانی تشدید عملیات اسرائیل در غزه با به بن‌بست رسیدن فرآیند صلح داخلی ترکیه با PKK (فرایند ترکیه بدون ترور) تصادفی نیست. به نظر می‌رسد اسرائیل با افزایش حمایت‌های لجستیکی و اطلاعاتی خود از SDG، عملاً به PKK این پیام را می‌دهد که در میز مذاکره با آنکارا نیازی به عجله و امتیازدهی ندارد. زمان بخرد تا اسرائیل به طور کامل به آن ها برسد. دیدار اخیر هیئت حزب DEM با عبدالله اوجالان در امرالی و بیانیه مبهم و فاقد شفافیت آن، می‌تواند نشان‌دهنده همین اثرگذاری باشد. به عبارت ساده‌تر، اسرائیل با دادن امید به SDG/PKK برای ایجاد یک موجودیت خودمختار یا مستقل تحت حمایت خود، عملاً اهرم فشار آنکارا برای وادار کردن PKK به خلع سلاح را تضعیف کرده است.

این تقابل، میدان نبرد خود را در آسمان و خاک سوریه پیدا کرده است. حملات مکرر جنگنده‌های اسرائیل به مواضع ارتش سوریه، که اغلب با بهانه‌ی مقابله با حضور یا حمله به پایگاه های سابق ایران یا حمایت از اقلیت ها، توجیه می‌شود، اکنون رنگ و بوی دیگری به خود گرفته است. زمانی که نتانیاهو می‌گوید "ما می‌دانیم در سوریه با چه کسی روبرو هستیم"، این دیگر تنها اشاره به ایران یا روسیه نیست، بلکه هشداری است به آنکارا.از نگاه تل‌آویو، پشت حكومت دمشق، پشتیبانی فزاینده ترکیه قرار دارد و هر ضربه به سوریه، ضربه‌ای غیرمستقیم به نفوذ منطقه ای ترکیه است. از سوی دیگر، برای ترکیه، حضور و قدرت یافتن SDG/PKK به مثابه یک خنجر استراتژیک بوده که اسرائیل آن را بر پهلوی آنکارا فرود آورده و خنجر را در حال چرخاندن است. در این میان، واکنش دیپلماتیک ترکیه قابل پیش‌بینی اما حیاتی بود. تشکیل جلسه فوق‌العاده مجلس با درخواست احزاب مخالف و مواضع تند مقام‌هایی مانند نعمان کورتولموش و هاکان فیدان، نشان‌دهنده اجماع نادر داخلی در ترکیه بر سر مسئله فلسطین و همچنین خطر اسرائیل است. پیشنهاد تعلیق عضویت اسرائیل در سازمان ملل که در جلسه امروز مطرح شد، هرچند غیرعملی به نظر می‌رسد، اما نشان‌دهنده عزم آنکارا برای بین‌المللی‌کردن هزینه‌های اقدامات اسرائیل است. ترکیه به خوبی می‌داند که به تنهایی نمی‌تواند در برابر پشتیبانی بی‌قید و شرط آمریکا از اسرائیل بایستد، بنابراین تلاش می‌کند با بسیج افکار عمومی جهانی و نهادهای بین‌المللی، معادله را به نفع خود تغییر دهد.

با این حال، آنچه آینده این بحران را به طور خاص غیرقابل پیش‌بینی می‌کند، نه تنها تحرکات نظامی، بلکه تحولات داخلی در خود اسرائیل و همچنین نتیجه انتخابات آینده آمریکاست. نتانیاهو برای حفظ ائتلاف شکننده خود و فرار از فشارهای داخلی، ممکن است بیش از پیش به سمت تنش‌ آفرینی خارجی گرایش پیدا کند. از سوی دیگر، واشنگتن، با هر نتیجه‌ای که در انتخابات پیش رو داشته باشد، کماکان بازیگر اصلی این میدان خواهد بود. کاهش یا افزایش حمایت آمریکا از تل‌آویو می‌تواند به طور مستقیم بر میزان جرأت ترکیه و اسرائیل در تقابل مستقیم تأثیر بگذارد.

کانال باب عالی @babe_aali
https://t.me/babe_aali

۲۱:۰۲

باب عالی

به بهانه نشست فوق العاده امروز مجلس ترکیه درباره فلسطین و پشت پرده ی این نشست

کشورهای منطقه در آستانه فصل جدیدی از تنش‌های ژئوپلیتیک در خاورمیانه هستند که کانون آن دیگر تنها محدود به غزه نیست، بلکه میدان تقابل به سرزمین‌های وسیع‌تری در سوریه کشیده شده است. آنچه امروز شاهد آن هستیم، تنها یک تنش و درگیری دوجانبه ساده بین ترکیه و اسرائیل نبوده، بلکه نمایشی است از یک بازی بزرگتر که در آن نقش‌آفرینان منطقه‌ای و ابرقدرت های فرامنطقه‌ای، هر یک به دنبال ترسیم دوباره نقشه قدرت در خاورمیانه هستند. تحولات اخیر در غزه، تنها جرقه‌ای بود که این بارش آتشین را شعله‌ور کرد، اما آتش اصلی در میدانی کاملاً متفاوت در حال گسترش است.

تصمیم نتانیاهو برای آغاز عملیات گسترده زمینی در غزه و پروژه موسوم به "تخلیه ی غزه" که در سخنرانی نتانیاهو به وضوح به آن اشاره شد، تنها یک بُعد ماجرا است. آنچه این پرونده را برای آنکارا حیاتی‌ تر می‌کند، ابعاد سوری این معادله است. اسرائیل با حمایت بی‌چون و چرای واشنگتن، به طور فزاینده‌ای در حال تقویت و تشویق SDG (شاخه سوری پ ک ک) به سمت اعلام خودمختاری یا حتی استقلال در شمال شرق سوریه است. این مانور، یک تهدید استراتژیک مستقیم برای امنیت ملی ترکیه محسوب می‌شود، چرا که SDG ادامه‌ ای حرفه ای تر از PKK است؛ گروهی که آنکارا سال‌هاست با آن درگیر یک مبارزه داخلی و فرامرزی بوده است.

نکته عمیقاً قابل تأمل، زمان‌بندی این تحولات است. همزمانی تشدید عملیات اسرائیل در غزه با به بن‌بست رسیدن فرآیند صلح داخلی ترکیه با PKK (فرایند ترکیه بدون ترور) تصادفی نیست. به نظر می‌رسد اسرائیل با افزایش حمایت‌های لجستیکی و اطلاعاتی خود از SDG، عملاً به PKK این پیام را می‌دهد که در میز مذاکره با آنکارا نیازی به عجله و امتیازدهی ندارد. زمان بخرد تا اسرائیل به طور کامل به آن ها برسد. دیدار اخیر هیئت حزب DEM با عبدالله اوجالان در امرالی و بیانیه مبهم و فاقد شفافیت آن، می‌تواند نشان‌دهنده همین اثرگذاری باشد. به عبارت ساده‌تر، اسرائیل با دادن امید به SDG/PKK برای ایجاد یک موجودیت خودمختار یا مستقل تحت حمایت خود، عملاً اهرم فشار آنکارا برای وادار کردن PKK به خلع سلاح را تضعیف کرده است.

این تقابل، میدان نبرد خود را در آسمان و خاک سوریه پیدا کرده است. حملات مکرر جنگنده‌های اسرائیل به مواضع ارتش سوریه، که اغلب با بهانه‌ی مقابله با حضور یا حمله به پایگاه های سابق ایران یا حمایت از اقلیت ها، توجیه می‌شود، اکنون رنگ و بوی دیگری به خود گرفته است. زمانی که نتانیاهو می‌گوید "ما می‌دانیم در سوریه با چه کسی روبرو هستیم"، این دیگر تنها اشاره به ایران یا روسیه نیست، بلکه هشداری است به آنکارا. از نگاه تل‌آویو، پشت حكومت دمشق، پشتیبانی فزاینده ترکیه قرار دارد و هر ضربه به سوریه، ضربه‌ای غیرمستقیم به نفوذ منطقه ای ترکیه است. از سوی دیگر، برای ترکیه، حضور و قدرت یافتن SDG/PKK به مثابه یک خنجر استراتژیک بوده که اسرائیل آن را بر پهلوی آنکارا فرود آورده و خنجر را در حال چرخاندن است. در این میان، واکنش دیپلماتیک ترکیه قابل پیش‌بینی اما حیاتی بود. تشکیل جلسه فوق‌العاده مجلس با درخواست احزاب مخالف و مواضع تند مقام‌هایی مانند نعمان کورتولموش و هاکان فیدان، نشان‌دهنده اجماع نادر داخلی در ترکیه بر سر مسئله فلسطین و همچنین خطر اسرائیل است. پیشنهاد تعلیق عضویت اسرائیل در سازمان ملل که در جلسه امروز مطرح شد، هرچند غیرعملی به نظر می‌رسد، اما نشان‌دهنده عزم آنکارا برای بین‌المللی‌کردن هزینه‌های اقدامات اسرائیل است. ترکیه به خوبی می‌داند که به تنهایی نمی‌تواند در برابر پشتیبانی بی‌قید و شرط آمریکا از اسرائیل بایستد، بنابراین تلاش می‌کند با بسیج افکار عمومی جهانی و نهادهای بین‌المللی، معادله را به نفع خود تغییر دهد.

با این حال، آنچه آینده این بحران را به طور خاص غیرقابل پیش‌بینی می‌کند، نه تنها تحرکات نظامی، بلکه تحولات داخلی در خود اسرائیل و همچنین نتیجه انتخابات آینده آمریکاست. نتانیاهو برای حفظ ائتلاف شکننده خود و فرار از فشارهای داخلی، ممکن است بیش از پیش به سمت تنش‌ آفرینی خارجی گرایش پیدا کند. از سوی دیگر، واشنگتن، با هر نتیجه‌ای که در انتخابات پیش رو داشته باشد، کماکان بازیگر اصلی این میدان خواهد بود. کاهش یا افزایش حمایت آمریکا از تل‌آویو می‌تواند به طور مستقیم بر میزان جرأت ترکیه و اسرائیل در تقابل مستقیم تأثیر بگذارد.

کانال باب عالی @babe_aali https://t.me/babe_aali

ادامه/ به نظر می‌رسد ما شاهد تولد یک میدان تقابل جدید بین ترکیه و اسرائیل هستیم. این تقابل، ریشه در مسائل امنیتی عمیق، رقابت‌های ژئوپلیتیک و جنگ نیابتی دارد. غزه امروز تنها نماد این آتش زیر خاکستر است، اما آتش افروزی اصلی در شمال سوریه، در مرزهای ترکیه و در دل مناطقی در حال وقوع است که آینده ثبات خاورمیانه را رقم خواهند زد.

ترکیه، احتمالا! خود را برای یک رویارویی تمام‌ قد با تهدیدات چندلایه اسراییل و حامیان آن آماده می‌کند، رویارویی که نتیجه آن نه تنها بر آینده آنکارا و تل‌ آویو، بلکه بر ترتیب قدرت در کل منطقه تأثیر خواهد گذاشت.

کانال باب عالی @babe_aali
https://t.me/babe_aali

۲۱:۰۲

دیروز در ترکیه عید (جشن پیروزی) بود که در زبان ترکی به (30 Ağustos Zafer Bayramı) معروف است. این رویداد، نماد مهم‌ترین پیروزی نظامی ترکها پس از فروپاشی امپراتوری عثمانی محسوب می‌شود؛ زمانی که حدود ۷۰٪ از خاک این کشور در اشغال نیروهای چندین کشور اروپایی بود.

در روزهای پایانی اوت ۱۹۲۲ (۲۶ تا ۳۰ اوت)، ارتش ترکیه موفق شد نیروهای یونانی را به طور قطعی شکست داده و آنان را از آناتولی بیرون براند. این نبرد که در تاریخ ترکیه با نام حمله ی بزرگ (Büyük Taarruz) شناخته می‌شود، آخرین عملیات نظامی جنگ استقلال (۱۹۱۹-۱۹۲۳) بود و نقطه عطفی برای آزادسازی سرزمین‌های تحت اشغال قدرت‌های خارجی، شامل فرانسه، بریتانیا، یونان و ایتالیا، به شمار می‌رود. نکته قابل توجه در مورد مناطق اشغال شده این بود که یونانی‌ها بر غرب (شامل ازمیر و بخش عمده‌ای از غرب آناتولی)، فرانسوی‌ها بر جنوب، ایتالیایی‌ها بر جنوب غرب (آنتالیا) و بریتانیایی‌ ها بر استانبول و مناطق استراتژیک مسلط بودند. روس‌ها نیز در شمال شرق حضور داشتند، اما پس از آن، دولت تازه‌ تأسیس شوروی مطابق پیمان مسکو در سال ۱۹۲۱، به طور کامل از ادعاهای ارضی خود در آن منطقه صرف‌نظر کرد. این انصراف، امکان تمرکز کامل نیروهای ترک بر دیگر جبهه‌ های نبرد را فراهم ساخت.

اگر به مطبوعات دیروز ترکیه نگاهی بیندازیم، روزنامه‌های مخالف دولت مانند (جمهوریت) و (سوزجو Sözcü) و (Nefes)، تقریباً بخش زیادی از یادداشت‌های ستون‌نویسان خود را به اهمیت پیروزی ۳۰ اوت و نقش آن در استقلال، تأسیس ترکیه مدرن و رهبری بی‌بدیل مصطفی کمال آتاتورک اختصاص داده‌اند.در مقابل، در رسانه‌های حامی دولت، اگرچه اخبار مربوط به مراسم و سفر اردوغان به آرامگاه آتاتورک پوشش داده شده، اما تحلیل‌گران سیاسی این رسانه‌ها کمتر به این موضوع پرداختند. محوریت پیام‌های آنان بر مفاهیمی کلی مانند "پیروزی در برابر دشمنان داخلی و خارجی"، "پیروزی حیاتی" و "پیروزی که مسیر تاریخ را تغییر داد" متمرکز بوده است.

اما آنچه که در چنین روزی ذهنیت بخش سکولار جامعه ترکیه را متشنج کرد، انتشار یادداشتی از یوسف کاپلان، ستون‌نویس روزنامه حامی دولت ینی شفق بود. او در ستون خود که به احتمال زیاد با آگاهی کامل از حساسیت این روز برای کمالیست‌ها و واکنش آنان نوشته شده بود، به شدت به مفهوم سکولاریسم (لائیسیته) به معنای ترکی آن حمله کرد. کاپلان در یادداشت خود، لائیسیته را نه یک ابزار برای آزادی، که ابزاری برای سرکوب هویت ملی و مذهبی ترک‌ها معرفی می‌کند. او ادعا دارد این مفهوم تحمیلی، برای گروه‌های خاصی امتیازاتی ایجاد کرده که نظم وجودی و بنیان‌های معنوی جامعه را نقض می‌نماید. وی با ارجاع به فلسفه هگل، لائیسیته را "خشونت هستی‌شناسانه" خوانده و آن را در تقابلی آشکار با اسلام، به عنوان نظامی کامل که هماهنگی و عدالت را فراهم می‌آورد، قرار می‌دهد. به باور کاپلان، لائیسیته مسئول جنایات، اعدام‌ها و کودتاهای نظامی در تاریخ ترکیه است و همچنان مانعی در راه تدوین قانون اساسی جدیدی است که می‌بایست ارزش‌های ملی را نمایندگی کند. او مردم را فرامی‌خواند تا قلاده ی لائیسیته را از گردن بیندازند و عظمت تاریخی ملت خویش را بازستانند.اما پرسش بنیادین کاپلان این است: اگر لائیسیته آزادی است، پس آزادی واقعی چیست؟

متن کامل یادداشت کاپلان را اینجا می‌توانید مطالعه کنید.

کانال باب عالی @babe_aali
https://t.me/babe_aali

۱۹:۴۲

ایلبر اورتایلی، تاریخ‌دان برجسته ترک، برای ایرانیان چهره‌ای آشنا و محترم است.ما او را بیشتر به خاطر نگاه فراملی و منصفانه‌اش به تاریخ ملت‌ها و البته، تحسینش از تمدن ایران می شناسیم.

اورتایلی اخیرا در ستون روزنامه حریت، یادداشتی با عنوان "جنگ‌های آب" متتشر کرده و هشدار داده که ترکیه با بحران شدید آب و از دست رفتن زمین‌های حاصلخیز کشاورزی، به‌خصوص در حوضه ی حیاتی رودخانه‌های دجله و فرات، روبرو شده است.اما راه‌حل پیشنهادی او برای این معضل، غافلگیرکننده بوده است.او پیشنهاد داده است؛ روستاهای خالی‌ مانده در مناطق استراتژیک و حیاتی دجله و فرات،باید بدون تأخیر توسط جمعیت برادر بالقوه از آسیا پر شوند. اورتایلی، سکونت کشاورزان و دامداران اویغور و قرقیز، که به زعم او در کشاورزی و دامداری، ماهر، پربازده و سخت کوش هستند را سیاست مناسبی برای این مناطق دانسته است.

این مورخ برجسته، بر دو موضوع دیگر نیز پافشاری کرده است: اول، توقف فروش زمین‌ و حتی بازپس گیری زمین های فروخته شده در دره اورفا از خارجی‌ها و دوم، عدم اعطای هیچ گونه امتیازی به سازمان‌های تروریستی که قبلاً برای کنترل این مناطق تلاش کرده‌اند.

اورتایلی همچنین به سواحل شرق مدیترانه و تنش هایی که حاکمیت ترکیه را به چالش کشیده اند، اشاره کرده و می گوید: سواحل شرق مدیترانه باید تحت کنترل ترکیه باقی بماند.

اما این پیشنهاد اورتایلی، به ویژه در بافت قومی-سیاسی حساس جنوب شرق ترکیه، به خصوص در زمانی که پ ک ک به دست حزب عدالت و توسعه مشروعیت پیدا کرده است، مانند ریختن نفت روی آتش بود. یادداشت اورتایلی واکنش های تندی در بین برخی کردهای ترکیه و حتی سیاستمداران کُرد حزب حاکم عدالت و توسعه نظیر میراوغلو داشته است و آن ها پیشنهاد اورتایلی را به چالش کشیده اند.

کانال باب عالی @babe_aali
https://t.me/babe_aali

۱۴:۳۷

️ آنکارا در دو راهی پذیرش خودمختاری یا استقلال کردها

نویسنده: ابوالفضل اجلی
صالح مسلم، عضو هیئت رئیسه ی PYD، در بیانیه‌ای که رسانه‌های ترکیه‌ای عملاً نادیده گرفته‌اند، تأکید کرده است که اگر دولت جدید سوریه خودمختاری مدنظر آن ها را نپذیرد، مجبور خواهیم بود درخواست استقلال کنیم...این بیانیه، که در رسانه‌های کُردی و بی‌بی‌سی منتشر شده و هیچ تکذیبی از سوی PYD نداشته، نشان می‌دهد که کُردها نیز در آستانه ی نهایی کردن بازی خود قرار دارند و کردها به مرگ گرفته اند تا دولت جولانی به تب راضی شود؛ یا خودگردانی، یا استقلال کامل[...]

ادامه مطلب:syaaq.com/35102

کانال باب عالی @babe_aalihttps://t.me/babe_aali

۱۷:۴۷

جنگ پنهان برای روزهای پس از اردوغان

مسئله جانشینی رجب طیب اردوغان به‌تدریج به یکی از مهم‌ترین پرسش‌های سیاست داخلی و خارجی ترکیه بدل شده است. افزایش سن و وضعیت سلامت او، در کنار شکاف‌های درونی ائتلاف حاکم، موجب شده تا نه‌ تنها حلقه ی نزدیکان رئیس‌جمهور، بلکه بازیگران منطقه‌ای و قدرت‌های بزرگ، سناریوهای احتمالی آینده را با دقت دنبال کنند. روسیه از جمله کشورهایی است که در این زمینه حساسیت ویژه دارد؛ تجربه‌های پیشین نشان داده است که مسکو در بزنگاه‌های مهم منطقه‌ای، همواره در تلاش برای شناسایی و ارزیابی بازیگران آینده بوده است. کانال تلگرامی «ریبار» که به‌ عنوان رسانه‌ای نزدیک به محافل امنیتی شناخته می‌شود اخیراً در تحلیلی به معرفی شش گزینه اصلی احتمالی جانشینی اردوغان پرداخته است.

برای فهم بهتر این گزینه‌ها، می‌توان آن‌ها را در چند دسته کلی جای داد:

۱. خاندان اردوغان و حلقه خانوادگی

بلال اردوغان، پسر رئیس‌جمهور، نخستین نامی است که مطرح می‌شود. او در برخی محافل روسی به‌ویژه به‌دلیل فعالیت‌های اقتصادی و شبکه‌هایش در آسیای مرکزی، به‌عنوان چهره‌ای بالقوه شناخته می‌شود. با این حال، کارنامه او در داخل ترکیه به‌شدت آسیب‌دیده است. رسوایی‌های مربوط به فساد مالی در سال ۲۰۱۳ و اتهامات غیررسمی درباره نقش او در انتقال سلاح به گروه‌های مسلح در سوریه، تصویری پرچالش از بلال اردوغان ساخته است.

در کنار او، برات آلبایراق، داماد رئیس‌جمهور و وزیر پیشین اقتصاد، نیز قرار دارد. آلبایراق زمانی به‌عنوان یکی از نزدیک‌ترین مشاوران اقتصادی اردوغان دیده می‌شد و حتی در برخی مقاطع، احتمال جانشینی‌اش جدی گرفته می‌شد. اما سقوط ارزش لیر در دوره وزارت او و مدیریت بحث‌برانگیز اقتصاد ترکیه، همراه با استعفای ناگهانی‌اش در ۲۰۲۰، عملاً جایگاهش را تضعیف کرد. نزد روسیه نیز، آلبایراق بیشتر به‌عنوان چهره‌ای بی‌ثبات و ناکارآمد دیده می‌شود که می‌تواند بحران اقتصادی ترکیه را عمیق‌تر سازد.

۲. چهره‌های امنیتی و اطلاعاتی

این گروه بیشترین بخت را برای جانشینی در نگاه روس‌ها دارد. هاکان فیدان، وزیر خارجه و رئیس پیشین سازمان اطلاعات (MİT)، یکی از وفادارترین همراهان اردوغان است. بسیاری از تحلیلگران، او را مغز امنیتی دولت ترکیه می‌دانند. روسیه او را رقیبی پراگماتیک و قابل پیش‌بینی می‌شناسد، هرچند نزد خانواده اردوغان جایگاهی پر از تردید دارد.

ابراهیم کالین، جانشین فیدان در رأس سازمان اطلاعات و سخنگوی سابق ریاست‌جمهوری، نیز گزینه دیگر است. کالین بیشتر به‌عنوان یک ایدئولوگ اسلام‌گرا مطرح است؛ کسی که می‌تواند گفتمان اسلام سیاسی را در سیاست خارجی ترکیه تقویت کند. این وجه، در نگاه روس‌ها، خطری بالقوه است، زیرا احتمال دارد نفوذ اسلام‌گرایی در قفقاز و آسیای مرکزی افزایش یابد.

۳. تکنوکرات‌های نظامی-صنعتی

سلجوق بایراقدار، داماد دیگر اردوغان و مدیرعامل شرکت بایکار، نماد صعود صنعت دفاعی ترکیه در دهه اخیر است. پهپادهای بایراکتار در جنگ‌های اوکراین، قره‌باغ و لیبی به شهرت رسیدند و بایراقدار را به قهرمان ملی‌گرایان ترک بدل کردند. با این حال، برای مسکو او بدترین گزینه است؛ چرا که گسترش صادرات فناوری نظامی ترکیه به‌ویژه به اوکراین و کشورهای شوروی سابق، تضاد مستقیم با منافع روسیه خواهد داشت.

۴. حاشیه‌نشینان قدرت و مهره‌های سوخته

سلیمان سویلو، وزیر کشور پیشین، که زمانی از چهره‌های پرنفوذ دولت اردوغان بود، پس از افشاگری‌های سدات پکر در ۲۰۲۱ عملاً از صحنه سیاست کنار زده شد. اتهام ارتباط با مافیا، قاچاق و فساد مالی، سرمایه سیاسی او را نابود کرد. احتمال بازگشت او به‌عنوان جانشین اردوغان بسیار اندک است و حتی در محافل روسی نیز جدی گرفته نمی‌شود.

در نگاه کلی کرملین، هیچ‌یک از این گزینه‌ها چهره‌ای «روسوفیل» یا حتی «غیرغربی یا شرق گرا» محسوب نمی‌شوند. همگی در چارچوبی عمل می‌کنند که پیوند ترکیه با غرب و ناتو را حفظ می‌کند. روسیه، همان‌طور که در انتخابات ۲۰۲۳ نیز ناچار شد با اردوغان به‌عنوان گزینه‌ای کم‌ خطرتر کنار بیاید، در سناریوی جانشینی نیز تنها می‌تواند میان «شرهای مختلف» انتخاب کند. در این میان، هاکان فیدان به‌عنوان گزینه‌ای عمل‌گرا، قابل پیش بینی و قابل مدیریت، ترجیح نسبی مسکو است، هرچند هیچ تضمینی وجود ندارد که معادلات داخلی ترکیه چنین فرصتی را برای او فراهم کند.

اما پرسش اصلی همچنان باقی است: آیا پس از اردوغان این چهره‌ها قادر خواهند بود نظام اردوغانی را ادامه دهند، یا اینکه ساختار سیاسی‌ای که دو دهه بر ترکیه سایه افکنده، همراه با او فرو خواهد ریخت؟

کانال باب عالی @babe_aali
https://t.me/babe_aali

۲:۲۹

باکو اعزام نیروهای صلح‌بان به غزه را منوط به آتش‌بس کامل کرد

در حالی که درباره ترکیب کشورها و کم‌وکیف نیروهای حافظ صلح پیشنهادی برای غزه مناقشات جدی وجود دارد، اسرائیل با وجود پیشنهاد آمریکا، به‌طور رسمی با حضور ترکیه در این نیروها مخالفت کرده است. در همین حال، حضور نامعلوم آذربایجان و موضع این کشور که تاکنون درباره این پیشنهاد سکوت اختیار کرده بود، آشکار شده است:

به گزارش رویترز و به نقل از یک منبع آگاه دولتی، جمهوری آذربایجان اعلام کرده است که تنها در شرایطی نیروهای حافظ صلح خود را به نوار غزه اعزام خواهد کرد که درگیری‌های نظامی به طور کامل متوقف شده باشد. این موضع در پاسخ به طرح پیشنهادی ایالات متحده برای تشکیل یک نیروی بین‌المللی تثبیت‌کننده با حضور برخی کشورها اعلام شده است. این منبع آذربایجانی با تأکید بر اولویت امنیت نیروهای آذری گفت: "ما نمی‌خواهیم سربازان خود را در معرض خطر قرار دهیم. اعزام تنها در صورتی رخ می‌دهد که اقدامات نظامی به طور کامل متوقف شود. وی همچنین افزود که هرگونه تصمیم نهایی در این مورد باید به تصویب پارلمان این کشور برسد.

موضع گیری احتیاطی باکو نشان‌دهنده محاسبات امنیتی و دیپلماتیک این کشور است که از یک سو به دنبال افزایش نقش آفرینی بین‌المللی خود است و از سوی دیگر حاضر به پذیرش ریسک درگیری مستقیم و خطرات حضور در منطقه برای نیروهایش نیست.

کانال باب عالی @babe_aali
https://t.me/babe_aali

۱۰:۵۴

جنجال طلب رحمت برای آتاتورک/ واکنش‌های تند به اظهارات مصطفی اسلام‌اوغلو

مصطفی اسلام‌اوغلو، استاد برجسته ی الهیات در ترکیه، به مناسبت سالگرد درگذشت آتاتورک با طلب رحمت و مغفرت برای مصطفی کمال آتاتورک و همرزمانش، جنجال هایی در میان برخی دینداران و منتقدان خود پا کرده است. این اقدام که از سوی برخی حرکتی نمادین خوانده شده، با واکنش‌های تندی از سوی مخالفان آتاتورک و جریان‌های اسلامگرا مواجه شده است. فرهان گنچ، از مسئولان رسانه‌ای حزب هدی پار در ازمیر، در واکنش به صحبت های اسلام‌اوغلو گفت: خداوند تو را با آتاتورک محشور بگرداند. کاربر دیگر نیز با مرور سیر موضع گیری های اسلام‌اوغلو نوشته است: او مدتی به جماعت ها و طریقت ها نزدیک شد اما نتیجه‌ای نداشت، مدتی اسلامگرای سیاسی سنی شد باز هم نتیجه ای نداشت، مدتی به ایران و شیعه ها نزدیک بود بازهم موفق نشد، به گولنی ها نزدیک شد فایده ای نداشت، سپس به عدالت و توسعه ای ها نزدیک شد و امروز تیز به کمالیست ها نزدیک شده است.

اظهارات اخیر اسلام اوغلو از سوی بسیاری تلاشی بی‌ثمر برای یافتن جایگاه تعبیر شده است.

کانال باب عالی @babe_aali
https://t.me/babe_aali

۷:۵۷

نمایش قدرت سیاسی فاتح اربکان و حزب دوباره رفاه در ترکیه؛ چشم‌انداز یک تحول آرام

تحلیلگران سیاسی بر این باورند که برگزاری کنگره پرشور حزب دوباره رفاه، با آن نمایش قدرت و مواضع بی‌پرده، پیامی روشن به جریان محافظه‌کار تحول‌ خواه ترکیه مخابره کرد: این حزب، اگرچه طبق نظرسنجی‌های سراسری هنوز در جایگاه پایین‌تری ایستاده، اما با پشتوانه یک رشد آرام و برنامه‌ریزی تشکیلاتی مداوم، نه فقط پایگاه سنتی خود را نگاه داشته، که با بسیج گسترده، موقعیت خود را در میان هواداران محافظه‌کار خواهان تغییر، بیش از پیش تثبیت کرده است. که نشان از کار تشکیلاتی ثمربخش، کنش خیابانی سازمان‌یافته و نفوذ گام‌به‌گام در بافت محلات، دارد.در فضای سیاسی ترکیه که رقابت اصلی میان دو حزب جمهوری خلق و حزب عدالت و توسعه متمرکز و جریان دارد، برگزاری کنگره پرشور حزب دوباره رفاه و تثبیت رهبری فاتح اربکان، اگرچه هنوز به معنای دستیابی این حزب به قدرت ملی نیست، اما نشانه‌ای قابل تأمل از تحکیم پایگاه مردمی و احتمال ظهور یک نیروی سوم تأثیرگذار در آینده نزدیک به شمار می‌آید. این جریان سیاسی با تکیه بر گفتمان محافظه‌کاری بومی و شبکه‌سازی مردمی، ظرفیت آن را دارد که معادلات سیاسی فعلی را متحول سازد. حزب دوباره رفاه با فعالیت‌های مستمر خود نشان داده که حتی در فقدان رقابت‌های انتخاباتی کوتاه‌مدت، به شکلی نظام‌مند در حال تقویت زیرساخت‌های لازم برای تأثیرگذاری در بلندمدت است.
https://tn.ai/3451780

کانال باب عالی @babe_aali

۸:۳۶

نماینده مجلس ترکیه: ۱۱۲ تبعه ترکیه ای در ارتش اسرائیل حضور دارند

شهزاده دمیر، نماینده ی شهر غازی آنتپ از حزب هدا پار:

"بر اساس اخبار منتشرشده، ۱۱۲ نفر دارای گذرنامه ی جمهوری ترکیه در ارتش رژیم صهیونیستی فعالیت دارند.

مقامات باید بلافاصله وارد عمل شوند. باید هویت این افراد احراز گردد و فرآیند رسیدگی قضایی به کسانی که در جنایات نسل‌کشی مشارکت داشته‌اند، بدون کوچک‌ترین تأخیر آغاز شود. ترکیه باید در قبال کسانی که در این جنایت شریک بوده‌اند، به مسئولیت حقوقی و قانونی خود عمل کند."

کانال باب عالی @Babe_aali

۱۷:۱۶